Θα ήθελα να μοιραστώ την ιστορία για το πώς γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ.

 

Θα ήθελα να μοιραστώ την ιστορία για το πώς γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ.

Μια μέρα, έφτασα στο Ντιβέγιεβο με μεγάλο συναισθηματικό πόνο. Έκλαιγα στην εκκλησία, δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπό μου, και ξαφνικά ένιωσα τόσο ζεστά, σαν κάποιος να με αγκάλιασε και να με κράτησε σφιχτά. Η ψυχή μου ένιωθε τόσο ελαφριά και ήρεμη, σαν να ήμουν στην αγκαλιά του πατέρα μου.

Όταν συνήλθα, ας πούμε, στεκόμουν πιεσμένος πάνω στην εικόνα. Εκείνη τη στιγμή, δεν ήξερα ποιος ήταν. Αλλά συνειδητοποίησα τη ζεστασιά που προερχόταν από αυτή την εικόνα, και μου χαμογελούσε με μεγάλη αγάπη στα μάτια του.

Από τότε, είναι πάντα μαζί μου. Και νιώθω τη ζεστασιά του και αυτό το αίσθημα γαλήνης.

Δόξα τω Θεώ για όλα!!!

Πάτερ Γαβριήλ, πρεσβεύσου στον Θεό για εμάς!

Όταν κάνεις τον σταυρό σου........

 

Όταν κάνεις τον σταυρό σου, πρέπει να κάνεις μια προσευχή, τουλάχιστον στην καρδιά σου. Ακόμα και ένας ηθοποιός μπορεί να κάνει τον σταυρό του με αυτόν τον τρόπο.

Άγιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)

Με αυτή την εμπειρία, μπορεί να βοηθήσει τους άλλους.

 

Μερικές φορές ο Κύριος επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να αναπτύξει πάθη και αμαρτίες. 

Και σε τέτοιες περιπτώσεις, όσο κι αν προσπαθεί κάποιος, δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτά, αλλά αποκτά επαρκή εμπειρία και γνώση για να βοηθήσει και τους άλλους. 

Όπως ακριβώς αφαιρείτε το καπάκι από ένα βραστό καζάνι και ο ατμός βγαίνει αμέσως, έτσι και ο Κύριος ελευθερώνει αμέσως έναν άνθρωπο από τα πάθη, και ένας τέτοιος άνθρωπος είναι σαν να ξαναγεννιέται. 

Με αυτή την εμπειρία, μπορεί να βοηθήσει τους άλλους.

Αγιος  Ομολογητής Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)

Ποιός είσαι εσύ;.

Οι παπάδες είναι κακοί, το κράτος δεν είναι καλό, όλα είναι κακά.

Θα θέλατε να έχετε Πρόεδρο την Αγία Βασίλισσα Ταμάρα, και τον Άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό, να υπηρετεί στην ενορία σας;

Και τι γίνεται όμως με σένα,

πώς είσαι πραγματικά; 

Ποιός είσαι εσύ;.

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός της Γεωργίας

Η μοίρα δεν υπάρχει.

 

Η μοίρα δεν υπάρχει. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν: ήταν γραφτό να συμβεί. Αν ένα άτομο ήταν προορισμένο να πεθάνει, τότε γιατί να με τιμωρήσει ο Θεός;! Εμείς δημιουργούμε τη δική μας μοίρα. Αν ένα άτομο, από αμέλεια ή απερισκεψία, θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του ή πεθάνει, τι σχέση έχει η μοίρα με αυτό;

Aγιος  Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)

Ο πατέρας Γαβριήλ ρωτήθηκε κάποτε:

 

Ο πατέρας Γαβριήλ ρωτήθηκε κάποτε:

«Τι είναι μεγαλύτερο στον Θεό, η δικαιοσύνη ή η αγάπη;»

«Ο Θεός είναι ελεήμων και δίκαιος, αλλά η αγάπη ξεπερνά και το έλεος και τη δικαιοσύνη», ήταν η 

απάντηση.

Θυμάμαι ένα άλλο περιστατικό.

 

Θυμάμαι ένα άλλο περιστατικό. Πήγαμε στον πατέρα Γαβριήλ, ο οποίος μας φέρθηκε με μεγάλη αγάπη και μας μιλούσε με μεγάλο ενθουσιασμό για την αγάπη. Ξαφνικά, ένας από τους ανθρώπους που κάθονταν κοντά σηκώθηκε και είπε:

«Πρέπει να προσευχηθώ».

Και άρχισε να προσεύχεται.

Ο πατέρας Γαβριήλ περίμενε μια στιγμή και μετά, αστειευόμενος, τον διέκοψε:

«Ναι, ναι, απλώς προσευχήσου έτσι και θα μπεις κατευθείαν στη Βασιλεία των Ουρανών με ένα φαέθον!» Τι ώρα έχεις επιλέξει για προσευχή; Τώρα είναι η ώρα της αγάπης! Έλα εδώ και κάθισε! Πρώτα, πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε.

Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη, γι' αυτό να τις χρησιμοποιείτε πάντα με σύνεση.

 

Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη, γι' αυτό να τις χρησιμοποιείτε πάντα με σύνεση. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί φεύγει από το σπίτι, μην του λέτε: «Ντύσου, αλλιώς θα κρυώσεις». Αντίθετα, πείτε: «Ντύσου και δεν θα κρυώσεις».

Ο αγιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)

Ο ίδιος ο άγιος ήρθε σε μένα!

Ο ίδιος ο άγιος ήρθε σε μένα!

Κάποτε παρακολούθησα ένα πραγματικό γεωργιανό γλέντι! Ήταν πολύ ενδιαφέρον, με διάφορες προπόσεις, και ανάμεσά τους ήταν μια ιστορία πρόποσης για το πώς ο ίδιος ο Άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) πήγε σε έναν άνδρα που, λόγω περιστάσεων, δεν μπόρεσε να τον επισκεφτεί. Συνέβη ως εξής:

Ο Γεώργιος και η οικογένειά του είχαν σχεδιάσει να επισκεφθούν τη Μονή Σαμτάβρο στη Μτσχέτα της Γεωργίας, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), να προσευχηθούν στα λείψανα και να αγοράσουν εικόνες του αγίου για τους αγαπημένους τους. Αλλά την προηγούμενη μέρα του ταξιδιού, ο εγγονός του Γεωργίου, ένα μικρό αγόρι ονόματι Γεώργιος, αρρώστησε με υψηλό πυρετό. Αποφάσισαν να επισκεφθούν τον Άγιο Γαβριήλ κάποια άλλη φορά και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία σε μια κοντινή εκκλησία.

Ο Γεώργιος και η σύζυγός του πήγαν σε ένα κοντινό μοναστήρι. Η εκκλησία ήταν σχεδόν άδεια. Η λειτουργία τελούνταν από έναν επίσκοπο. Ξαφνικά, μια μοναχή πλησίασε τον Γεώργιο και είπε: «Έχω ένα δώρο για εσάς». Έμεινε εξαιρετικά έκπληκτος και κοίταξε γύρω του, αναρωτώμενος αν η μοναχή μιλούσε σε κάποιον άλλο. Αλλά μόνο η σύζυγος του Γεωργίου, η Βαλεντίνα, στεκόταν κοντά. Η μοναχή πήγε σε ένα ντουλάπι και επέστρεψε με μια στοίβα από μικρές εικόνες του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε). Τις έδωσε στον Γεωργίου. «Αυτό είναι ένα δώρο για σένα», χαμογέλασε η μοναχή και έφυγε.

Ο Γεωργίου, βλέποντας τις εικόνες που του είχε δώσει η μοναχή, συνειδητοποίησε ότι ο Άγιος Γαβριήλ τον είχε επισκεφτεί προσωπικά. Ακόμα και οι εικόνες για αγαπημένα πρόσωπα που ο Γεωργίου και η οικογένειά του είχαν σχεδιάσει να αγοράσουν ήταν τώρα στην κατοχή τους και για πολλά χρόνια ακόμα, έδιναν εικόνες του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) στους φίλους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Γιατί τήν έφερες αυτή εδώ;

«Γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ όταν μόλις ξεκινούσα την εκκλησιαστική μου ζωή, οπότε επέτρεπα στον εαυτό μου να πηγαίνω στις λειτουργίες κανονικά, με τζιν. 

Εκείνη την εποχή, πήγαινα στον καθεδρικό ναό της Σιόνι. Στη βραδινή λειτουργία, άκουγα συχνά παράξενες φωνές. Μερικές φορές μάλιστα είδα πώς ο εξομολόγος επέπληττε αυστηρά ένα συγκεκριμένο άτομο (εκείνη την εποχή δεν ήξερα τι σήμαινε πνευματική επίπληξη). Πάντα προσπαθούσα να τον αποφεύγω - όταν πήγαινα στη Σιόνι, πρώτα κοίταζα τριγύρω και, αν ήταν ήσυχο, καθόμουν κάπου, σε ένα πιο απομονωμένο μέρος. 

Κάποτε, ένας φίλος μου κι εγώ πήγαμε στη Μτσχέτα, στον πατέρα Γαβριήλ. Μας συνάντησε στην κορυφή της σκάλας. Μας έστρεψε ένα τραπέζι και μια μικρή καρέκλα: ψωμί, ντομάτες και καφές. Μου είπε: «Φτιάξε μου καφέ». Άρχισα να τον ετοιμάζω και έγινα πολύ τολμηρή: έβαλα ζάχαρη, την ανακάτεψα και του είπα: «Σε παρακαλώ σερβιριστείτε». Ξαφνικά άρχισε να μου φωνάζει τόσο δυνατά που η καρδιά μου ράγισε: «Πώς μπορείς να μου φέρεις αυτή τη λέξη, "σερβίριστείτε"; Πρέπει να το πεις στον Θεό αυτό!» Και κοίτα την, έκοψε ακόμη και την αφέλειά της..." 

Μετά γύρισε στη φίλη μου και είπε: "Ποιά έφερες εδώ;" «Δεν θέλω να τη δω δεύτερη φορά!» Ήμουν θυμωμένη και έκπληκτη ταυτόχρονα, δεν καταλάβαινα τι είχα κάνει λάθος. Ήθελα να σκιστεί η γη και να με καταπιεί. Κάθισε και άρχισε να μιλάει στη φίλη μου για αρκετή ώρα. Με ενοχλούσε που στεκόμουν ακόμα εκεί, έκανα νοήματα στη φίλη μου: «Πάμε», και στο μυαλό μου απειλούσα: «Δεν θα ξαναπατήσω το πόδι μου εδώ». Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, γύρισε προς το μέρος μου, μου χαμογέλασε με ένα υπέροχο χαμόγελο, με αγκάλιασε, με ευλόγησε και είπε στη φίλη μου: «Τι καλή αδερφή μου έφερες, γιατί δεν την φέρνεις πιο συχνά;!». Ήμουν εντελώς μπερδεμένη, δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε. Αλλά ένιωθα ένα πράγμα σίγουρα - έφυγα από εκεί γεμάτη πληρότητα, τόσο πνευματικά όσο και σωματικά. Πέρασαν χρόνια και μόνο αργότερα κατάλαβα: τότε, ο πατέρας Γαβριήλ συνέτριψε την υπερηφάνειά μου, και στο τέλος με παρηγόρησε επειδή ήταν ικανός για τέτοια αγάπη. Διέταζε τέτοιες δοκιμασίες για όσους έρχονταν σε αυτόν και ξέρω σίγουρα ότι το έβλεπε αυτό, χωρίς το Εκκλησία, θα χανόμουν.

Ο πατήρ Γαβριήλ προσπαθούσε πάντα να καταστείλει την κακία που είχε εισβάλει στη ζωή μας με τη δύναμη της προσευχής του, να την διώξει, να απελευθερώσει τους ανθρώπους από τα νύχια της. Έλεγε:

 

Ο πατήρ Γαβριήλ προσπαθούσε πάντα να καταστείλει την κακία που είχε εισβάλει στη ζωή μας με τη δύναμη της προσευχής του, να την διώξει, να απελευθερώσει τους ανθρώπους από τα νύχια της.

Έλεγε:

«Η μαγεία και η μαντεία με τον καφέ είναι τόσο στενά συνδεδεμένες όσο το ψωμί και το ζυμάρι».

Πάντα μας μιλούσε για τη δύναμη της προσευχής, λέγοντας ότι ήταν ένα από τα όπλα στα χέρια ενός Χριστιανού.

«Η προσευχή μετακινεί βουνά», μας έλεγε συχνά. «Το κακό και η μαγεία δεν είναι απλώς πράγματα στα οποία οι κακοί άνθρωποι κάνουν ξόρκια. Η μαγεία μπορεί να προέρχεται από έναν απλό πιστό, ακόμη και από έναν καλοθελητή - όταν το κάνει ασυνείδητα, χωρίς να συνειδητοποιεί τι κάνει. Ή όταν το κάνει χωρίς να σκέφτεται. Επομένως, πριν ανοίξετε την πόρτα, κάντε το σημείο του σταυρού πάνω της και πάντα να λέτε νοερά προσευχές στο όνομα της Αγίας Τριάδας. Εκτός από το ποτήριο της κοινωνίας, όλα πρέπει να ευλογούνται με το σημείο του σταυρού. Όταν ένα αντικείμενο πετιέται έξω, χρειάζεται προσοχή. Τι θα γινόταν αν το έριχναν οι ασεβείς;» Φροντίστε να κάνετε το σημείο του σταυρού! Εάν ο άλλος κάνει το σημείο του σταυρού, τότε δεν απαιτείται περαιτέρω ενέργεια. Αν δεν θέλετε να επέμβετε με τον άλλον, μπορείτε απλώς να κάνετε το σημείο του σταυρού με τα μάτια σας.

Δεν καταλαβαίνεις καν τι καιροί έρχονται.

Ο Γέροντας μας έλεγε πάντα ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό οπλισμένοι με γνώση.

Όταν ένα κορίτσι είδε κατά λάθος ένα βιβλίο να πωλείται κάπου με τον τίτλο «Αντίχριστος 666», φοβήθηκε και δεν το άγγιξε καν. Όταν επισκέφτηκε τον πατέρα Γαβριήλ, της είπε:

– Αδελφή, έχεις κάποιο βιβλίο για τον αντίχριστο ή το έχεις δει κάπου;

– Γέροντα, είδα ένα τέτοιο βιβλίο στο δρόμο, αλλά φοβήθηκα και το παράτησα, απάντησε.

– Τι λες, γυναίκα!; Αγόρασε αυτό το βιβλίο και μοίρασέ το όσο καλύτερα μπορείς. Δεν καταλαβαίνεις καν τι καιροί έρχονται.

Άγιος Γαβριήλ ο Ομολογητής, ο Τρελός για τον Χριστό (1929-1995) 🇬🇪

Πηγή: Άγιος Γαβριήλ fol-en-Christ de Géorgie του Jean-Claude Larchet, Εκδοτικός Οίκος L'age d'Homme, 2015

Ο πατήρ Γαβριήλ μας δίδαξε:

 

Ο πατήρ Γαβριήλ μας δίδαξε:

«Πρώτα απ' όλα, ζητήστε τη Βασιλεία των Ουρανών!»

«Και πώς ζητάτε τη Βασιλεία των Ουρανών;» τον ρώτησαν.

«Όταν τρώτε, θυμηθείτε τους πεινασμένους, τους βασανισμένους και τους διψασμένους. Προσευχηθείτε! Η προσευχή μπορεί να μετακινήσει βουνά.»

Μοναχή Παρασκευά (Ροστιασβίλι)

«Πάτερ Γαβριήλ, ένας γέρος με λευκή γενειάδα εμφανίζεται σε ένα όνειρο και προβλέπει το μέλλον της Γεωργίας. Να τον πιστέψω; Είναι από τον Θεό;»

 

 

«Πάτερ Γαβριήλ, ένας γέρος με λευκή γενειάδα εμφανίζεται σε ένα όνειρο και προβλέπει το μέλλον της Γεωργίας. Να τον πιστέψω; Είναι από τον Θεό;»

 

«Όταν βλέπεις τον εαυτό σου ανάμεσα στους αγίους αγγέλους, μην το πιστεύεις· αλλά όταν βλέπεις τον εαυτό σου στην κόλαση, πίστεψέ το! Όταν ένα όνειρο από τον Κύριο σε κάνει να συλλογίζεσαι τις αμαρτίες σου, διώχνει την υπερηφάνεια — σε οδηγεί στην ταπεινότητα!»

Ο πατέρας Γαβριήλ κι εγώ γνωριζόμασταν μόνο ένα χρόνο, αλλά εκείνη η χρονιά ήταν μια σπουδαία πνευματική ακαδημία για μένα.

 

Ο πατέρας Γαβριήλ κι εγώ γνωριζόμασταν μόνο ένα χρόνο, αλλά εκείνη η χρονιά ήταν μια σπουδαία πνευματική ακαδημία για μένα.

Δεν ξέρω γιατί ή γιατί πήγα να τον δω (δεν είχα κάποια συγκεκριμένη ερώτηση ή αίτημα), αλλά όποιος τον συνάντησε και τον γνώρισε έστω και μία φορά ήθελε να είναι μαζί του συνέχεια.

Με ενδιέφερε όλα όσα έλεγε. Προσπαθούσα να μην χάνω λέξη. Αυτά ήταν λόγια που δεν μπορούσες να αμφισβητήσεις.

Πάντα μας δεχόταν με μεγάλη αγάπη και μας κερνούσε φαγητό. Μια μέρα, πήγαμε σε αυτόν πολύ πεινασμένοι. Μάντεψε και ανησύχησε, καθώς δεν είχε τίποτα να μας προσφέρει. Τότε θυμήθηκε ένα μπαγιάτικο καρβέλι ψωμί κρυμμένο στο ντουλάπι. Ρώτησε τη μητέρα Παρασκευή:

«Ζεστάνετέ το στη σόμπα».

Αυτό το ψωμί ήταν τόσο νόστιμο. Δεν είχαμε φάει ποτέ κάτι παρόμοιο. Καθίσαμε για ώρες με τον πατέρα Γαβριήλ. Στο κελί του, κάθε αίσθηση του χρόνου εξαφανίστηκε. Χωρούσε τόσους πολλούς ανθρώπους που μείναμε και εμείς οι ίδιοι έκπληκτοι!..

Ένα καλοκαίρι, μια φίλη μου με κάλεσε να πάω διακοπές μαζί της για μια εβδομάδα. Στην αρχή, αρνήθηκα, μετά αποφάσισα να μην την προσβάλω και, παρά τη θέλησή μου, πήγα μαζί της στην παραλία. Νόμιζα ότι θα μπορούσα επιτέλους να αντέξω μια εβδομάδα με κάποιο τρόπο.

 

Εκεί, συνέβη αυτό που φοβόμουν στην πραγματικότητα. Έχασα εντελώς τον δρόμο μου: διασκέδαζα, σταμάτησα να προσεύχομαι, όλα ήταν σε αταξία και η Σαρακοστή είχε ξεκινήσει, αλλά τίποτα από αυτά δεν με ενοχλούσε πια. Είναι μια κατάσταση όπου η αμαρτία συσσωρεύεται στην αμαρτία και γλιστράς σε μια άβυσσο. Όλα αυτά είχαν μια βαθιά επίδραση πάνω μου.

 

Έφτασα στο Σαμτάβρο και μπαίνοντας στην εκκλησία, ένιωσα σαν να είχα γίνει άλλος άνθρωπος. Είχα χάσει εντελώς την επαφή με την εκκλησία. Με κατέκλυσαν οι τύψεις, ανίκανη να αντέξω ούτε στον παραμικρό πειρασμό. Φοβόμουν να πάω στον πατέρα Γαβριήλ, σίγουρη ότι γνώριζε τα πάντα για τις αμαρτίες μου και την ψυχική μου κατάσταση, θα θύμωνε και θα με έδιωχνε.

Τελικά, ξεπέρασα τα νεύρα μου και αποφάσισα να πάω να τον δω. Την παραμονή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, πήγα στη Μτσχέτα. Αρχικά, πήγα στη Μονή Σβετιτσχόβελι και παρακολούθησα τη Λειτουργία. Εκεί, συνάντησα έναν φίλο μας και του ζήτησα να πάει μαζί μου στον Πατέρα Γαβριήλ. Δεν τόλμησα. Περπατούσα, τρέμοντας από φόβο, τα πόδια μου μόλις που κινούνταν, αλλά η καρδιά μου τον λαχταρούσε.

 

Πρώτα, ο φίλος μου πήγε για την ευλογία του. Κρύφτηκα πίσω του. Τελικά, ήρθε η σειρά μου... Η έκπληξή μου δεν είχε όρια! Περίμενα να θυμώσει και να με μαλώσει, αλλά ξαφνικά είδα το χαμογελαστό και στοργικό πρόσωπο του Πατέρα Γαβριήλ. Με κοίταξε με τόση ζεστασιά που έμεινα άναυδος.

 

«Ποια είναι αυτή η αδελφή; Κάθισε γρήγορα!»

Δεν μου είχε ξαναφερθεί ποτέ με τόση προσοχή. Δεν ήξερα τι να σκεφτώ και ξαφνικά ένιωσα μια έντονη αίσθηση τύψεων, δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπό μου. Είναι ένα καταπληκτικό συναίσθημα, να κλαίς για τις αμαρτίες σου και ταυτόχρονα να νιώθεις χαρά που το βιώνεις.

Στράφηκε στον υπηρέτη του κελιού του:

«Παρασκευά, φτιάξε σούπα!»

Όπως είπα, ο πατήρ Γαβριήλ μας δεχόταν πάντα με μεγάλη ζεστασιά και αγάπη, αλλά αυτή τη φορά συνέβαινε κάτι ξεχωριστό. Μου έδειξε τόση αγάπη που δεν μπορούσα παρά να κλάψω ήσυχα. Κοίταξα τις εικόνες για να μην προσέξει την κατάστασή μου και έκανε πως δεν το πρόσεξε, μιλώντας με τον φίλο μου.

Θέλω να πω ότι εκείνη την εποχή, ο πατήρ Γαβριήλ ήταν πολύ άρρωστος. Μαζευόταν νερό στο στομάχι του και το έριχναν με έναν λαστιχένιο σωλήνα. Το άλλο άκρο του σωλήνα βυθιζόταν σε ένα μεταλλικό δοχείο και το δοχείο στη συνέχεια γέμιζε με νερό. Κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας, ανέφερε:

«Απλώς είμαι έκπληκτος από πού προήλθε όλο αυτό το νερό! Δεν έχω πιει ούτε ένα ποτήρι νερό εδώ και ένα μήνα. Οι γιατροί δεν μπορούν να καταλάβουν πού και γιατί συσσωρεύεται τόσο πολύ νερό στο στομάχι μου...»

Ο χρόνος πέρασε και φαινόταν να με αγνοεί, κουβεντιάζοντας με έναν φίλο. Με άφησε μόνη με τις τύψεις μου και άρχισε να μου λέει κάτι:

«Οι μοναχές ζήτησαν μια σκάλα και δεν τους την έδωσα».

«Γιατί, πάτερ Γαβριήλ;» ρώτησε έκπληκτος ο φίλος μου.

«Επειδή δεν έχουν καμία ευθύνη. Την τελευταία φορά τους δάνεισα ένα πριόνι και σκούριασε στη βροχή. Ο σεβασμός είναι σεβασμός, αλλά αν οδηγεί στην αμαρτία, τι είδους σεβασμός είναι αυτός;»

Είπε αυτή την τελευταία πρόταση με τόσο αλλαγμένο και ασυνήθιστο τόνο που συνειδητοποίησα ότι μιλούσε σε μένα. Έτρεμα και νευρίασα ακόμα περισσότερο. Συνέχισε, χωρίς να με κοιτάζει, σαν να μιλούσε σε έναν φίλο. Μετά είπε: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία από τη αμετανοησια.. Αν δεν πέσεις, δεν θα μπορέσεις να σηκωθείς».

Έτσι μιλούσε για μένα όλη μέρα. Καθόμουν σε μια σκοτεινή γωνιά, χύνοντας πικρά δάκρυα, σαν να βρισκόμουν σε μια άλλη διάσταση.

 

Το βράδυ, μας απέλυσε: «Τώρα πρέπει να ξεκουραστώ».

Τον πλησίασα ξανά για την ευλογία του.

Σε όλη τη διάρκεια της γνωριμίας μας, πάντα ήθελα να εκφράσω την αγάπη μου γι' αυτόν με έστω και μία λέξη, αλλά δεν μπορούσα να το κάνω. Πρώτα ευλόγησε τον φίλο του, μετά εμένα. Μετά την ευλογία του, τόλμησα, με μεγάλη ευλάβεια, να βάλω το χέρι του στο πρόσωπό μου και να το φιλήσω.

Αμέσως άρχισαν να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια του και μου είπε: «Δεν είμαι άξιος γι' αυτό, παιδί μου».

Όταν με ευλογούσε, έλεγε πάντα το ίδιο πράγμα: «Ο Χριστός να σε ευλογεί και όλους όσους αγαπάς!»

...Ήταν η τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Πήγα στον πατέρα Γαβριήλ. Ήταν ήδη άρρωστος και οι γιατροί τον περιεργάζονταν. Σκέφτηκα: «Δεν θα μπω, δεν θέλω να σε ενοχλήσω!» Αλλά η Μητέρα Παρασκευή φώναξε: «Έλα μέσα!»

Ο γέροντας δεν μπορούσε να μιλήσει. Γονάτισα. Έβαλε το χέρι του στο κεφάλι μου και με ευλόγησε σιωπηλά για πολλή ώρα. Ήμουν λίγο φοβισμένη - συμπεριφερόταν περίεργα. Αποδείχθηκε ότι αυτή ήταν η τελευταία του ευλογία. Δύο μέρες αργότερα, ο πατέρας Γαβριήλ απεβίωσε...

Μετά από αυτό, σύμφωνα με την παράδοση, μαζευόμασταν στο κελί του κάθε Κυριακή μετά τη Λειτουργία, μόνο η Μητέρα Παρασκευή μας δεχόταν.

Οι φίλοι μου έπαιρναν τα υπάρχοντα του Πατέρα Γαβριήλ - μερικοί ένα καπέλο, μερικοί μπότες, μερικά άλλα πράγματα. Δεν τόλμησα να ζητήσω τίποτα που ανήκε στον Πατέρα Γαβριήλ, αλλά το ονειρευόμουν.

Μια μέρα, καθόμουν στο κελί του και σκεφτόμουν: «Μητέρα Παρασκευά, μακάρι να μου έδινες κάτι!» Μετά κατέβηκα στο ναό, προσευχήθηκα και κατευθύνθηκα προς την έξοδο. Μέχρι να φτάσω στο μοναστήρι

Στην πύλη, ένα δόκιμο αγόρι με πρόλαβε και μου έδωσε ένα παλιό χαρτί:

«Αυτό είναι στη μνήμη του Πατέρα Γαβριήλ. Κατά τη διάρκεια της προσευχής, να θυμάστε τους νεκρούς. Ο Πατέρας Σάμπα σας ευλόγησε και σας έστειλε!»

Η χαρά μου δεν είχε όρια: είχα πάρει κι εγώ κάτι! Μου άρεσε πολύ να θυμάμαι τους νεκρούς.

«Φεύγω, φέρνοντας την αγάπη σας στον Χριστό!» έλεγε ο Πατέρας Γαβριήλ, αφήνοντας αυτά τα λόγια για να μας παρηγορήσουν.

«Κατά τη διάρκεια της ζωής του γέροντα, δεν υπήρχε καμία ασθένεια ή δυσκολία που να με τρόμαζε, γιατί ήταν δίπλα μου. Και μετά τον θάνατό του, ένιωθα συνεχώς την υποστήριξή του.

 

Μια μέρα, η μητέρα μου απολύθηκε και έμεινε χωρίς δουλειά. Έμεινε σπίτι για δύο χρόνια. Έπαθε τόσο μεγάλη κατάθλιψη που φοβηθήκαμε. Πήγα στον τάφο του γέροντα και ρώτησα: «Πάτερ Γαβριήλ, βρες της δουλειά!»» Πολύ σύντομα, η μητέρα μου έλαβε ένα τηλεφώνημα από την προηγούμενη δουλειά της: «Έλα εδώ, σε χρειαζόμαστε!» Εργάζεται ακόμα εκεί, με τη χάρη του Θεού και μέσω των προσευχών του Πατέρα Γαβριήλ.

Υπήρξε ένα άλλο περιστατικό. Ο πατέρας μου είναι φωτορεπόρτερ. Ένα βράδυ, επέστρεφε από ένα γύρισμα. Ήταν μια βροχερή μέρα. Δύο νεαροί άνδρες μπήκαν μαζί του στο κτίριο. Στο ασανσέρ, τον χτύπησαν ξαφνικά στο κεφάλι. Έμεινε αναίσθητος στο κτίριο για λίγο. Όταν συνήλθε, αιμόφυρτος και ληστής, ανέβηκε στον επάνω όροφο. Έκλεψαν τον ακριβό εξοπλισμό του και τον άφησαν άφραγκο.

 

Η αστυνομία έψαχνε τους ληστές για πολλή ώρα. Ο πατέρας μου ήταν πολύ νευρικός. Έβαλα τις ελπίδες μου στον πατέρα Γαβριήλ. Ωστόσο, πέρασε ένας μήνας και ο εξοπλισμός εξακολουθούσε να λείπει. Πήγα στον τάφο του και ρώτησα:

"Πάτερ Γαβριήλ, ξέρω ότι μπορείς! Σε παρακαλώ βοήθησέ με να βρω τον εξοπλισμό του για να ηρεμήσει!"

 

Καθώς πλησίαζα το σπίτι, είδα τον πατέρα μου να τρέχει. Μου φώναξε:

"Έλα, έλα μαζί μου!" Η αστυνομία κάλεσε. Βρήκαν κάτι και ζητούν ταυτότητα!

 

Η τσάντα που κλάπηκε κατά τη διάρκεια της ληστείας μας επιστράφηκε εντελώς άθικτη, μαζί με όλο το περιεχόμενό της. Ήταν απίστευτο!

 

Εκατερίνα Σανάγια

Δυστυχώς, δεν μου δόθηκε ποτέ η τιμή να γνωρίσω τον πατέρα Γαβριήλ, αλλά ζει στην καρδιά μου...

 

Δυστυχώς, δεν μου δόθηκε ποτέ η τιμή να γνωρίσω τον πατέρα Γαβριήλ, αλλά ζει στην καρδιά μου...

Το μικρότερο παιδί μου είχε σοβαρά προβλήματα λόγω τραυματισμού κατά τη γέννηση. Επιπλέον, εμφάνισε επιληψία. Τυχαία, συνάντησα την κυρία Νέσταν από τη Σαμτρέντια στην εκκλησία. Μου είπε πολλά για τον πατέρα Γαβριήλ και με συμβούλεψε να πάω επειγόντως στη Μτσχέτα.

Πρέπει επίσης να σημειώσω εδώ ότι υπέφερα από μια γυναικολογική πάθηση εδώ και δέκα χρόνια. Η μακροχρόνια θεραπεία δεν μου έφερε ανακούφιση. Ονειρευόμασταν ένα τρίτο παιδί, αλλά υπήρχαν λίγες ελπίδες. Στο νοσοκομείο, ο γιατρός μου είπε ότι όλα ήταν πολύ περίπλοκα.

Τον Αύγουστο του 2003, πήγαμε για πρώτη φορά στην εκκλησία Kashueti για να δούμε τον πατέρα Σωκράτη. Αγκάλιασε την κόρη μου και είπε: «Ξέρεις πόσο αγαπάει αυτό το παιδί τον Κύριο;! Και πόσο την αγαπάει ο Κύριος;»

Μας έδωσε λίγο πρόσφορο και αγιασμό για να δίνουμε στο παιδί μας κάθε πρωί. Μετά πήγαμε στη Μτσχέτα. Εκείνη την εποχή, η κόρη μου ήταν απλώς ανεξέλεγκτη.

Πήγαμε στον τάφο του πατέρα Γαβριήλ. Η μητέρα Παρασκευή ήταν εκεί. Της είπα για τα προβλήματά μου και της ζήτησα να προσευχηθεί. Εκείνη άλειψε το κεφάλι και το σώμα της κόρης μου με λάδι ευλογημένο στον τάφο του Γέροντα Γαβριήλ και μετά άλειψε και εμένα.

Πρέπει να ομολογήσω ότι εγώ, μια αμαρτωλή, υπέκυψα στον πειρασμό. Το θέμα είναι ότι, ενώ γονατίζαμε στον τάφο του Γέροντα Γαβριήλ, η κόρη μου άρπαξε ένα μολύβι από το χέρι μιας γυναίκας που στεκόταν εκεί κοντά. Η Μητέρα Παρασκευή με επέπληξε. Για κάποιο λόγο, αυτό με στεναχώρησε πολύ.

Παρά την απογοήτευσή μου, συνέχισα να ζητάω βοήθεια από τον Πατέρα Γαβριήλ σε όλη τη διαδρομή. Και όσο περισσότερο προσευχόμουν, τόσο περισσότερο γέμιζε η καρδιά μου με απεριόριστη ζεστασιά. Στο σπίτι, η κόρη μου ένιωθε καλύτερα. Ενώ πριν δεν μπορούσαμε να την αφήσουμε ούτε μια μέρα χωρίς φάρμακα, τώρα τα παρατήσαμε. Ευλογημένο λάδι, πρόσφορο και αγιασμός ήταν το φάρμακό μας.

Μετά από αυτό, η κόρη μου θεραπεύτηκε από επιληψία. Το άτακτο παιδί έγινε ήρεμο και ισορροπημένο.

Δόξα τω Θεώ! Ευχαριστώ τον Πατέρα Γαβριήλ και πιστεύω ότι, αν θέλει ο Θεός, η κόρη μας θα αναρρώσει πλήρως. Ένα μήνα αφότου επισκέφτηκα τον τάφο του Πατέρα Γαβριήλ, έμεινα έγκυος χωρίς καμία θεραπεία. Γέννησα τον μικρό Σάμπα, και αυτό έβαλε τέλος στην δεκαετή ασθένειά μου. Έχουν περάσει επτά χρόνια από τότε που απαλλάχθηκα από αυτό το πρόβλημα. Ζητώ συγχώρεση από τον Πατέρα Γαβριήλ που αθέτησα τον λόγο μου και δεν ονομάσα το αγόρι Γαβριήλ. Δόξα τω Θεώ για όλα!

...Ήταν άνοιξη του 2008. Το πρωί, έστειλα τα παιδιά στο σχολείο, ο σύζυγός μου πήγε στις δουλειές του και εγώ ήμουν στην κουζίνα. Ξαφνικά, ένιωσα έναν πόνο στο πλευρό μου, ο οποίος εντάθηκε μέσα σε δευτερόλεπτα και έγινε απλώς αφόρητος. Πήρα αμέσως μερικά παυσίπονα και ένα ασθενοφόρο έφτασε λίγο αργότερα. Ο γιατρός μου έκανε μια ένεση και είπε ότι ήταν απλώς ένας δυνατός πόνος στην πλάτη μου. Αφού έφυγε ο γιατρός, θυμήθηκα το λάδι που ευλογήθηκε στον τάφο του Πατέρα Γαβριήλ. Άλειψα το πονο και δεκαπέντε λεπτά αργότερα, μια μεγάλη πέτρα σε σχήμα κοραλλιού βγήκε από το νεφρό μου. Έτσι με βοήθησε ο Πατέρας Γαβριήλ, μια αμαρτωλό...

Μια μέρα, είχα έναν αφόρητο πονόδοντο. Πονούσε ασταμάτητα για δύο μέρες. Θυμόμουν την ύπαρξη του ευλογημένου λαδιού μόνο τη δεύτερη μέρα. Λίγα δευτερόλεπτα αφότου το άλειψα, ο πόνος πέρασε.

Το 2009, ήδη μακριά από την πατρίδα μου, άρχισε ξανά αφόρητος πόνος στο νεφρό μου και σε ολόκληρη την πλάτη μου, σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορούσα να σταθώ ή να ξαπλώσω. Ο πόνος ήταν αφόρητος. Αμέσως άλειψα τον εαυτό μου με το λάδι του Πατέρα Γαβριήλ και ο πόνος εξαφανίστηκε αμέσως. Δόξα τω Κυρίω για κάθε μέρα της ζωής μου!

Ταμάρα Κατσάτζε

Αναρωτήθηκα βαθιά: θα είχα ποτέ τόσο δυνατή πίστη και τόσο προσευχητική τόλμη;

 

Μια μέρα, μετά τη Λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης, ήρθαμε από το Σβετιτσχόβελι στη Μονή Σαμτάβρο για φαγητό. Ακούγονταν κλάματα από το κελί του Πατέρα Γαβριήλ. Ρώτησα τι είχε συμβεί. Μία από τις αδελφές απάντησε: «Ο Πατέρας Γαβριήλ έκλαιγε όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα, προσευχόταν για εμάς κάθε μέρα και ζητούσε από τον Κύριο να μας ελεήσει». Αναρωτήθηκα βαθιά: θα είχα ποτέ τόσο δυνατή πίστη και τόσο προσευχητική τόλμη;

Από τα απομνημονεύματα του Επισκόπου Μιχαήλ (Γκαμπριτσίτζε)

Η μέρα που γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου.

 

Η μέρα που γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν το 1993-1994. Η υγεία μου είχε κλονιστεί από έναν τραυματισμό στη σπονδυλική στήλη και ένιωθα έντονους πόνους. Εκείνη την εποχή, η συγγενής μου, Ζεϊνάμπ Χιντιμπίτζε, με ενημέρωσε ότι ο μέγας πατέρας Γαβριήλ ζούσε στο Σαμτάβρο. Ήθελα πολύ να τον γνωρίσω, γι' αυτό πήγα στο μοναστήρι. Πλησίασα το κελί του πατέρα Γαβριήλ. Καθώς πλησίαζα, ο φόβος και η χαρά αναμίχθηκαν μέσα μου. Άρχισα να ψάχνω για την πόρτα. Τότε, μια μοναχή με ρώτησε:

«Ποιον χρειάζεσαι;»

«Πάτερ Γαβριήλ».

«Ξεκουράζεται και δεν μπορεί να σε δει», απάντησε αυστηρά.

Αναστατωμένη, αποφάσισα να μην την ενοχλήσω με περιττές ερωτήσεις. Εκείνη τη στιγμή, μια αυστηρή φωνή ακούστηκε πίσω από την πόρτα:

«Μητέρα Παρασκευά, άσε αυτό το κορίτσι να μπει!»

Χαρούμενη, άνοιξα προσεκτικά την πόρτα. Έμεινα άναυδη όταν είδα το κελί κρεμασμένο με εικόνες. Ο πατέρας Γαβριήλ ήταν ξαπλωμένος εκεί πάνω σε ένα μικρό οθωμανικό, παρακολουθώντας προσεκτικά κάθε μου κίνηση.

Κάθισα σε μια καρέκλα. Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Ο πατέρας Γαβριήλ έσπασε τη σιωπή. Ρώτησε:

«Τι ζητάς από τον Θεό;»

«Υγεία.»

«Ζήτησέ του και θα σου δοθεί!» Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Ξαφνικά μου είπε:

«Αν τηλεφωνείς συνεχώς στον πλησίον σου και ζητάς βοήθεια, μπορεί να τον εκνευρίσεις. Κάποια μέρα μπορεί να μην έρθει καθόλου σε εσένα. Αυτό είναι το είδος της σεμνότητας που χρειάζεσαι με τον Θεό. Μην τον ενοχλείς πολύ συχνά. Ξέρει καλά τον πόνο σου και πότε χρειάζεται βοήθεια.»

Ανάγκασα τον εαυτό μου να ρωτήσω ξανά: «Πάτερ Γαβριήλ, οι γονείς μου με έμαθαν να φοβάμαι και να αγαπώ τον Θεό. Δεν πήγαιναν για ύπνο το βράδυ χωρίς να θυμούνται και να ευχαριστούν τον Θεό.» Αναρωτιέμαι γιατί τραυματίστηκα στα δεκαεπτά μου και έμεινα για πάντα κουτσός. Ξέρω επίσης ότι οι πρόγονοί μου ήταν πιστοί. Τίνος η αμαρτία με πρόλαβε; Γιατί ο Θεός με υπέβαλε σε αυτό το μαρτύριο; Η προσωπική μου ζωή καταστράφηκε επίσης. Ποιος ή ποια είναι η αιτία;

- Ο Θεός δοκιμάζει πάντα τα παιδιά Του. Γενικά, να ξέρετε ότι περιμένει από εσάς να ζήσετε μια πνευματική ζωή. Πρέπει να προσεύχεσαι, να νηστεύεις, να εξομολογείσαι και να κοινωνείς.

Είπα ότι πηγαίνω στην εκκλησία με ειλικρινή καρδιά και να ανάβω κεριά. Ο γέροντας θύμωσε και είπε αυστηρά:

- Πώς μπορείς να είσαι πιστή αν δεν έχεις νηστέψει, εξομολογηθεί ή κοινωνήσει ποτέ σε όλη σου τη ζωή!

Εκείνη ένιωθε ενοχές και δεν προσπαθούσε να δικαιολογηθεί. Συνέχισε:

- Όταν γυρίσεις σπίτι, πήγαινε στην πλησιέστερη εκκλησία. Μην διαλέξεις ιερέα. Ο πρώτος που θα συναντήσεις θα είναι ο πνευματικός σου πατέρας.

Αυτό ήταν το τέλος της πρώτης μας συνάντησης. Ήμουν έκθαμβη, σαν να ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στη γη. Όλος ο πόνος μου ξεχάστηκε. Η ελπίδα έλαμψε στην καρδιά μου. Ακολούθησα όλες τις οδηγίες του. Πήγα αμέσως στην εκκλησία του Διδούμπε. Ο πρώτος άνθρωπος που γνώρισα ήταν ο πατέρας Αντώνιος, ο οποίος έγινε ο πνευματικός μου πατέρας.

Παρά ταύτα, η πνευματική μου ανάγκη να δω τον πατέρα Γαβριήλ μεγάλωνε. Επιπλέον, ήθελα συνεχώς να είμαι μαζί του, γιατί μόνο εκεί βρήκα πνευματική γαλήνη. Πρέπει να πω ότι αφού γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ, η ευχή μου έγινε πραγματικότητα. Συνειδητοποίησα ότι ο Κύριος είχε ακούσει την προσευχή του για μένα.

Μια μέρα με ευλόγησε ως εξής:

«Είθε να βγαίνω πάντα αλώβητη από το λαγόχειλο».

Αληθινά ήμουν στο λαγόχειλο. Ευχαριστώ τον Κύριο που με έσωσε...

Μαγκούλι Λομιτασβίλι

Έχω μάθει και συνεχίζω να μαθαίνω πολλά από βιβλία για τον Πατέρα Γαβριήλ. Έχω μια φωτογραφία του δίπλα στο κρεβάτι μου.

 

Έχω μάθει και συνεχίζω να μαθαίνω πολλά από βιβλία για τον Πατέρα Γαβριήλ. Έχω μια φωτογραφία του δίπλα στο κρεβάτι μου. Προσεύχομαι στον Πατέρα Γαβριήλ, στρέφοντας σε αυτόν βοήθεια.

Υποφέρω από πέτρες στη χολή εδώ και πολύ καιρό. Ένα βράδυ, ένιωσα μια κρίση να έρχεται. Η οικογένειά μου συνήθως καλούσε ασθενοφόρο κατά τη διάρκεια τέτοιων κρίσεων. Σηκώθηκα, προσευχήθηκα, ζήτησα βοήθεια από τη Μητέρα του Θεού και τον Πατέρα Γαβριήλ, άλειψα τον εαυτό μου με λάδι ευλογημένο στον τάφο του Πατέρα Γαβριήλ και ξάπλωσα.

Ονειρεύτηκα έναν κοντό άντρα με μοναστηριακά άμφια. Είχε όμορφα μπουμπούκια στις τσέπες του. Μου έδωσε ένα και είπε: "Φάε το!" Το έφαγα αμέσως και σκέφτηκα: "Αυτός είναι ο Πατέρας Γαβριήλ!" Όταν ξύπνησα την επόμενη μέρα, δεν έπαθα τίποτα.

Θέλω να σας πω για ένα άλλο περιστατικό. Η νύφη μου είχε αποβολή πριν από τέσσερα χρόνια. Αυτή και ο γιος μου πήγαν στο Σαμτάβρο για να προσευχηθούν στον τάφο του Πατέρα Γαβριήλ. Όταν επέστρεψαν, εκείνο το βράδυ, η νύφη μου ονειρεύτηκε τον Πατέρα Γαβριήλ. Ευλόγησε όλα τα δωμάτια και ολόκληρο το σπίτι, έπειτα ευλόγησε αυτήν και τον σύζυγό της και είπε: «Προσευχηθείτε στον Θεό και θα αποκτήσετε παιδί!»

Ναργκίζι Γκατσετσιλάτζε

Κατά την τελευταία εβδομάδα της Σαρακοστής, ένας λαϊκός ήρθε στον γέροντα και είπε αυτάρεσκα:

 

Κατά την τελευταία εβδομάδα της Σαρακοστής, ένας λαϊκός ήρθε στον γέροντα και είπε αυτάρεσκα:

«Πάτερ Γαβριήλ, πέρασα αυτή τη Σαρακοστή εντελώς χωρίς λάδι Σαρακοστής!»

Ο γέροντας φάνηκε να μην ακούει τι ειπώθηκε και ρώτησε:

«Αγαπητέ μου, σήμερα μου δώρισαν λάδι και δεν παρατήρησα καμία γεύση. Ίσως θα μπορούσες να το δοκιμάσεις;»

Ο πατήρ Γαβριήλ έδωσε στον καλεσμένο του αρκετή ποσότητα λαδιού για να δοκιμάσει και μετά είπε αυστηρά:

«Είσαι λαϊκός. Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να νηστεύεις χωρίς λάδι;» Μερικοί άνθρωποι οδηγούνται στην υπερηφάνεια από μια τέτοια πράξη.

ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ.