Ο σταυρός σημαίνει υπομονή.Άγιος Γαβριήλ του Σαμταύρου (Ουργκεμπάτζε)

Θα ήθελα να σας πω την ιστορία για το πώς γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ.

 

Θα ήθελα να σας πω την ιστορία για το πώς γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ.

Μια μέρα, έφτασα στο Ντιβέγιεβο με μεγάλο συναισθηματικό πόνο. Έκλαιγα στην εκκλησία, δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπό μου, και ξαφνικά ένιωσα τόσο ζεστά, σαν κάποιος να με αγκάλιασε και να με κράτησε σφιχτά. Η ψυχή μου ένιωθε τόσο ελαφριά και ήρεμη, σαν να ήμουν στην αγκαλιά του πατέρα μου.

Όταν συνήλθα, ας πούμε, στεκόμουν πιεσμένος πάνω στην εικόνα. Εκείνη τη στιγμή, δεν ήξερα ποιος ήταν. Αλλά συνειδητοποίησα τη ζεστασιά που προερχόταν από αυτή την εικόνα, και μου χαμογελούσε με μεγάλη αγάπη στα μάτια του.

Από τότε, είναι πάντα μαζί μου. Και νιώθω τη ζεστασιά του και αυτό το αίσθημα γαλήνης.

Δόξα τω Θεώ για όλα!!!

Πάτερ Γαβριήλ, πρεσβεύσου στον Θεό για εμάς!

Η Μοναχή Αικατερίνη (Εμπραλίτζε) αναφέρει....

 

Ο πατήρ Γαβριήλ δεν άντεχε τους επαίνους, έτσι αφού έκανε μια καλή πράξη, άρχιζε αμέσως να ενεργεί ανόητα. Παρακολουθήσαμε την θεραπεία ενός δαιμονισμένου άνδρα, αλλά ο πατήρ Γαβριήλ, προσπαθώντας να κρύψει το χάρισμά του από εμάς, προσποιήθηκε ότι είχε νικηθεί από τον διάβολο. Αλλά ο πατήρ Γαβριήλ ήταν τόσο δυνατός άνθρωπος της προσευχής και τηρούσε τις εντολές του Θεού που ο διάβολος δεν μπορούσε να τον νικήσει. Ταπεινώνε τον εαυτό του μπροστά μας, προσποιούμενος τον αδύναμο. Εκείνη την εποχή, αντιλαμβανόμασταν τα πάντα όπως ήθελε. Μόνο χρόνια αργότερα ο Κύριος φώτισε το μυαλό μας και αρχίσαμε να εκτιμούμε τη σοφία του. Δυστυχώς, συχνά τον παρεξηγούσαμε τότε. Και μας μάλωσε: «Δεν καταλαβαίνετε την αγάπη μου!»

Μοναχή Αικατερίνη (Εμπραλίτζε)

Από τα απομνημονεύματα της Ηγουμένης Μαριάμ για τον Άγιο Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) .

Δεν θεωρούσα τον πατέρα Γαβριήλ άγιο εκείνη την εποχή, και δεν ήθελα ποτέ να μου προβλέψει κάτι, αλλά τον αγαπούσα πολύ επειδή αγαπούσε τους πάντες. 

Και το πιο σημαντικό, αγαπούσε τους πάντες εξίσου. Για παράδειγμα, μια εντελώς τρελή γυναίκα ερχόταν να την επισκεφτεί, κάποια που κανείς δεν ήθελε καν να της μιλήσει ή να δει, όλοι κρυβόντουσαν από αυτήν, αλλά μπορούσε να καθίσει μαζί της για ώρες. 

Για παράδειγμα, υπήρχε η Καρίνα, η οποία δεν είναι πια στη ζωή. Τραγουδούσε μαζί της, χαιρόταν μαζί της... 

Και αυτοί οι άνθρωποι, που κανείς δεν χρειαζόταν, ήταν πολύ χαρούμενοι μαζί του, γιατί μαζί του ένιωθαν πραγματικά σαν άνθρωποι.

Από τα απομνημονεύματα της Ηγουμένης Μαριάμ για τον Άγιο Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) 

Από τα απομνημονεύματα του Αρχιερέα Ζουράμπ Τσκοβρεμπάτζε για τον Άγιο Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε).

 

Ένας από τους πνευματικούς μου αδελφούς—τώρα ιερομόναχος—μου είπε πολλά για τον πατέρα Γαβριήλ: τι άγιος άνθρωπος ήταν, πώς προσευχόταν. Οι τρεις μας, μαζί με έναν άλλον άνδρα, τώρα επίσης ιερέα, πήγαμε στη Μτσχέτα, στη Μονή Σαμτάβρο. Πλησιάσαμε τον πύργο όπου έμενε ο πατέρας Γαβριήλ και απαγγείλαμε την προσευχή των Αγίων Πατέρων στην είσοδο—το κάναμε πάντα αυτό. Αν απαντούσε «Αμήν», μπαίναμε, αλλά αν όχι, φυσικά, δεν μας επιτρεπόταν να μπούμε. Όταν μπαίναμε, το κελί ήταν στενό, γεμάτο με εικόνες και πολύ άβολο—το δωμάτιο δεν θερμαινόταν ποτέ, και αντί για παράθυρο, υπήρχε μια τρύπα που δεν έκλεινε. Ήταν αποπνικτικά και ζεστά το καλοκαίρι, και κρύα τον χειμώνα. Μετά από λίγο, παρατήρησα ότι ο πατέρας Γαβριήλ συμπεριφερόταν παράξενα, σαν να συμπεριφερόταν σαν ανόητος. Δεν ήταν πάντα έτσι: μερικές φορές συμπεριφερόταν σαν ανόητος, και μερικές φορές συμπεριφερόταν σαν συνηθισμένος άνθρωπος. 

Μετά άρχισε να συμπεριφέρεται σαν ανόητος, και ο φίλος μας αργότερα μου είπε ότι εκείνη τη στιγμή ανησυχούσε που μας έφερε σε αυτόν. Είχε μιλήσει για τον Πατέρα Γαβριήλ ως άγιο άνθρωπο, αλλά εδώ συμπεριφερόταν τόσο παράξενα. Ο Πατέρας Γαβριήλ τραγούδησε άριες και αποσπάσματα όπερας και χόρεψε λίγο - όχι με τα πόδια του, αλλά με το σώμα του. Όταν λάμβανα την ευλογία του, είπε για εμάς τους τρεις: «Αυτοί είναι οι άνθρωποί μας που ήρθαν». Νόμιζα ότι εννοούσε ότι είχαν έρθει οι πιστοί, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι μιλούσε για το να γίνουμε όλοι ιερείς. Αργότερα, μου είπε προσωπικά: «Ο Χριστός μόλις μου είπε ότι έχει προσβληθεί μαζί σου λόγω δύο αμαρτιών» και ονόμασε αυτές τις δύο αμαρτίες. Όλα ήταν σαν ακτινογραφία για τον Πατέρα Γαβριήλ. Έβλεπε τα πάντα: το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Λόγω της ανοησίας του, ακόμη και ο κλήρος δεν τον καταλάβαινε. Προσπαθούσε να κρύψει τα χαρίσματά του από τους ανθρώπους, ειδικά από τους ιεράρχες και τον Πατριάρχη. Ήμασταν απλοί νέοι τότε, λαϊκοί, και δεν έκρυβε τις δυνάμεις του από εμάς, αλλά τις έκρυβε πολύ προσεκτικά από εκείνους που είχαν εκκλησιαστική εξουσία πάνω του. Πιθανότατα πίστευε ότι δεν έπρεπε να λάβει στη ζωή τη δόξα που τον περίμενε μετά θάνατον.

Από τα απομνημονεύματα του Αρχιερέα Ζουράμπ Τσκοβρεμπάτζε για τον Άγιο Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)

Θα ήθελα να μοιραστώ την ιστορία για το πώς γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ.

 

Θα ήθελα να μοιραστώ την ιστορία για το πώς γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ.

Μια μέρα, έφτασα στο Ντιβέγιεβο με μεγάλο συναισθηματικό πόνο. Έκλαιγα στην εκκλησία, δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπό μου, και ξαφνικά ένιωσα τόσο ζεστά, σαν κάποιος να με αγκάλιασε και να με κράτησε σφιχτά. Η ψυχή μου ένιωθε τόσο ελαφριά και ήρεμη, σαν να ήμουν στην αγκαλιά του πατέρα μου.

Όταν συνήλθα, ας πούμε, στεκόμουν πιεσμένος πάνω στην εικόνα. Εκείνη τη στιγμή, δεν ήξερα ποιος ήταν. Αλλά συνειδητοποίησα τη ζεστασιά που προερχόταν από αυτή την εικόνα, και μου χαμογελούσε με μεγάλη αγάπη στα μάτια του.

Από τότε, είναι πάντα μαζί μου. Και νιώθω τη ζεστασιά του και αυτό το αίσθημα γαλήνης.

Δόξα τω Θεώ για όλα!!!

Πάτερ Γαβριήλ, πρεσβεύσου στον Θεό για εμάς!

Όταν κάνεις τον σταυρό σου........

 

Όταν κάνεις τον σταυρό σου, πρέπει να κάνεις μια προσευχή, τουλάχιστον στην καρδιά σου. Ακόμα και ένας ηθοποιός μπορεί να κάνει τον σταυρό του με αυτόν τον τρόπο.

Άγιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)

Με αυτή την εμπειρία, μπορεί να βοηθήσει τους άλλους.

 

Μερικές φορές ο Κύριος επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να αναπτύξει πάθη και αμαρτίες. 

Και σε τέτοιες περιπτώσεις, όσο κι αν προσπαθεί κάποιος, δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτά, αλλά αποκτά επαρκή εμπειρία και γνώση για να βοηθήσει και τους άλλους. 

Όπως ακριβώς αφαιρείτε το καπάκι από ένα βραστό καζάνι και ο ατμός βγαίνει αμέσως, έτσι και ο Κύριος ελευθερώνει αμέσως έναν άνθρωπο από τα πάθη, και ένας τέτοιος άνθρωπος είναι σαν να ξαναγεννιέται. 

Με αυτή την εμπειρία, μπορεί να βοηθήσει τους άλλους.

Αγιος  Ομολογητής Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)

Ποιός είσαι εσύ;.

Οι παπάδες είναι κακοί, το κράτος δεν είναι καλό, όλα είναι κακά.

Θα θέλατε να έχετε Πρόεδρο την Αγία Βασίλισσα Ταμάρα, και τον Άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό, να υπηρετεί στην ενορία σας;

Και τι γίνεται όμως με σένα,

πώς είσαι πραγματικά; 

Ποιός είσαι εσύ;.

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός της Γεωργίας

Η μοίρα δεν υπάρχει.

 

Η μοίρα δεν υπάρχει. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν: ήταν γραφτό να συμβεί. Αν ένα άτομο ήταν προορισμένο να πεθάνει, τότε γιατί να με τιμωρήσει ο Θεός;! Εμείς δημιουργούμε τη δική μας μοίρα. Αν ένα άτομο, από αμέλεια ή απερισκεψία, θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του ή πεθάνει, τι σχέση έχει η μοίρα με αυτό;

Aγιος  Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)

Ο πατέρας Γαβριήλ ρωτήθηκε κάποτε:

 

Ο πατέρας Γαβριήλ ρωτήθηκε κάποτε:

«Τι είναι μεγαλύτερο στον Θεό, η δικαιοσύνη ή η αγάπη;»

«Ο Θεός είναι ελεήμων και δίκαιος, αλλά η αγάπη ξεπερνά και το έλεος και τη δικαιοσύνη», ήταν η 

απάντηση.

Θυμάμαι ένα άλλο περιστατικό.

 

Θυμάμαι ένα άλλο περιστατικό. Πήγαμε στον πατέρα Γαβριήλ, ο οποίος μας φέρθηκε με μεγάλη αγάπη και μας μιλούσε με μεγάλο ενθουσιασμό για την αγάπη. Ξαφνικά, ένας από τους ανθρώπους που κάθονταν κοντά σηκώθηκε και είπε:

«Πρέπει να προσευχηθώ».

Και άρχισε να προσεύχεται.

Ο πατέρας Γαβριήλ περίμενε μια στιγμή και μετά, αστειευόμενος, τον διέκοψε:

«Ναι, ναι, απλώς προσευχήσου έτσι και θα μπεις κατευθείαν στη Βασιλεία των Ουρανών με ένα φαέθον!» Τι ώρα έχεις επιλέξει για προσευχή; Τώρα είναι η ώρα της αγάπης! Έλα εδώ και κάθισε! Πρώτα, πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε.

Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη, γι' αυτό να τις χρησιμοποιείτε πάντα με σύνεση.

 

Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη, γι' αυτό να τις χρησιμοποιείτε πάντα με σύνεση. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί φεύγει από το σπίτι, μην του λέτε: «Ντύσου, αλλιώς θα κρυώσεις». Αντίθετα, πείτε: «Ντύσου και δεν θα κρυώσεις».

Ο αγιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)

Ο ίδιος ο άγιος ήρθε σε μένα!

Ο ίδιος ο άγιος ήρθε σε μένα!

Κάποτε παρακολούθησα ένα πραγματικό γεωργιανό γλέντι! Ήταν πολύ ενδιαφέρον, με διάφορες προπόσεις, και ανάμεσά τους ήταν μια ιστορία πρόποσης για το πώς ο ίδιος ο Άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) πήγε σε έναν άνδρα που, λόγω περιστάσεων, δεν μπόρεσε να τον επισκεφτεί. Συνέβη ως εξής:

Ο Γεώργιος και η οικογένειά του είχαν σχεδιάσει να επισκεφθούν τη Μονή Σαμτάβρο στη Μτσχέτα της Γεωργίας, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), να προσευχηθούν στα λείψανα και να αγοράσουν εικόνες του αγίου για τους αγαπημένους τους. Αλλά την προηγούμενη μέρα του ταξιδιού, ο εγγονός του Γεωργίου, ένα μικρό αγόρι ονόματι Γεώργιος, αρρώστησε με υψηλό πυρετό. Αποφάσισαν να επισκεφθούν τον Άγιο Γαβριήλ κάποια άλλη φορά και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία σε μια κοντινή εκκλησία.

Ο Γεώργιος και η σύζυγός του πήγαν σε ένα κοντινό μοναστήρι. Η εκκλησία ήταν σχεδόν άδεια. Η λειτουργία τελούνταν από έναν επίσκοπο. Ξαφνικά, μια μοναχή πλησίασε τον Γεώργιο και είπε: «Έχω ένα δώρο για εσάς». Έμεινε εξαιρετικά έκπληκτος και κοίταξε γύρω του, αναρωτώμενος αν η μοναχή μιλούσε σε κάποιον άλλο. Αλλά μόνο η σύζυγος του Γεωργίου, η Βαλεντίνα, στεκόταν κοντά. Η μοναχή πήγε σε ένα ντουλάπι και επέστρεψε με μια στοίβα από μικρές εικόνες του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε). Τις έδωσε στον Γεωργίου. «Αυτό είναι ένα δώρο για σένα», χαμογέλασε η μοναχή και έφυγε.

Ο Γεωργίου, βλέποντας τις εικόνες που του είχε δώσει η μοναχή, συνειδητοποίησε ότι ο Άγιος Γαβριήλ τον είχε επισκεφτεί προσωπικά. Ακόμα και οι εικόνες για αγαπημένα πρόσωπα που ο Γεωργίου και η οικογένειά του είχαν σχεδιάσει να αγοράσουν ήταν τώρα στην κατοχή τους και για πολλά χρόνια ακόμα, έδιναν εικόνες του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) στους φίλους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Γιατί τήν έφερες αυτή εδώ;

«Γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ όταν μόλις ξεκινούσα την εκκλησιαστική μου ζωή, οπότε επέτρεπα στον εαυτό μου να πηγαίνω στις λειτουργίες κανονικά, με τζιν. 

Εκείνη την εποχή, πήγαινα στον καθεδρικό ναό της Σιόνι. Στη βραδινή λειτουργία, άκουγα συχνά παράξενες φωνές. Μερικές φορές μάλιστα είδα πώς ο εξομολόγος επέπληττε αυστηρά ένα συγκεκριμένο άτομο (εκείνη την εποχή δεν ήξερα τι σήμαινε πνευματική επίπληξη). Πάντα προσπαθούσα να τον αποφεύγω - όταν πήγαινα στη Σιόνι, πρώτα κοίταζα τριγύρω και, αν ήταν ήσυχο, καθόμουν κάπου, σε ένα πιο απομονωμένο μέρος. 

Κάποτε, ένας φίλος μου κι εγώ πήγαμε στη Μτσχέτα, στον πατέρα Γαβριήλ. Μας συνάντησε στην κορυφή της σκάλας. Μας έστρεψε ένα τραπέζι και μια μικρή καρέκλα: ψωμί, ντομάτες και καφές. Μου είπε: «Φτιάξε μου καφέ». Άρχισα να τον ετοιμάζω και έγινα πολύ τολμηρή: έβαλα ζάχαρη, την ανακάτεψα και του είπα: «Σε παρακαλώ σερβιριστείτε». Ξαφνικά άρχισε να μου φωνάζει τόσο δυνατά που η καρδιά μου ράγισε: «Πώς μπορείς να μου φέρεις αυτή τη λέξη, "σερβίριστείτε"; Πρέπει να το πεις στον Θεό αυτό!» Και κοίτα την, έκοψε ακόμη και την αφέλειά της..." 

Μετά γύρισε στη φίλη μου και είπε: "Ποιά έφερες εδώ;" «Δεν θέλω να τη δω δεύτερη φορά!» Ήμουν θυμωμένη και έκπληκτη ταυτόχρονα, δεν καταλάβαινα τι είχα κάνει λάθος. Ήθελα να σκιστεί η γη και να με καταπιεί. Κάθισε και άρχισε να μιλάει στη φίλη μου για αρκετή ώρα. Με ενοχλούσε που στεκόμουν ακόμα εκεί, έκανα νοήματα στη φίλη μου: «Πάμε», και στο μυαλό μου απειλούσα: «Δεν θα ξαναπατήσω το πόδι μου εδώ». Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, γύρισε προς το μέρος μου, μου χαμογέλασε με ένα υπέροχο χαμόγελο, με αγκάλιασε, με ευλόγησε και είπε στη φίλη μου: «Τι καλή αδερφή μου έφερες, γιατί δεν την φέρνεις πιο συχνά;!». Ήμουν εντελώς μπερδεμένη, δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε. Αλλά ένιωθα ένα πράγμα σίγουρα - έφυγα από εκεί γεμάτη πληρότητα, τόσο πνευματικά όσο και σωματικά. Πέρασαν χρόνια και μόνο αργότερα κατάλαβα: τότε, ο πατέρας Γαβριήλ συνέτριψε την υπερηφάνειά μου, και στο τέλος με παρηγόρησε επειδή ήταν ικανός για τέτοια αγάπη. Διέταζε τέτοιες δοκιμασίες για όσους έρχονταν σε αυτόν και ξέρω σίγουρα ότι το έβλεπε αυτό, χωρίς το Εκκλησία, θα χανόμουν.

Ο πατήρ Γαβριήλ προσπαθούσε πάντα να καταστείλει την κακία που είχε εισβάλει στη ζωή μας με τη δύναμη της προσευχής του, να την διώξει, να απελευθερώσει τους ανθρώπους από τα νύχια της. Έλεγε:

 

Ο πατήρ Γαβριήλ προσπαθούσε πάντα να καταστείλει την κακία που είχε εισβάλει στη ζωή μας με τη δύναμη της προσευχής του, να την διώξει, να απελευθερώσει τους ανθρώπους από τα νύχια της.

Έλεγε:

«Η μαγεία και η μαντεία με τον καφέ είναι τόσο στενά συνδεδεμένες όσο το ψωμί και το ζυμάρι».

Πάντα μας μιλούσε για τη δύναμη της προσευχής, λέγοντας ότι ήταν ένα από τα όπλα στα χέρια ενός Χριστιανού.

«Η προσευχή μετακινεί βουνά», μας έλεγε συχνά. «Το κακό και η μαγεία δεν είναι απλώς πράγματα στα οποία οι κακοί άνθρωποι κάνουν ξόρκια. Η μαγεία μπορεί να προέρχεται από έναν απλό πιστό, ακόμη και από έναν καλοθελητή - όταν το κάνει ασυνείδητα, χωρίς να συνειδητοποιεί τι κάνει. Ή όταν το κάνει χωρίς να σκέφτεται. Επομένως, πριν ανοίξετε την πόρτα, κάντε το σημείο του σταυρού πάνω της και πάντα να λέτε νοερά προσευχές στο όνομα της Αγίας Τριάδας. Εκτός από το ποτήριο της κοινωνίας, όλα πρέπει να ευλογούνται με το σημείο του σταυρού. Όταν ένα αντικείμενο πετιέται έξω, χρειάζεται προσοχή. Τι θα γινόταν αν το έριχναν οι ασεβείς;» Φροντίστε να κάνετε το σημείο του σταυρού! Εάν ο άλλος κάνει το σημείο του σταυρού, τότε δεν απαιτείται περαιτέρω ενέργεια. Αν δεν θέλετε να επέμβετε με τον άλλον, μπορείτε απλώς να κάνετε το σημείο του σταυρού με τα μάτια σας.

Δεν καταλαβαίνεις καν τι καιροί έρχονται.

Ο Γέροντας μας έλεγε πάντα ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό οπλισμένοι με γνώση.

Όταν ένα κορίτσι είδε κατά λάθος ένα βιβλίο να πωλείται κάπου με τον τίτλο «Αντίχριστος 666», φοβήθηκε και δεν το άγγιξε καν. Όταν επισκέφτηκε τον πατέρα Γαβριήλ, της είπε:

– Αδελφή, έχεις κάποιο βιβλίο για τον αντίχριστο ή το έχεις δει κάπου;

– Γέροντα, είδα ένα τέτοιο βιβλίο στο δρόμο, αλλά φοβήθηκα και το παράτησα, απάντησε.

– Τι λες, γυναίκα!; Αγόρασε αυτό το βιβλίο και μοίρασέ το όσο καλύτερα μπορείς. Δεν καταλαβαίνεις καν τι καιροί έρχονται.

Άγιος Γαβριήλ ο Ομολογητής, ο Τρελός για τον Χριστό (1929-1995) 🇬🇪

Πηγή: Άγιος Γαβριήλ fol-en-Christ de Géorgie του Jean-Claude Larchet, Εκδοτικός Οίκος L'age d'Homme, 2015

Ο πατήρ Γαβριήλ μας δίδαξε:

 

Ο πατήρ Γαβριήλ μας δίδαξε:

«Πρώτα απ' όλα, ζητήστε τη Βασιλεία των Ουρανών!»

«Και πώς ζητάτε τη Βασιλεία των Ουρανών;» τον ρώτησαν.

«Όταν τρώτε, θυμηθείτε τους πεινασμένους, τους βασανισμένους και τους διψασμένους. Προσευχηθείτε! Η προσευχή μπορεί να μετακινήσει βουνά.»

Μοναχή Παρασκευά (Ροστιασβίλι)

«Πάτερ Γαβριήλ, ένας γέρος με λευκή γενειάδα εμφανίζεται σε ένα όνειρο και προβλέπει το μέλλον της Γεωργίας. Να τον πιστέψω; Είναι από τον Θεό;»

 

 

«Πάτερ Γαβριήλ, ένας γέρος με λευκή γενειάδα εμφανίζεται σε ένα όνειρο και προβλέπει το μέλλον της Γεωργίας. Να τον πιστέψω; Είναι από τον Θεό;»

 

«Όταν βλέπεις τον εαυτό σου ανάμεσα στους αγίους αγγέλους, μην το πιστεύεις· αλλά όταν βλέπεις τον εαυτό σου στην κόλαση, πίστεψέ το! Όταν ένα όνειρο από τον Κύριο σε κάνει να συλλογίζεσαι τις αμαρτίες σου, διώχνει την υπερηφάνεια — σε οδηγεί στην ταπεινότητα!»

Ο πατέρας Γαβριήλ κι εγώ γνωριζόμασταν μόνο ένα χρόνο, αλλά εκείνη η χρονιά ήταν μια σπουδαία πνευματική ακαδημία για μένα.

 

Ο πατέρας Γαβριήλ κι εγώ γνωριζόμασταν μόνο ένα χρόνο, αλλά εκείνη η χρονιά ήταν μια σπουδαία πνευματική ακαδημία για μένα.

Δεν ξέρω γιατί ή γιατί πήγα να τον δω (δεν είχα κάποια συγκεκριμένη ερώτηση ή αίτημα), αλλά όποιος τον συνάντησε και τον γνώρισε έστω και μία φορά ήθελε να είναι μαζί του συνέχεια.

Με ενδιέφερε όλα όσα έλεγε. Προσπαθούσα να μην χάνω λέξη. Αυτά ήταν λόγια που δεν μπορούσες να αμφισβητήσεις.

Πάντα μας δεχόταν με μεγάλη αγάπη και μας κερνούσε φαγητό. Μια μέρα, πήγαμε σε αυτόν πολύ πεινασμένοι. Μάντεψε και ανησύχησε, καθώς δεν είχε τίποτα να μας προσφέρει. Τότε θυμήθηκε ένα μπαγιάτικο καρβέλι ψωμί κρυμμένο στο ντουλάπι. Ρώτησε τη μητέρα Παρασκευή:

«Ζεστάνετέ το στη σόμπα».

Αυτό το ψωμί ήταν τόσο νόστιμο. Δεν είχαμε φάει ποτέ κάτι παρόμοιο. Καθίσαμε για ώρες με τον πατέρα Γαβριήλ. Στο κελί του, κάθε αίσθηση του χρόνου εξαφανίστηκε. Χωρούσε τόσους πολλούς ανθρώπους που μείναμε και εμείς οι ίδιοι έκπληκτοι!..

Ένα καλοκαίρι, μια φίλη μου με κάλεσε να πάω διακοπές μαζί της για μια εβδομάδα. Στην αρχή, αρνήθηκα, μετά αποφάσισα να μην την προσβάλω και, παρά τη θέλησή μου, πήγα μαζί της στην παραλία. Νόμιζα ότι θα μπορούσα επιτέλους να αντέξω μια εβδομάδα με κάποιο τρόπο.

 

Εκεί, συνέβη αυτό που φοβόμουν στην πραγματικότητα. Έχασα εντελώς τον δρόμο μου: διασκέδαζα, σταμάτησα να προσεύχομαι, όλα ήταν σε αταξία και η Σαρακοστή είχε ξεκινήσει, αλλά τίποτα από αυτά δεν με ενοχλούσε πια. Είναι μια κατάσταση όπου η αμαρτία συσσωρεύεται στην αμαρτία και γλιστράς σε μια άβυσσο. Όλα αυτά είχαν μια βαθιά επίδραση πάνω μου.

 

Έφτασα στο Σαμτάβρο και μπαίνοντας στην εκκλησία, ένιωσα σαν να είχα γίνει άλλος άνθρωπος. Είχα χάσει εντελώς την επαφή με την εκκλησία. Με κατέκλυσαν οι τύψεις, ανίκανη να αντέξω ούτε στον παραμικρό πειρασμό. Φοβόμουν να πάω στον πατέρα Γαβριήλ, σίγουρη ότι γνώριζε τα πάντα για τις αμαρτίες μου και την ψυχική μου κατάσταση, θα θύμωνε και θα με έδιωχνε.

Τελικά, ξεπέρασα τα νεύρα μου και αποφάσισα να πάω να τον δω. Την παραμονή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, πήγα στη Μτσχέτα. Αρχικά, πήγα στη Μονή Σβετιτσχόβελι και παρακολούθησα τη Λειτουργία. Εκεί, συνάντησα έναν φίλο μας και του ζήτησα να πάει μαζί μου στον Πατέρα Γαβριήλ. Δεν τόλμησα. Περπατούσα, τρέμοντας από φόβο, τα πόδια μου μόλις που κινούνταν, αλλά η καρδιά μου τον λαχταρούσε.

 

Πρώτα, ο φίλος μου πήγε για την ευλογία του. Κρύφτηκα πίσω του. Τελικά, ήρθε η σειρά μου... Η έκπληξή μου δεν είχε όρια! Περίμενα να θυμώσει και να με μαλώσει, αλλά ξαφνικά είδα το χαμογελαστό και στοργικό πρόσωπο του Πατέρα Γαβριήλ. Με κοίταξε με τόση ζεστασιά που έμεινα άναυδος.

 

«Ποια είναι αυτή η αδελφή; Κάθισε γρήγορα!»

Δεν μου είχε ξαναφερθεί ποτέ με τόση προσοχή. Δεν ήξερα τι να σκεφτώ και ξαφνικά ένιωσα μια έντονη αίσθηση τύψεων, δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπό μου. Είναι ένα καταπληκτικό συναίσθημα, να κλαίς για τις αμαρτίες σου και ταυτόχρονα να νιώθεις χαρά που το βιώνεις.

Στράφηκε στον υπηρέτη του κελιού του:

«Παρασκευά, φτιάξε σούπα!»

Όπως είπα, ο πατήρ Γαβριήλ μας δεχόταν πάντα με μεγάλη ζεστασιά και αγάπη, αλλά αυτή τη φορά συνέβαινε κάτι ξεχωριστό. Μου έδειξε τόση αγάπη που δεν μπορούσα παρά να κλάψω ήσυχα. Κοίταξα τις εικόνες για να μην προσέξει την κατάστασή μου και έκανε πως δεν το πρόσεξε, μιλώντας με τον φίλο μου.

Θέλω να πω ότι εκείνη την εποχή, ο πατήρ Γαβριήλ ήταν πολύ άρρωστος. Μαζευόταν νερό στο στομάχι του και το έριχναν με έναν λαστιχένιο σωλήνα. Το άλλο άκρο του σωλήνα βυθιζόταν σε ένα μεταλλικό δοχείο και το δοχείο στη συνέχεια γέμιζε με νερό. Κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας, ανέφερε:

«Απλώς είμαι έκπληκτος από πού προήλθε όλο αυτό το νερό! Δεν έχω πιει ούτε ένα ποτήρι νερό εδώ και ένα μήνα. Οι γιατροί δεν μπορούν να καταλάβουν πού και γιατί συσσωρεύεται τόσο πολύ νερό στο στομάχι μου...»

Ο χρόνος πέρασε και φαινόταν να με αγνοεί, κουβεντιάζοντας με έναν φίλο. Με άφησε μόνη με τις τύψεις μου και άρχισε να μου λέει κάτι:

«Οι μοναχές ζήτησαν μια σκάλα και δεν τους την έδωσα».

«Γιατί, πάτερ Γαβριήλ;» ρώτησε έκπληκτος ο φίλος μου.

«Επειδή δεν έχουν καμία ευθύνη. Την τελευταία φορά τους δάνεισα ένα πριόνι και σκούριασε στη βροχή. Ο σεβασμός είναι σεβασμός, αλλά αν οδηγεί στην αμαρτία, τι είδους σεβασμός είναι αυτός;»

Είπε αυτή την τελευταία πρόταση με τόσο αλλαγμένο και ασυνήθιστο τόνο που συνειδητοποίησα ότι μιλούσε σε μένα. Έτρεμα και νευρίασα ακόμα περισσότερο. Συνέχισε, χωρίς να με κοιτάζει, σαν να μιλούσε σε έναν φίλο. Μετά είπε: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία από τη αμετανοησια.. Αν δεν πέσεις, δεν θα μπορέσεις να σηκωθείς».

Έτσι μιλούσε για μένα όλη μέρα. Καθόμουν σε μια σκοτεινή γωνιά, χύνοντας πικρά δάκρυα, σαν να βρισκόμουν σε μια άλλη διάσταση.

 

Το βράδυ, μας απέλυσε: «Τώρα πρέπει να ξεκουραστώ».

Τον πλησίασα ξανά για την ευλογία του.

Σε όλη τη διάρκεια της γνωριμίας μας, πάντα ήθελα να εκφράσω την αγάπη μου γι' αυτόν με έστω και μία λέξη, αλλά δεν μπορούσα να το κάνω. Πρώτα ευλόγησε τον φίλο του, μετά εμένα. Μετά την ευλογία του, τόλμησα, με μεγάλη ευλάβεια, να βάλω το χέρι του στο πρόσωπό μου και να το φιλήσω.

Αμέσως άρχισαν να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια του και μου είπε: «Δεν είμαι άξιος γι' αυτό, παιδί μου».

Όταν με ευλογούσε, έλεγε πάντα το ίδιο πράγμα: «Ο Χριστός να σε ευλογεί και όλους όσους αγαπάς!»

...Ήταν η τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Πήγα στον πατέρα Γαβριήλ. Ήταν ήδη άρρωστος και οι γιατροί τον περιεργάζονταν. Σκέφτηκα: «Δεν θα μπω, δεν θέλω να σε ενοχλήσω!» Αλλά η Μητέρα Παρασκευή φώναξε: «Έλα μέσα!»

Ο γέροντας δεν μπορούσε να μιλήσει. Γονάτισα. Έβαλε το χέρι του στο κεφάλι μου και με ευλόγησε σιωπηλά για πολλή ώρα. Ήμουν λίγο φοβισμένη - συμπεριφερόταν περίεργα. Αποδείχθηκε ότι αυτή ήταν η τελευταία του ευλογία. Δύο μέρες αργότερα, ο πατέρας Γαβριήλ απεβίωσε...

Μετά από αυτό, σύμφωνα με την παράδοση, μαζευόμασταν στο κελί του κάθε Κυριακή μετά τη Λειτουργία, μόνο η Μητέρα Παρασκευή μας δεχόταν.

Οι φίλοι μου έπαιρναν τα υπάρχοντα του Πατέρα Γαβριήλ - μερικοί ένα καπέλο, μερικοί μπότες, μερικά άλλα πράγματα. Δεν τόλμησα να ζητήσω τίποτα που ανήκε στον Πατέρα Γαβριήλ, αλλά το ονειρευόμουν.

Μια μέρα, καθόμουν στο κελί του και σκεφτόμουν: «Μητέρα Παρασκευά, μακάρι να μου έδινες κάτι!» Μετά κατέβηκα στο ναό, προσευχήθηκα και κατευθύνθηκα προς την έξοδο. Μέχρι να φτάσω στο μοναστήρι

Στην πύλη, ένα δόκιμο αγόρι με πρόλαβε και μου έδωσε ένα παλιό χαρτί:

«Αυτό είναι στη μνήμη του Πατέρα Γαβριήλ. Κατά τη διάρκεια της προσευχής, να θυμάστε τους νεκρούς. Ο Πατέρας Σάμπα σας ευλόγησε και σας έστειλε!»

Η χαρά μου δεν είχε όρια: είχα πάρει κι εγώ κάτι! Μου άρεσε πολύ να θυμάμαι τους νεκρούς.

«Φεύγω, φέρνοντας την αγάπη σας στον Χριστό!» έλεγε ο Πατέρας Γαβριήλ, αφήνοντας αυτά τα λόγια για να μας παρηγορήσουν.

«Κατά τη διάρκεια της ζωής του γέροντα, δεν υπήρχε καμία ασθένεια ή δυσκολία που να με τρόμαζε, γιατί ήταν δίπλα μου. Και μετά τον θάνατό του, ένιωθα συνεχώς την υποστήριξή του.

 

Μια μέρα, η μητέρα μου απολύθηκε και έμεινε χωρίς δουλειά. Έμεινε σπίτι για δύο χρόνια. Έπαθε τόσο μεγάλη κατάθλιψη που φοβηθήκαμε. Πήγα στον τάφο του γέροντα και ρώτησα: «Πάτερ Γαβριήλ, βρες της δουλειά!»» Πολύ σύντομα, η μητέρα μου έλαβε ένα τηλεφώνημα από την προηγούμενη δουλειά της: «Έλα εδώ, σε χρειαζόμαστε!» Εργάζεται ακόμα εκεί, με τη χάρη του Θεού και μέσω των προσευχών του Πατέρα Γαβριήλ.

Υπήρξε ένα άλλο περιστατικό. Ο πατέρας μου είναι φωτορεπόρτερ. Ένα βράδυ, επέστρεφε από ένα γύρισμα. Ήταν μια βροχερή μέρα. Δύο νεαροί άνδρες μπήκαν μαζί του στο κτίριο. Στο ασανσέρ, τον χτύπησαν ξαφνικά στο κεφάλι. Έμεινε αναίσθητος στο κτίριο για λίγο. Όταν συνήλθε, αιμόφυρτος και ληστής, ανέβηκε στον επάνω όροφο. Έκλεψαν τον ακριβό εξοπλισμό του και τον άφησαν άφραγκο.

 

Η αστυνομία έψαχνε τους ληστές για πολλή ώρα. Ο πατέρας μου ήταν πολύ νευρικός. Έβαλα τις ελπίδες μου στον πατέρα Γαβριήλ. Ωστόσο, πέρασε ένας μήνας και ο εξοπλισμός εξακολουθούσε να λείπει. Πήγα στον τάφο του και ρώτησα:

"Πάτερ Γαβριήλ, ξέρω ότι μπορείς! Σε παρακαλώ βοήθησέ με να βρω τον εξοπλισμό του για να ηρεμήσει!"

 

Καθώς πλησίαζα το σπίτι, είδα τον πατέρα μου να τρέχει. Μου φώναξε:

"Έλα, έλα μαζί μου!" Η αστυνομία κάλεσε. Βρήκαν κάτι και ζητούν ταυτότητα!

 

Η τσάντα που κλάπηκε κατά τη διάρκεια της ληστείας μας επιστράφηκε εντελώς άθικτη, μαζί με όλο το περιεχόμενό της. Ήταν απίστευτο!

 

Εκατερίνα Σανάγια