Τετάρτη 3 Απριλίου 2024
ΔΙΑΒΆΖΟΥΜΕ:
Διαβάζουμε: «Κανείς δέν θά ἔπρεπε νά δίνη
προσοχή σε κάποιον πού δίνει διάλεξι ή κάνει κήρυγμα περί τῆς "φιλοσοφίας του γιά τή ζωή", ἄν δέν μᾶς εἶναι γνωστό πῶς ἀκριβῶς φέρεται στη γυναῖκα του, τά παιδιά του, τούς γείτονές του, τούς φίλους του, τούς ύφισταμένους καί τούς ἐχθρούς του"
Ὁ Bruce Newman, γιά τή φτώχεια:
«Ὁ Bruce Newman, γιά τή φτώχεια:
Τα σύνορά της δέν ὑπάρχουν χαραγμένα σέ και
νένα χάρτη. Δέν ἔχει οὔτε σημαία, οὔτε ἐθνικό ύμνο ἀλλά ἔτσι καί βρεθεῖς ἐκεῖ, εἶναι δύσκολο νά ἀλλάξης διεύθυνσι. Σάν ἐμπειρία γιά νά διαπλάσης χαρακτῆρα, εἶναι ὑπερτιμημένη ἀπό τούς πλουσίους και ὑπερκορεσμένη από φτωχούς. Εἶναι ἕνας τόπος ὅπου
δέν πάει κανείς για Σαββατοκύριακο»
Ὁ Χριστός, ὅμως, περπατάει ἐκεῖ.
Ἀναφέρει ὁ Dale Carnegie:
ΕΊΜΑΙ ΝΕΟΣ.....
«Εἶμαι νέος!
Ἔχω καιρό γιά μετάνοια.
Μά τί σκέπτεσθε;
...... τό νεαρό
που πνίγηκε στα μπάνια
και την... άνοια
Τρίτη 2 Απριλίου 2024
Ἀναφέρει ὁ Barnaby Conrad:
Ἀναφέρει ὁ Barnaby Conrad: «Μιά φορά τό
χρόνο τό Νοέμβρη, ἔρχεται ἡ Βασίλισσα μέ ἅμαξα
στη βασιλική πύλη τοῦ Πύργου τῆς Βικτωρίας. Ἡ
Αὐτῆς Μεγαλειότης μπαίνει στή βασιλική ἱματιοθήκη γιά νά περιβληθῆ τον πορφυρό μανδύα μέ τήν ἑρμίνα, καί τότε ὁ Hailsham καί οἱ ἄλλοι ἀνώτεροι ἀξιωματοῦχοι ὑπήκοοί της τή συνοδεύουν στήν αἴθουσα
συνεδριάσεων [τῆς Βουλῆς τῶν Λόρδων], ὅπου κάθεται σέ ἕναν ἀστραφτερό, χρυσό θρόνο.
Κατόπιν ὁ Κλητήρ τῆς Μαύρης Ράβδου διασχίζει
τή μακρυά κεντρική αἴθουσα τοῦ Κοινοβουλίου ἕως
τήν πόρτα τῆς Βουλῆς τῶν Κοινοτήτων. Προσπαθεῖ
νά μπῆ, ἀλλά τοῦ κλείνουν τήν πόρτα κατάμουτρα μία παράδοσι 300 χρόνων, πού θυμίζει στούς
Βρεταννούς ὅτι, ἀπό τότε πού ὁ Βασιλιάς Κάρολος Α' ἔδωσε τό ἔναυσμα γιά τόν Ἐμφύλιο Πόλεμο μέ τό νά εἰσβάλη θρασύτατα στη Βουλή τῶν Κοινοτήτων για να συλλάβη πέντε βουλευτές, κανείς μονάρχης δέν ἔχει πατήσει πόδι στην Κάτω Βουλή. Ὁ Κλητήρας τῆς Μαύρης Ράβδου χτυπάει τότε τρεῖς φορές μέ τό ἐβένινο μπαστούνι του, ἡ πόρτα ανοίγει καί, ἐν ὀνόματι τῆς Βασίλισσας, διατάσσει τούς βουλευτές να προσέλθουν γιά νά ἀκούσουν τή Βασίλισα νά μιλάη στη Βουλή των Λόρδων. Καί αὐτοί ὑπακούουν.
Μέ αὐτές τίς πολύπλοκες διαδικασίες αρχίζει ἡ ἐναρκτήρια συνεδρίασι τοῦ βρεταννικοῦ
Κοινοβουλίου»
Ἀνθρώπινες ματαιοδοξίες!
ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ!
Μικρές ἀλήθειες: «Τό νά εἶσαι ἐνάρετος δέν
ἀποτελεῖ κατόρθωμα, ἀπό τή στιγμή κατά τήν ὁποία δέν ὑπάρχει πειρασμός»
«Ἡ καλή ἀπόφασι εἶναι σάν τό γέρικο ἄλογο. Τό
σελώνει κανείς συχνά, ἀλλά τό ἱππεύει σπάνια»
«Ἡ Κόλασι ὅπου πᾶνε οἱ ἁμαρτωλοί, εἶναι
πού νύχτα-μέρα δείχνουν διαφημίσεις γιά τά καλά
μιά ἀπέραντη μισοσκότεινη αἴθουσα μέ τηλεοράσεις τοῦ Παραδείσου»
Ἡ εὐτυχία εἶναι ἄπιαστο ὄνειρο γιά τούς κολασμένους.
ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ!
Σκόρπιες ἀλήθειες: «Εἰρήνη δέν εἶναι ἡ σιωπή πού ἐπακολουθεῖ ὅταν τελειώση ὁ πόλεμος, ἀλλά
το συναίσθημα τῆς ἀδελφοσύνης πού μᾶς ἀποτρέπει
νά τόν ἀρχίσουμε»
«Μιά κινέζικη παροιμία λέει “Σέ ἕνα χέρι πού σοῦ
δίνει τριαντάφυλλα, τοῦ μένει πάντοτε λιγάκι ἀπό τό ἄρωμά τους"»
James Russell Lowell: «Τα βιβλία εἶναι οἱ μέλισσες
πού κουβαλᾶνε τή γύρι τῆς ἐγρηγόρσεως ἀπό τό
ἕνα μυαλό στό ἄλλο»
Ὁ Κων. Κούρκουλας σημειώνει:
Ὁ Κων. Κούρκουλας σημειώνει: «Το καλό
τό ὁποῖο ἔχουμε, τό παίρνει ὁ θάνατος. Τό καλό το
ὁποῖο κάνουμε, τό παίρνει ὁ οὐρανός»
«Ἂν θέλης νά μήν ξεχασθῆς ἀμέσως μόλις πεθάνης, ἤ γράψε πράγματα πού ἀξίζουν νά διαβασθοῦν
ἤ κάνε πράξεις πού ἀξίζει νά γραφοῦν».
«Πολλοί ἄνθρωποι καταναλώνουν τό μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς τους, γιά νά κάνουν ἄθλιο τό ὑπόλοιπο»(ΣΚ, 46).
"με αξίωσε ο Θεός να βρεθώ κι εγώ κάπου στην ζωή σας ,σε άλλους λιγότερο και σε άλλους περισσότερο..."
*Σὲ μιὰ εὐλογημένη Σύναξη, ὁ μακαριστὸς μητροπολίτης μας Κοσμᾶς εἶχε πεῖ μὲ πατρικὴ ἀγάπη: "μὲ ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ βρεθῶ κι ἐγὼ κάπου στὴν ζωή σας,σε ἄλλους λιγότερο καὶ σὲ ἄλλους περισσότερο..."
Ναὶ ἅγιε πατέρα μᾶς , βρέθηκες στὴν ζωή μας καὶ δοξάζουμε τὸν Θεὸ γι'αυτό. Πάντα εὐγνώμονες θὰ σ' ἔχουμε στὴν καρδιά μας... καὶ μέσα ἀπὸ τὸ κανάλι αὐτό,σαν ἄλλη μαζί σου σύναξη, θὰ ἀντλοῦμε δύναμη ἀπὸ τὴν μορφή σου καὶ ὁ θεόπνευστος λόγος σου, βακτηρία στοὺς δύσκολους "προδωτικοὺς καιροὺς" ὅπως ἔλεγες,που ζοῦμε...*
Διαβάζουμε....
Διαβάζουμε: «Κάποτε στη Γαλλία χάθηκε
ἕνα μικρό παιδί, 2-3 ἐτῶν. Μωρό καθώς ἦταν, δέν
μποροῦσε νά δώση στοιχεῖα γιά τούς γονεῖς του,
πού τό ἀναζητοῦσαν. Τότε ἕνας δικαστής, πού ἤξερε ἀπό παιδιά, ἀφοῦ τοῦ σταμάτησε τά δάκρυα τό
κατάφερε νά πῆ, πῶς τοῦ τραγουδοῦσε ἡ μανούλα
του γιά νά κοιμηθῆ. Τό τραγούδι αὐτό ἠχογραφήθηκε καί μεταδόθηκε ἀπό τό ραδιόφωνο. Μέσα σε 24
ὧρες, ἡ μάνα ἔσφιγγε στήν ἀγκαλιά της τό χαμένο
της παιδί»
Ὁ Θεός ἀκούει τίς παιδικές μας φωνές καί μᾶς βρίσκει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
