“Obedience of your confession to the gospel of Christ.” (2 Cor. 9:13)

“Obedience of your confession to the gospel of Christ.” (2 Cor. 9:13)

Obedience to the gospel of Christ presupposes that one reads and knows the gospel of Christ, an important aspect to our salvation. Clerics 

 stress the importance of reading Scripture, but I recently came across President Theodore Roosevelt’s comments on the subject and found them quite interesting. He emphasized the importance of the Bible, stating that a thorough knowledge of Holy Scripture was worth more than a “college education.” He deeply believed that the teachings it contained were intricately intertwined with civic and social life, making it essential for individuals to understand its principles to help guide our lives for the benefit of our nation’s welfare.

I say “Bully” to that!

Fr. John

Είπε γέρων:- Ποτέ μην κάνεις κακό, το κακό επιστρέφει!- Κάνε το καλό, γιατί το καλό δεν επιστρέφει ποτέ...

Από απόψε η μνήμη του Άγιου Μεγαλόμαρτυρος Φανουρίου....

Από απόψε η μνήμη 

του Άγιου Μεγαλόμαρτυρος Φανουρίου.... 

Το ίδιο το όνομα του 

μοιάζει να περιέχει ένα μήνυμα,

Φανούριος.....εκείνος που φανερώνει.

Και είναι χαρακτηριστικό ότι η τιμή του Αγίου 

συνδέθηκε από πολύ νωρίς 

στη συνείδηση των ανθρώπων 

με την ανεύρεση όσων χάθηκαν.

Όμως, αν σταθούμε λίγο βαθύτερα

θα καταλάβουμε ότι υπάρχουν πράγματα 

που χάνονται και δεν τα ψάχνουμε. 

Μπορεί να χάσαμε ένα αντικείμενο  

και να αναστατωθήκαμε μέχρι να το βρούμε. 

Μπορεί όμως να έχουμε χάσει χρόνια τώρα 

την ειρήνη, την χαρά, την ελπίδα της καρδιάς μας, 

την προσευχή, την συγχώρεση, 

την αγάπη, την απλότητα από την ψυχή μας 

και να συνεχίσουμε τη ζωή μας 

σαν να μη συνέβη τίποτε. 

Να παραιτηθήκαμε συμβιβαζόμενοι 

με αυτή την απώλεια.... 

Βλέπεις λοιπόν....

το μεγαλύτερο ‘’φανέρωμα’’ είναι να βρούμε 

όχι κάτι που χάθηκε από τα χέρια μας 

αλλά να ξαναβρούμε τον Χριστό στην καρδιά μας.  

Και ακόμη περισσότερο.... 

να γίνει η ζωή μας ένας τρόπος  

με τον οποίο ο Χριστός 

θα φανερώνεται στον κόσμο!

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.

«Ο σταυρός του παπά Σταύρου δεν σταμάτησε να θαυματουργεί!» μια προσωπική εμπειρία, του Βασίλη Ταβουλάρη.

 

«Ο σταυρός του παπά Σταύρου δεν σταμάτησε να θαυματουργεί!» μια προσωπική εμπειρία, του Βασίλη Ταβουλάρη

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε (πάνω από 10) που είχα πάει για πρώτη φορά στο σπίτι του παπά Σταύρου, κάποιο απόγευμα θυμάμαι και με σταύρωσε. Το σταύρωμα ξεκίνησε από το κεφάλι με το Τίμιο  Ξύλο, συνεχίστηκε στον αυχένα όπου κόλλησε! ‘’Αυχενικό έχεις’’ μου είπε, ‘’Όχι δεν έχω αυχενικό’’ απάντησα αλλά η αλήθεια ήταν ότι έπασχα λόγω άγχους από χρόνια ενόχληση δεξιά στον αυχένα Δόξα τω Θεώ δεν την έχω πλέον. Συνέχισε σε όλη την πλάτη και την μέση, το Ξύλο κόλλαγε παντού.

Μαγνητική ‘Κήλες από Θ4 έως Ι1’ και το 2019 σπονδυλοδεσία από 03-Ι1, στο Θ4-Θ5 η κήλη παραμένει. Μετά πήγαμε στο μέρος της καρδιάς ‘’Κόλλησε’’ μου ξαναείπε ‘’έχεις αρρυθμίες’’, δεν έχω αλλά ο καρδιολόγος πέρυσι μου βρήκε χρόνιο νευρόπονο, αλλά δεν έχει να κάνει με την καρδιά. Είναι στρες. Μετά το Ξύλο κόλλησε στο στήθος ‘’Άγχος έχεις, μα εσύ βρε παιδί μου έχεις ένα σωρό προβλήματα υγείας’’. Έπεσε μέσα ο παπα Σταύρος, τα βρήκε όλα, τώρα αν έκανε λάθος διάγνωση ε δεν είναι και γιατρός, το Ξύλο πάντως κόλλησε σε πολλά σημεία.

Κάποτε τον ρώτησα ‘’Μα παπά Σταύρο είναι αλήθεια ότι αναστήθηκες; Υπάρχουν αποδείξεις;’’

Μου απάντησε ότι δεν έχει αποδείξεις, αλλά ότι το γεγονός, έγινε τώρα αν δεν πιστεύω εγώ είναι άλλο.

Τον ρώτησα αν είδε κάτι, μου είπε πως ήταν μωρό τότε και δεν θυμόταν. Ήθελα να μάθω περί μεταθανάτιας εμπειρίας.

Και πάμε στο σήμερα. Ο παπά Σταύρος είναι χρόνια που εκοιμήθη και τώρα το Τίμιο Ξύλο το έχει ο π Νικόλαος Νικηφόρος και σταυρώνει κάθε Δευτέρα 12.00-14.00 και 18.00-20.00 στους Τέσσερις Μάρτυρες στο Ρέθυμνο.

Πήγα εκεί μετά από καιρό την Δευτέρα 6-7-2026 προχθές δηλαδή. Συνέβησαν θαυμαστά πράγματα. Το Ξύλο κόλλησε ξανά στο μέρος της καρδιάς που έχω το νευρόπονο, μάλιστα τη Δευτέρα το πρωί πονούσα κιόλας. Μετά στο στομάχι. Έχω ΓΟΠ(Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση) και κάποιες φορές με πονάει ή έχω καούρες, φουσκώματα κτλ. Μετά κόλλησε στην πλάτη στο περίφημο Θ4-Θ5 και τέλος στην σπονδυλοδεσία που είναι πλέον αποτυχημένη. Υποφέρω από χρόνιο πόνο από το 2019 και έκτοτε. ΟΛΑ ΤΑ ΒΡΗΚΕ…

Δεν είναι λίγοι μήνες που είδα τον Γιώργο Ρεράκη, τον μακαριστό πλέον, να τον σταυρώνει ο π Νικόλαος στον αυχένα. Το Ξύλο κόλλησε, το άφησε ο π Νικόλαος κι αυτό δεν έπεσε στο έδαφος. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Ο Γιώργος έπασχε από καρκίνο σε εκείνο το σημείο. Το Ξύλο το βρήκε και κόλλησε εκεί. Δυστυχώς ο φίλτατος Γιώργος δεν είναι πια κοντά μας ‘’έφυγε’’ για τον Παράδεισο, ο Θεός να τον αναπαύσει.

Το Τίμιο Ξύλο είναι όμως εδώ, ο Σταυρός που εκεί έχυσε το αίμα του ο ίδιος ο Χριστός, ο ζωοδότης Θεός, που σαρκώθηκε για να γίνει άνθρωπος και να πεθάνει για τις αμαρτίες μας. Δεν αποζητώ το θαύμα, ενώ κάποτε το έκανα, ψάχνω απλά το δρόμο για να βαδίσω στην Αγάπη του Θεού. Και το Τίμιο Ξύλο μπορεί να βοηθήσει σε αυτό. Είναι ζωντανό παράδειγμα ότι ο Θεός είναι εδώ και απλά περιμένει από εμάς να πάμε κοντά του.

Με αγάπη Χριστού

Βασίλης Ταβουλάρης

Πηγή: rethemnos.gr

Διαβάζουμε....

🌿 Χρόνια πολλά, Αδριανός και Αδριάνα!

🗓️ 26 Αυγούστου: Μνήμη του Αγίου Μάρτυρα Αδριανού.

📿 «Κάθε άγιος είναι ένα φαινόμενο κοσμικής σημασίας, που υπερβαίνει τα όρια της γήινης ιστορίας και περνά στον κόσμο της αιωνιότητας». Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

🎨 Φωτογραφία: Εικόνα του Αγίου Μάρτυρα Αδριανού από τον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο, 11ος αιώνας.

Η Γερόντισσα Γαλακτία ομιλεί περί θανάτου… (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΙΔΙΟΧΕΙΡΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΓΑΛΑΚΤΙΑΣ).

 

Η Γερόντισσα Γαλακτία ομιλεί περί θανάτου…

 (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΙΔΙΟΧΕΙΡΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΓΑΛΑΚΤΙΑΣ)

•… Φοβούμαστε, τρέμουμε την αιώνια ζωή γιατί δεν γνωρίζουμε πώς είναι …Όσοι την γνώρισαν ,έχουν ακατανίκητη ορμή στην ψυχή να πάνε εκεί…Πλένε οι δίκαιοι μέσα στο ΑΠΛΕΤΟΝ ΦΩΣ της Αγίας Τριάδας! Δεν αλλάζουν σε τίποτα, διατηρούν απόλυτα το χαρακτήρα τους, θυμούνται τα πάντα από εδώ και ενδιαφέρονται για εμάς…Εκεί έχουν άλλες γνώσεις. Ξέρουν άπειρα πράγματα αλλά πάνσοφος είναι μόνο ο θεός…Για να πάμε εκεί πρέπει να σταυρωθούμε εδώ…Για να νεκρώσουμε την αμαρτία…Οι ηδονές φέρνουν οδύνες. Είναι αναπόφευκτο αυτό. Οι οδύνες πάλι της μετάνοιας και της άσκησης φέρνουν πνευματικές ηδονές. Παράδεισο στην ψυχή απ’ αυτή τη ζωή.. Αυτό εξελίσσεται εκεί χωρίς σταματημό…Τους βλέπεις… χαίρονται ,καλαμπουρίζουν, κουβεντιάζουν, αλλάζουν απόψεις …Το ίδιο όπως εδώ, μόνο που δεν υπάρχει εκεί πονηριά, κακία, εγωισμός. Βασιλεύει η αγάπη…Όταν προσευχόμαστε για αυτούς, όταν δίνουμε κρυφές ελεημοσύνες και σωστά μνημόσυνα βελτιώνουμε πολύ την κατάστασή τους…Αυτοί περιμένουν από εμάς γιατί μετά θάνατον κανείς δε μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του. Πρέπει να τον σπρώξουν οι ζωντανοί. Εμεις εδώ όσο ζούμε, με την μετάνοια, τον αγώνα εξελισσόμαστε. Αυτοί εκεί περιμένουν από εμάς…Όταν κάποιος χαίρεται στη βασιλεία του Θεού και βλέπει πολύ πόνο στη γη για αυτόν, δεν πλησιάζει γιατί χαλάει η ψυχική του κατάσταση…Λ.χ σαν μια νύφη που έχει χαρά επειδή παντρεύεται και μελαγχολεί που βλέπει τη μάνα της να συρομαδιέται επειδή την χάνει…Όσο ηρεμούν οι ψυχές των πονεμένων που έχασαν δικούς τους ανθρώπους και προσεύχονται, τόσο πλησιάζονται μεταξύ τους οι ψυχές.

-…Επιτρέπει ο Θεός από αγάπη δύσκολο θάνατο…οι καρκινοπαθείς γέμισαν τον παράδεισο…Ένας καρκίνος είναι λίπασμα ή καμίνι…Το λίπασμα αυξάνει το καλό στις ψυχές…Το καμίνι καθαρίζει από τη βρωμιά το χρυσάφι…Όσοι δοκιμάζουν σήμερα ηδονές βρώμικες αλλάζουν την ποιότητα της ψυχής τους… Χαλάσματα μεγάλα γίνουνται πάνω στην ψυχή τους που βγάνουνε συνέχεια δαιμονικό πύον… Έχει μεγάλη εξουσία επάνω τους ο καταραμένος… Επιτρέπει ο θεός να μπούνε στο καμίνι του καρκίνου…Αν το καταλάβουν και συνεργαστούν με το Θεό εξαγνίζονται και αγιάζουν. Γι αυτό ενώ είναι εύκολο το φάρμακο του καρκίνου,δεν το φανέρωσε ακόμα ο θεός… Γιατί γέμισε με τον καρκίνο ο παράδεισος…

-…Ένα τροχαίο μπορεί να καθαρίσει αστραπή την ψυχή και να πάει σαν πύραυλος στον ουρανό…Και από κάτι δύσκολο την προστατεύει στο μέλλον.Ήρθε μια μάνα που έχασε ξαφνικά το παιδάκι της…Μόλις λίγο συνήλθε η μάνα έκανε ταξίδι από την Αθήνα να βρει κάποιους συγγενείς ( για την γερόντισσα ήρθε αλλά δεν της το είπαμε).Μου την έφερε ο πάτερ Αντώνιος.Της είπα:” παιδί μου,γκρεμίστηκε τώρα το παλιό σας σπίτι γιατί είχε σαθρά θεμέλια! Λεφτά, καλοπέραση, ηδονές κ.α.Τώρα θα χτίσεις καινούργιο που θα κρατήσει αιώνια, παντοτινά… γιατί θα έχει θεμέλιο το Χριστό”… Όντως, έκανε αλλά παιδιά. Μεγάλη αλλαγή. Τα δυο μικρά βλέπουν εκείνο που έφυγε και τους λέει:” είμαι και εγώ αδελφάκι σας. Σασε προστατεύω,σας αγαπώ…είστε καλά παιδιά χάρη σ’ εμένα…”

•-…”Τώρα χαίρεται η Μαρία στη Βασιλεία του Θεού…(40χρονη αδελφή πνευματικού μου παιδιού.)Ο καρκίνος ισοδυναμεί με μαρτύριο… έλυωσε, βογγούσε…Δεν έκανα προσευχή να γιατρευτεί γιατί είδα ότι άλλο ήταν το θέλημα του Θεού…Είχα αγωνία να αντέξει παιδί μου…Ξενυχτούσα και έκανα προσευχή να έχει δύναμη…Αυτές οι οδύνες την καθάρισαν…επεψα τον πάτερ Αντώνιο να την ξεμολογήσει… Εκείνος δίσταζε. Δεν θέλει, όπως μου είπε, να παραβιάσει την θέληση και την ελευθερία κανενός και καμίας… Επέμενα και του είπα : αμέ παιδί μου. Θα δεις… Θα δεις..

Τελικά αφού τον πίεσα πολύ, πήγε… Εσύ δεν ήσουνα εκεί. Εξομολογήθηκε ωραία! Η μετάνοια και ο πόνος της έβαλαν ουράνιο νυφικό! Πω, πω πω ωραία που ανέβηκε! Ωραία που είναι τώρα! Δίνει παιδί μου πόνο ο θεός για τρεις λόγους:

1) Για να κάνει το καλό άριστο. Το αμπέλι όταν κλαδεύεται, πονεί και δακρύζει στο σημείο που το κουτσουρίζουν. Στάζει νερό από το μέρος που το πληγώσανε. Ύστερα μεγαλώνει, μεγαλώνει , γίνεται ένα καμάρι και γεμίζει σταφύλια! Το ίδιο κι εμείς. Μασε κλαδεύει ο θεός. Αποβάλλομε με τον πόνο τις κακές συνήθειες, αλλάζομε ψυχικά, μεγαλώνουμε πνευματικά και γεμίζουμε με ωραίους καρπούς.

2) Δίνει πόνο ακόμη ο θεός όταν θέλει να απαλλάξει μια ψυχή από μικρά πράγματα και να την τελειώσει ( τελειοποιήσει).Όταν εξομολογούμαστε γιατρεύονται οι πληγές μας. Μένουν όμως κάποια μικρά που δεν τα σπουδαιολογήσαμε. Έρχεται ένας δυνατός πόνος και ολοκληρώνει το έργο…

3) Ένας πόνος γιατρεύει μεγάλες αμαρτίες. Όπως τη σκουριά την γεννά το σίδερο και μετά η σκουριά τρώει το σίδερο. Όπως το σαράκι το γεννά το ξύλο και ύστερα τρώει ο σκούληκας το ξύλο. Έτσι και οι οδύνες… έρχονται από ηδονές και μετά οι οδύνες σβήνουν τις ηδονές… Αρκεί να υπάρχει πίστη, μετάνοια, υπομονή…Τώρα έχουμε ηδονές χειρότερες από την εποχή του Νώε και από την εποχή του Δικαίου Λωτ στα Σόδομα και στα Γόμμορα… Επάθανε οι άνθρωποι αποχονδρίαση ( συνειδησιακή αγκύλωση) και δεν το νοιώθουνε. Όλα τα θεωρούνε φυσικά…Μαγαριζουνε όλοι, και τα ζευγάρια ακόμη… Αηδία, αηδία, αηδία! Ούτε ζώα…τα ζώα είναι αδιάντροπα αλλά στα φυσικά τους, παρά φύση τα ζώα δε ξέρουνε… Συγγνώμη παιδί μου που τα γράφω αυτά…θα αναρωτηθείς που τα ξέρω εγώ γριά γυναίκα; Πληροφορεί με πόνο ο θεός και έρχουνται και καυχιούνται οι δαίμονες…Ο Ουράνιος καλός Πατέρας βάνει το διαλυμένο από την αμαρτία υλικό της ανθρωπιάς, το βάνει ο δημιουργός μέσα μας στα καλούπια του πόνου για να το ξανασάσει…για να το κάνει και πάλι ανθρώπινο…Γι’ αυτό θα έρθουν δεινά στην ανθρωπότητα, γι’ αυτό υποφέρουμε πολύ σήμερα οι άνθρωποι… περιμένει την μετάνοια μας…”

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ (ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ):” Την ρώτησα :

-Αυτό που λένε ότι η κόλαση είναι πίσσα , πώς το ακούς ;Δεν είναι υπερβολή;

– ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: Δεν είναι γιατί η πίσσα όταν βράσει ειδικά, καίει αφόρητα και δεν φέγγει…Και από όπου κολλήσει δε βγαίνει ποτέ…Αυτός ο χαρακτηρισμός αποδίδει κάπως την έννοια της κολάσεως ! Δεν έχει καζάνια εκεί , καμίνια και τηγάνια και άλλα όργανα φωτιάς όπως τα ξέρομε από τούτο το κόσμο. Εκεί είναι όλα ΦΩΣ! Αλλά το Φως είναι εντελώς διαφορετικό από το γνωστό Φως! Καμία ομοιότητα.( εννοεί Άκτιστο).Σε άλλους φέγγει και δεν καίει.. Σε άλλους σκοτίζει και καίει χειρότερα από τα καμίνια που ξέρομε εμείς… Επειδή η πίσσα καίει και δε φέγγει και όπου κολλήσει δε βγαίνει,γι’ αυτό παριστάνομε την κόλαση με την πίσσα …και η Κόλαση είναι ΑΙΩΝΙΑ,σαν την πίσσα που δε μεταγιαγέρνει από όπου κολλήσει …”

Πηγή: ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ ΠΟΜΠΙΑ Ν ΚΡΗΤΗΣ

https://e-mesara.gr/i-gerontissa-galaktia-omilei-peri-than-2/

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΉ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΑΝΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΟΣ .

 

«Η ταπεινότητα είναι η μόνη αρετή που οι δαίμονες δεν μπορούν να μιμηθούν.»Άγιος Ιωάννης η Κλίμακα.

"Four hours after the death of Elder Nikolai Guryanov, his hand rose and accepted the cross and the Gospel.

"Four hours after the death of Elder Nikolai Guryanov, his hand rose and accepted the cross and the Gospel. Before that, on Zalit Island, a man who could not walk rose to his feet at a single word from him. In a terrible snowstorm, the elder went to search for a stranger who was far away and praying for salvation. And Elder Nikolai Guryanov's beloved cat returned to life. He was resurrected.

Today, on the feast day of Elder Nikolai Guryanov, let us remember the priest's miracles. They were recounted by those who knew him personally.

One day, a man who couldn't walk and used a wheelchair was brought to the island. Seeing the elder, he slid to the ground and followed him on his knees around the church. Elder Nikolai turned around:

— Sasha, get up!

And he rose. Later, this man was seen again on the island. He walked alone, and they didn't immediately recognize him.

Another time, a snowstorm was raging over the island. It was late evening. Elder Nicholas suddenly fell silent and said:

- My name is.

Everyone listened—there was no one at the door. But the elder dressed and went out into the blizzard. He returned with an exhausted man who had lost his way and was in danger of freezing. All this time, the traveler prayed to St. Nicholas the Wonderworker for salvation.

A woman came to Elder Nikolai to plead for her gravely ill mother. The doctors had given up hope that she would recover. But upon approaching Elder Nikolai, the woman forgot all her prepared words. His face seemed to glow with a soft white light from within. Elder Seraphim of Sarov had shone with the same light.

The woman nevertheless asked the elder to pray. Returning home, she learned that from that very day on, her mother began to recover and soon returned to her feet.

The elder's love extended beyond people. He had a cat named Lipa. He followed the elder to the temple like a faithful companion, and obediently returned home as soon as he heard:

- Lipushka, go home!

And one day, Lipa disappeared. He was later found in the yard, lifeless. Elder Nikolai Guryanov hugged the cat to his chest, wept, and carried him to his room. He prayed for several hours, alone with him.

When the cell attendants assisting the elder entered, they saw a living cat, Lipa, in the priest's arms. After that, the cat lived by the elder's side for the rest of his life.

After his death, when the elder's body was being prepared for burial, they attempted to place his right hand on his chest. A woman nearby recounted that as soon as the cross and the Gospel were presented, the elder's hand rose and accepted them. A surviving photograph shows the elder lying with the cross and the Gospel. This is how he held the cross during his life.

Thousands of people came to Elder Nicholas: the sick, the frightened, the hopeless. And many returned confident that God had not forgotten them.

Elder Nicholas said:

— Go and do good. Every love covers a multitude of sins.

Today, let's pray to Elder Nikolai Guryanov. And send this video to someone who especially needs to hear this: even in the darkest snowstorm, God knows where to find you."

РОМАН ГОЛОВАНОВ

Γένεσις 6:11: «ἐφθάρη δε η γή ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, και ἐπλήσθη ἡ γῆ ἀδικίας». (Η γη διαφθάρθηκε ενώπιον του Θεού και γέμισε με αδικία).

Γένεσις 6:11: «ἐφθάρη δὲ ἡ γῆ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐπλήσθη ἡ γῆ ἀδικίας». (Η γη διαφθάρθηκε ενώπιον του Θεού και γέμισε με αδικία).

[Η συνεχιζόμενη πρόοδος μας επαναφέρει σε πολύ παλιά συμπεράσματα. Για περισσότερα, αρκεί να δει κανείς για λίγα λεπτά ειδήσεις. Ξέρω, το καλό θα νικήσει στο τέλος, αλλά υπάρχει και κάποια δραματική απόσταση από αυτό.]

Γιώργος Μπάρλας.

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ. Η ΝΕΑ ΖΩΗ ΚΕΦΆΛΑΙΟ ΟΚΤΏ.

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 8

Η νέα ζωή

1Συνεπώς, δεν υπάρχει τώρα πια θέμα καταδίκης γι’ αυτούς που ανήκουν στον Ιησού Χριστό και δεν ζουν σύμφωνα με τις ανθρώπινες αδυναμίες αλλ’ όπως υπαγορεύει το Πνεύμα του Θεού. 2Ο Ιησούς Χριστός μάς οδήγησε στο χώρο όπου κυριαρχεί το ζωοποιό Πνεύμα και μας απελευθέρωσε από την κυριαρχία της αμαρτίας και του θανάτου. 3Ο νόμος, όπως ξέρουμε, ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί εξαιτίας της ανθρώπινης αδυναμίας. Γι’ αυτό ο Θεός έστειλε στον κόσμο τον Υιό του, που για να νικήσει την αμαρτία πήρε σάρκα όμοια με τη δική μας την αμαρτωλή, χωρίς να είναι αμαρτωλή. Μ’ αυτόν τον τρόπο καταδίκασε την αμαρτία εκεί ακριβώς που αυτή εκδηλώνεται. 4Έτσι, η απαίτηση του νόμου εκπληρώνεται πια στη ζωή μας, αφού εμείς δεν ακολουθούμε την πορεία του αμαρτωλού ανθρώπου, αλλά την πορεία του Πνεύματος. 

5Οι αμαρτωλοί άνθρωποι διαπνέονται από τις αμαρτωλές επιθυμίες, ενώ οι αναγεννημένοι από το Πνεύμα ακολουθούν τις προσταγές του Πνεύματος. 6Οι επιθυμίες του αμαρτωλού ανθρώπου οδηγούν στο θάνατο. Αντίθετα, όποιος διαπνέεται από τις εντολές του Πνεύματος, οδηγείται στη ζωή και στην ειρήνη. Όποιος διακατέχεται από τις αμαρτωλές ανθρώπινες επιθυμίες, εχθρεύεται το Θεό, 7αφού δεν υποτάσσεται στο θεϊκό νόμο, αλλά ούτε και μπορεί να υποταχθεί. 8Όσοι, λοιπόν, ακολουθούν τις αμαρτωλές επιθυμίες, δεν μπορούν ν’ αρέσουν στο Θεό.

9Εσείς όμως δε ζείτε κάτω από την εξουσία της αμαρτίας, αλλά ακολουθείτε τις εντολές του Πνεύματος, εφόσον βέβαια το Πνεύμα του Θεού κυριαρχεί στην ύπαρξή σας. Κι αν κάποιος δεν έχει το Πνεύμα του Χριστού, αυτός δεν ανήκει στον Χριστό. 10Αν όμως ο Χριστός κυριαρχεί στην ύπαρξή σας, τότε εξακολουθείτε βέβαια να πεθαίνετε σωματικά εξαιτίας της αμαρτίας, αλλά το Πνεύμα σάς δίνει ζωή, επειδή ο Θεός σάς δικαίωσε. 11Κι αν κατοικεί στο είναι σας το Πνεύμα του Θεού που ανέστησε τον Ιησού από τους νεκρούς, αυτός που ανέστησε το Χριστό από τους νεκρούς θα δώσει και στα θνητά σας σώματα ζωή με το Πνεύμα του, που ζει μέσα σας.

12Συνεπώς, αδερφοί μου, είμαστε οφειλέτες, αλλά όχι προς το φυσικό άνθρωπο, που απαιτεί διαγωγή σύμφωνη με τις επιθυμίες του. 13Γιατί, αν ζείτε σύμφωνα με τις επιθυμίες του φυσικού ανθρώπου, σας περιμένει βέβαιος θάνατος. Αν όμως νεκρώνετε τις αμαρτωλές επιθυμίες σας με τη βοήθεια του Πνεύματος, θα ζήσετε. 14Πραγματικά, όσοι καθοδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού, αυτοί είναι παιδιά του Θεού. 

15Γιατί το Πνεύμα που σας έδωσε ο Θεός δεν εμπνέει φόβο για το Θεό ούτε κάνει τους ανθρώπους δούλους, αλλά παιδιά του Θεού. Αυτό το Πνεύμα μάς δίνει το θάρρος να λέμε το Θεό: «Αββά, Πατέρα μου!» 16Το ίδιο το Πνεύμα του Θεού διαβεβαιώνει το δικό μας πνεύμα πως είμαστε παιδιά του Θεού. 

17Αφού, λοιπόν, είμαστε παιδιά, είμαστε και κληρονόμοι. Κληρονόμοι του Θεού, που θα μετάσχουμε μαζί με το Χριστό στη θεϊκή δωρεά. Εφόσον συμμεριζόμαστε τα παθήματα του Χριστού, θα μετάσχουμε μαζί του και στη δόξα του

Ἡ ἐπίσημη ὑπογραφή τῆς Ἁγιοκατατάξεως τοῦ Νεκταρίου Βλάχου, τοῦ «Πρωτοψάλτου».

Ἡ ἐπίσημη ὑπογραφή τῆς Ἁγιοκατατάξεως τοῦ Νεκταρίου Βλάχου, τοῦ «Πρωτοψάλτου»

Μία ξεχωριστή στιγμή για την αγιορείτικη ψαλτική παράδοση και, ευρύτερα, για την ιστορία της εκκλησιαστικής μουσικής θα λάβει χώρα το Σάββατο 29 Αυγούστου 2026 στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, όταν θα υπογραφεί επισήμως η Πράξη Αγιοκατατάξεως του Μοναχού Νεκταρίου Κρέτου (Cretu) του Προδρομίτου, του περίφημου Νεκταρίου Βλάχου ή «Πρωτοψάλτου», μιας από τις σημαντικότερες ψαλτικές φυσιογνωμίες του Αγίου Όρους κατά τον 19ο αιώνα.

Όπως ανακοινώθηκε, μετά τον Εσπερινό και περί ώραν 5.00 μ.μ., θα τελεσθεί η ακολουθία υπογραφής, από την Α.Θ. Παναγιότητα τον Οικουμενικό Πατριάρχη και την περί Αυτόν Αγία και Ιερά Σύνοδο, των Πράξεων Αγιοκατατάξεως των προσφάτως καταταγέντων στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας Ρουμάνων Αγιορειτών Πατέρων. Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο Νεκτάριος, ο μοναχός που συνέδεσε ολόκληρη σχεδόν τη ζωή του με το αναλόγιο, τη διδασκαλία και τη διάδοση της βυζαντινής μουσικής.

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου είχε αποφασίσει ομοφώνως, κατά τη συνεδρίασή της στις 18 Οκτωβρίου 2025, κατόπιν αιτήματος του Πατριάρχου Ρουμανίας κ. Δανιήλ, την κατάταξη στο Αγιολόγιο των εν Αγίω Όρει ασκησάντων Ιερομονάχου Νήφωνος Ionescu Προδρομίτου (1799–1899) και Μοναχού Νεκταρίου Cretu, Πρωτοψάλτου (1804–1899).

Ο Νεκτάριος Βλάχος γεννήθηκε στη Ρουμανία και περί το 1845 ήλθε στο Άγιον Όρος, όπου έμελλε να αφιερώσει τη ζωή του στην άσκηση και στην ψαλτική τέχνη. Από το 1862 εγκαταστάθηκε στη ρουμανική Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου.

Η φωνή και η μουσική του κατάρτιση τον κατέστησαν θρυλική μορφή της αγιορείτικης ψαλτικής. Οι Αγιορείτες τον αποκαλούσαν «νέο Κουκουζέλη» και «αηδόνι του Αγίου Όρους», ενώ στη ρουμανική παράδοση έμεινε γνωστός ως «το αηδόνι της Μολδαβίας». Παράλληλα με τη διακονία του στο αναλόγιο, μετέφρασε και προσάρμοσε πλήθος εκκλησιαστικών μελών από την ελληνική στη ρουμανική γλώσσα, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη μεταλαμπάδευση της ψαλτικής παράδοσης.

Ιδιαίτερα πολύτιμη είναι η μαρτυρία του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη, ο οποίος αναφέρεται στους προσκυνητές που έφθαναν στη Σκήτη για να ακούσουν την «ἀηδόφωνον μελωδίαν τοῦ περίφημου Βλάχου, τοῦ Νεκταρίου», τον οποίο χαρακτηρίζει «πρώτον μουσικοδιδάσκαλον του Αγίου Όρους». Καταγράφει ακόμη ότι επί μισό περίπου αιώνα δίδαξε και διέδωσε τη βυζαντινή μουσική στις αγιορείτικες μονές και ιδιαιτέρως στη Μεγίστη Λαύρα, δημιουργώντας ολόκληρη γενιά μαθητών.

Η μουσική παρακαταθήκη του δεν χάθηκε με την κοίμησή του. Μέλη του Νεκταρίου Βλάχου διασώθηκαν και συμπεριλήφθηκαν σε νεότερες μουσικές ανθολογίες, κρατώντας ζωντανή έως τις ημέρες μας τη μνήμη του μεγάλου Αγιορείτη ψάλτη και διδασκάλου.

Έτσι, η επίσημη υπογραφή της Πράξεως Αγιοκατατάξεώς του αποκτά έναν ιδιαίτερο συμβολισμό: ένας μοναχός που αγίασε μέσα στην άσκηση και υπηρέτησε επί δεκαετίες το εκκλησιαστικό αναλόγιο αναγνωρίζεται πλέον επισήμως ως Άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και μαζί με το όνομά του τιμάται μια ολόκληρη παράδοση — η αγιορείτικη ψαλτική, στην οποία η μουσική δεν νοείται ως απλή τέχνη, αλλά ως προσευχή, διακονία και δρόμος προς τον Θεό.

Πηγή: «Φως Φαναρίου»

Ένας Άγιος εν ζωή .

Ένας Άγιος εν ζωή - Η μεγαλύτερη ασκητικη μορφή στην Ρωσία ο πρωτοπρεσβύτερος Όλεγκ Τέορ. Ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι στο Πσκοφ. Έχει συγκροτήσει μία από τις μεγαλύτερες ενοριακές βιβλιοθήκες  στη Ρωσία, με σπάνια ιστορικά και θεολογικά συγγράμματα. Πνευματικό τέκνο του μακαριστού Γέροντα Νικόλαου Γκουριάνοφ (1909–2002)

"ΑΝΘΡΩΠΟΣ" Λούσιαν Μπλάγκα

"ΑΝΘΡΩΠΟΣ"

Λούσιαν Μπλάγκα

"Ποιος είσαι, από πού έρχεσαι,

Άνθρωπε, μπορείς να ξέρεις;

Πού πηγαίνεις, ποια είναι η μοίρα σου;

Μπορείς να το καταλάβεις ώστε να μπορέσεις να το καταλάβεις;

Για ποιο σκοπό συνέλαβες τον εαυτό σου,

Στη Γη, γιατί ήρθες;

Και ζώντας, για τι ζεις;

Ποιο μήνυμα εκπληρώνεις;

Είσαι μεγάλος, είσαι μικρός,

Είσαι τα πάντα, δεν είσαι τίποτα,

Είσαι κακός, αλλά είσαι και καλός,

Είσαι σοφός και είσαι τρελός.

Περνάς όλη σου τη ζωή

Κουρασμένος σε άνυδρες μάχες

Σε προβλήματα, στον ιδρώτα,

Για να μαζεύεις, να μαζεύεις θησαυρούς,

Και στο τέλος, πέφτεις συντετριμμένος,

Φεύγεις φτωχός όπως ήρθες.

Και ως εκ τούτου μυστήριο, άβυσσος,

Η ζωή δεν είναι παρά ένα όνειρο."

Τό ὁσιακό τέλος μιᾶς ἁπλοϊκῆς μετσοβίτισσας γυναίκας. Μαρία Μπίσα.

Τό ὁσιακό τέλος μιᾶς ἁπλοϊκῆς 

μετσοβίτισσας γυναίκας

Μαρία Μπίσα

Κατά θεία πρόνοια τέλη τοῦ μηνός Απριλίου τοῦ 2026 ἀκούσαμε τό ἑξῆς θαυμάσιο γεγονός μιᾶς πιστῆς, ἁπλῆς καί ταπεινῆς ἐναρέτου μετσοβίτισσας γυναίκας πού άξιώθηκε να βιώσει τό ἐξαίσιο οσιακό της τέλος.

Τό χαριτωμένο αυτό παράδειγμα γνήσιας θεοσέβειας μᾶς ἔγινε γνωστό άπό τόν καθηγητή κ. Μιχαήλ Γ. Τρίτο τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμῶς γιά τήν διάσωση τῆς ὠφελίμου αὐτῆς διηγήσεως. Προκειμένου ὅμως νά ὠφεληθοῦν πνευματικά περισσότερες καλοπροαίρετες ψυχές πρός δόξαν τοῦ φιλανθρώπου Χριστοῦ ἐκδίδεται ἀπό τίς ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη» καί δίδεται εὐλογία ἀπό τά Γραφεῖα, Σπάρτακου

6, Συκιές Θεσ/νίκης, τηλ. 2310 212 659.

Ἤμουν μαθητής τοῦ Γυμνασίου Μετσόβου, ὅταν ἔβλεπα τὶς ἀπογευματινές ώρες μια συμπαθέστατη γριούλα, ντυμένη την τοπική μετσοβίτικη στολή, νὰ πηγαίνει στὴν ἁγία Παρασκευή να παρακολουθήσει τὴν ἀκολουθία τοῦ ἑσπερινοῦ. Κρατοῦσε στὰ χέρια της ἕνα μικρό μεταλλικό δοχεῖο μὲ λάδι γιὰ νὰ ἀνάψει τα κανδήλια τοῦ ναοῦ. Ἦταν ἡ Μαρία Μπίσα, μιὰ εὐλογημένη ἀπὸ τὸ Θεὸ ψυχή.

Μετὰ τὸ πέρας τοῦ ἑσπερινοῦ πήγαινε στο κέντρο τοῦ ναοῦ καὶ μὲ μιὰ ἐκ βαθέων δοξολογική κραυγή ἔλεγε τὸ «Δόξα Σοι Κύριε», χωρὶς κἂν νὰ γνωρίζει τὴ σημασία αὐτῆς τῆς φράσης. Το πρόσωπό της ἔλαμπε καὶ ἀπὸ τά γεροντικά της μάτια ἔβγαιναν δάκρυα ἱκεσίας πρὸς τὸν δωρεοδότη Χριστό. Ἦταν ἡ ἐξωτερίκευση τῆς βιωμένης πίστεως καὶ ἡ ἔκφραση τῆς γνησίας ὀρθόδοξης πνευματικότητος.

Ένα περιστατικό που δείχνει την πνευματική ποιότητα τῆς μακαριστῆς Μαρίας Μπίσα εἶναι τὸ ἐξῆς:

Παραμονὴ τῆς Ἀναλήψεως στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μετσόβου πρὶν τὴν ἀκολουθία τῆς ἀναστάσιμης ενάτης, ὥρας. Ή μακαριστή Μαρία ἔκλαιγε μὲ ἀναφιλητά. Την πλησίασα καὶ τὴ ρώτησα στα βλάχικα γιατί κλαίει. Μοῦ ἀπάντησε κλαίει γιατὶ φεύγει τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη».

Τὴν καθησύχασα λέγοντάς την ὅτι δὲν φεύγει τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Κάθε Κυριακή Ανάσταση ἔχουμε.

Μὲ εὐχαρίστησε καὶ μοῦ εἶπε: «Τώρα ηρέμησα παιδί μου».

Απλοϊκὴ ἁγνὴ πίστη με δυνατά εσωτερικά βιώματα! «τῶν τοιούτων ἐστὶν ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».

Ὁ Κύριος βράβευε την πίστη τῆς ἁπλῆς αὐτῆς γυναίκας, δίδοντάς της τη δυνατότητα να προβλέψει μὲ κάθε λεπτομέρεια τὸ τέλος τῆς ἐπιγείου ζωής της.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ ἀφήσω την εγγονή της, την κ. Μαρία Μπίσα-Ψαροβασίλη, να περιγράψει ὡς αὐτόπτης μάρτυς τὸ γεγονός, μέ ἕνα κείμενο ξεχωριστής χάρης καὶ ὀμορφιᾶς καὶ μὲ ἔντονο τὸ στοιχεῖο της βιωμένης αμεσότητας.

Τὴ γιαγιά μου τὴν ἔλεγαν Μαρία. Ἔφυγε στις 20 Φεβρουαρίου 1971, ἦταν 85 ἐτῶν. Ἀπὸ καιρὸ εἶχε φροντίσει καὶ τὴ παραμικρή λεπτομέρεια τοῦ θανάτου της, ἂν καὶ ὁ τρόπος ζωῆς της ἦταν μιὰ συνεχὴς προετοιμασία.

Τελευταῖα δὲν ἔβγαινε ἔξω γιατί τὴν ταλαιπωροῦσε τὸ ἆσθμα ποὺ εἶχε. Δὲν ἦταν ὅμως σὲ τόσο άσχημη κατάσταση. Μέσα στο σπίτι κυκλοφοροῦσε ἄνετα καὶ αὐτοεξυπηρετοῦνταν.

Ἦταν ψυχοσάββατο. Ἐκεῖνο τὸ πρωινό ξύπνησε γύρω στὶς ἕξι. Παρὰ τὴ γκρίνια μου με ξύπνησε κι ἐμένα γιατί ὅπως μοῦ εἶπε μὲ ἤθελε ξύπνια. Ἡ μητέρα μου ἄναψε τη σόμπα καὶ τῆς ἔφτιαξε τον καφέτης. Ἀφοῦ τὸν ἤπιε ρώτησε γιὰ τὸν καιρὸ καὶ ζήτησε νὰ πιεῖ δυὸ γουλιές κρασί, ασυνήθιστο πρᾶγμα γιὰ τὴν ὥρα.

Ημασταν οἱ τρεῖς μέσα στο δωμάτιο καὶ πολὺ σοβαρὰ μᾶς εἶπε ὅτι ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἤθελε νὰ κοιμηθεῖ. Ζήτησε ἀπὸ τὴ µητέρα µου νὰ τὴ βοηθήσει νὰ πλυθεῖ καὶ νὰ τὴ ντύσει μὲ τὰ ροῦχα ποὺ εἶχε φυλαγμένα στὸ σεντούκι. Ἀκόμη ζήτησε νὰ εἰδοποιήσουμε τὰ παιδιά της νὰ ἔρθουν στὸ σπίτι καὶ μιὰ γειτόνισσα νὰ βοηθήσει στὴν τακτοποίηση τοῦ σπιτιοῦ γιατί μετὰ θὰ ἐρχότανε κόσμος, 

Βέβαια ἀκολούθησαν πολλοὶ διάλογοι ὅπως δὲν γίνονται αὐτὰ τὰ πράγματα, ἀκόμη δὲν τρελαθήκαµε καὶ ἄλλα. Ἡ γιαγιὰ ὅμως ἐπέμενε. Κρατοῦσε τὸ σφυγµό της καὶ συνεχῶς ἔλεγε στὴ µητέρα µου «βιάσου γιατί θέλω νὰ κοιμηθῶ, βιάσου γιατί δὲ θὰ προλάβουμε». 

Ὅταν ὁ ἀδερφός µου ἑτοιμάστηκε νὰ πάει στὴ δουλειά του, τὸν ἀποχαιρέτησε φιλῶντας τον καὶ τοῦ εὐχήθηκε προκοπὴ καὶ εὐτυχία γιατί δὲν θὰ τὸν ξανάβλεπε πιά. 

Σιγά-σιγὰ ἀρχίσαμε νὰ συνειδητοποιοῦμε ὅτι κάτι συνέβαινε μὲ τὴ γιαγιά. Θυμήθηκα ὅτι τὴν τελευταία Δευτέρα ἐκείνης τῆς ἑβδομάδας μοῦ ζήτησε νὰ τῆς γράψω ἕνα καινούργιο Ψυχοχάρτι. Ἐνῷ µέχρι τότε γράφαμε τρεῖς Μαρίες ἐκείνη τὴ µέρα μοῦ ζήτησενὰ γράψω καὶ µία τέταρτη. Τῆς ἔλεγα πὼς μπερδεύτηκε, πὼς ἔκανε λάθος ἀλλὰ ἐπέμενε νὰ τὴ γράψω καὶ πὼς ἀργότερα θὰ καταλάβαινα. 

Τὴν Πέμπτη τὸ ἀπόγευμα εἶχε καλέσει ὅλους τοὺς συγγενεῖς στὸ σπίτι, ἔκανε εὐχέλαιο καὶ µετάλαβε. 

Ἔτσι ἀποφασίσαμε νὰ ἐνδώσουμε στὶς ἐπιθυμίες της καὶ εἰδοποιήθηκαν τὰ παιδιά της καὶ ἡ γειτόνισσα. 

Ἡ µητέρα µου τὴν ἔπλυνε, τὴ χτένισε, τῆς ἔκοψε τὰ νύχια. Τῆς ἦταν πολὺ δύσκολο νὰ τῆς φορέσει τὰ νεκρικὰ ροῦχα καὶ τότε ἡ ἴδια προσπάθησε νὰ τὰ Φορέσει λέγοντάς µας «ἐγὼ ἔχω ντύσει τὰ παιδιά µου δὲ θὰ ντυθῶ ἡ ἴδια». 

Ἡ γιαγιὰ εἶχε ὀχτὼ παιδιἀ, τὰ τρία ἀπὸ αὐτὰ πέθαναν ἐνῷ ἡ ἴδια ἦταν ἐν ζωῇ. 

Τὰ παιδιά της, οἱ νύφες τὰ ἐγγόνια ἐρχόταν ἕνας ἕνας. Κλείσαµε πόρτες καὶ παράθυρα γιά νὰ μὴν ἔρθει κανεὶς ξένος καὶ θεωρηθοῦμε τρελοὶ ποὺ ἕναν ζωντανὸ ἄνθρωπο τὸν ἑτοιμάζαμε νὰ πεθάνει. 

Πρέπει νὰ πῶ ὅτι ὅσο κρατοῦσε αὐτὴ ἡ διαδικασία κατὰ διαστήµατα ἔχανε τὴν ἐπικοινωνία της µαζί μας καὶ μιλοῦσε Ψιθυριστά. Ἡ µητέρα µου συχνὰ τὴν ρωτοῦσε ποιόν ἔβλεπε, μὲ ποιόν μιλοῦσε, τί ἔλεγε ἀλλὰ ἡ ἀπάντηση της ἦταν «μὴ μὲ ρωτᾶς τέτοια πράγματα, δὲ μπορῶ νὰ σοῦ πῶ». 

Ἡ ἴδια μᾶς ρωτοῦσε µόνο γιὰ τὸν καιρό. Ἠθελε πάντα νὰ πεθάνει ἄνοιξη γιατί ἀγαποῦσε τὰ λουλούδια, ἀλλὰ ἐκείνη τὴν ἡμέρα καὶ τὴν ἑπομένη τῆς κηδείας της χιόνιζε δυνατά. 

Ὅταν ὁλοκληρώθηκε ἡ διαδικασία τοῦ ντυσίµατος, ζήτησε νὰ τῆς φέρουμε ἀπὸ τὸ σεντούκι τὸ κοµπόδεµά της, Δὲ θυμᾶμαι ἀκριβῶς πόσο ἦταν, δὲν πρέπει ὅμως νὰ ξεπερνοῦσε τὶς 20 μὲ 30 δρχ. Μᾶς τὰ μοίρασε, ἐμένα μοῦ ἔδωσε ἕνα δίφραγκο καὶ δυὸ τρεῖς δεκάρες, Μᾶς ἀποχαιρέτησε ὅλους ἕναν-ἕναν χωριστά, μᾶς φίλησε, μᾶς ἔδωσε εὐχὲς καὶ μᾶς εἶπε ὅτι ἦταν ἔτοιμη νὰ κοιμηθεῖ. Σὲ ὅλη αὐτὴ τὴ διαδικασία ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συγκινήθηκε καὶ βούρκωσαν τά μάτια της.

Πλάγιασε κάτω ἀπὸ τὸ ντουλάπι τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, ἔκλεισε τὰ µάτια της καὶ προσπάθησε νὰ κοιμηθεῖ. Δὲν τὰ κατάφερε ὅμως καὶ σύντομα ἄλλαξε γνώµη. Σηκώθηκε καὶ μᾶς εἶπε νὰ ἑτοιμάσουμε τὴ θέση της στὸ καλὸ δωμάτιο (ἔτσι λέγαμε τὸ δωµάτιο ὑποδοχῆς) ὅπως συνέβαινε μὲ ὅλους τοὺς πεθαµένους τοῦ σπιτιοῦ. 

Καθὼς τήν µεταφέραμµε ἀπὸ τὸ ἕνα δωμάτιο στὸ ἄλλο, εἶπε δυὸ φορὲς ἄχι! σπίτι µου, σπίτι µου, 

Ἐκεῖ λοιπὸν στὸ καλὸ δωμάτιο ξάπλωσε στὴν  εἰδικὴ θέση. Ἀπέναντι στὸν τοῖχο ὑπῆρχε ἕνας µεγάλος καθρέφτης. Παρατήρησε πὼς τὰ ροῦχα της δὲν ἦταν καλὰ τακτοποιηµένα καὶ παραπονέθηκε στὴ μητέρα µου. Ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ τελευταῖα λεπτὰ τὸ μυαλό της λειτουργοῦσε τόσο καλὰ ποὺ ζήτησε νὰ τῆς κόψουµε μὲ ἕνα λεπτὸ Ψαλίδι τὸ κλειστὸ (ροῦχο ποὺ φοροῦσε) στὴ μεριὰ τῆς πλάτης ποὺ δὲν φαινόταν ἔτσι ὥστε νὰ ἔρθει σὲ εὐθεῖα γραμμὴ μπροστὰ στὸ στῆθος. Μέσα στὴν ταραχή τῆς εἴχαμε βάλει πρόχειρα τὰ παπούτσια της. Ζήτησε νὰ τῆς τὰ φορέσουµε κανονικἀ καὶ νὰ τὰ κουμπώσουμε γιατί μετὰ παρατήρησε πὼς θὰ πρηζόταν τὰ πόδια της καὶ δὲ θὰ ἦταν εὔκολο νὰ μποῦν. Τῆς φορέσαμε τὸ σάβανο ὅπως ἐκείνη ἤθελε. Ζήτησε καὶ τὶς δυὸ µεγάλες λαμπάδες ποὺ εἶχε φυλαγμένες μαζὶ μὲ τὰ κηροπήγια, μιὰ γιὰ τὸ κεφάλι καὶ μιὰ γιὰ τὰ πόδια. Τίς ἤθελε ἀναμμένες. 

Ἀφοῦ βεβαιώθηκε ὅτι ὅλα ἦταν ἄψογα μὲ τὸ ντύσιµό της, μὲ δική της προτροπὴ καλύψαμε τὸν µεγάλο καθρέφτη μὲ ἕνα μαῦρο μαντήλι εἰς ἔνδειξιν πένθους ὅπως συνηθίζαµε στὸ χωριό. 

Ἀπευθύνθηκε πρὸς ὅλους καὶ μᾶς εἶπε νὰ µείνουµε στὸ δωµάτιότης κάτω ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι καὶ νὰ προσευχηθοῦμε. Μαζί της στὸ καλὸ δωμάτιο ἤθελε μόνο τὶς νύφες της, δίπλατης γονατιστὲς νὰ προσεύχονται. 

Ἐγὼ δὲν ἀκολούθησα τοὺς ἄλλους στὸ εἰκονοστάσι γιατί ἤθελα τόσο πολὺ νἁ δῶ τὸ τέλος, Ἄφησα τὴν πόρτα τοῦ καλοῦ δωματίου µισάνοιχτη καὶ γονάτισα ἐκεῖ κοιτάζοντάς την. 

Σταύρωσε τὰ χέρια της, ἔκλεισε τὰ µάτια της καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται. Πρώτη προσευχῆ τό «Πιστεύω εἰς ἕνα ...» Δὲν ξέρω πόσες ἄλλες ἀκολούθησαν γιατί ἡ φωνή της γινόταν ὅλο πιὸ βαριά, πιὸ βραχνἠ καὶ ὁ λόγος της δὲν ἦταν καθαρός, Ἔμεινε ἔτσι προσευχόµενη γύρω στὸ δεκάλεπτο. Στὸ τέλος φώναξε δυνατὰ δυὸ Φορές Ὑιέ µου, γιέ μου!’ Πῆρε μιά βαθιὰ εἰσπνοή, μιὰ τελευταία ἐκπνοὴ καὶ κοιµήθηκε. 

Ἡ ὥρα ἦταν περίπου 10:30 τὸ πρωί.λ

Βέβαια δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ἡ γιαγιὰ ἔφυγε ἔτσι. 

Ηταν μιὰ γυναῖκα ἀγράμματη. Δὲν πῆγε ποτὲ στὸ σχολεῖο, δὲν ἤξερε νὰ διαβάζει, νὰ μιλάει Ἑλληνικά, οὔτε κἂν νὰ βάζει τὴν ὑπογραφή της. Ηξερε ὅμως ὅλη τὴ θεία λειτουργία ἀπ᾿ ἔξω καὶ ἂς μὴ καταλάβαινε τί ἔλεγε. Εἶχε μιὰ ἔμφυτη γνώση καὶ σοφία καὶ ἦταν πρόθυµη νὰ βοηθήσει ὁποιονδήποτε καὶ νὰ συμβουλέψει τὸν καθένα. 

Ἔζησα μὲ τὴ γιαγιὰ δεκαοχτώ χρόνια. Τὴ θυμᾶμαι χειμῶνα καλοκαίρι νὰ πηγαίνει δυὸ φορὲς τὴ µέρα στὴν ἐκκλησία τῆς ἐνορίας μας τὴν Ἁγία Παρασκευή, στὸν ὄρθρο καὶ τὸν ἑσπερινό. Τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ Ἁγία Παρασκευἠ ἦταν τὸ σπίτι της. Τὴν ἔβρισκε κανεὶς ἐκεῖ ὧρες ἀτέλειωτες νὰ κάθεται µόνη μα μὲ τὰ εἰκονίσματα. Στὸ γυναικωνίτη εἶχε μιὰ συγκεκριµένη θέση ποὺ ἀκόμα φέρει τὸ ὄνομά της. Ὅλη ἡ κοινωνικότητά της ἐξαντλοῦνταν στὀ προαύλιο τῆς ἐκκλησίας καὶ ἀγαπημένο τῆς θέµα συζήτησης ἦταν οἱ βίοι τῶν Ἁγίων. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ στενοχωριόταν ποὺ δὲν ἤξερε νὰ διαβάζει. 

Τηροῦσε μὲ αὐστηρὴ εὐλάβεια ὅλες τὶς παραδόσεις τῆς ἐκκλησίας. Τίς ἡμέρες τῆς αὐστηρῆς νηστείας ἔτρωγε ξερὰ βρασµένα δαμάσκηνα μὲ ζουμὶ ἢ νερόβραστα χόρτα τυλιγμένα μὲ καλαμποκάλευρο. Τιμοῦσε ὅλους τοὺς Ἁγίους καί τὴν παραμονή τῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς τοῦ κάθε Ἁγίου κοιμόταν στὸ Ναό του. Κάθε Πέµπτη μὲ µεγάλη εὐλάβεια καὶ αὐστηρὴ σχολαστικότητα ζύμωνε τὰ πρόσφορα τῆς ἑβδομάδας. 

Τὸ σπίτι ποὺ ἔζησε μὲ τὴν οἰκογένειά της δὲν τὸ ἔχτισε, τὸ ἀγόρασε ὅπως ἦταν. Ὅταν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς πῆγε περιοδεία στὸ χωριό µας ἔτυχε νὰ μείνει σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι. Μόλις τῆς τὸ εἶπε ἡ ἰδιοκτήτρια, ἡ γιαγιὰ τὸ ἀγόρασε χωρὶς δεύτερη κουβέντα. Τὸ θεώρησε µεγάλη εὐλογία καὶ ἐγκαταστάθηκε στὸ δωμάτιο ποὺ κοιμόταν ὁ Ἅγιος. Ἐκεῖ ἔφτιαξε καὶ τὸ εἰκονοστάσι της μὲ τὸ καντήλι ποὺ σιγόκαιγε νύχτα -μέρα καὶ πρώτη τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου. Κάτω ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι ἦταν τὸ ντουλάπι ὅπου ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἶχε βάλει τὰ βιβλία του. Ἐκεῖ ἔβρισκες τὸ θυµιατό της τὸ λάδι γιὰ τὸ καντήλι, τὴ σφραγῖδα γιὰ τὰ πρόσφορα, τὸ σκεῦος μὲ τὸ ζυμάρι καὶ ἄλλα παρόμοια. 

Ἀκόμη ἐκεῖ φύλαγε καὶ τὴ δικιά της ξύλινη γαβάθα, μὲ τὸ δικό της ξύλινο κουτάλι γιατί ἡ γιαγιὰ δὲ χρησιμοποιοῦσε τὰ δικά µας πιάτα γιὰ φαγητό. 

Ἂν καὶ εἶχε καλἡ περιουσία ἦταν ἄνθρωπος λιτὸς καὶ ταπεινός. Ἡ περιουσία της δυὀ φορὲς χάθηκε γιὰ ἱστορικοὺς λόγους ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, Καὶ τὶς δύο φορὲς ἡ οἰκογένεια ὀρθοπόδησε γιατί ὁ Θεός τους ἔδινε πλούσια τὰ ἐλέη. Παρὰ τὴν καλὴ οἰκονομικὴ κατάσταση καὶ τὴν κοινωνική της θέση, οὐδέποτε ἀπέκτησε τὴ λαμπερὴ καὶ κεντητὴ στολἡ ποὺ εἶχαν ὅλες οἱ γυναῖκες τοῦ χωριοῦ. Δὲν εἶχε χρυσαφικἁ καὶ δὲ στολιζόταν. Τὴ µοναδικὴ φορὰ ποὺ θυμᾶμαι νὰ ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὴν ἐμφάνισή της ἦταν οἱ τελευταῖες στιγμὲς τῆς ζωῆςτης μπροστὰ στὸν καθρέφτη. Τὸ προσωπικὸ ποὺ εἶχε ἡ οἰκογένεια στὴ δούλεψή της τὸ πλήρωνε μὲ λίρες, ἡ γιαγιὰ ὅμως ὅταν ἔφυγε εἶχε πενταροδεκάρες. 

Ηταν πάντα µετρηµένη στὰ λόγια της καὶ δὲν ἔκανε κριτικἠ γιὰ τοὺς ἄλλους. Μέσα στὸ σπίτι ἦταν ἄφταστη νοικοκυρά, ἀκούραστη καὶ ἀεικίνητη. 

Ἀπέκτησε ὀχτῷ παιδιά. Τρεῖς γιοὺς καὶ πέντε κὀρες, τὶς ὁποῖες πάντρεψε μὲ φτωχὰ παιδιὰ τοῦ χωριοῦ, ποὺ τὰ εἶχαν στὴ δούλεψή τους. Τρία ἀπὸ τὰ παιδιά της πέθαναν ἐνῷ ἡ ἴδια ζοῦσε. Πονοῦσε καὶ μοιρολογοῦσε συχνά, ἀλλὰ παρὰ τὸ πένθος της, τὴν ἑπομένη τῆς κηδείας τους πήγαινε στὴν ἐκκλησία. Ἔτσι ἦταν τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ ἔλεγε καὶ ἔτσι ἔζησε κι ἐκείνη σύµφωνα μὲ τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ. 

Ἡ µητέρα µου θυμᾶται πὼς ἕνα ἀπόγευμα τοῦ 1941 εἶχε πάει στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Νικολάου. 

Ἐπέστρεψε στὸ σπίτι ἀναστατωμένη «θὰ ἔρθουν οἱ Γερμανοι» τοὺς εἶπε καὶ ἄρχισε νὰ συγκεντρώνει τὶς κατάλληλες προμήθειες. Φυσικὰ δὲν ὑπῆρχαν τὰ σημερινὰ µέσα ἐνημέρωσης. Ἡ µητέρα µου κατάλαβε πὼς κάποιο μήνυμα πῆρε στὸ Μοναστήρι. Ἡ γιαγιὰ ὅμως δὲν μιλοῦσε ποτὲ γι αὐτά, 

Ὁ παπποῦς ἔφυγε πρὶν ἀπὸ τὴ γιαγιά τὸ 1956. Ηταν 80 ἐτῶν, ἡμέρα τῆς Λαμπρῆς. Πῆρε τὴ λαμπάδα του καὶ ξεκίνησε νὰ πάει στὴν Ἀνάσταση στὸν Ἅη Γιῶργη. «Πὼς θὰ φτάσεις ὡς ἐκεῖ γέρος ἄνθρωπος» τοῦ εἶπε ἡ γιαγιά. «Ἄσε μὲ νὰ πάω γιατί εἶναι ἡ τελευταία µου φορά» ἀπάντησε ὁ παπποῦς. 

Καὶ ἦταν ἡ τελευταία του φορά, γιατί ἔμεινε στὸ στασίδι του Ἅη-Γιώργη τὴν ὥρα ποὺ ὁ παπᾶς ἔλεγε τό «Χριστὸς Ἀνέστη». 

Δέν νομίζω ὅτι πρέπει νά προσθέσουμε κάτι, ὕστερα ἀπό αὐτή τήν ὑπέροχη περιγραφή τοῦ ὁσιακοῦ τέλους τῆς μακαριστῆς Μαρίας Μπίσα. Ἐκεῖνο πού πρέπει νά ὑπομνήσουμε εἶναι ὅτι «τά µωρά τοῦ κόσμου ἐξελεξάτο ὁ Θεός ἵνα τούς σοφούς καταισχύνή, καί τά ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός ἵνα καταισχύνῃ τά ἰσχυρά» (Α΄ Κορ. 1, 27). Ἄς ἔχουμε τήν  εὐχή της.

Ἕνα παγκόσμιο φαινόμενο .Ο τυφλός βοσκός που γνωρίζει απο στήθους τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Ιωάννης Χασιώτης

Ἕνα παγκόσμιο φαινόμενο .Ὁ τυφλὸς βοσκὸς ποὺ γνωρίζει ἀπὸ στήθους τὰ 27 βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης.

  Ἰωάννης Χασιώτης 

Στο βλαχόφωνο ὀρεινὸ χωριὸ Μηλιὰ Μετσόβου (ὑψόμετρο 1.300µ.), τελευταῖο χωριὸ τοῦ νομοῦ Ἰωαννίνων πρὸς τὰ Γρεβενά, γεννήθηκε τὸ 1947 ὁ βοσκὸς Ἰωάννης Χασιώτης. Πρόκειται γιὰ ἕνα παγκόσµιο φαινόμενο ἐκμαθήσεως καὶ ἀπὸ στήθους ἀπαγγελίας ὁλόκληρης τῆς Καινῆς Διαθήκης, δηλαδὴ τῶν 27 βιβλίων της. 

Ἀπόφοιτος δημοτικοῦ σχολείου, ἀκολούθησε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ πατέρα του, βόσκοντας τὰ πρόβατα στὶς πλαγιὲς τῆς κεντρικῆς Πίνδου. Ἐκεῖ τὸν πλησίασε κάποιος συγχωριανός του καὶ τοῦ δώρησε ἕνα προσευχητάρι γιὰ νὰ τὸ διαβάζει τὶς ὦρες τῆς ἀναγκαστικῆς του μοναξιᾶς, Καθώς τὸ διάβαζε εἶδε νὰ γίνεται λόγος γιὰ τὴν Καινἡ Διαθήκη καὶ τοῦ γεννήθηκε ἡ ἐπιθυμίᾳ νὰ τὴν ἀποκτήσει. 

Πῆγε στὰ Τρίκαλα καὶ ἀγόρασε τὴν Καινὴ Διαθήκη σὲ μετάφραση Παναγιώτη Τρεμπέλα. Ἐν τῷ µεταξὺ διέγνωσε κάποιο πρόβλημα στὰ µάτια του καὶ οἱ γιατροί τοῦ εἶπαν ὅτι σὲ εἴκοσι χρόνια σταδιακἁ θὰ χάσειτο φῶςτου. Φοβούμενος ὅτι λὀγῳ τοῦ προβλήματος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διαβάσει τήν Καινἡ Διαθήκη, ἐπιδόθηκε σὲ μιὰ µεγάλη προσπάθεια τῆς ἀπὸ στήθους ἐκμαθήσεώς της. Ἔτσι κατάφερε σὲ τρία χρόνια νὰ µάθει ἀπὸ στήθους ὁλόκληρη τὴν Καινὴ Διαθήκη σὲ ἡλικία 25 ἐτῶν. Ὅπως μᾶς δήλωσε ὁ ἴδιος τὶς 14 ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, πού εἶναι δυσκολότερες ἀπὸ τὶς εὐαγγελικὲς περικοπές, τὶς ἔμαθε σὲ 8 μῆνες καὶ δέκα ἡμέρες, 

Εἶναι πράγματι ἐντυπωσιακὸ τὸ φαινόμενο τοῦ Ἰωάννη Χασιώτη/! Δὲν γνωρίζει ἁπλῶς μηχανικά τὴν Καινἡ διαθήκη, ποὺ καὶ αὐτὸ εἶναι τρομερὰ δύσκολο, ἀλλὰ κριτικά. Γνωρίζει σὲ ποιό κεφάλαιο καὶ σὲ ποιό στίχο βρίσκεται ἕνα χωρίο τῆς Καινῆς Διαθήκης. Πῶς ἀρχίζει καὶ πῶς τελειώνει ἕνα ὁποιοδήποτε ἀπὸ τὰ 27 βιβλία της. Ποὺ ἀπαντᾶται τὸ τάδε ρῆμα. Τί χωρία μποροῦμε νὰ χρησιμοποιήσουμε σὲ ἐκείνους ποὺ ἀμφισβητοῦν π.χ. τὴ θεότητά του Χριστοῦ, τὴ θεότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὁ,τιδήποτε ἄλλο ἀμφισβητοῦν οἱ σύγχρονοι αἱρετικοί. Εἶναι ὁ τρόμος καὶ ὁ φόβος τῶν χιλιαστῶν, ἀφοῦ παίζει κυριολεκτικἀὰ στὰ δάχτυλα τὴν Καινὴ Διαθήκη. 

Ἂν καὶ ἀπόφοιτος µόνο τοῦ δημοτικοῦ, ἀπὸ τὴν µεγάλη τριβὴ μὲ τὸ ἀρχαῖο κείµενο ἔμαθε καὶ ἀρχαῖα ἑλληνικά. Ἐντοπίζει ἀμέσως κάθε λεκτικὸ σφάλμα κατὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ εὐαγγελικοῦ ἢ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος. Πρόκειται γιὰ μιὰ κινητὴ κορκοντάτσια τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἕνα κομπιοῦτερ ποὺ βγάζει ὁποιαδήποτε πληροφορία γιὰ θέµατα τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ταξινομεῖ τὶς ἱστορικὲς πληροφορίες τοῦ ἱεροῦ κειµένου καί τὶς ἐξιστορεῖ κατὰ τρόπο ἐντυπωσιακό! Εἶναι συνειρμικὸς τύπος μὲ πολὺ ἰσχυρὴ μνήμη. 

Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς τῆς Καινῆς Διαθήκης Στέργιος Σάκκος τὸν εκτιμοῦσε ἀπεριόριστα καὶ πάντοτε τὸν ἔπαιρνε στὶς ὁμιλίες του γιὰ νὰ θαυμάζουν οἱ ἀκροατες του τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, 

Σήµερα ὁ Ἰωάννης Χασιώτης εἶναι 79 ἐτῶν. Εἶναι συνταξιοῦχος τοῦ ΟΓΑ, παντρεμένος καὶ ἔχει τρία παϊδιά. Ἕνα γιὸ καὶ δύο δίδυµες κόρες. Τοὺς χειµερινοὺς μῆνες διαμένει στὰ Γρεβενὰ καὶ τοὺς θερινοὺς στὸ χωριό του, τὴ Μηλιὰ Μετσόβου. Εἶναι ἕνας σεμνὸς ταπεινὸς ἄνθρωπος, μὲ μυστηριακὴ ζωὴ καὶ βιωματικὴ συμμετοχὴ στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Σηκώνει μὲ ὑπομονὴ τὰ βαρὺ σταυρὸ τῆς σωματικῆς τύφλωσης καὶ δοξάζει τὸ Θεὸ ποὺ ἔχει ἀνοιχτὰ τὰ µάτια τῆς ψυχῆς του. Εἶναι πανευτυχἠς ποὺ ἔμαθε ἀπὸ στήθους τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ τὴν ἀπαγγέλει ὁλόκληρη τοὐλάχιστον μιὰ φορὰ τὴν ἑβδομάδα. 

Συνολικἁ ἔχει διαβάσει καὶ ἀπαγγείλει τὴν Καινὴ Διαθήκη πάνω ἀπὸ 3.000 φορές. Ὅταν τὸν προσκαλοῦν γιὰ διαλέξεις ἐντυπωσιάζει μὲ τὸν πλοῦτο τῶν θεολογικῶν του γνώσεων καὶ τὴν ἄριστη βιβλικὴ θεμελίωση τῶν ὁμιλιῶν του. Εἶναι κρῖμα ποὺ ἡ ἐπίσηµη Ἐκκλησία δὲν στήριξε καὶ δὲν ἀξιοποίησε τὸ ἐκπληκτικὸ αὐτὸ παγκόσμιο φαινόμενο! 

Ὁμιλίες του μπορεῖ νἁ βρεῖ κανεὶς στὸ διαδίκτυο ἀναζητώντας «Ἰωάννης Χασιώτης Μηλιὰ Μετσόβου». 

Στὴν περίπτωσή του ἐπαναλαμβάνονται τὰ ὅσα ὁ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος Παῦλος γράφει στὴν Α Κορ. 1, 27: «Τὰ μωρά τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ θεὺς ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνη, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ θεὸς ἵνα κατασχύνη τὰ ἰσχυρά, καὶ τὰ ἁγενῆ τοῦ κόσμου καὶ τὰ ἐξουθενωμένα ἐξελέξατο ὁ θεός, καὶ τὰ µή ὄντα, ἵνα τα ὄντα καταργήση, ὅπως µή καυχήσηται πάρα σὰρξ ἐνώπιον τοῦ θεοῦ». Εὐχόμαστε ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἔχει καλὰ καὶ μὲ ταπεῖνωση νὰ δίνει τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴ δόξα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. 

Παιδαγωγική με στόχο τη χάρη του Θεού - Αρχιμ. π. Μάξιμος Κυρίτσης (23 Αυγ 2026)

 

Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία - ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ

 

HIERODËSHMOR KOZMA ETOLOSI NË KOLKONDAS (Fier) - PREDIKIM NGA EPISKOPI I AMANTIAS IGNATI

 

Χριστιανισμός και ισλάμ - Αρχιμ. π. Μάξιμος Κυρίτσης (23 Αυγ 2026)

 

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ.Νεκροί για την αμαρτία, ζωντανοί για το Χριστό.

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 6

Νεκροί για την αμαρτία, ζωντανοί για το Χριστό

1Ποιο είναι το πρακτικό συμπέρασμα; Θα εξακολουθήσουμε να αμαρτάνουμε, για να περισσέψει η χάρη; 2Ποτέ τέτοιο πράγμα! Εμείς είμαστε πεθαμένοι για την αμαρτία. Πώς λοιπόν θα εξακολουθήσουμε να ζούμε κάτω από την εξουσία της; 3Ή μήπως λησμονείτε πως το βάπτισμα στο όνομα του Χριστού σημαίνει συμμετοχή στο θάνατό του; 4Πραγματικά, το βάπτισμά μας σημαίνει τη συμμετοχή μας στο θάνατο και στην ταφή του Χριστού. Κι όπως ο Πατέρας Θεός με τη δύναμή του ανέστησε το Χριστό από τους νεκρούς, το ίδιο κι εμείς μπορούμε να ζήσουμε μια νέα ζωή. 

5Όπως δηλαδή ενταχθήκαμε οργανικά στο σώμα του Χριστού με μια πράξη που συμβολίζει συμμετοχή στο θάνατό του, έτσι θα συμμετάσχουμε πραγματικά και στην ανάστασή του. 6Ξέρουμε άλλωστε με βεβαιότητα τούτο: Ο παλιός αμαρτωλός εαυτός μας πέθανε στο σταυρό μαζί με το Χριστό. Έτσι, έπαψε να ζει ο αμαρτωλός άνθρωπος και δεν είμαστε πια υπόδουλοι στο ζυγό της αμαρτίας. 7Γιατί σ’ έναν που πέθανε, η αμαρτία δεν έχει πια καμιά εξουσία. 8Αν, λοιπόν, πεθάναμε μαζί με το Χριστό, είμαστε βέβαιοι πως θα ζήσουμε κιόλας μαζί του. 9Ξέρουμε άλλωστε καλά πως ο αναστημένος Χριστός δεν είναι πια υπόδουλος στο θάνατο, γιατί ο θάνατος δεν τον εξουσιάζει πια. 

10Πέθανε αυτός για να νεκρώσει μια για πάντα την αμαρτία με το σταυρικό του θάνατο, κι η τωρινή του ζωή είναι ζωή κοντά στο Θεό. 11Έτσι να σκέφτεστε κι εσείς για τον εαυτό σας: Έχετε πεθάνει για την αμαρτία, κι η ζωή σας βρίσκεται πια κοντά στο Θεό χάρη στην ένωσή σας με τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας.

12Μην αφήνετε, λοιπόν, την αμαρτία να κυριαρχεί στο φθαρτό σας σώμα, και μην υπακούετε σ’ αυτήν υποκύπτοντας στις επιθυμίες αυτού του σώματος. 13Κι ακόμα, μην αφήνετε τίποτε από τον εαυτό σας στη διάθεση της αμαρτίας ώστε αυτή να το χρησιμοποιήσει εναντίον σας σαν όργανο για το κακό. Αντίθετα, να προσφέρετε τον εαυτό σας στο Θεό, όπως ταιριάζει σε ανθρώπους που πέθαναν κι αναστήθηκαν για μια νέα ζωή. Να κάνετε κάθε μέλος σας όπλο στα χέρια του Θεού για το καλό. 

14Δεν μπορεί πια, λοιπόν, η αμαρτία να σας εξουσιάσει, γιατί ζείτε όχι κάτω από την κυριαρχία του νόμου, αλλά στο χώρο της χάρης του Θεού.

Η αληθινή ελευθερία

15Ποιο είναι το συμπέρασμα; Να αμαρτάνουμε, μια και δε μας εξουσιάζει ο νόμος αλλά η χάρη του Θεού; Ποτέ τέτοιο πράγμα! 16Δεν ξέρετε πως σ’ όποιον δείχνετε δουλική υπακοή, σ’ αυτόν και ανήκετε ολοκληρωτικά; Έτσι, ή ανήκετε στην αμαρτία, και τότε σας περιμένει ο αιώνιος θάνατος ή υπακούτε στο Θεό, και σας προσμένει η σωτηρία μαζί του. 

17Ας ευχαριστήσουμε το Θεό! Παλιότερα υπήρξατε βέβαια δούλοι της αμαρτίας, τώρα όμως δεχτήκατε με την καρδιά σας και υποτάξατε όλο το είναι σας στην αλήθεια που διδαχτήκατε. 18Είστε, λοιπόν, ελεύθεροι πια από το ζυγό της αμαρτίας κι υπηρετείτε το καλό και το δίκαιο. 19Χρησιμοποιώ την ανθρώπινη εικόνα της δουλείας, γιατί δεν μπορείτε αλλιώτικα να με καταλάβετε. Παλιότερα είχατε υποδουλώσει όλο το είναι σας σε πάθη και πράξεις αντίθετες στο θεϊκό θέλημα, με αποτέλεσμα να ζείτε αντίθετα προς τις εντολές του Θεού. Έτσι πρέπει και τώρα να υποδουλώσετε όλο το είναι σας στο θεϊκό θέλημα, για να βρεθείτε κοντά στο Θεό. 

20Μην ξεχνάτε πως, όσον καιρό ήσασταν υπόδουλοι στην αμαρτία, ήσασταν μακριά από το θέλημα του Θεού. 21Ποιο ήταν το κέρδος σας από τη διαγωγή σας εκείνη; Ντρέπεστε τώρα γι’ αυτήν, γιατί οδηγούσε τελικά στο θάνατο. 22Τώρα όμως είστε ελεύθεροι πια από την αμαρτία κι ανήκετε στο Θεό. Καρπός της καινούριας ζωής σας είναι η αγιοσύνη, και το τέλος της πορείας σας είναι η αιώνια ζωή. 

23Γιατί ο μισθός που δίνει η αμαρτία είναι ο θάνατος, ενώ το δώρο που χαρίζει ο Θεός είναι η αιώνια ζωή, την οποία έφερε ο Ιησούς Χριστός, ο Κύριός μας.

Στην αγκαλιά της αγάπης και της ευλογίας!

 Στην αγκαλιά της αγάπης και της ευλογίας!

Η φωτογραφία της εβδομάδας στην ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Ρουμανίας, Βασιλική, μας χαρίζει μια στιγμή ιδιαίτερης ομορφιάς: ο ηγούμενος, με ένα ευγενικό πρόσωπο και μια πατρική καρδιά, αγκαλιάζει τα παιδιά στο στήθος του. 🤍

Σε αυτή την αγκαλιά, νιώθει κανείς την ειρήνη του Χριστού, τη ζεστασιά μιας ευλογίας και την αγνή αγάπη για τις μικρές ψυχές που μας εμπιστεύεται ο Θεός.

Σαν για μια στιγμή, όλος ο κόσμος σταματά σε αυτή την εικόνα: παιδιά προστατευμένα στο στήθος ενός πνευματικού πατέρα, υπό την προστασία της προσευχής και της χριστιανικής αγάπης.

Μια απλή αλλά γεμάτη χάρη φωτογραφία, που μας θυμίζει τα λόγια του Σωτήρα: «Αφήστε τα παιδιά να έρθουν σε μένα». 🕊️🙏

Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου Άγιον Όρος.

Δύο μοναχοί έλεγαν.

Λέγει τὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι ἡ κόλασις θὰ εἶναι ὁ βρυγμὸς κι ὁ τρυγμὸς τῶν ὀδόντων.

Δύο ἠλικιωμένοι μοναχοὶ συζητοῦσαν πάνω σὲ αὐτὸ τὸ χωρίο καὶ ρώτησε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον:

- Καλά καὶ ἐμεῖς ποὺ δὲν ἔχουμε δόντια τί θὰ κάνουμε;

- Καὶ τῶν μασέλων θὰ εἶναι ὁ τρυγμός! ἀπάντησε ὁ ἄλλος.

Η πνευματική γνώση αποκαλύπτεται στον άνθρωπο στο βαθμό που έχει υποταχθεί στο θέλημα του Θεού.Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ Καρέλιν

When will it open?🎸

 

«Καθώς είναι γραμμένο…» (Β΄ Κορινθίους 8:15)

 

«Καθώς είναι γραμμένο…» (Β΄ Κορινθίους 8:15)

Σε όλη την Καινή Διαθήκη, ο Χριστός και οι Απόστολοι συχνά παρέθεταν και παρέθεταν αποσπάσματα από την Παλαιά Διαθήκη. Το έκαναν αυτό για να εκπαιδεύσουν, να εξηγήσουν, να επισημάνουν την εκπλήρωση της προφητείας και να υπενθυμίσουν στους Εβραίους τις αρχές και τις διδασκαλίες του Ιουδαϊσμού σχετικά με τον Μεσσία. Ωστόσο, με αυτόν τον τρόπο, απέδειξαν επίσης την επάρκεια και τη γνώση τους για την Αγία Γραφή· κάτι στο οποίο όλοι οι Χριστιανοί αναμένεται να βυθιστούν όπως ακριβώς τα νερά του βαπτίσματος.

ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΙΤΟΣ: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΗΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΙΤΟΣ: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      Ανάμεσα στους πιστούς μαθητές, συνοδούς και συνεργάτες του αποστόλου Παύλου ήταν και ο απόστολος Τίτος, ο πρώτος Επίσκοπος Κρήτης.

     Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή του. Τα περισσότερα τα αντλούμε από την Καινή Διαθήκη. Ήταν ελληνικής καταγωγής και καταγόταν από την Αντιόχεια. Σύμφωνα με μεταγενέστερη τοπική παράδοση της Κρήτης, ο Τίτος ήταν Κρητικός, από γένος επισημότατο, που ανήγε την αρχή του στο μυθικό βασιλιά της Κνωσού, το Μίνωα και αναφέρεται ως συγγενής του Ρωμαίου ανθυπάτου της νήσου Ρουστίλλου (Ρουστούλου).

      Γεννήθηκε περί το 20 μ. Χ. από ευκατάστατη οικογένεια, για την οποία δεν γνωρίζουμε τίποτε και η οποία έχοντας την οικονομική δυνατότητα και του έδωσε σοβαρή παιδεία. Καταγόταν από ειδωλολάτρες γονείς και ο ίδιος ήταν συνεπής λάτρης της θρησκείας των γονέων του. Σπούδασε την ελληνική φιλοσοφία και την ποίηση.

      Έφηβος βρέθηκε, για άγνωστο λόγο, στα Ιεροσόλυμα, όπου σύμφωνα με την παράδοση, έγινε αυτόπτης μάρτυρας των Παθών και της Αναστάσεως του Κυρίου, τα οποία τον συγκλόνισαν και γι’ αυτό ζητούσε να μάθει για τη νέα πίστη. Προφανώς γνωρίστηκε με τον απόστολο Παύλο, στον οποίο άσκησε μεγάλη επιρροή η προσωπικότητα του μεγάλου αποστόλου και από τον οποίο κατηχήθηκε και βαπτίστηκε. Έκτοτε προσκολλήθηκε  σε αυτόν και τον υπηρέτησε πιστά ως γραμματέας και διερμηνέας του και γενικά ως υποστηρικτής του ιεραποστολικού του έργου

       Για πρώτη φορά αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη, ακολουθώντας τον Παύλο και τον Βαρνάβα στην Αποστολική Σύνοδο των Ιεροσολύμων, η οποία πραγματοποιήθηκε το 49 μ. Χ. και είχε ως θέμα την εισδοχή των εθνικών (ειδωλολατρών μη Ιουδαίων) στην Εκκλησία, κατά την οποία επικράτησε η θέση του Παύλου, ότι δεν χρειαζόταν να γίνει κάποιος ειδωλολάτρης πρώτα ιουδαίος, δηλαδή να περιτμηθεί και κατόπιν να βαπτιστεί.

      Κατόπιν τον βλέπουμε να ακολουθεί πιστά και αφοσιωμένα τον Παύλο στις μεγάλες αποστολικές του περιοδείες, στη Μικρά Ασία, την Μακεδονία, την Ελλάδα και τη Ρώμη. Φαίνεται πως ο σύνδεσμος των δύο ανδρών ήταν στενός και γι’ αυτό ο Παύλος του ανέθετε εμπιστευτικές αποστολές και υπηρεσίες. Προς το τέλος του έτους 56 μ. Χ ο Παύλος, καθώς ο ίδιος αναχώρησε από την Ασία, έστειλε τον Τίτο από την Έφεσο στην Κόρινθο, κομίζοντας επιστολή και προφορικές εντολές του για τη διευθέτηση προβλημάτων στη τοπική Εκκλησία και  για να συγκεντρώσει χρήματα για τους φτωχούς της Ιερουσαλήμ.

       Αρχαία παράδοση αναφέρει πως ο Παύλος μετά την απελευθέρωσή του στη Ρώμη, περί το 62-63 μ. Χ., πέρασε από την Κρήτη και στάθηκε στο νησί, για να κηρύξει το Ευαγγέλιο. Είχε μια σύντομη παραμονή και συνάντησε πολλές δυσχέρειες, διότι οι Κρήτες είχαν αποδειχτεί εν πολλοίς αμετάπειστοι. Για το λόγο αυτό άφησε τον Τίτο στο νησί για να συνεχίσει το έργο του. Μάλιστα του έστειλε και μια σημαντική ποιμαντική επιστολή, στην οποία τόνισε: «τούτου χάριν κατέλιπόν σε εν Κρήτη, ίνα τα λείποντα επιδιορθώση, και καταστήσης κατά πόλιν πρεσβυτέρους, ως εγώ σοι διεταξάμην» (Τίτ.1,5). Είχε μάλιστα ως πολύτιμους συνεργάτες τον νομικό Ζηνά και τον περίφημο Απολλώ τον φιλόσοφο. Στην Επιστολή του ζητά ο Παύλος να μεταβεί στην Νικόπολη (πιθανότατα της Ηπείρου), για να τον συναντήσει, όπου σκόπευε να ξεχειμωνιάσει ο Παύλος. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Τίτος συνέχισε το ταξίδι του στη Δαλματία, όπου κήρυξε το Ευαγγέλιο και κατόπιν επέστρεψε στην επισκοπή του στην Γόρτυνα της Κρήτης.     

       Η δράση του Τίτου, ως Επισκόπου, στην Κρήτη δεν μας είναι αρκετά γνωστή, διότι δεν μας διασώθηκαν οι καταγραμμένες πληροφορίες για την πρώιμη περίοδο της Εκκλησίας στη μεγαλόνησο. Από το περιεχόμενο της προς Τίτον Επιστολής συμπεραίνουμε ότι ο ένθερμος μαθητής του Παύλου Τίτος εργάστηκε δραστήρια και εδραίωσε την Εκκλησία του Χριστού στη νήσο.

      Σύμφωνα με την εντολή του Παύλου, γύριζε στις πόλεις και τα χωριά, όπου κήρυττε και ίδρυε χριστιανικές κοινότητες, στις οποίες χειροτονούσε και καθιστούσε πρεσβυτέρους. Η παράδοση αναφέρει πως ίδρυσε εννέα επισκοπές στο νησί, στην Κνωσό, την Ιεράπυτνα, την Κυδωνία, τη Χερσόνησο, την Ελεύθερνα, τη Λάμπη, την Κίσαμο, την Κάντανο, και τη Γόρτυνα. Φαίνεται ότι όρισε ως κέντρο της ποιμαντικής και ιεραποστολικής του δράσεως τη Γόρτυνα, η οποία είχε εξελιχθεί σε σημαντικό εκκλησιαστικό κέντρο στο νησί. Μάλιστα εκεί αργότερα, ανεγέρθηκε μεγαλοπρεπής ναός, ρυθμού βασιλικής, προς τιμήν του αγίου αποστόλου.

     Κατόρθωσε, με τη βοήθεια των φιλοσοφικών του γνώσεων και τη γνώση της αρχαιοελληνικής γραμματείας, να αντιμετωπίσει τις αντιρρήσεις των μορφωμένων ειδωλολατρών του νησιού, καταρρίπτοντας τις ανόητες σοφιστείες τους, για την δήθεν σύνδεση της φιλοσοφίας και του αρχαιοελληνικού πολιτισμού με την ειδωλολατρική θρησκεία. Τους απέδειξε ότι η αληθινή σοφία προέρχεται από το Θεό και πως η κατά κόσμον σοφία έχει σχετική αξία, διότι είναι προϊόν του νου, του πεπερασμένου ανθρώπου.

      Δεν γνωρίζουμε για το τέλος του. Πιθανόν να βρήκε μαρτυρικό θάνατο, περί το τέλος του 1^ου μ. Χ. αιώνα. Σύμφωνα με άλλη αρχαία παράδοση ο Τίτος κοιμήθηκε ειρηνικά σε ηλικία 94 ετών περί το 105 μ. Χ.        

      Τα λείψανα του φυλάσσονταν στον περικαλλή αυτόν ναό στη Γόρτυνα και είχε γίνει, με το πέρασμα του χρόνο, παγκρήτιο κέντρο προσκυνήσεως. Για τους μετέπειτα χρόνους, ιδιαίτερα την αραβοκρατία, δεν έχουμε πληροφορίες για την Εκκλησία στην Κρήτη. Γνωρίζουμε όμως πως μετά την απελευθέρωση του νησιού από τον Νικηφόρο Φωκά στα 961, το πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο της Κρήτης μεταφέρθηκε στον Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο, όπου και κτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός προς τιμήν του. Στα χρόνια της φραγκοκρατίας τα ιερά του λείψανα μεταφέρθηκαν στη Βενετία, στη βασιλική του Αγίου Μάρκου. Το 1966 μεταφέρθηκαν στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου φυλάσσονται και θαυματουργούν στον περικαλλή ναό του Αγίου Τίτου.

      Η μνήμη του τιμάται στις 25 Αυγούστου.

      Όπως προαναφέραμε, ο απόστολος Παύλος έγραψε και μια σύντομη, αλλά περιεκτική σε νοήματα και ποιμαντική αξία επιστολή προς τον άγιο Τίτο. Περιέχει τρία κεφάλαια, στα οποία ο μεγάλος απόστολος δίνει πολύτιμες συμβουλές στον αγαπημένο μαθητή του, πως να ασκήσει το ποιμαντικό του έργο στην Κρήτη, όπου η ειδωλολατρία είχε ακόμη ισχυρές ρίζες και κανόνιζε την καθημερινή ζωή των Κρητών. Του παραγγέλλει να χειροτονεί και να εγκαθιστά Πρεσβυτέρους και Επισκόπους στο νησί, ορίζοντας τις προϋποθέσεις των προσώπων αυτών. Επίσης τον συμβουλεύει πως θα αντιμετωπίσει τους ψευδοδιδασκάλους οι ποίοι χαρακτηρίζονται ως «ἀνυπότακτοι, ματαιολόγοι καὶ φρεναπάται, μάλιστα οἱ ἐκ περιτομῆς, οὓς δεῖ ἐπιστομίζειν, οἵτινες ὅλους οἴκους ἀνατρέπουσι διδάσκοντες ἃ μὴ δεῖ αἰσχροῦ κέρδους χάριν» (Τιτ,1,10-11). Προτρέπει τους χριστιανούς της Κρήτης «μὴ προσέχοντες ᾿Ιουδαϊκοῖς μύθοις καὶ ἐντολαῖς ἀνθρώπων ἀποστρεφομένων τὴν ἀλήθειαν» (Τιτ.1,14). Ακολούθως ορίζει την χριστιανική ζωή, πώς να ζουν και να πολιτεύονται κατά Χριστόν, οι πιστοί. Τονίζει επίσης το γεγονός ότι η παρουσία του Χριστού στον κόσμο έφερε μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα, διότι «᾿Επεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις» (Τιτ.23,11). Τώρα μπορούμε να

βιώνουμε « (τας) παλιγγενεσίας καὶ ἀνακαινώσεως Πνεύματος ῾Αγίου, οὗ ἐξέχεεν ἐφ' ἡμᾶς πλουσίως διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ἵνα δικαιωθέντες τῇ ἐκείνου χάριτι κληρονόμοι γενώμεθα κατ' ἐλπίδα ζωῆς αἰωνίου» (Τιτ.3,5-7). Η σημαντική αυτή επιστολή συγκαταλέγεται στις λεγόμενες «Ποιμαντικές Επιστολές» και είναι ενταγμένη στον κανόνα της Καινής Διαθήκης.

Είς Μνημόσυνον ....ΤΡΙΑ έτη από τήν εκδημία τού Μακαριστού Γέροντος Ιεροθέου .

Είς Μνημόσυνον .......

τρία  έτη από τήν εκδημία τού Μακαριστού Γέροντος Ιεροθέου 

 Ένας από τούς Μεγαλους συγχρονους ασκητες  πατερες τής Εκκλησιας έφυγε  .... 

ό Γερων Ιεροθεος ( Ιωαννης Νικολακης κατα κοσμο ) ό Σπηλιώτης. 

Ήγούμενος στήν Λογγοβαρδα μετά τό 

π. Φιλοθεο Ζερβακο, παραιτήθηκε γιά νά ασκητέψει στό Μυρίσι ( Όρος ) τής Ναξου σέ μία σπηλιά ( στούς τοίχους τής σπηλιάς ήταν κολλημένα κεράκια πού τού φώτιζαν τά βράδια μαζί μέ τό φώς τής Σελήνης ) 

κοντά σέ ένα ρυάκι από όπου έπαιρνε νερό . Τόν γνώρισα πρίν πολλά χρόνια ... 

Πλήρης χαρισμάτων , ασκητής καί Μέγας νηστευτής έκανε ξηροφαγία μέ παξιμάδια ελιές καί φρούτα  καί έτρωγε λίγο  λάδι μόνο τή Κυριακη ,  είχε Ένορατικό Προορατικό  καί Διορατικό χάρισμα . 

Ασθενής μέ καρκίνο τού πνεύμονα από τό 1987 ( διαγνωσμένος μέ βιοψία !!!!!!) χωρίς καμμία θεραπεία παρά μόνο τήν βαριά άσκηση καί τή Θεία Χάρη . 

Σέ μία επίσκεψη μου στήν όμορφη Νάξο 

ό Σεβασμιώτατος Άγιος Παροναξίας 

κκ Καλλίνικος ( τόν ευχαριστώ μέ όλη μου τή καρδια ) μέ προέτρεψε νά γνωρίσω τόν Γέροντα . 

Στήν ερώτηση μου πού θά τόν βρώ 

μού απήντησε, ρωτήστε καθώς θά επιστρέφετε στήν Ιερά Μονή Φανερωμένης . Περνώντας από τήν Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης  μετά τό χωριό Γαλήνη , μπήκα στήν Ιερά Μονή .... βρισκόταν τότε εκεί ένας Άγιογράφος πού επιδιορθωνε κάποιες Άγιογραφίες .... τόν ρωτάω 

"πού μπορώ νά βρώ τόν π Ιεροθεο τό Σπηλιώτη ;;;"   

στρέφεται εκείνος πρός τά εμένα καί μού λέει αφοπλιστικά .

" Είστε ό π. Ιωάννης ό γιατρός " 

"ναί τού απαντώ πώς τό γνωριζετε ; !!!!!"

καί συνεχίζει πρός μεγαλύτερη έκπληξη μου λέγοντας 

" χθές κατέβηκε ό Γέροντας Ιερόθεος από τό Άσκητήριο του  να λειτουργηθει και να κοινωνησει, φευγοντας μου λεει . 

Αυριο θα ελθουν το μεσημερι μια παρεα 4 ατομων .

 Ο ενας ειναι ο π Ιωαννης ο γιατρος, θα με αναζητησει .

 Πες του σε παρακαλω τον περιμενω με χαρα, να ανεβει πανω στο βουνο κ θα τον βρω .

Την επομενη ημερα ξεκινησαμε με το αυτοκινητο την αναβαση στο πουθενα .... ειχε βγει οταν φτασαμε κ μας περιμενε !!!!!! Ηταν 10 η ωρα το πρωι ... μας φιλοξενησε στη σπηλια του κ μειναμε μεχρι τις 6μμ δεν με αφηνε να φυγω ...!!! Απο τοτε αρχισε μια πνευματικη φιλια κ επικοινωνια μεχρι την μεταβαση του στην πρωτευουσα για λογους βαθεως γηρατος στο σπιτι μιας πνευματικης του θυγατερας στους Αγιους Αναργυρους.

Τον ευχαριστω για τις συμβουλες του κ την αγαπη του. Τον ευχαριστω για την πνευματικη του καθοδηγηση σε κομβικα σημεια της Ιατρικης μου κ Ιερατικης διακονιας και τον παρακαλω να δεεται για τις ψυχες μας στο υπερουρανιο θυσιαστηριο οπου θα εχει εισελθει μετα των Αγγελων κ των Αγιων.

Νά έχουμε όλοι τήν ευχή του και την ευχη του στη Πατριδα μας που τοσο αγαπουσε.

ΥΓ το θερος του  2013 που τον ειχα επισκεφθει μου λεει χαριτολογωντας με το χιουμορ που εχουν οι Αγιοι ανθρωποι " ξερεις  π Ιωαννη μου, ενας γεροντας ( .... μαλλον ο εαυτος του μιας κ οταν αναφεροταν στον εαυτο του μιλαγε σε 3ο προσωπο ) μου ειπε θά ζήσω αλλά 13χρονια , 

σκεψου τί αμαρτωλος πού ειμαι ,

 ... θά βαρεθώ γιά τά καλά τό από δώ γιά νά μή θέλω νά ξαναγυρίσω ....

Κοιμήθηκε πρόσφατα θέρος τού 2023 ...

3 χρόνια ακριβως !!!!

Π. Ιωαννης Κουκάκης Ογκολόγος

Από Niko Lakis .