Πώς προσπάθησαν να εκδιώξουν την Ορθοδοξία από τη Βολινία και ποιος την υπερασπίστηκε . Μαρίνα Μπορίσοβα

 

Πώς προσπάθησαν να εκδιώξουν την Ορθοδοξία από τη Βολινία και ποιος την υπερασπίστηκε

Μαρίνα Μπορίσοβα

 

 

Η ιστορία της Ορθοδοξίας, στη Βολινία, είναι πλούσια σε ονόματα αγίων — αρχιερέων, ευσεβών πριγκίπων, οσίων και δικαίων. Αλλά, μάλλον ο πρώτος, που έρχεται στο μυαλό είναι ο άγιος, του οποίου το όνομα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη Λαύρα Ποτσάεβ, η οποία για αιώνες υπηρετούσε ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Ορθοδοξίας, μέσα σε ένα εχθρικό και μερικές φορές άκρως επιθετικό περιβάλλον.

 

Η Ορθόδοξη Ρωσία σε πολιορκία

 

Ο όσιος Ιώβ του Ποτσάεβ, γιος του ορθόδοξου ευγενή, Ιβάν Ζελέζο (σημ. μεταφρ. “που σημαίνει Σίδηρος”) , μέλλων βαφτισθείς Ιωάννης, γεννήθηκε στα βόρεια της περιοχής Τερνόπιλ, γύρω στο 1551, σε χαλεπούς καιρούς για την ορθόδοξη δυτική Ρωσία.

 

Μόλις, το 1458, υπό τον Πολωνό βασιλιά και Μεγάλο Δούκα της Λιθουανίας, Κάζιμιρ Δ΄ και παρά τις διαμαρτυρίες του μητροπολίτη Ιωνά της Μόσχας, σχηματίστηκε μια μητρόπολη στο Κίεβο ως μέρος του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και οι Ορθόδοξοι άρχισαν να πασχίζουν προς τον καθολικισμό. Όμως, οι μητροπολίτες «Κιέβου, Γαλικίας και πάσης Ρωσίας» ήταν πλούσιοι άνθρωποι (μερικές φορές ακόμη και με οικογένεια) που δεν νοιάζονταν για τη χριστιανική διαφώτιση του ποιμνίου τους και την τήρηση των εκκλησιαστικών κανόνων, παρά για την ευημερία των περιουσιών τους. Τις περισσότερες φορές, οι επίσκοποι, ήταν άνθρωποι που απείχαν πολύ από τη μοναστική ευθυγράμμιση και την αμφισβητούμενη ηθική, είτε χωρίς θεολογική εκπαίδευση, είτε αυτήν, που έλαβαν σε σχολεία Ιησουιτών.

 

Αυτό το επισκοπάτο, οδήγησε ανοιχτά την υπόθεση στην Ουνία. Και το 1595, μετά από διαπραγματεύσεις με τον Πολωνό βασιλιά, οι επίσκοποι του Λούτσκ και του Βλαντίμιρ-Βολίνσκι στάλθηκαν στη Ρώμη, στον Πάπα. Εκείνος, έδωσε εντολή να συγκληθεί μια Σύνοδος και το 1596, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Μπρεστ, οι περισσότεροι ορθόδοξοι επίσκοποι της Δυτικής Ρωσίας, οι οποίοι είχαν τεθεί υπό την εξουσία της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, δέχτηκαν την Ουνία. Μόνο δύο παρέμειναν πιστοί στην ορθοδοξία — ο επίσκοπος Γεδεών του Λβιβ και ο επίσκοπος Μιχαήλ του Περεμίσλ.

 

«Αδύνατοι και άδοξοι» υπερασπιστές της πίστης

 

Οι Πολωνοί — ήταν συνήθειό τους — άρχισαν αμέσως να επιβάλλουν την Ουνία με βία. Εκείνη την εποχή, στο πλαίσιο της αναταραχής που μαίνεται στη Ρωσία, την οποία κατέλαβαν, ήταν γενικά πολύ εμπόλεμοι.

 

Και να, πού οδήγησε αυτό. Το 1632, ο μητροπολίτης Ησαΐας του Κοπίνσκι, έγραψε στον Πατριάρχη της Μόσχας: «Δεν υπάρχουν ευσεβείς πρίγκιπες, οι ευγενείς είναι πολύ σπάνιοι, όλοι έχουν παρεκκλίνει από την Ανατολική Ορθοδοξία προς τη Δύση, σχεδόν όλοι κατέστησαν αδύνατοι και άδοξοι υπερασπιστές της ευσέβειας και της ορθόδοξης πίστης». Μόνο μερικοί μεγιστάνες, όπως ο πρίγκιπας Οστρόγκσκι παρέμειναν πιστοί στην Ορθοδοξία. Αλλά και απλοί ιερείς, τεχνίτες της πόλης με τις αδελφότητες τους, Κοζάκοι και αγρότες.

 

Αυτή ήταν και η εποχή, που στον όσιο Ιώβ, έμεινε το παρατσούκλι Ζελέζο.

 

Στα έργα των δικαίων

 

Ίσως να ήταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα των διωγμών της ορθοδοξίας, που ώθησε ένα δεκάχρονο αγόρι μιας ευσεβούς οικογένειας, να ικετεύσει τον ηγούμενο της Μονής Μεταμόρφωσης του Ουγκόρνιτσκι στα Καρπάθια, να τον κρατήσει στο μοναστήρι. Εκεί, τελικά, έλαβε την κουρά με το όνομα Ιώβ, και κατόπιν την ιεροσύνη.

 

Από την παιδική ηλικία, έχοντας περάσει από τη σχολή πνευματικής μοναστικής εργασίας, αποκτώντας τη δική του εμπειρία, σύντομα έγινε πνευματική αυθεντία για πολλούς: ακόμη και ευγενείς έρχονταν σε αυτόν για συμβουλές. Και ο πρίγκιπας Κωνσταντίν Οστρόγκσκι, ζήτησε ακόμη και από τον ηγούμενο, να ελευθερώσει τον ιερομόναχο Ιώβ στη Μονή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού του Ντούμπνο. Ο ηγούμενος συμφώνησε και ο Ιώβ, για περισσότερα από 20 χρόνια τέθηκε επικεφαλής της Αδελφότητας Ντούμπνο, βοήθησε τον πρίγκιπα στο διαφωτιστικό του έργο: μαζί με τον Ιβάν Φεντόροφ, ετοίμασε τη Βίβλο του Οστρόγκ για εκτύπωση — την πρώτη πλήρη σλαβική μετάφραση.

 

Ο πρίγκιπας Κωνσταντίν, υπό την προστασία του οποίου, ήταν ο όσιος Ιώβ, είχε τεράστια επιρροή στην Βολινία και απολάμβανε το σεβασμό του Πολωνού βασιλιά Σιγισμούνδου Γ΄ και του Πάπα Κλήμη Η΄. Ως εκ τούτου, οι Ουνίτες και οι Ιησουίτες δεν τολμούσαν να «συναντήσουν» τον ηγούμενο του Ντούμπνο.

 

Αλλά, όλη αυτή η έντονη δραστηριότητα, δεν τα πήγαινε καλά με τα ασκητικά κατορθώματα, για τα οποία ο Ιώβ εγκατέλειψε την οικογένειά του ως έφηβος. Και έτσι, το 1604, πήγε να αναζητήσει μοναξιά στην αρχαία Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου κοντά στο βουνό Ποτσάεβ, όπου οι ζηλωτές της σιωπής είχαν εγκατασταθεί εδώ, πολύ καιρό πριν.

 

«Καθοδηγητή μοναχών και συνομιλητή αγγέλων»

 

Αλλά, αμέσως μετά την άφιξή του, το μοναστήρι, με την έγκριση της ευεργέτιδός του, Άννας Γκόισκαγια, μετατράπηκε σε κοινοβιακό και οι μοναχοί επέλεξαν τον Ιώβ ως ηγούμενο. Με την καθοδήγησή του, ξεκίνησε η άνθηση της Μονής Ποτσάεβ.

 

Ακόμη νωρίτερα, η Άννα Γκόισκαγια, είχε δημιουργήσει ένα τυπογραφείο στο μοναστήρι και ο Ιώβ ανέλαβε με ενθουσιασμό τη δημοσίευση ορθόδοξων βιβλίων — εν τέλει, αυτός ήταν ένας από τους λίγους νόμιμους τρόπους για την καταπολέμηση της Ουνίας. Ο Ιώβ το έγραψε ο ίδιος. Είναι γνωστό το χειρόγραφο «βιβλίο του Ιώβ Ζελέζο, ηγούμενου του Ποτσάεβ, γραμμένο από το ίδιο το χέρι του», το οποίο φυλάχθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Λαύρα Ποτσάεβ (το 1884 εκδόθηκε με τον τίτλο «Η Μέλισσα Ποτσάεβ»), το οποίο περιείχε 80 συνομιλίες, διδασκαλίες, κηρύγματα, καθώς και αποσπάσματα από πατερικά ασκητικά και πολεμικά συγγραφικά έργα (το 1932 — υπό σοβιετική κυριαρχία — το χειρόγραφο εξαφανίστηκε).

 

Μέσα από τις κόπους και τις εργασίες του ηγούμενου, το μοναστήρι όχι μόνο ενίσχυσε τη θέση του, αλλά άρχισε επίσης να απολαμβάνει την υποστήριξη των ντόπιων ευγενών, οι οποίοι είχαν απορρίψει την Ουνία. Έτσι, το 1649, με δωρεά των γαιοκτημόνων Θεόδωρου και Εύας Ντομασέβσκι, χτίστηκε μια πέτρινη εκκλησία στο μοναστήρι, αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα, στην οποία μετέπειτα μεταφέρθηκε η πέτρα με την πατημασιά της Θεομήτορος καθώς και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Ποτσάεβ.

 

«Δεν έχουμε τίποτα, αλλά απολαμβάνουμε τα πάντα»

 

Όμως, ακολούθησαν και αρκετές δοκιμασίες. Το 1607, το μοναστήρι ληστεύτηκε από τους επιτιθέμενους Τατάρους. Ενώ, το 1620, ο κληρονόμος της Άννας Γκόισκαγια και εγγονός της, προτεστάντης Αντρέι Φίρλεϊ, βάλθηκε να διώξει τους μοναχούς από το βουνό του Ποτσάεφ.

 

Η Γκόισκαγια παρείχε τη γη της στο μοναστήρι για δωρεάν χρήση. Φυσικά, ο Φίρλεϊ δεν μπορούσε να «χωνέψει», ότι η γιαγιά του είχε αφήσει τόση γη και εισόδημα στο μοναστήρι. Αρχικά, κατάσχεσε τα χωράφια, τα δάση και τα λιβάδια των μοναχών. Στη συνέχεια οικειοποιήθηκε τους αγρότες του μοναστηριού, χάλασε τα σύνορα και οι μοναχοί, οι οποίοι, κατά τη γνώμη του, παραβίαζαν τα όρια του κτήματος, έπεφταν σε ενέδρα και ξυλοκοπούνταν βάναυσα από τους υπηρέτες του αφεντικού.

 

Οι μοναχοί τα κατάφεραν όλα με μακροθυμία. Τότε, ο Φίρλεϊ τους απαγόρευσε να αντλούν νερό από τα γύρω πηγάδια. Δεν είχε δικό του πηγάδι το μοναστήρι — η γη εκεί θεωρούνταν άνυδρη. Αλλά, ο ηγούμενος συνέχισε να προσεύχεται και να γυροφέρνει πεισματικά γύρω από την αυλή του μοναστηριού, επιλέγοντας ένα οικόπεδο. Τελικά, αφού επεσήμανε τον τόπο, για αρκετές ημέρες οι εργάτες έσκαψαν εκεί το έδαφος και ξάφνου ... νερό άρχισε να αναβλύζει από το έδαφος! (Αυτό το πηγάδι δεν έχει στεγνώσει μέχρι σήμερα).

 

Εξοργισμένος ο Φίρλεϊ και σε αντίποινα, εισέβαλε στο μοναστήρι με τους υπηρέτες του και άρπαξε τη θαυματουργή εικόνα. Ωστόσο, μετά από αυτό, άρχισαν καταστροφές και ασθένειες στην οικογένειά του, οι οποίες δεν κόπασαν μέχρι να επιστραφεί η εικόνα στο μοναστήρι.

 

«Το φως του Χριστού φωτίζει τα πάντα»

 

Ποτσάεβσκαγια Λάβρα, 1800

Όλα αυτά τα συμβάντα, βύθισαν τον όσιο Ιώβ στη ματαιοδοξία, που ήταν τόσο μισητή γι' αυτόν. Για αρκετά χρόνια αναγκάστηκε να τρέχει στα δικαστήρια και σε διάφορα γραφεία, μέχρι που, τελικά, η αγωγή με τον Φίρλεϊ κατέληξε με απόφαση υπέρ της Μονής.

 

Παράλληλα όμως με τους ορατούς κόπους συνεχίστηκε και η αόρατη ζωή προσευχής του αγίου. Ο μοναχός βρήκε μοναξιά, τόσο αγαπημένη από αυτόν, σε μια σπηλιά στο βουνό Ποτσάεβ, όπου μερικές φορές περνούσε μια ολόκληρη εβδομάδα. Τι συνέβαινε εκεί, κανένας από τους θνητούς δεν μπορούσε να ξέρει. Αλλά μια μέρα, καθώς ο Ιώβ προσευχόταν εκεί, «ένα εξαιρετικά ασύνηθες φως άρχισε να φωτίζει ξαφνικά τη σπηλιά του και για δύο ώρες αντανακλάτο από τα βάθη της στην απέναντι εκκλησία».

 

Ακόμα, στον Ιώβ, άρεσε, επίσης, να εργάζεται στον κήπο του μοναστηριού, να βοηθάει στο σκάψιμο μικρών λιμνών κοντά στο μοναστήρι, στην κατασκευή φραγμάτων…

 

Θαύματα, αυτό είναι όλο!

 

Μέχρι το 1649, ο όσιος Ιώβ ήταν ηγούμενος στο Ποτσάεβ, ενώ όρισε τον διάδοχό του μόνο σε ηλικία 98 ετών. Αλλά, ακόμα και μετά από αυτό, συμμετείχε στις πιο σημαντικές υποθέσεις του μοναστηριού.

 

Στις 9 Νοεμβρίου 1651, ο όσιος Ιώβ εκοιμήθη και θάφτηκε κοντά στο σπήλαιο όπου ασκήτευε, ενώ, το 1659, βρέθηκαν άφθαρτα τα άγια λείψανά του, τα οποία μεταφέρθηκαν στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδας.

 

Και το 1675, σύμφωνα με την παράδοση, μέσω των προσευχών του οσίου, η Μητέρα του Θεού έσωσε τη Μονή Ποτσάεβ από τους Τάταρους και τους Τούρκους που την πολιορκούσαν. Η Άγια Θεοτόκος εμφανίστηκε πάνω από το βουνό Ποτσάεβ μαζί με τον Άγιο Ιώβ και τα βέλη που εκτοξεύτηκαν από τους εχθρούς καταπάνω Της, επέστρεψαν πίσω και χτύπησαν εκείνους που τους τα έριξαν. Εξαιτίας του τρόμου εκ του θαύματος, οι επιτιθέμενοι αναγκάστηκαν σε άτακτη φυγή.

 

Στις αρχές του 18ου αιώνα, η Μονή Ποτσάεβ πέρασε στους Ουνίτες. Αλλά τα θαύματα και οι θεραπείες από τα λείψανα του Αγίου Ιώβ δεν σταμάτησαν. Και οι νέοι ιδιοκτήτες του μοναστηριού, πιστεύοντας στην αγιότητα του οσίου, του αφιέρωσαν λειτουργία με έναν ακάθιστο και άρχισαν να ζητούν από τον Πάπα να αγιοποιήσει τον Ιώβ. Αλλά το Βατικανό, αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον ζηλωτή και υπερασπιστή της ορθοδοξίας, ως Άγιο.

 

Οι Ουνίτες απαγόρευσαν την πρόσβαση στα λείψανα του οσίου για τους πιστούς. Μόνο, όταν η Μονή Ποτσάεβ, επέστρεψε στο ομοφόριο της Ρωσικής Εκκλησίας, το 1831, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να τα ανοίξει ξανά, γεγονός το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 28 Αυγούστου (10 Σεπτεμβρίου, νέο ημερολόγιο) του 1833 — την ίδια ημέρα κατά σύμπτωση, όπως βρέθηκαν την πρώτη φορά το 1659. Και αυτή η ημερομηνία άρχισε να εορτάζεται ως κοινή σε όλη την Εκκλησία.

 

***

 

«Όσοι περιπλανώνται στη θάλασσα αυτής της ζωής, φθάνοντας με ασφάλεια στην αποβάθρα της βασιλείας των ουρανών, δεν είναι αυτοί που παρατηρούν κάποιο αστέρι, αλλά εκείνοι που σταθερά εστιάζουν το βλέμμα του μυαλού τους, στους πατέρες και ακολουθούν πιστά τα βήματά τους. Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίο ο Κύριός μας, κήρυξε τη ζωή τους στα άγια βιβλία, ώστε, όχι μόνο όταν την ακούσουμε, να τους επαινέσουμε, αλλά και έχοντας αγαπήσει μια τέτοια ζωή, να την μιμηθούμε, αγαπώντας την ανθρώπινη ψυχή», έγραψε ο όσιος Ιώβ του Ποτσάεβ στις διδασκαλίες του. Έγραψε για τους άλλους. Αλλά αυτό, το απέδειξε με τη δική του ζωή.

 

Μαρίνα Μπορίσοβα

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Κωνσταντίνος Θώδης

 

foma.ru

 

10/25/2023

Τὴν ὥρα ποὺ κοιμᾶται ὁ ἄνθρωπος, ποῦ πᾶνε ὅλες οἱ σκέψεις καὶ τὰ αἰσθήματά του;

«Τὴν ὥρα ποὺ κοιμᾶται ὁ ἄνθρωπος, ποῦ πᾶνε ὅλες οἱ σκέψεις καὶ τὰ αἰσθήματά του; Τί μυστικὴ κατάσταση εἶναι αὐτὴ τοῦ ὕπνου, κατὰ τὴν ὁποία τόσο ἡ ψυχὴ ὅσο καὶ τὸ σῶμα ζοῦν καὶ συνάμα δὲν ζοῦν, ἀποξενωμένα καθὼς εἶναι ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς ζωῆς, σὰν νεκρά; Ἀκατανόητος εἶναι ὁ ὕπνος, ὅπως καὶ ὁ θάνατος. Ὅπως στὴν αἰώνια ἀνάπαυση, ἔτσι καὶ στὴν πρόσκαιρη τοῦ ὕπνου ἡ ψυχὴ ξεχνάει ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ μεγάλες πίκρες, ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ φοβερὲς ἐπίγειες συμφορές.

Καὶ τὸ σῶμα;!... Ἀφοῦ σηκώνεται ἀπὸ τὸν ὕπνο, ὁπωσδήποτε θὰ ἀναστηθεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς νεκρούς».

              Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Να περιμένετε την παρηγοριά του Θεού και όχι του ανθρώπου.

«Να περιμένετε την παρηγοριά του Θεού και όχι του ανθρώπου.

 Οι άνθρωποι δεν λυπούνται τον συνάνθρωπό τους, αλλά περιμένουν να σε δουν να πέφτεις.  Μόνο ο Θεός μπορεί να σας στηρίξει στα προβλήματά σας.  Πόσες φορές έχετε δει ότι περιμένοντας τη βοήθεια του ανθρώπου η ψυχή σας παρέμεινε άβολη;  Η βοήθεια του ανθρώπου είναι ματαιοδοξία, αλλά η βοήθεια του Κυρίου είναι η υπόσχεση.

 Προσευχήσου και περίμενε.  Σώπα και περίμενε.

 Κοίταξε το χέρι του Θεού και περίμενε».

A close-up of one of the textiles offered by King Athelstan (924- 27 October 939) to the most important saint in northern England.

A close-up of one of the textiles offered by King Athelstan (924- 27 October 939) to the most important saint in northern England.

This was the 7th-century Cuthbert of Lindisfarne.

When King Athelstan came to pay homage, the saint’s relics were at Chester-le-Street where they stayed until about 995 - the traditional date for the hereditary guardians of St Cuthbert to settle permanently at Durham.

On a visit, probably in 934, King Athelstan offered a stole (a narrow band of cloth worn around the neck like a loose scarf) a maniple (the strip of cloth worn over the left arm by a priest celebrating the Eucharist, or Holy Communion) a girdle and wristbands. All are made of silk and gold thread. 

The back of the two biggest garments carry the same two lines of text (in translation): ‘Ælfflaed ordered this to be made ... for the pious bishop Frithstan’. 

The Ælfflaed in question was King Athelstan’s step-mother: the second wife of Edward the Elder, she was divorced in 919 or 920.

The other person mentioned, Frithstan, was Bishop of Winchester between 909 and 929 - and that helps to date the embroideries to 909-920. 

It seems Athelstan took the precious textiles from a church favoured by his step-mother to give to the church of his own choice. 

What’s remarkable is that these survived the 16th-century Reformation,  unlike so many other priceless artefacts - and even more remarkably, they were still inside St Cuthbert’s coffin when it was opened in 1827. 

https://trc-leiden.nl/trc-needles/individual-textiles-and-textile-types/religious-vestments-and-other-textiles/st-cuthbert-embroideries

For specific information on each item:

http://collections.durhamcathedral.co.uk/results

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ!«Όταν ο Θεός πάει μπροστά σου, όλοι οι δρόμοι ανοίγουν...»

Η ΘΕΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ 666 ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΦΩΝ ΜΕ ΑΥΤΟ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΗΜΕΡΑ

Η ΘΕΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ 666 ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΦΩΝ ΜΕ ΑΥΤΟ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΗΜΕΡΑ

1. Ἐκεῖνο πού χρειαζόμαστε καταρχήν γιά μιά σωστή ἀντιμετώπιση τοῦ 666 καί τῶν συναφῶν μέ αὐτό ζητημάτων εἶναι ἡ θεϊκή σοφία καί φωτισμένος νοῦς. Μιλώντας ἡ ἱερά Ἀποκάλυψη γιά "σοφία"  καί "νοῦν", ιγ΄18, δέν εννοεῖ μέ κανένα τρόπο τή σοφία καί τήν ἐξυπνάδα τοῦ κόσμου οὒτε τό νοῦν, πού ἒχουν ὃλοι οἱ ἂνθρωποι καί μ'αὐτό σκέπτονται. Ὁ νοῦς αὐτός εἶναι σκοτισμένος γιά πνευματικά θέματα. Καί ἡ σοφία τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου "οὐκ ἐστιν ἂνωθεν κατερχομένη ἀλλ' ἐπίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης", Ἰακώβ. γ΄, 15. Εἶναι ἡ σοφία αὐτή ἀνίκανη νά βοηθήση γιά νά ἀντιμετωπιστοῦν σημαντικά θέματα, ὃπως π.χ. αὐτά πού σχετίζονται μέ τή σωτηρία μας, μέ τήν  ὁμολογία τοῦ Χιστοῦ, ὃ,τι καί ἀν μᾶς κοστίση, μέ διάκριση τοῦ ποιό  εἶναι τό πραγματικό συμφέρον μας καί ποιό εἶναι θείκό καί ποιό εἶναι δαιμονικό, ὃπως στήν περίπτωση τοῦ 666. Γιά τή σοφία αὐτή κάνει ἐκτενῆ λόγο ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν Α΄πρός Κορινθίους ἐπιστολή του στό β΄κεφάλαιο.Νά τί λέει; Διδάσκουμε σοφία σ'αὐτούς πού εἶναι ὣριμοι καί τέλειοι πνευματικά. Ἡ σοφία ὃμως αὐτή δέν εἶναι σοφία τοῦ κόσμου τούτου οὒτε τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου αυτοῦ. Αὐτοί εἶναι σήμερα καί αὐριο καταργοῦντα. Τόσο ἐφήμεροι εἶναι. Ἐμεῖς οἱ ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ διδάσκουμε σοφία πού δίνει ὁ Θεός, σοφία μυστηριώδη καί κρυμμένη γιά ὃσους δέν γνωρίζουν καί δέν συνδέονται μέ τό Χριστό.Τή σοφία αὐτή τήν εἶχε ἓτοιμη νά μᾶς φανερώση ὁ Θεός πρίν ἀκόμη γίνη ὁ κόσμος γιά νά μᾶς δοξάση. Αὐτήν τή σοφία κανένας μεγάλος τοῦ κόσμου αὐτοῦ δέν τή γνώρισε. Ἑπομένως πῶς νά τή μεταδώση;Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ μᾶς μιλάει γιά πράγματα πού δέν τά εἶδε μάτι, δέν τά ἀκουσε αὐτί καί δέν τά σκέφθηκε νοῦς καί καρδιά ἀνθρώπου. Καί ὃλα αὐτά τά ἑτοίμασε ὁ Θεός γιά ὃσους τόν ἀγαποῦν. Καί τά φανέρωσε σ΄ἐμᾶς μέ τό Πνεῦμα του. Ἐμεῖς οἱ χριστιανοί δέ δεχθήκαμε τό πνεῦμα τοῦ κόσμου, ἀλλά τό Πνεὖμα τό Ἃγιο τοῦ Θεοῦ γιά νά γνωρίσουμε αὐτά πού μᾶς χάρισε ὁ Θεός.

Ἱερομ. Εὐσεβίου, "ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜ.ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, Τόμος Γ΄".

Μου έλεγε κάποτε ο άγιος Πορφύριος:

Μου έλεγε κάποτε ο άγιος Πορφύριος: 

Έλεος πια! Όλοι όσοι έρχονται εδώ, θέλουν να τους πω ποια θα παντρευτούν, ή ποιον θα παντρευτούν, ή τι δουλειά θα κάνουν, ή που θα βρούνε χρυσάφι. Και μπορώ να τα κάνω όλα αυτά με το χάρισμα που μου έδωσε ο Θεός. Εάν το κάνω όμως τους καταστρέφω. 

Είναι ο μικρός Θεός που θέλει ο μικρός άνθρωπος, ήσυχο, χωρίς προβλήματα, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς ανοίγματα – αυτά είναι τα πιο επικίνδυνα απ ́ όλα. Γι ́ αυτό ο άγιος Σιλουανός λέει, εάν δεν τον ξέρεις τον Θεό και θέλεις να τον γνωρίσεις, είναι πολύ απλό. Άνοιξε την καρδιά σου ενώπιόν του και πες: Θέλω στ ́ αλήθεια να σε γνωρίσω. 

Και μετά θα κάνω ότι μου πεις. 

Π.Νικόλαος Λουδοβίκος

Η πιο ομορφη φωτογραφια απο την χθεσινη Παρελαση (Μεσολογγι).

Φωτο απο Κερκυραια κοπελα με την παραδοσιακη στολη της.Αγκαλιαστε την Παραδοση, ειναι ο μοναδικος δρομος προς την αιωνια ομορφιά.

ΎΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΊΑ!

Φίλησε το σταυρό σου πρωί και βράδυ, μην τον φοράς σαν σε κρεμάστρα - Ο Χριστός άφησε φως και αγάπη στον Σταυρό.

🌿 Φίλησε το σταυρό σου πρωί και βράδυ, μην τον φοράς σαν σε κρεμάστρα - Ο Χριστός άφησε φως και αγάπη στον Σταυρό.

 ⠀

 Από τον σταυρό πηγάζουν ακτίνες ευλογημένου φωτός και αγάπης.  Εισπνεύστε αυτές τις ακτίνες, περνούν αόρατα στην ψυχή, υπό την επίδραση αυτών των ευεργετικών ακτίνων ένας άνθρωπος γίνεται ευσεβής.

 ⠀

 Φιλώντας τον σταυρό, προσευχηθείτε για τους αμαρτωλούς κοντά σας: μέθυσους, πόρνους και άλλους που γνωρίζετε.  Μέσω των προσευχών σας θα βελτιωθούν και θα είναι καλά, γιατί η καρδιά δίνει το μήνυμα στην καρδιά.  Ο Κύριος μας αγαπά όλους.  Υπέφερε για όλους για χάρη της αγάπης και πρέπει να αγαπάμε όλους για χάρη Του, ακόμα και τους εχθρούς μας.

 ⠀

 Φιλώντας το σταυρό, διαβάστε την προσευχή:

 ⠀

 «Ρύξε, Κύριε, μια σταγόνα του Αγίου Σου Αίματος στην καρδιά μου, που ξεράθηκε από πάθη και αμαρτίες, και ακαθαρσίες ψυχής και σώματος.  Αμήν.  Με τη αγάπη σου, σώσε εμένα και τους συγγενείς μου και όσους γνωρίζω (ονόματα).»

 ☦ Schegumen Savva Ostapenko

Κυριακή Ζ' Λουκά

Κυριακή Ζ' Λουκά 

Ο Χριστός είναι η πύρινη στήλη στην ιστορία του κόσμου. Από Εκείνον οι νεκρές ψυχές παίρνουν ζωή και θερμότητα, κίνηση και ομορφιά. Είναι το Δέντρο της Ζωής, που όταν αγγίζει τα νεκρά σώματα τους μεταδίδει ζωή, τ’ ανασταίνει, τους δίνει κίνηση και λόγο. Είναι το αγνό και ευωδιαστό θεραπευτικό βάλσαμο, που όταν το αγγίζουν οι τυφλοί ξαναβρίσκουν το φως, οι κουφοί την ακοή τους, οι παράλυτοι την κίνηση, οι άλαλοι τη λαλιά τους, οι παράφρονες τη λογική τους, οι λεπροί καθαρίζονται, κάθε αρρώστια θεραπεύεται.

άγιος Νικόλαος Αχρίδος

Δυστυχώς τα Άγια Προσκυνήματα στην Ιερουσαλήμ καθώς και οι περιοχή της παλιάς πόλης είναι χωρίς προσκυνητές ...Το ίδιο συμβαίνει σε όλους τους Αγίους Τόπους...Ο Πόλεμος...και το μίσος δύο λαών έδιωξε την Ειρήνη...Ο Χριστός μας μας είπε: "Ειρήνη υμίν"...Αυτή είναι Η Εντολή Του...

Ακόμα ενα απο τα μεγαλύτερα προπύργια των Ουκρανων στο Ντονετσκ η Αβντιίβκα (Avdiivka) περικυκλώνεται με χιλιάδες Ουκρανους και νατοϊκούς στο εσωτερικό της! Ακομα μια τεράστια επιτυχία μετα το Μπαχμουτ πλησιάζει!

 

ΈΚΤΑΚΤΟ ΤΟ ΙΣΡΑΉΛ ΣΤΗΝ ΓΆΖΑ!

ΨΑΛΩ ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ. ΨΑΛΜΌΣ 17 . ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΜΑΥΡΌΠΟΥΛΟΣ

22 ὅτι ἐφύλαξα τὰς ὁδοὺς Κυρίου καὶ οὐκ ἠσέβησα ἀπὸ τοῦ Θεοῦ μου,

Τελικά, ἡ μεγάλη ἀπόφαση τοῦ ἀνθρώπου, τὸ μεγάλο του ναὶ ἢ τὸ μεγάλο του ὄχι, βρίσκεται στὴν ἐπιλογὴ ἢ στὴν ἄρνηση νὰ βαδίσει ἐπὶ τῆς

ὁδοῦ Κυρίου. Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι ὅλη ἡ θεολογία τῆς Παλαιᾶς

Διαθήκης βασίζεται στὴν περιγραφὴ καὶ τὴν ἀνάπτυξη τῶν ὁδὸν Κυρίου. Ἀπὸ τὴν αὐγὴ τῆς ἱστορίας θὰ ὑποδειχθεῖ αὐτὴ ἡ ὁδὸς ὡς διαρκές

πους ἡ ἱστορία ἑνὸς λαοῦ ποὺ βαδίζει ἐπὶ τῶν ὁδῶν Κυρίου ἡ ἀπομακρυνση της σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Καὶ περιγράφεται μὲ δραματικούς τόνους 

 Ιδιαίτερα τὸ κήρυγμα τῶν Προφητῶν προβάλλει τις συνέπειες τῆς ὁδοιπορίας ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Κυρίου ἢ ἐκτὸς τῆς ὁδοῦ Κυρίου 

Οἱ εὐαγγελιστὲς μάλιστα ὑπογραμμίζουν ὅτι τὸ ἔργο τοῦ Ἰωάννη τῇ Προδρόμου χαρακτηρίζεται ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐξαγγελία περὶ τῆς ὁδοῦ Κυρίου, ἀντλώντας ἀπὸ τὸν προφήτη Ἠσαΐα τὴν ὑπόδειξή της: Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς

τρίβους αὐτοῦ (Ματθ. 3,3). Καὶ βέβαια, ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ξεπερνάει ὅλους τοὺς προηγούμενους προφῆτες, γιατὶ μόνον αὐτὸς μπόρεσε

νὰ ὑποδείξει αὐτὸν ποὺ εἶναι τελικὰ ἡ ὁδὸς Κυρίου, δηλαδὴ τὸν Ἰησου Χριστό.

Φύλαξα, μᾶς λέει ὁ ποιητής, τὶς ὁδοὺς Κυρίου, δηλαδὴ ἀκολούθησα

τὶς ὑποδείξεις του καὶ δὲν παρεξέκλινα, δὲν ἀσέβησα.

23 ὅτι πάντα τὰ κρίματα αὐτοῦ ἐνώπιόν μου, καὶ τὰ δικαιώματα αὐτοῦ οὐκ ἀπέστησαν ἀπ᾿ ἐμοῦ.

Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι διαρκῶς παρὸν στὴ ζωή μου, δὲν ἀπομακρύνθηκα ἀπὸ τοὺς νόμους του. Τὰ κρίματα καὶ τὰ δικαιώματα τοῦ Θεοῦ

ἀναφέρονται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅπως μᾶς λέει ὁ ἀπόστολος

Παῦλος, ὁ Θεὸς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν

ἀληθείας ἐλθεῖν (Α΄ Τιμ. 2,4). Αὐτὸ τὸ θέλημα ἐκφράζεται στὶς θεῖες

Γραφὲς καὶ ἁπλώνεται μέσα στὴν ἱστορία, μέχρι νὰ ἀποκαλυφθεῖ πλήρως μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἔχει σημασία,

κατὰ τὸν ποιητή, αὐτὸ τὸ θέλημα νὰ κατακλύζει τὴ μνήμη μας,

διαρκῶς παρόν, νὰ μὴν ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ αὐτό.

Θὰ εἶμαι ἄψογος στὴ σχέση μου μὲ τὸν Θεό, καὶ θὰ προφυλαχθῶ ἀπὸ

τὴν ἁμαρτία. 

Δὲν ἀρχεῖ ἡ μνήμη τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ χρειάζεται ἡ μνήμη αὐτὴ νὰ ἐπηρεάζει τὸν τρόπο τοῦ βίου μας. Νὰ ἐκφράζεται δηλαδὴ αὐτὴ ἡ μνήμη μὲ τὴ βιοτή μας,

 Καὶ ανταποδώσε μου Κύριος κατὰ τὴν δικαιοσύνην μου καὶ κατὰ τὴν καθαριότητα τῶν χειρῶν μου ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν

αὐτοῦ

Ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ θὰ μὲ ἀνταμείψει καὶ ἐνώπιόν του θὰ δικαιωθεῖ ἡ εὐσέβειά μου. Δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ συναλλακτικὴ σχέση ἀνθρώπου καὶ Θεοῦ, ἐγὼ σοῦ προσφέρω τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς μου κι ἐσὺ μοῦ ἀντιπροσφέρεις τὴ δικαίωσή μου, ἀλλὰ γιὰ μιὰ οὐσιώδη συνέπεια

αὐτῆς τῆς σχέσης. Ὁ Θεὸς μὲ καλεῖ νὰ ἀναφέρομαι στὴν παρουσία του

καὶ δικαιώνομαι ἀπὸ τὴν παρουσία του. Η δικαιοσύνη του εἶναι, ὅπως

εἴπαμε καὶ προηγουμένως, διαρκῶς παρούσα ὡς χάρις καὶ ὡς θεία

Πρόνοια. Ἐγώ, ἑπομένως, μετέχω αὐτῆς τῆς δικαιοσύνης, ἐὰν εἶμαι παραδομένος στὴν παρουσία της καὶ ἐνεργῶ κατὰ τὸ περιεχόμενό της.

27  Μετὰ ὁσίου ὅσιος ἔσῃ, καὶ μετὰ ἀνδρὸς ἀθῷου ἀθῷος ἔσῃ,  καὶ

μετὰ ἐκλεκτοῦ ἐκλεκτὸς ἔσῃ καὶ μετὰ στρεβλοῦ διαστρέψεις.

Στὸν ὅσιο φανερώνεσαι ὡς ὅσιος, στὸν ἀθῶο ὡς ἀθῶος, στὸν ἐκλεκτὸ

ὡς ἐκλεκτός, ἀλλὰ στὸν διεστραμμένο λογίζεσαι ὡς ἐκδικητικός.

Οἱ δύο στίχοι ἐκφράζουν τὴν παλαιοδιαθηκικὴ ἀντίληψη γιὰ ἕναν Θεὸ

ποὺ ἀνταποδίδει κατὰ τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων. Κατ' οὐσίαν ὅμως πρό

κειται γιὰ τὶς συνέπειες τῆς στάσης καὶ τῶν πράξεων τοῦ ἀνθρώπου, οἱ

ὁποῖες διαμορφώνουν τὴν ἀντιληψή τους γιὰ τὸν Θεό. Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἀντιλαμβάνεται τὸν Θεὸ ὡς ἀγαθό, ἐνῶ ὁ ἀσεβὴς ἢ ἁμαρτωλὸς τὸν

ἀντιλαμβάνεται ὡς τιμωρὸ ἢ ἐκδικητικό. Οὔτε τὸ ἕνα εἶναι ὁ Θεός, οὔτε

τὸ ἄλλο, ἀλλὰ μόνον ἀληθής. Ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ἀναπαύεται στὴν αγάπη του

ἡ ὁποία ὡς θεία χάρη διαχέεται στὴ δημιουργία του. Ὁ ἄνθρωπος ἑτοιμάζει τὸν ἑαυτό του νὰ γίνει δοχεῖον αὐτῆς τῆς θείας χάρης,

Θεοῦ, στὴ δεύτερη γιὰ τιμωρία. Καὶ οἱ δύο συνέπειες πηγάζουν ἀπὸ τὸν

ἢ νὰ τὴν ἀπαρνηθεῖ. Στὴν πρώτη περίπτωση μιλάμε γιὰ εὐλογία του

ἄνθρωπο, ὄχι ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς θὰ διευκρινίσει ὅτι ἦλθε για

νὰ μᾶς σώσει, ὄχι γιὰ νὰ μᾶς κρίνει. Καὶ ἐάν τίς μου ἀκούσῃ

μάτων καὶ μὴ πιστεύσῃ, ἐγὼ οὐ κρίνω αὐτόν· οὐ γὰρ ἦλθον ἵνα κρίνω τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἵνα σώσω τὸν κόσμον (Ἰωάν. 12,47). Αποκαλυπτική

εἶναι τὸ χωρίο ἀπὸ τὸ τρίτο κεφάλαιο τοῦ Κατὰ Ἰωάννην εὐαγγελία

ὅπου ὁ Χριστὸς ἀποκαλύπτει στὸν νυχτερινὸ ἐπισκέπτη του

ο Νικόδημος ότι

ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν κόσμο ἐκδηλώθηκε μὲ τὴν ἐνανθρώπηση του

Υἱοῦ του, ποὺ τὸν ἀπέστειλε γιὰ νὰ χαρίσει αἰώνια ζωὴ σὲ ὅποιον πιστεύσει σ' αὐτόν (Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν

υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ

ἀπόληται ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον – στ. 16). Καὶ ὑπογραμμίζει ὅτι τὸν

ἀπέστειλε ὄχι γιὰ νὰ κρίνει τὸν κόσμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος διὰ

τοῦ Υἱοῦ του (οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον

ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι' αὐτοῦ

Ὅποιος πιστεύει στὸν Χριστὸ δὲν κρίνεται, ἐνῶ ὅποιος δὲν πιστεύει ἤδη

- στ. 17).

ἔχει κριθεῖ ὡς ἀπιστῶν (ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν οὐ κρίνεται· ὁ δὲ μὴ πι·

στεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς

υἱοῦ τοῦ Θεοῦ -- στ. 18). Η κρίση δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ δια

μορφώνεται ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ πίστη στὸν Θεὸ ἐγκαινιάζει ζωὴ μέσα

στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ἡ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ ἐγκαινιάζει ζωὴ μέσα στὸ

σκοτάδι τῆς ἀπουσίας του (αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ

φῶς, ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων με

σεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ

– στ. 19-20),

 Ὅποιος πολιτεύεται τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, βρίσκεται μέσα στὸ φῶς τῆς παρουσίας του, ὅπου τὰ ἔργα του φανερώνουν τὸ θεοπρεπὲς περιεχόμενό τους (ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς,

ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα - στ. 21).

28 Ὅτι σὺ λαὸν ταπεινὸν σώσεις καὶ ὀφθαλμοὺς ὑπερηφάνων ταπεινώσεις,

Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι τὸ ἀντίθετο τῆς ματαιοδοξίας, ποὺ τὴν ονομάζουμε ὑπερηφάνεια. Ταπεινὸς εἶναι ὁ λαός, ἢ ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἀντιλαμβάνεται τὸ ἔχειν του καὶ τὸ εἶναι του ὡς δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀνταρσιὰ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ, ἑδράζεται στὴν ἔπαρση, στὴν

ψευδὴ ἀντίληψη ὅτι ὁ ἴδιος ὁρίζει καὶ κατέχει τὸ εἶναι του ὡς τάχατες θεός.

Κατὰ τὴ βιβλικὴ ἀντίληψη, ὁ Θεὸς εὐλογεῖ τὸν ταπεινὸ καὶ ἀντιτάσσεται στὸν ὑπερήφανο, ὅπως διατυπώνεται στὸ βιβλίο τῶν Παροιμιῶν.

Κύριος ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσιν χάριν – Παροιμίες.

μιὰ διατύπωση ποὺ τὴν ξαναβρίσκουμε στὴν Ἐπιστολὴ Ἰακώβου

4.6 καὶ στὴν Α' Ἐπιστολὴ Πέτρου, 5,5. Ὁ ἴδιος ὁ ψαλμωδὸς θὰ μᾶς πεῖ

στὸν 33ο ψαλμό: Ἐγγὺς Κύριος τοῖς συντετριμμένοις τὴν καρδίαν καὶ

τοὺς ταπεινοὺς τῷ πνεύματι σώσει (στ. 19). Καὶ ἡ παράδοση τῶν Προφητῶν θὰ ὑπενθυμίζει συνεχῶς στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ ὅτι ὁ δρόμος διὰ τῆς

ταπεινώσεως ὁδηγεῖ στὴ σχέση μὲ τὸν Θεό, ἀφοῦ μὲ αὐτὴ τὴ στάση καὶ

αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς ὁ ταπεινὸς προετοιμάζεται νὰ δέχεται τὴ χάρη τοῦ

Θεοῦ. Ὁ Ἠσαΐας καλεῖ τὴ δημιουργία νὰ εὐφρανθεῖ γιατὶ ἀνατέλλει τὸ

ἔλεος τοῦ Θεοῦ στοὺς ταπεινούς (Εὐφραίνεσθε, οὐρανοί, καὶ ἀγαλλιάσθω, ἡ γῆ, ῥηξάτωσαν τὰ ὄρη εὐφροσύνην, ὅτι ἠλέησεν ὁ Θεὸς τὸν

λαὸν αὐτοῦ καὶ τοὺς ταπεινοὺς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ παρεκάλεσεν – Ἠσ.

49,13), ἀλλὰ καὶ ὁ Ἰεζεκιήλ, μὲ μιὰ ἔξοχη εἰκονολογικὴ διατύπωση, θὰ

καταθέσει τὸ ἔργο τοῦ Κυρίου ὡς ἰσορροπία καὶ ἁρμονία ἐντὸς τῆς δημιουργίας: θὰ μάθουν τὰ δέντρα ὅτι ὁ Θεὸς μικραίνει τὰ ὑψηλὰ καὶ ὀρθώνει τὰ ταπεινά, ὅτι κατὰ μία ἀντίστροφη προοπτικὴ ξεραίνει τὰ χλωρὰ

καὶ ἀνθίζει τὰ ξερά (Καὶ γνώσονται πάντα τὰ ξύλα τοῦ πεδίου διότι ἐγὼ

Κύριος ὁ ταπεινῶν ξύλον ὑψηλὸν καὶ ὑψῶν ξύλον ταπεινὸν καὶ ξηραίνων ξύλον χλωρὸν καὶ ἀναθάλλων ξύλον ξηρόν – Ἰεζ, 17,24), μιὰ

εἰκόνα ποὺ μᾶς θυμίζει τὸ περιστατικὸ τῆς ξηρανθείσης συχῆς τοῦ

εὐαγγελίου: Καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ᾽ αὐτήν, καὶ

οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· μηκέτι ἐκ σοῦ

καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ

(Ματθ. 21,9).

τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος προβάλλει ὡς πρότυπο ταπεινότητας τὸν

Τὸ τί σημαίνει ὅμως ταπεινὸς ἄνθρωπος, θὰ τὸ μάθουμε ἐντελῶς ἀπὸ

ἑαυτό του. Μαθετε ότι ταπεινός είμαι στη καρδιά .

Καὶ ὅλη ἡ διδασκαλία του, όλο

έργο του, όλες οι πράξεις του, είναι μια διαρκής έκφραση τῆς δικής του

ταπεινότητας, ποὺ ἀντιπαρατίθεται στὴν ἔπαρση τοῦ ἀνθρώπου τοῦ σχηματισμένου στους όρους καὶ στὸ ὅρια του κόσμου τούτου, Ἅπειρα, θὰ

ἔλεγα, εἶναι τὰ χωρία της Καινής Διαθήκης ποὺ μᾶς καλούν σ' αὐτὸ τὸν

δρόμο τῆς ταπεινοφροσύνης, μᾶς καλοῦν νὰ εἴμαστε ταπεινοί, ταυτιζώντας αὐτὴ τὴν κατάσταση μὲ τὴν ἀγάπη, όπως διαβάζουμε στὴν Προς 

Εφεσίους ἐπιστολή τοῦ ἀποστόλου Παύλου Παρακαλώ σου όμως

αξίας παραμονή τὴν κλήσεις ἦν ἐκλήθηκε μετά πάσης πρότητας, με τα μακροθυμίας, ανεχόμενοι αλληλων!!!

Άγιοι που έλαμψαν στα εδάφη της Αφρικής

ΨΑΛΩ ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ. ΨΑΛΜΌΣ 17 . ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΜΑΥΡΌΠΟΥΛΟΣ

21 Καὶ ἀνταποδώσει μοι Κύριος κατὰ τὴν δικαιοσύνην μου καὶ κατὰ τὴν καθαριότητα τῶν χειρῶν μου ἀνταποδώσει μοι,

Ἡ ζωὴ τοῦ πιστοῦ ἀναπαύεται στὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅπως

μαρτυρεῖται στὶς ἁγιογραφικὲς πηγές, αὐτὴ ἡ δικαιοσύνη ταυτίζεται μὲ

τὴν ἀγάπη. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, μᾶς λέει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, δηλαδὴ εἶναι δίκαιος. Στὴ θεοφανικὴ ἀποκάλυψη τοῦ Σινᾶ θὰ ἀποκαλύψει

τὸ ὄνομά του ὡς Κύριος πολυέλεος καὶ πολυεύσπλαχνος καὶ ἀληθινός.

Ἡ δικαιοσύνη αὐτὴ δὲν προσφέρεται ὡς ἀτομικὴ ἐπιβράβευση. Υπάρχει οὕτως ἢ ἄλλως, καὶ ἐνεργεῖ στὸν πιστό, ἐὰν αὐτὸς ἔχει καλλιεργήσει τὸν ἑαυτό του γιὰ νὰ τὴν ὑποδεχτεῖ. Αὐτὴ τὴν καλλιέργεια ὁ ποιητὴς τὴν

ὀνομάζει «καθαριότητα τῶν χειρῶν μου», μιὰ ἔκφραση ποὺ θὰ τὴν ἀναπτύξει στοὺς παρακάτω στίχους. «Καθαριότητα τῶν χειρῶν» σημαίνει

πράξεις. Αὐτὸ ποὺ ἀποδίδει ὁ πιστὸς στὸν Θεὸ εἶναι ἡ πίστη του καὶ ἡ παράδοση στὸ θέλημά του. Αὐτὸ ποὺ τοῦ ἀνταποδίδεται ἀπὸ τὸν Θεό, εἶναι

ἡ παρουσία του ὡς δικαιοσύνη, δηλαδὴ ὡς ἀγάπη. Πρόκειται γιὰ μιὰ

ἀντικατάπεμψη, ποὺ συνοψίζεται στὴν ἔκφραση «θεία χάρις». Θυμηθεῖτε

τὴν εὐχὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ποὺ ἀναπέμπουμε στὸν Κύριο μετὰ τὸν

καθαγιασμὸ τῶν τιμίων δώρων: Ὅπως ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς ἡμῶν, ὁ

προσδεξάμενος αὐτὰ [...] ἀντικαταπέμψῃ ἡμῖν τὴν θείαν χάριν καὶ τὴν

δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,

ΨΑΛΩ ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ. ΨΑΛΜΌΣ 17 . ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΜΑΥΡΌΠΟΥΛΟΣ

....καὶ ἐξήγαγέ με εἰς πλατυσμόν, ῥύσεταί με, ὅτι ἠθέλησέ με,....

Ἀπὸ τὴ στενωπὸ μὲ ἔβγαλε στὴν ἁπλωσιὰ ὁ Κύριος, μὲ γλίτωσε

γιατὶ μὲ ἀγάπησε. Θὰ μὲ γλιτώσει ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου, ἀπὸ αὐτοῖς

ποὺ μὲ μισοῦν καὶ λογαριάζονται ὡς ἰσχυρότεροί μου. Εκμεταλλεύον

ται τὴν ἀδυναμία μου, ἀλλὰ δὲν λογαριάζουν τὴ βοήθεια ποὺ μοῦ παρέχει ὁ Κύριος. Ασφαλῶς ὁ ποιητὴς ἀναφέρεται σὲ ἱστορικὴ κατάσταση

Πίσω ὅμως ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐπίκαιρη ἀναφορά, λανθάνει ἡ διαχρονικὴ καὶ

τάθεση τοῦ ποιητῆ-προφήτη γιὰ τὴ διαρκὴ παρουσία τῆς θείας πρόνοιας.

Ἡ θεία Πρόνοια, ὡς παρουσία τῶν θείων δυνάμεων, αὐτῶν ποὺ ὀνομά.

ζουμε ἄκτιστες ἐνέργειες, εἶναι παρούσα διαρκῶς μέσα στὴ δημιουργία

τοῦ Θεοῦ. Εἶναι παρούσα ὡς θεία χάρη, καὶ στὴν ὑλικὴ δημιουργία, ἀλλὰ

καὶ στὸ λογικὸ πλήρωμα τῆς γῆς, δηλαδὴ στὸν ἄνθρωπο. Καὶ μάλιστα

ὄχι μόνον μὲ νοητὸ τρόπο, ἀλλὰ καὶ μὲ ὁρατό. Ὄχι μόνον ἐκτὸς τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ καὶ ἐντὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ θεία χάρη ὑπάρχει εἴτε τὸ ξέρουμε εἴτε δὲν τὸ ξέρουμε, εἴτε τὸ ἀντιλαμβανόμαστε εἴτε δὲν τὸ ἀντιλαμβανόμαστε. Δὲν γεννιέται ξαφνικά, ἀπὸ τὸ μηδέν, μόνο καὶ μόνο γιὰ

νὰ συνδράμει τοὺς εὐσεβεῖς καὶ μετὰ νὰ παύσει νὰ ὑπάρχει. Δὲν εἶναι

κτιστὴ γιὰ νὰ γίνεται καὶ νὰ ἀπογίνεται. Εἶναι δύναμη ποὺ προέρχεται

ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ θεότητα καὶ εἶναι παρούσα διαρκῶς. Ἐνεργεῖ στὸν ἄνθρωπο ὅταν ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀποδέχεται, εἴτε μεμονωμένα εἴτε ὡς λαὸς

τοῦ Θεοῦ.

Ὁ ποιητὴς τονίζει τὸν λόγο αὐτῆς τῆς ἐνεργοῦς παρουσίας τῆς θείας

βοήθειας: «ὅτι ἠθέλησέ με». Πίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑπογράμμιση, αὐτὴ τὴν

ἀρχαία ὑπόσχεση, βλέπουμε, ὅσοι μποροῦμε καὶ θέλουμε νὰ δοῦμε, τὸν

Θεὸ τῆς ἀγάπης, τὸν Θεὸ ποὺ μᾶς θέλει στοὺς κόλπους του, τὸν αἰώνιο

νυμφίο τῆς Ἐκκλησίας. Κατὰ τὴν ἔξοχη διατύπωση τοῦ εὐαγγελιστῆ

Ἰωάννη, οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ

τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ᾽

ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον ( Ἰωάν. 3,16).

Επίσης, ὁ πλατυσμός, στὸν ὁποῖο μὲ ἐξάγει ὁ Κύριος, εἶναι ἀσφαλῶς

ἕνα τόπος, ἀλλὰ κυρίως εἶναι ἕνας τρόπος ὑπάρξεως. Πρόκειται γιὰ τὴν

Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ὡς τόπος σημαίνεται στὴ σύναξη τοῦ λαοῦ της καὶ

ἀναδεικνύεται ὡς οἰκουμένη, καὶ ὡς τρόπος σημαίνεται στὰ μυστήρια της, κυρίως στὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, ποὺ μᾶς ἀνοίγει στὸ

ἄπειρο πλάτεμα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Συνεχῶς μάλιστα ὑπογραμμίζουμε αὐτὴ τὴν καθολικότητα καὶ οἰκουμενικότητα, ἐπαναλαμβάνοντας τὴ συγκλονιστικὴ ἔκφραση: νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν

αἰώνων.

ΨΑΛΩ ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ. ΨΑΛΜΌΣ 17 . ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΜΑΥΡΌΠΟΥΛΟΣ

ΨΑΛΜΟΣ ΙΖ΄ (17)

Στίχος 19 Προέφθασαν με ἐν ἡμέρᾳ κακώσεώς μου, καὶ ἐγένετο Κύριος

ἀντιστήριγμά μου

Οἱ ἐχθροὶ μὲ βρῆκαν σὲ κατάσταση ἀδυναμίας, ἀλλὰ ὁ Κύριος ἀποτελεῖ τὸ ἀντιστήριγμά μου. Ἡ κάκωση, στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὁ ποιητής, δὲν εἶναι ἀσφαλῶς μόνον σωματική, ἀλλὰ καὶ ψυχική. Καὶ βέβαια,

ἂν δεχτοῦμε τὴν ἀναφορὰ σὲ ἐσωτερικοὺς καὶ πνευματικοὺς ἐχθρούς,

τότε ἡ κατάσταση κάκωσης, στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὁ ποιητής, εἶναι

ἀδυναμία σὲ μιὰ ἐσωτερικὴ διαδρομή. Πρόκειται γιὰ μία κατάσταση ποὺ

θεωρεῖται ἀπὸ τὶς πλέον ἐπικίνδυνες στὸν δρόμο τῆς σωτηρίας, καὶ ποὺ

εἶναι ἡ κατάσταση τῆς ἀκηδίας. Ἀκηδία σημαίνει ἀπουσία φροντίδας,

καὶ ὡς κατάσταση βρίσκεται στοὺς ἀντίποδες τῆς ἐγρήγορσης. Ιδιαίτερα ἡ νηπτικὴ θεολογία ἔχει ἀναπτύξει τὸ περιεχόμενο τῆς ἀκηδίας καὶ

ἔχει ἐπισημάνει τις καταστροφικὲς συνέπειες γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώ-

που. Ἡ διαρκὴς ἐγρήγορση εἶναι τρόπος ζωῆς, γιὰ νὰ μὴν πῶ τρόπος

ὑπάρξεως γιὰ τὸν φίλο τοῦ Θεοῦ, αὐτὸν ποὺ θέλει νὰ εἶναι ἐπίσης ὁ ἠγαπημένος τοῦ Θεοῦ. Στὰ εὐαγγέλια πολὺ συχνὰ ὑπογραμμίζεται ἡ ἐγρήγερση ὡς θεμελιώδης ἐνέργεια στὸν δρόμο τῆς σωτηρίας, εἴτε πρόκειται

και γιὰ ἐγρήγορση ἐνώπιον τῆς ἐλεύσεως τοῦ Κυρίου, ὅπως προβάλλεται

στὴν παραβολὴ τῶν δέκα παρθένων, εἴτε πρόκειται γιὰ ἐγρήγορση ἄμυνας ἀπέναντι στὶς προσβολὲς τῶν ἐχθρικῶν δυνάμεων, ὁρατῶν καὶ

νοητῶν, ἀπέναντι στοὺς πειρασμοὺς ποὺ κατακλύζουν τὴ ζωὴ κάθε πιστοῦ ποὺ ὁδεύει ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Κυρίου.

Εχουμε εξελιξη της εισβολης και επισημα εχουμε αρχισει!

ΨΑΛΩ ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ. ΨΑΛΜΌΣ 17 . ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΜΑΥΡΌΠΟΥΛΟΣ

Κύριος στερέωμά μου καὶ καταφυγή μου καὶ ῥύστης μου. Ὁ Θεός

μου βοηθός μου, ἐλπιῶ ἐπ᾽ αὐτόν, ὑπερασπιστής μου καὶ κέρας σωτηρίας μου καὶ ἀντιλήπτωρ μου.

Ἡ λέξη «κέρας» παραπέμπει σὲ πόλεμο, ἑπομένως ἔχει ὑπόψη του

κάποιον πόλεμο ποὺ διεξάγεται, ἢ ὁ ἴδιος εἶναι ἐμπλεκόμενος σ᾿ αὐτὸν

τὸν πόλεμο καὶ ἔχει ὡς ὑπερασπιστή του τὸν Κύριο. Αὐτὴ ἡ ὑπερασπιστικη  παρουσία τοῦ Κυρίου εἶναι καὶ τὸ κέρας. Κέρας σημαίνει κατὰ

λέξη κορυφή. Ἀπὸ ἐκεῖ τὰ κέρατα τῶν ζώων, ἀφοῦ τὸ κέρας ἑνὸς ζώου

εἶναι ἡ κορυφή του· ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἡ λέξη κρανίο, ἡ κορυφὴ τοῦ ἀνθρώπου

ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ὁ στρατιωτικὸς σχηματισμός, τὸ κέρας σὲ μία

ὀργάνωση μάχης. Ἡ πνευματικὴ μάχη χρειάζεται ἰσχυρὰ πνευματικὰ

ὅπλα. Ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου εἶναι οὐσιαστικὰ ὁ πολιορκητικὸς κριὸς

στὴν πνευματικὴ αὐτὴ μάχη καὶ ἡ ἐπικεφαλῆς δύναμη μιᾶς τέτοιας

ἐκστρατείας.

Στὸν ψαλμὸ 131 διαβάζουμε: Ἐκεῖ ἐξανατελῶ κέρας τῷ Δαβίδ,

ἡτοίμασα λύχνον τῷ χριστῷ μου· τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ ἐνδύσω αἰσχύνην,

ἐπὶ δὲ αὐτὸν ἐξανθήσει τὸ ἁγίασμά μου (Ψαλμ. 131,17-18). Τὸ ἴδιο συμβαίνει σὲ ἕναν πνευματικὸ πόλεμο. Σὲ ἕναν τέτοιο πνευματικό πόλεμο,

λέει ὁ Κύριος, κατὰ τὸν ποιητή, ὁ ἠγαπημένος μου, ὁ πιστός μου ἔχει τὴ δύναμή μου ὡς ἐνίσχυση, καὶ μὲ αὐτὴ τὴ δύναμή μου μπορεῖ νὰ κατι

σχύσει τῶν ἐχθρῶν.

 

ΨΑΛΜΟΙ ΙΙ" (13) & NB (52). ΨΑΛΛΩ ΤΩ ΘΕΏ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΆΡΧΩ. ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΜΑΥΡΌΠΟΥΛΟΣ!

ΨΑΛΜΟΙ ΙΙ" (13) & NB (52)

Ψαλμὸς ιγ΄ (13)

1 Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός. Διεφθάρησαν καὶ ἐβδελύχθησαν ἐν ἐπιτηδεύμασιν, οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός.

Ἡ σοφιολογικὴ γραμματεία ποὺ παρουσιάστηκε μετὰ τὸν 5ο αι., μέχρι καὶ τὸν 3ο αι. π.Χ. (δηλαδὴ τὰ βιβλία Σοφία Σειράχ, Σοφία Σολομῶντος, Ἐκκλησιαστής), ἀναπτύσσει τὶς ἔννοιες τῆς «σοφίας» καὶ τῆς

«σωφροσύνης» δίνοντας ἕνα ἰδιαίτερο περιεχόμενο, ἀφοῦ τὶς ἀντιλαμβάνεται ὡς συνδεδεμένες μὲ τὸ ὑπαρξιακὸ στοιχεῖο τοῦ ἀνθρώπου ποὺ τοῦ

δόθηκε ἀπὸ τὸν Δημιουργό, καὶ ποὺ παραπέμπει σ᾿ αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε

εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία φέρει ὁ ἄνθρωπος ἐντός του. Τὸ ἀντίθετο εἶναι

ὁ ἄφρων ἄνθρωπος, δηλαδὴ αὐτὸς ποὺ δὲν εἶναι σώφρων, αὐτὸς ποὺ δὲν

εἶναι σοφός, αὐτὸς ποὺ δὲν ξέρει νὰ μετρήσει καὶ νὰ ἰσορροπήσει τὰ πράγματα τῆς Δημιουργίας καὶ τοῦ βίου. Εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀνταρσίας

ἀπέναντι στὸν Θεό, μιᾶς ἀνταρσίας ποὺ φθάνει νὰ ἀρνεῖται ἀκόμη καὶ τὴν

ὕπαρξη Θεοῦ.

Κατὰ τὸν στίχο, λοιπόν, ὁ ἄφρων ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός. Σὲ

λαοὺς ὅπου κυριαρχεῖ ἡ ἀντίληψη ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός, κανένας ἐνάρετος ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μὲ χρηστότητα βίου, οὔτε μὲ ἔργα

χρηστότητας· δὲν ὑπάρχει χρηστὸς καὶ σώφρων ἄνθρωπος. Ἡ ἀπουσία

ἐνάρετων καὶ σοφῶν ἀνθρώπων ἀποτελεῖ καρπὸ διεφθαρμένης κατάστασης, ποὺ γεννάει μάλιστα βδελυρὲς πράξεις. Η, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω τὰ λόγια ἑνὸς ἥρωα τοῦ Ντοστογιέφσκυ, «ἂν δὲν ὑπάρχει Θεός, τότε

ὅλα ἐπιτρέπονται»!. Θυμηθεῖτε τὴ λαϊκὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν ἀπουσία

ἠθικῶν ἀρχῶν σὲ ἔργα ἀνθρώπων: «Αὐτὸς δὲν ἔχει φόβο Θεοῦ». Καίριος

χαρακτηρισμὸς γιὰ τὶς μάταιες ἐνέργειες τῶν ἀφρόνων ἀνθρώπων

Ἡ ἔκφραση οὐκ ἔστιν ἕως ἑνὸς ἀποτελεῖ ἑβραϊσμό. Ἤδη ὅμως ὁ Μέγας Αθανάσιος, ἀποδεχόμενος τὴν προσέγγιση τοῦ Ὠριγένη στὸ σημεῖο

αὐτό, μεταφράζει τὸ ἐπίρρημα «ἕως» μὲ τὸ ἐπίρρημα «ἐκτός», ἑρμηνεύοντας: «δὲν ὑπάρχει κανένας, ἐκτὸς ἀπὸ ἕναν». Καὶ αὐτὸς ὁ ἕνας

χρηστὸς μὲ η, εἶναι ὁ Χριστὸς Κυρίου μὲ ι ποὺ θὰ γίνει ὁ ἕνας. Ὅλοι οἱ

ἄλλοι δὲν ὑπάρχουν.

2 Κύριος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διέκυψεν ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἰδεῖν εἰ ἔστι συνιὼν ἢ ἐκζητῶν τὸν Θεόν.

Ἂς δοῦμε τὴν περιγραφὴ ποὺ μᾶς καταθέτει ὁ στίχος ὡς εἰκόνα: ἡ Θεὸς σκύβει πάνω στὴ γῆ καὶ ζητάει ἕναν, νὰ συναντήσει ἕναν. Ἔποι

πτεύει δηλαδὴ στὴ γῆ ἐπάνω, παρατηρεῖ τὸν καθένα, νὰ συναντήσει και

ποιον ποὺ θὰ κουβεντιάσει μαζί του. Ἡ διαρκὴς στάση τοῦ Θεοῦ πρὸς τὴ

Δημιουργία του εἶναι ἡ ἀναζήτηση τοῦ ἑνός, ἑνὸς ἑκάστου, δικαίου. Ὁ

στίχος παραπέμπει στὴ διαρκὴ παρουσία τῆς θείας Πρόνοιας. Παραπέμπει ἐπίσης στὴν παραβολὴ τοῦ ἀπολωλότος προβάτου: ἀκόμα καὶ ἂν

ὑπάρχουν ἅγιοι, καὶ ἂν ὑπάρχουν δίκαιοι, ὁ οὐράνιος Πατὴρ βρίσκεται σ'

αὐτὴν τὴν ἀναζήτηση τοῦ ἑνὸς ποὺ ἔχει χαθεῖ. Θυμόσαστε αὐτὴν τὴν

ἐξαίρετη παραβολή, ὅπου ὁ ποιμὴν ἀφήνει τὰ 99 πρόβατα καὶ ψάχνει νὰ

βρεῖ τὸ ἕνα ποὺ χάθηκε (βλ. Λουκ. 15,3-5).

Οἱ λέξεις «συνιὼν» καὶ «ἐκζητῶν» ὑποκρύπτουν τὴν ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου ποὺ θὰ μπορέσει νὰ ἱδρύσει μιὰ σχέση μὲ τὸν Θεό.

Πρόκειται γιὰ τὴ θεμελιακὴ προϋπόθεση αὐτῆς τῆς συνάντησης, προ-

ϋπόθεση ποὺ κατατίθεται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ μὲ τὴν πρόταση: εἴ τις

θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν… (Ματθ. 16,24). Ὁ «συνιών», αὐτὸς δηλαδὴ ποὺ

ἀντιλαμβάνεται μέσῳ τῆς σοφίας καὶ τῆς φρόνησης, θὰ γίνει καὶ «ἐκ

ζητῶν τὸν Θεόν», δηλαδὴ θὰ θέσει ἑαυτὸν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Κυρίου, ὅπου θὰ

δεχτεῖ τὴ χάρη τῆς θείας παρουσίας. Ἡ ἱερὴ ἱστορία εἶναι γεμάτη ἀπὸ

αὐτὲς τὶς ἀναζητήσεις ποὺ δικαιώνονται μὲ τὴ μυστικὴ ἀπάντηση τοῦ

Θεοῦ.

Ἐνῶ ὅμως ἔχει σκύψει ὁ Θεός, σύμφωνα μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ στίχου,

νὰ βρεῖ ἕναν, μέσα στὴν ἱστορία, δὲν βρίσκει, ὅπως καταγράφεται στὸν

ἑπόμενο στίχο:

ΨΑΛΛΩ ΤΩ ΘΕΏ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΆΡΧΩ. ΨΑΛΜΌΣ 3.ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΜΑΥΡΌΠΟΥΛΟΣ!

8 Ἀνάστα, Κύριε, σῶσόν με, ὁ Θεός μου, ὅτι σὺ ἐπάταξας πάντας τοὺς ἐχθραίνοντάς μοι ματαίως, ὀδόντας ἁμαρτωλῶν συνέτριψας.

Ναὶ μὲν ὁ στίχος προσκαλεῖ τὸν Θεὸ γιὰ σωτηρία, ἀλλὰ ἀπὸ σύνολη

τὴν πατερικὴ ἑρμηνευτικὴ θεωρεῖται ὡς προφητεία γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ

Χριστοῦ, τὴ σωτηρία δι᾿ αὐτῆς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴ συντριβὴ τοῦ

ἐχθροῦ, δηλαδὴ τοῦ θανάτου.

Ἡ πρόσκληση γιὰ ἀνάσταση εἶναι ἀρχαία παράκληση καὶ ἐλπίδα,

γιατὶ σὲ μιὰ τέτοια ἀνάσταση προσβλέπει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ γλιτώσει

ἀπὸ τὰ δεινά του, καὶ κυρίως ἀπὸ τὴ μεγάλη του πληγή, τὸν θάνατο,

ἐνέργεια τοῦ ἀρχίκακου, ὅπως καταθέτει ὁ ἀπόστολος Πέτρος: Ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ (Α' Πέτρ. 5,8). Ακόμα κι ἂν θαρροῦμε ὅτι ὁ Κύριος «ὑπνώττει»,

μᾶς ἀποκαλύπτεται ὅτι εἶναι πάντοτε παρών, ὅπως διαβάζουμε στὸ

εὐαγγέλιο: Καὶ ἐμβάντι αὐτῷ εἰς τὸ πλοῖον ἠκολούθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. Καὶ ἰδοὺ σεισμὸς μέγας ἐγένετο ἐν τῇ θαλάσσῃ, ὥστε τὸ

πλοῖον καλύπτεσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων· αὐτὸς δὲ ἐκάθευδε. Καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἤγειραν αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, σῶσον

ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα. Καὶ λέγει αὐτοῖς· Τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι; τότε

ἐγερθεὶς ἐπετίμησε τοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη

μεγάλη (Ματθ. 8,23-26).

ΨΑΛΛΩ ΤΩ ΘΕΏ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΆΡΧΩ. ΨΑΛΜΌΣ 3.ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΜΑΥΡΌΠΟΥΛΟΣ!

Οὐ φοβηθήσομαι ἀπὸ μυριάδων λαοῦ τῶν κύκλῳ συνεπιτιθεμένων μοι.

Στὸ θαῦμα τῆς ἰάσεως τοῦ δαιμονισμένου τῶν Γεργεσηνῶν, ὁ Ἰησοῦς

ρωτάει γιὰ τὸ ὄνομά του: καὶ ἐπηρώτα αὐτόν· Τί ὄνομά σοι; Καὶ

ἀπεκρίθη λέγων· Λεγεὼν ὄνομά μοι, ὅτι πολλοί ἐσμεν (Μάρκ. 5,9).

Σὲ ἕναν πνευματικὸ πόλεμο ἐναντίον τῶν δαιμόνων ποὺ μᾶς πολεμοῦν

μέσῳ τῶν παθῶν (ἀόρατος πόλεμος), ἀλλὰ καὶ μέσῳ παντοίων διωγμῶν

(ὁρατὸς πόλεμος), οἱ ἐπιτιθέμενοι στὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ (καὶ κάθε ἄν-

θρωπος τελικὰ εἶναι τοῦ Θεοῦ) εἶναι «μυριάδες». Καὶ αὐτὸ συμβαίνει ἀπ᾿

ἀρχῆς τῆς ἱστορίας. Ὅλη ἡ ἱερὴ ἱστορία, ὅπως ἀποτυπώνεται στὰ ἱερὰ

κείμενα, περιγράφει αὐτὸν τὸν πόλεμο, τὸν ὁρατὸ καὶ τὸν ἀόρατο. Τὸ ἀποτέλεσμα ἑνὸς τέτοιου πολέμου ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ θέληση καὶ τὸν ὁπλισμὸ

τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἐκ Θεοῦ βοήθεια. Ὁ ποιητής μας και

ταθέτει ὅτι διαθέτει καὶ τὴ θέληση καὶ τὸν ὁπλισμό, τὰ ὁποῖα καὶ περιγράφει σὲ ὅλους σχεδὸν τοὺς ψαλμούς του, γι᾿ αὐτὸ καὶ μπορεῖ νὰ ἀναφωνήσει τὸ «οὐ φοβηθήσομαι», δὲν θὰ φοβηθῶ. Γνωρίζει τὸ ἀποτέλεσμα

μιᾶς τέτοιας μάχης, ὅπως τὸ ἔχει περιγράψει ὁ εὐαγγελιστὴς Μάρκος

μετὰ τὴ θεραπεία τοῦ δαιμονιζόμενου: καὶ θεωροῦσι τὸν δαιμονιζόμενον καθήμενον καὶ ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα (ib 15)

Ακριβώς πριν 50 χρόνια, στις 29 Οκτωβρίου 1973, εκοιμήθη εν Κυρίω η μακαριστή Ελένη Δανιηλίδου, η αξιωθείσα να συνομιλεί με τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και να την κατευθύνει στην ανέγερση του Ιερού Προσκυνήματος της Αναστάσεως Του στα Σπάτα!