Γέροντας Στέφανος o Σέρβος, Απόσπασμα-Οι Γέροντες της Ορθοδοξίας για την Κρίση.

Πριν από την κυριαρχία του αντίχριστου, θα πρέπει ο καθένας να φροντίσει να σωθούν όσο το δυνατό περισσότεροι άνθρωποι και θα είναι μεγαλύτερη η ανταμοιβή του από τον Κύριο. Τώρα είναι για εμάς ο καιρός του κηρύγματος. Αυτό θα γίνει ανάλογα με τα τάλαντα που έδωσε στον καθένα ο Κύριος:

Με το γράψιμο, με τις υπομνήσεις, με τις συμβουλές. Μην κρύβεις το τάλαντό σου. Ακόμη μπορούν να γίνουν πολλά για τη σωτηρία και τη δική μας και του πλησίον και ιδιαίτερα εκείνων που τους εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Μόλις αρχίσει η βασιλεία του καταστροφικού αντίχριστου, τότε φύγε, κρύψου και περίμενε τον Κύριο.(...)

Όταν πλέον δεν θα υπάρχουν αυτοί που επιθυμούν τη σωτηρία, αλλά αυτοί που παραδόθηκαν τελείως στην υπηρεσία του κακού και δεν θέλουν πλέον ούτε να ακούσουν για τον Κύριο, τότε και θα ευδοκήσει η θεία θέληση, να γίνει το τέλος αυτού του ορατού υλικού κόσμου, που δε θα καταστραφεί, αλλά με φωτιά θα μεταμορφωθεί σε φωτιά, όπως όταν λιώνει ο τεχνίτης το μέταλλο και απ’ αυτό χύνει και δίνει σχήμα στο αντικείμενο που επιθυμεί.

Κατα τη διάρκεια των φοβερών γεγονότων, ο Κύριος θα κρύψει τους πιστούς Του και παρά τις φοβερές διώξεις, θα τελείται κρυφά η Θεία Λειτουργία και η μόνη προσευχή τότε θα είναι: Κύριε, έλα όσο το δυνατόν νωρίτερα.

O Κύριος δεν θα καθυστερήσει. Θα έρθει και θα μεταφέρει τη γήινη αγωνιζόμενη εκκλησία και θα την ενώσει με την ουράνια θριαμβεύουσα και η βασιλεία δεν θα έχει τέλος.

Γέροντας Στέφανος o Σέρβος, Απόσπασμα-Οι Γέροντες της Ορθοδοξίας για την Κρίση.

Πρωτ. Χρυσόστομος Φιλιπέσκου(Από τον τόμο «Λίγα λόγια, πολλή αγάπη...»)

«Ο καθαρισμός της ψυχής, η αποτίναξη όλων των δυστυχιών, των σκουπιδιών, των ακαθαρσιών,... όλες οι αμαρτίες μπορούν να ξεπλυθούν μέσω της εξομολόγησης. Η βασανισμένη ψυχή είναι η εξομολογημένη. Η μετάνοια χωρίς προσευχή είναι κατάθλιψη. Λέτε: «Λυπάμαι...!», αλλά τι κάνετε με αυτήν περαιτέρω;

Αν δεν πούμε ότι είμαστε Χριστιανοί, οι άνθρωποι δεν το συνειδητοποιούν αυτό. Αφήστε την αγάπη να γίνει αισθητή, αφήστε την αγάπη να αιωρείται στον αέρα γύρω σας. Αυτό είναι το καλύτερο κήρυγμα. Ας έχουμε την αγάπη των αγίων ως πρότυπο, μια ολοκληρωτική αγάπη που δεν λαμβάνει υπόψη την αποκλειστικότητα. Ο άλλος δεν είναι θεός. Είναι ένας άνθρωπος με προβλήματα όπως εγώ, με αμαρτίες, ατέλειες, αδυναμίες...»

Πρωτ. Χρυσόστομος Φιλιπέσκου

(Από τον τόμο «Λίγα λόγια, πολλή αγάπη...»)

— Απόσπασμα από: Προς τις Πόρτες της Αγίας Σαρακοστής • Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου)

Ο αγώνας μας δεν είναι εύκολος επειδή έχουμε κληρονομήσει τη φθορά και ο νόμος της αμαρτίας είναι ριζωμένος στα μέλη του σώματός μας. Ο σκοπός αυτού του αγώνα είναι μεγάλος και βιώνεται στα βάθη της ψυχής τη νύχτα της Ανάστασης. Είναι το πέρασμα από το σκοτάδι στο Φως, από τον θάνατο στη ζωή, από το πρόσκαιρο στο αιώνιο, από το φθαρτό στο άφθαρτο, από τη γη στον ουρανό. Η αγάπη του Πατέρα, που μας βλέπει από μακριά και μας περιμένει με ανοιχτές αγκάλες για να μας καλωσορίσει στην αιώνια γιορτή της Βασιλείας Του, μας δίνει ζήλο και τόλμη να παραδοθούμε στην απαρηγόρητη μετάνοια.

— Απόσπασμα από: Προς τις Πόρτες της Αγίας Σαρακοστής • Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου)

Αγοράστε το βιβλίο στο: essexmonastery.com

Σαν σήμερα 8/2/2018 εκοιμήθη ο αγαπημένος μας Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης.ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ.

Σαν σήμερα 8/2/2018 εκοιμήθη ο αγαπημένος μας Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ

==============================

"Αξίζει για μερικά πράγματα να περιμένεις.

Είναι ανάγκη να περιμένεις.

Εργάζεται ο Θεός.

Μόνο που έχει τους δικούς του ρυθμούς.

Ο Θεός εργάζεται πολύ υπομονετικά.

Κι η φύση το ίδιο κάνει.

Ένα λουλουδάκι θ’ ανθίσει όταν έρθει η ώρα του.

Όλα αυτά αλλάζουν, αλλά σε πολύ διαφορετικούς ρυθμούς απ’ αυτούς που μας έχει συνηθίσει η τρελή κοινωνία μας.

Αυτό το τρέξιμο, αυτός ο πανικός η ταραχή που μας κάνει όλους τόσο πολύ βιαστικούς, αφήνουν τον Θεό αμέτοχο.

Ο Θεός δεν μπαίνει σ’ αυτούς τους τρελούς ρυθμούς μας.

Κινείται στους ρυθμούς της δικής του αγάπης και της δικής του υπομονής."

Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης

Ο ΨΥΧΡΟΣ ΠΈΤΡΟΣ.

«Παγωμένος ὥς τά κατάβαθα τῆς ψυχῆς του, ἐπιθυμεῖ νά ζεσταθῆ, ὄχι ὅπως ἄλλοτε ἀπό τό "Φῶς τῆς ζωῆς", ἀλλά ἀπό τή φωτιά τήν ὁποία εἶχαν ἀνάψει οἱ ἐχθροί τοῦ Ἰησοῦ. Ἀλήθεια! Ποτέ ἄλλοτε δέν στάθηκε κοντά στή φωτιά ἕνας τόσο παγωμένος ἄνθρωπος!... Κανένα φῶς δέν λάμπει μέσα του.

Ὁ φλογερός μαθητής δέν εἶναι τώρα πιά, παρά ἕνα λυχνάρι σβυσμένο, τοῦ ὁποίου το φυτίλι καπνίζει ἄσχημα. Διότι τί ἄλλο ἦταν τά λόγια τά ὁποῖα ξεστόμισε μπροστά στην παιδίσκη, παρά ἀποπνικτικοί καπνοί τοῦ σβυσμένου λυχναριού του; Ἀλλά πῶς νά διατηρηθῆ ἀναμμένο τό λυχνάρι αὐτό, ἀφοῦ δέν φρόντισε νά τό τροφοδοτήση μέ τό λάδι τῆς Προσευχῆς, τότε στόν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ;»

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Τό δίχτυ του Θεού. 

Διαχρονικό ημερολόγιο.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

"Σήμερον μετ᾿ Ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ”, λέει ὁ Κύριος στό ληστή.

"Σήμερον μετ᾿ Ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ”, λέει ὁ Κύριος στό ληστή.

Κανείς βασιλιάς δέν θά ἔπαιρνε μαζί του ἕνα ληστή γιά νά τόν συνοδεύση καθώς θά ἀπερχόταν στό βασίλειό του. Ἀλλά ὁ Χριστός κάνει αὐτό, διότι θεωρεῖ τίτλο ἄξιο τιμῆς τή μετάνοια. Τα πόδια τοῦ ληστῆ δέν μολύνουν τό ἔδαφος τῆς οὐράνιας βασιλείας. Αντιθέτως τό τιμοῦν. Διότι εἶναι πόδια μετανοίας.

Τα μόνα ἄξια πόδια να περπατήσουν πίσω ἀπό τά τρυπημένα πόδια τοῦ ἐσταυρωμένου βασιλια» 

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Τό δίχτυ του Θεού. 

Διαχρονικό ημερολόγιο.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Διαβάζουμε.....

«Ο Πιλάτος τό ἁμάρτημά του προσπάθησε νά τό πλύνη μέ νερό, τό ὁποῖο ζήτησε ἀπέξω. "Καί λαβών ὕδωρ ἀπενίψατο λέγων· ἀθῶός εἰμι ἀπό τοῦ αἵματος Τούτου".

Ο Πέτρος, τό ἁμάρτημά του προσπάθησε νά τό πλύνη με νερό, πού ἀνέβλυσε ἀπό μέσα του. Μέ τά δάκρυά του. "Καί ἐξελθών ἔξω ἔκλαυσε πικρῶς".

Τό νερό τοῦ πρώτου άγγιξε μόνο τήν ἐπιδερμίδα του.

Τα δάκρυα τοῦ δευτέρου ἀνεκαίνισαν τήν ψυχή Καί ἔμειναν ἔτσι, ἀνά τούς αἰῶνες. Συνδεδεμένοι ὁ ἕνας μέ τό "σταυρωθέντα τε ὑπέρ ἡμῶν ἐπί Ποντίου Πιλάτου". 

Ὁ ἄλλος μέ τό “σύ εἶ Πέτρος καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω Μου τήν Ἐκκλησίαν".

Δειλός καιροσκόπος ὁ ἡγεμών.

 Κορυφαῖος τῶν Ἀποστόλων ὁ ἁλιέας τῆς Γεννησαρέτ» 

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Τό δίχτυ του Θεού. 

Διαχρονικό ημερολόγιο.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

“Τί Μέ διώκεις;".

«Στο μεσαίωνα, ὅποιος ἤθελε νὰ ἐκδικηθῆ ἔφτειαχνε ἕνα κέρινο ὁμοίωμα τοῦ τὸν ἐχθρό του ἀντιπάλου του καί σ' αὐτό μέ ἀπέχθεια καί μίσος τοῦ κάφρωνε ένα μαχαίρι στο στῆθος. Ἔτσι πίστευαν ὅτι ἐκδικοῦνταν το παριστάμενο πρόσωπο. Ό,τι κάνουμε στον πλησίον μας το κάνουμε στο Χριστό, διότι ὁ πλησίον εἶναι εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί ὅ,τι κάνουμε στὴν εἰκόνα τό κάνουμε στο Χριστό,

Ὅταν ὁ Παῦλος ἀνέβαινε στη Δαμασκό για να φέρη αλυσοδεμένους τους πρώτους χριστιανούς, ὁ Χριστός τοῦ εἶπε: "Σαούλ, Σαούλ, τί Με διώκεις;".

Δεν λέει γιατί διώκεις τούς οπαδούς Μου, τούς κατοίκους τῆς Δαμασκοῦ, ἀλλά "τί Μέ διώκεις". Σὰν νὰ ἔλεγε: ὅ,τι θές νά κάνης σ᾽ ἐκείνους, εἶναι το ίδιο σάν νά τό κάνης σε Μένα. “Τί Μέ διώκεις;". Ὁ πλησίον μας, λοιπόν, εἶναι ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ, εἰκόνα τοῦ Θεοῦ» 

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Τό δίχτυ του Θεού. 

Διαχρονικό ημερολόγιο.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Μικρές αλήθειες.

 Μικρές αλήθειες: «Ὅποιος ἔχει τήν ὑγεία

του θέλει πολλά, ὁ ἄρρωστος μόνο ἕνα»(Ινδική Παροιμία).

«Ἡ πεῖνα ἔρριξε μιά ματιά στο σπίτι τοῦ ἐργατικοῦ, ἀλλά δέν τόλμησε νά μπῆ μέσα»(Benjamin Franklin).

«Σε μεγάλο πειρασμό ὑποκύπτει εὔκολα, ὅποιος ἔχει κιόλας γευθῆ κάποιον μικρότερο» (Richard Wiggins).

Ο FR. BACON τόνιζε. ( Γνώση είναι το βουνό τό οποίο λίγοι μπορούν νά ανέβουν,καθήκον, όμως είναι ο δρόμος τον οποίο όλοι μπορούν νά περάσουν).

Επισημαίνει ὁ Τ. Dwight, Ἀμερικανός συγγραφέας: «Μέσα σ᾿ αὐτή τή φυλακή, πού λέγεται κόσμος, τό Εὐαγγέλιο εἶναι ἕνα παράθυρο ἀπ᾿ ὅπου ἀτενίζουμε τήν αἰωνιότητα»

Ο LEON BLOY είπε κάποτε.(Κάποια μέρη μέσα στη καρδιά δέν υπάρχουν ακόμη. Πρέπει να υπάρξει πόνος για νά υπάρξουν και αυτά.)

Στην εκκλησία είναι σαν να βρίσκεται πέρα ​​από τα σύννεφα, στον ουρανό του Θεού:

«Στην εκκλησία είναι σαν να βρίσκεται πέρα ​​από τα σύννεφα, στον ουρανό του Θεού: υπάρχει φως και λάμψη, όλοι οι άγιοι και όλες οι ψυχές των πιστών στα δεξιά είναι παρόντες, που έχουν λάβει το καλό σωτήριο μέρος! Όποιος δεν πηγαίνει στην εκκλησία, όποιος δεν εξομολογείται και δεν συμμετέχει τακτικά στα Άγια και Θεία Μυστήρια, δεν έχει τρόπο να γνωρίσει τον Θεό. Γιατί ο Θεός είναι Ζωή και Φως, είναι η Πηγή της καλοσύνης και της ευλογίας! Αν έχετε παιδιά να μεγαλώσετε, αν έχετε γονείς και παππούδες να φροντίσετε, αν έχετε φίλους και γνωστούς που πραγματικά νοιάζεστε, πηγαίνετε στην εκκλησία όταν χτυπούν οι καμπάνες και προσευχηθείτε για όλους, αλλά και για τον εαυτό σας! Πήγαινε και αγίασε τον εαυτό σου στην εκκλησία, στον τόπο γεμάτο χάρη και αλήθεια, στον τόπο όπου είμαστε όλοι ίσοι. Τίμα και αγίασε τον Θεό γιατί χωρίς Αυτόν, χωρίς τη Μητέρα του Θεού, χωρίς Αγίους και αγιότητα, είσαι πολύ φτωχή και αβοήθητη! Λοιπόν, ψυχή, πρόσεχε τι θέλεις να κάνεις με τη ζωή σου και τις πράξεις σου και κάνε μια καλή αρχή σε όλα!»

Π. Άντριαν Ντομπρεάνου

Οι δύο έμποροι.

«Δύο ἔμποροι στήν ἴδια γειτονιά εἶχαν τόση

αντιζηλία μεταξύ τους, ὥστε δέν ἄφηναν εὐκαιρία

χωρίς να βλάψη ὁ ἕνας τόν ἄλλο.

Μιά μέρα, ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο ἐμπόρους, σκέφθηκε ὅτι ἡ διαγωγή του αυτή δέν συμφωνοῦσε μέ τίς χριστιανικές του πεποιθήσεις.

Ζήτησε τή συμβουλή τοῦ ἐφημερίου, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε:

-Κάθε φορά κατά τήν ὁποία δέν θά ἔχης τό

ἐμπόρευμα τό ὁποῖο σοῦ ζητοῦν, να στέλνης τόν πελάτη στόν ἀντίζηλό σου.

Τόση ὑπῆρξε ἡ ἐντύπωσι τῆς ἀλλαγῆς αὐτῆς,

ὥστε καί ὁ ἄλλος, συγκινημένος, ἔκαμε τό ἴδιο, καί κατέληξαν σε τόσο δυνατή φιλία, ὥστε νά ἔχουν τόν ἴδιο προμηθευτή καί ν᾿ αὐξήσουν τήν πελατεία τους

κατά πολύ, ἀλλά καί νά βροῦν τήν τόσο ποθητή γαλήνη τήν ὁποία φέρνει ἡ συγγνώμη καί ἡ καλή συνεργασία» 

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Τό δίχτυ του Θεού. 

Διαχρονικό ημερολόγιο.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Είπε γέρων.«Ὁ γάτος ἀγαπᾶ τά ψάρια, ἀλλά δέν θέλεινὰ μπῇ στό νερό» Τα πνευματικά δεν κερδίζονται χωρίς κόπο.

Μερικές φορές....

«Μερικές φορές ένα μικρό δωμάτιο μπορεί να γίνει παλάτι όταν υπάρχει αγάπη, και ένα παλάτι γεμάτο μίσος μπορεί να γίνει καλύβα. Ειλικρινά, ένα κτίριο δεν έχει πνευματική αξία αν δεν διαβάζεις από το παράθυρό του: οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλον εδώ!»

Πολ Κρίζνερ (Σταγόνες Αιωνιότητας)

Ο Dan Millman σημειώνει: «Η Σάντρα ἀπότη Νέα Υόρκη μοῦ ἔστειλε την παρακάτω ἱστορία:

Ο Dan Millman σημειώνει: «Η Σάντρα ἀπό

τη Νέα Υόρκη μοῦ ἔστειλε την παρακάτω ἱστορία:

“Πρίν ἀπό χρόνια, συγκεντρώθηκαν ἕνα ἀπόγευμα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Chicago δημοσιογράφοι καί ἐπίσημοι γιά νά ὑποδεχθοῦν ἕνα νομπελίστα. Ἐκεῖνος κατέβηκε ἀπό τό τραίνο καί ἦταν ἕνας γιγαντόσωμος ἄντρας μέ πυκνά μαλλιά και μεγάλο μουστάκι. Ἄστραψαν τά φλάς καί οἱ ἐπίσημοι ἅπλωσαν τά χέρια λέγοντας πώς ήταν μεγάλη τιμή νά τόν γνωρίσουν. Ὁ ἐπιστήμονας τούς εὐχαρίστησε, κοίταξε πάνω ἀπό τά κεφάλια τους καί εἶπε,

Συγγνώμη, μισό λεπτό.

Διέσχισε τό πλῆθος μέ βιαστικό βῆμα καί πλησίασε μιά ἡλικιωμένη γυναῖκα πού ἀγωνιζόταν νά κουβαλήση δύο μεγάλες βαλίτσες. Ἔπιασε τίς βαλίτσες μέ τά μεγάλα χέρια του καί, μ᾿ ἕνα καλοσυνάτο χαμόγελο, συνόδευσε τή γυναῖκα στο λεωφορεῖο. Καθώς τή βοηθοῦσε νά ἐπιβιβασθῆ, τῆς εὐχή

θηκε καλό ταξίδι. Μετά στράφηκε στον κόσμο πού τόν εἶχε ἀκολουθήσει καί ζήτησε συγγνώμη πού τούς ἔκανε νά περιμένουν.

Ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἦταν ὁ dr. Albert Schweitzer, ὁ διάσημος ἱεραπόστολος και γιατρός, πού πέρασε τη ζωή του βοηθώντας τούς φτωχότερους τῶν φτωχών

τῆς Ἀφρικῆς. Ένα μέλος τῆς ἐπιτροπῆς ὑποδοχῆς εἶπε σ᾽ ἕνα δημοσιογράφο: Πρώτη φορά βλέπω κήρυγμα να περπατάη”»

Διαμάντια στα σκουπίδια!

 Ὁ Ν. Λούρος ὑπενθυμίζει: «Μοῦ ἦρθε στό

μυαλό ἡ ἱστορία του Mendelssohn, πού εἶχε ἀνακαλύψει τὰ ἔργα τοῦ Bach ὅταν πῆγε νά πάρη κρέας καί τοῦ τό τύλιξαν στίς παρτιτοῦρες του, πού ὁ χασάπης τίς εἶχε ἀγοράσει γιά χαρτί μέ τό κιλό. Κι ἔπειτα, τούς ἀγῶνες του γιά νά ἐπιβάλη τήν ἀγγελική μουσική τοῦ μεγάλου κάντορα» 

Διαμάντια στα σκουπίδια!

“The Last Judgement” frescoed on the western wall at the main entrance of The Falling Asleep of the Most Holy Birthgiver of God Romanian Orthodox Church (ROEA) in Anaheim, California USA—by the hand of Protopresbyter Cornel Avramescu, founding priest of the parish.

ΜΑΖΙΚΗ ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ: Η σοκαριστική αποκάλυψη για το Netflix.

ΜΑΖΙΚΗ ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ: Η σοκαριστική αποκάλυψη για το Netflix

Ο Γερουσιαστής Josh Hawley έριξε «βόμβα» αποκαλύπτοντας τα δεδομένα: Το 50% του παιδικού περιεχομένου στο Netflix προωθεί την τρανς ιδεολογία!

Κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης, ο Hawley ήταν καταπέλτης:

❝ Κοιτάζοντας τα δεδομένα από τις σειρές σας, σχεδόν το μισό περιεχόμενο για παιδιά –μιλάω για μικρά παιδιά, όχι εφήβους– προωθεί την τρανς ατζέντα. ❞

Και συνέχισε:

❝ Το παιδικό σας πρόγραμμα είναι πλημμυρισμένο με αυτή την υπερ-σεξουαλικοποιημένη, εξαιρετικά αμφιλεγόμενη θεματολογία. Δεν το καταλαβαίνω. Μου φαίνεται αδιανόητο. ❞

Δεν υπάρχει πλέον δικαιολογία. Προστατέψτε τις οικογένειές σας.

Habiendo derrochado, yo miserable..

Habiendo derrochado, yo miserable, la riqueza del amor paterno, he pastado junto a las bestias, y deseaba aún su comida, me encorvaba del hambre, porque no lograba hartarme. Por eso, con lágrimas, voy de regreso al Padre compasivo, exclamando: “Acéptame como a uno de tus jornaleros, pues me arrodillo ante Tu Amor a la humanidad, y ten piedad de mí”.

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 21

 

427. Αν ο Θεός είναι παντού, τότε πώς μας λένε ότι είναι στον ουρανό ή στο ναό;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Αν ο Θεός είναι παντού, τότε πώς μπορούμε να μας πουν ότι είναι στον παράδεισο ή στον ναό;

Η απάντηση του ιερέα: Ο Θεός είναι παντού—αυτό είναι βέβαιο, αλλά στον ουρανό είναι παρών με έναν ιδιαίτερο, ορατό, επίσημο και ένδοξο τρόπο, ενώ στον ναό ο Θεός είναι παρών αόρατα και μυστηριωδώς. Εκεί, στον ουρανό, οι άγγελοι δοξάζουν επισήμως τον Θεό και ψάλλουν σε Αυτόν τον αγιότερο ύμνο: « Άγιος, Άγιος, Άγιος, Κύριε των δυνάμεων» . Αλλά εδώ, στον ναό, στέκονται αόρατα και ψάλλουν σε Αυτόν τον ίδιο Χερουβικό Ύμνο, με τρόπο ακατανόητο σε εμάς, όπως ακριβώς ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι παρών εδώ μυστηριωδώς και ακατανόητα.

428. Πώς γίνεται ο ίδιος Θεός να βρίσκεται στον ουρανό, στον ναό και σε κάθε τόπο;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς γίνεται ο ίδιος Θεός να βρίσκεται στον ουρανό, στον ναό και παντού;

Η απάντηση του ιερέα. Θα σας ρωτήσω τον εαυτό σας: πώς γίνεται το ίδιο στοιχείο, το νερό, να βρίσκεται στα σύννεφα, από τα οποία πέφτει η βροχή· να διαπερνά ολόκληρη τη γη, όπως αποδεικνύεται από πολυάριθμες πηγές· στον άνθρωπο, σε όλα τα ζώα, στα δέντρα και τα φυτά, σε κάθε σώμα, σε κάθε πράγμα και παντού; Αν δεν σας εκπλήσσει αυτό και το πιστεύετε, τότε γιατί δεν πιστεύετε στον ίδιο τον Θεό; Αν το ίδιο στοιχείο, ο αέρας, υπάρχει στον άνθρωπο, στη γη, στα δέντρα, σε κάθε πράγμα και ακόμη και στο νερό, και το πιστεύετε αυτό και δεν σας εκπλήσσει, τότε σας εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Θεός, ως πανταχού παρόν Πνεύμα, κατοικεί παντού; Αν δεν αμφιβάλλετε ότι το ίδιο στοιχείο, η φωτιά, βρίσκεται επίσης στα σύννεφα, γιατί συχνά βλέπετε πύρινες αστραπές· σε κάθε άνθρωπο, γιατί υπάρχει θερμότητα μέσα του· στο ξύλο, που αποκαλύπτεται από την τριβή ενός δέντρου με ένα άλλο· στα έγκατα της γης, από τα οποία συμβαίνουν σεισμοί· στην πέτρα, γιατί από εκεί παίρνετε φωτιά μέσω χάλυβα· Η φωτιά υπάρχει ακόμη και στον ίδιο τον αέρα, γιατί συχνά καίει και ξεραίνει τη γη, το σανό και, γενικά, κάθε φυτό. Αν το πιστεύετε αυτό και δεν το αμφιβάλλετε, μπορείτε πραγματικά να αμφιβάλλετε για την πανταχού παρουσία του Θεού; Σας ρωτώ επίσης, πώς γίνεται ο ίδιος ήλιος να λάμπει πάνω σε όλους, να ζεσταίνει τη γη και όλους όσους ζουν πάνω της, και το ίδιο φεγγάρι να φωτίζει ολόκληρο τον κόσμο; Τα στοιχεία αυτού του κόσμου είναι σαφείς μάρτυρες της πανταχού παρουσίας του Θεού.

Αν τα δημιουργήματα έχουν τέτοιες ιδιότητες, τότε πολύ περισσότερο ο ίδιος ο Δημιουργός. Έτσι, ο Θεός είναι παντού: όπου δύο ή τρεις είναι συγκεντρωμένοι στο όνομά Μου, λέει ο ίδιος ο Σωτήρας, εκεί είμαι κι εγώ ανάμεσά τους.

429. Πρέπει ένας Χριστιανός να είναι προσεκτικός στα λόγια του;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πρέπει ένας Χριστιανός να είναι προσεκτικός με τα λόγια του;

Η απάντηση του ιερέα: Δεν πρέπει να κοινοποιούμε όλες τις γνώσεις και τις πληροφορίες μας σε άλλους· κάποιες πρέπει να τις αποσιωπούμε προς όφελος των άλλων.

Υπάρχει καιρός όχι μόνο για να μιλάει κανείς, αλλά και για να σιωπά ( Εκκλ. 3:7 ). Στο βιβλίο των Παροιμιών, τίποτα δεν ενσταλάζεται τόσο πολύ όσο η φύλαξη της γλώσσας, στην οποία βρίσκονται η ζωή και ο θάνατος ( Εκκλ. 18:21 ). Δύσκολα υπάρχει πιο δύσκολο είδος αυτοαπάρνησης από το σωστό χαλινάρι της γλώσσας, έτσι ώστε ο Απόστολος Ιάκωβος λέει: «Εάν τις δεν σφάλλει εν λόγω, είναι τέλειος άνθρωπος» ( Ιάκωβος 3:2 ). Στη συνέχεια, ο Απόστολος απεικονίζει έντονα το κακό που συνήθως προκύπτει από την παραμέληση της φύλαξης των χειλιών. Πριν από αυτό, είπε: «Εάν τις νομίζει τον εαυτό του πιστό ανάμεσά σας και δεν χαλιναγωγεί τη γλώσσα του, αλλά απατά την καρδιά του, η πίστη αυτού είναι μάταιη» ( Ιάκωβος 1:26 ). Γιατί πώς μπορεί κανείς να αποδώσει αληθινή ευσέβεια και αληθινή αρετή σε κάποιον του οποίου η γλώσσα είναι γεμάτη με παράλογα, επαίσχυντα λόγια, και ιδιαίτερα με κατάρες και συκοφαντίες; Ο αγαθός άνθρωπος εκ του αγαθού θησαυρού της καρδιάς του βγάζει αγαθά, ενώ ο πονηρός άνθρωπος εκ του πονηρού θησαυρού της καρδιάς του βγάζει πονηρά· επειδή, από το περίσσευμα της καρδιάς λαλεί το στόμα ( Λουκάς 6:45 ).

Το καθήκον της αγάπης προς τον πλησίον απαιτεί να σιωπά κανείς για οτιδήποτε θα μπορούσε να είναι επιβλαβές για όσους τον ακούν. Πρέπει να σιωπά:

α) αυτό που διεγείρει έντονα τις αισθησιακές επιθυμίες και εκθέτει μια αθώα εποχή στον κίνδυνο της διαφθοράς·

β) γενικά, για το ποια ανθρώπινη αδυναμία μπορεί πολύ γρήγορα να μετατραπεί σε κακοποίηση.

430. Τι επρόκειτο να ακολουθήσει την ρωμαϊκή αποστασία από το Οικουμενικό Σύμβολο της Πίστεως;

Η ερώτηση του διακόνου : Τι θα έπρεπε να είχε ακολουθήσει την ρωμαϊκή αποστασία από το Οικουμενικό Σύμβολο της Πίστεως;

Η απάντηση του ιερέα. Έχοντας επιτρέψει στον εαυτό της αυτή την τόσο σημαντική παρέκκλιση, η Ρωμαϊκή Εκκλησία φυσικά επέτρεψε στον εαυτό της και άλλες παρεκκλίσεις, άλλες εφευρέσεις στην πίστη, παρουσιάζοντάς τες αυθαίρετα ως καθολικές, παγκόσμιες και θεϊκές αλήθειες. Συνήθισε να υψώνει τη δική της γνώμη, τη δική της φωνή και αυτή της ιδιαίτερης και τοπικής εκκλησίας της πάνω από τη φωνή ολόκληρης της Εκκλησίας του Χριστού. Οι πάπες και οι επίσκοποι τους συνήθισαν να απαιτούν από ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο να σκέφτεται την πίστη μόνο όπως έκριναν κατάλληλο οι πάπες και οι επίσκοποι τους. Αυτή η ρωμαϊκή αυθαιρεσία αποτελούσε μεγάλο πειρασμό για κάθε είδους αυτοαποκαλούμενους δασκάλους, οι οποίοι άρχισαν επίσης να θέτουν τις δικές τους εφευρέσεις στη θέση και πάνω από τις διδασκαλίες της Παγκόσμιας Εκκλησίας. Ως αποτέλεσμα, αυτή η Εκκλησία και οι Οικουμενικές της Σύνοδοι ξεχνιόντουσαν όλο και περισσότερο μεταξύ των Δυτικών Χριστιανών. Και η Ρωμαϊκή Εκκλησία οργάνωσε μια σειρά από τις δικές της Οικουμενικές Συνόδους , στις οποίες η ίδια επιβεβαίωνε τις νέες της εφευρέσεις. Και ο Θεός ξέρει πού θα είχε πάει σε αυτό το μονοπάτι αν η σοφή Ανατολική Εκκλησία δεν την είχε σταματήσει με τις καταγγελίες της. Χάρη σε αυτό, και χάρη επίσης στην αρχαία ορθόδοξη εποχή της, η Ρωμαϊκή Εκκλησία, περισσότερο από άλλες δυτικές χριστιανικές κοινωνίες, διατήρησε τα θεμέλια της Παγκόσμιας Εκκλησίας. Για αυτόν τον λόγο, μπορεί να ονομαστεί Καθολική, μόνο που όχι ακριβώς Καθολική, αλλά Ρωμαιοκαθολική. 

431. Ποια είναι η δύναμη του Θεού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Σε ένα χωριό κοντά μας, ζει ένας αρκετά πλούσιος άνθρωπος. Απέκτησε την περιουσία του με τους δικούς του κόπους και δεν την ξοδεύει σε γιορτές και διασκεδάσεις, αλλά τη μοιράζει στους φτωχούς, πληρώνει τον βασιλικό φόρο για όσους δεν έχουν τίποτα να πληρώσουν και τη δίνει στην εκκλησία του Θεού. Δεν είναι αλήθεια ότι θα λάβει μεγάλη ανταμοιβή από τον Κύριο Θεό στη μέλλουσα ζωή;

Η απάντηση του ιερέα: «Δώστε στους φτωχούς, και ο Θεός θα σας δώσει σε αντάλλαγμα », λέει η Αγία Γραφή· και ο Θεός δεν είναι οφειλέτης. Ανταμείβει και θα ανταποδώσει εκατονταπλάσια για ένα επιμελές δώρο που δίνεται με δικαιοσύνη. Επιτρέψτε μου να σας πω την ιερή ιστορία για το πώς το δώρο είναι σαν την ανταμοιβή. Ακούστε!

«Μια μέρα, καθώς ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων πήγαινε στην εκκλησία, ένας πρώην πλούσιος αλλά τώρα φτωχός πολίτης τον πλησίασε και ζήτησε βοήθεια. Ο Πατριάρχης, λυπούμενος την καταστροφή αυτού του έντιμου και ευγενούς ανθρώπου, διέταξε τους χτίστες της εκκλησίας να του δώσουν δεκαπέντε λίτρες χρυσού. Αλλά αυτοί, φοβούμενοι ότι το ταμείο της εκκλησίας θα εξαντλούνταν, έδωσαν μόνο πέντε λίτρα. Καθώς ο Πατριάρχης επέστρεφε από την εκκλησία, μια πλούσια χήρα τον σταμάτησε και του έδωσε ένα έγγραφο που ανέφερε ότι δώριζε πεντακόσιες λίτρες χρυσού στην εκκλησία. Ο Ιωάννης, διαβάζοντας το καταστατικό, συνειδητοποίησε με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος ότι δεν έδινε όλα όσα είχε αρχικά σκοπό. Επιστρέφοντας σπίτι, κάλεσε τους χτίστες της εκκλησίας και ρώτησε πόσα είχαν δώσει στον φτωχό πολίτη.

«Δεκαπέντε λίτρα χρυσού», απάντησαν οι οικοδόμοι.

«Ο Κύριος θα απαιτήσει από εσάς ό,τι κράτησε για τον εαυτό της η ευσεβής χήρα», είπε η αγία, αποκαλύπτοντας τα ψέματά τους.

Τότε καλεί τη χήρα κοντά του και τη ρωτάει:

– Πες μας την αλήθεια, πόσο χρυσάφι, από την αγάπη σου για τον Θεό, σκόπευες να φέρεις στην εκκλησία;

Η χήρα, βλέποντας ότι η πρόθεσή της δεν ήταν κρυμμένη από τον άγιο, απάντησε:

«Μαρτυρώ εν Θεώ, Άγιε Δάσκαλε, ότι μέσα σε λίγες μέρες, χίλιες πεντακόσιες λίτρες χρυσού γράφτηκαν σε αυτό το χαρτί, που προορίζονταν για τα άγια χέρια σας. Αλλά σήμερα, ξεδιπλώνοντας το καταστατικό, είδα ότι οι χίλιες λίτρες είχαν σβηστεί, δεν ξέρω πώς ή από ποιον. Νόμιζα ότι ο Κύριος δεν θα καταδεχόταν να δώσει στην Αγιότητά Σας περισσότερες από πεντακόσιες λίτρες, και έτσι το έκανα.»

Ακούγοντας αυτό, οι οικονόμοι ντράπηκαν και τρομοκρατήθηκαν από την αδικία τους. Και ο άγιος, αφού ευλόγησε τη χήρα, τους είπε:

«Δεν με άκουσες και κράτησες δέκα λίτρες χρυσού· γι' αυτό, ο Κύριος σου κράτησε χίλιες λίτρες χρυσού στα χέρια αυτού του ευεργέτη. Να θυμάσαι, λοιπόν, ότι όπως είναι η ελεημοσύνη, έτσι είναι και η ανταμοιβή από τον Θεό· να θυμάσαι και να φοβάσαι την κρίση του Θεού· γιατί πόσοι φτωχοί άνθρωποι έχουν χάσει τώρα τα προς το ζην εξαιτίας της αδικίας σου και της έλλειψης εμπιστοσύνης σου στον Θεό». 

432. Σε τι συνίσταται η παντοδυναμία του Θεού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι συνιστά την παντοδυναμία του Θεού;

Η απάντηση του ιερέα. Η παντοδυναμία του Θεού συνίσταται στο γεγονός ότι ο Θεός μπορεί να πραγματοποιήσει όλα όσα Τον ευχαριστούν. Αυτό είναι φανερό από τα λόγια του Αρχαγγέλου προς την Παναγία: Ουδείς λόγος θα είναι αδύνατος παρά Θεού ( Λουκάς 1:37 )· και ο ίδιος ο Κύριος λέει στον Προφήτη Ησαΐα: Πάσα η βουλή μου θα σταθεί, και πάντα όσα σκόπευα θα τα εκτελέσω ( Ησαΐας 46:10 )· ο Απόστολος Παύλος λέει ότι ο Θεός δίνει ζωή στους νεκρούς και καλεί τα μη υπάρχοντα σαν να υπήρχαν ( Ρωμ. 4:17 )· ο ​​Προφήτης Δαβίδ λέει: Η βουλή του Κυρίου μένει για πάντα, οι σκέψεις της καρδιάς Του σε όλες τις γενεές ( Ψαλμός 33:11 )· Βλέπουμε την άπειρη παντοδυναμία του Θεού στη δημιουργία του κόσμου, η οποία ολοκληρώθηκε με έναν λόγο: Αυτός μίλησε, και έγιναν· Αυτός πρόσταξε, και δημιουργήθηκαν ( Ψαλμός 33:9 )· Φανταστείτε τι δύναμη χρειάστηκε για να δημιουργηθεί ο ουρανός, η γη και ολόκληρη η απεραντοσύνη των αμέτρητων κόσμων; Και ακόμη περισσότερο, δημιούργησε όλα αυτά με έναν λόγο από το τίποτα: «Και είπε ο Θεός: Γενηθήτω φως, και έγινε φως. Και είπε ο Θεός: Γενηθήτω στερέωμα εν μέσω των υδάτων· και έγινε έτσι. Και είπε ο Θεός: Συναχθούν τα ύδατα που είναι κάτω από τον ουρανό σε μία σύναξη, και ας φανεί η ξηρά· και έγινε έτσι. Και είπε ο Θεός: Γινώθουν φωστήρες στο στερέωμα του ουρανού... και έγινε έτσι· και δημιούργησε ο Θεός τους δύο μεγάλους φωστήρες, τον ήλιο και τη σελήνη» ( Γέν. 1:3, 1:6, 1:9, 1:14, 1:18 ). Έτσι δημιουργήθηκαν τα αστέρια, η γη και όλα τα ορατά και αόρατα. Η απλή παντοδυναμία του Θεού δημιούργησε τους αγγέλους, τον ουρανό, τη γη και ολόκληρο τον κόσμο από το τίποτα. Ποιος θα μπορούσε να δώσει στους ουρανούς τέτοια δύναμη και καρτερία ώστε, σε τόσους αιώνες, να μην φθείρονται, να μην γερνούν ή να μην θρυμματίζονται, αλλά να παραμένουν πάντα νεανικοί, τόσο σταθεροί και ακλόνητοι σαν να είχαν φύγει πρόσφατα από τα χέρια του Δημιουργού τους; Αν οι ουρανοί είναι τόσο σταθεροί και δυνατοί, τότε ποια δύναμη πρέπει να κατέχει ο ίδιος ο Δημιουργός; Ποιος έδωσε στη γη τέτοια δύναμη ώστε, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι σήμερα, να έχει αποδώσει διάφορους καρπούς και ποτέ να μην έχει κουραστεί από τη δύναμή της; Τι βάρος κουβαλάει: πόσα τεράστια βουνά και λόφους. πόσα βασίλεια, πόλεις και χωριά. πόσες θάλασσες, λίμνες και αμέτρητα ποτάμια. πόσα δέντρα και διάφορα ζώα - κουβαλάει όλα αυτά και ποτέ δεν κουράζεται από τη δύναμή της! Ποια δύναμη, λοιπόν, πρέπει να έχει ο Παντοδύναμος Δημιουργός του ουρανού και της γης; Κάποιος θα μπορούσε εύκολα να μετρήσει τις ακτίνες των πλανητών, να μετρήσει τον βαθύ ωκεανό, να απαριθμήσει τις σταγόνες της θάλασσας και την άμμο της γης, αλλά δεν υπάρχει τέλος ή μέτρο στην παντοδυναμία του Θεού.

«Λοιπόν: «τι πρέπει να κάνουμε και τι δεν πρέπει να κάνουμε;» Ας αγαπάμε ο ένας τον άλλον. «Και τι δεν πρέπει να κάνουμε;» Ας μην αμαρτάνουμε. Και ιδού όλο το πρόγραμμά μας.»Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

Πατέρας Ραφαήλ Νόικα: «Σας προτρέπω και σας παρακαλώ να έχετε στις προσευχές...

Πατέρας Ραφαήλ Νόικα: «Σας προτρέπω και σας παρακαλώ να έχετε στις προσευχές σας τους προϊσταμένους σας εν Πνεύματι, τους ποιμένες σας, τους επισκόπους σας, τον Παναγιώτατο Πατριάρχη μας και τον πατέρα της Εκκλησίας μας, γιατί όπως εσείς, έτσι και εμείς μπορούμε να αγιάζουμε τη ζωή μας μέσω του έργου της ιεροσύνης και μέσω της προσευχής των ιεραρχών και πατέρων μας. Έτσι, οι ιεράρχες και οι πατέρες μας και οι δικοί σας έχουν και χρειάζονται την προσευχή και την υποστήριξή σας».

Προτροπή που εκφωνήθηκε στο Ιάσιο, το 2016, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας στον Μητροπολιτικό Καθεδρικό Ναό.

Ας προσευχηθούμε λοιπόν για τους ιεράρχες μας, ακολουθώντας την προτροπή του Πατέρα μας Ραφαήλ!

Καλημέρα, ευλογημένη Κυριακή!

Καλημέρα, ευλογημένη Κυριακή!

Σήμερα, 8 Φεβρουαρίου, ξυπνάμε μια μέρα με ένα ξεχωριστό φως: την Κυριακή της Επιστροφής του Ασώτου Υιού. Μια Κυριακή της καρδιάς, της ελπίδας και των σιωπηλών ξεκινημάτων. Μια μέρα που δεν μας μιλάει για λάθη, αλλά για την επιστροφή. Όχι για πτώση, αλλά για έγερση.

Ίσως αυτό το πρωί σας βρίσκει κουρασμένους, με πολλές σκέψεις ή με τύψεις που κουβαλάτε εδώ και πολύ καιρό. Ίσως νιώθετε μακριά - από τους ανθρώπους, από τον εαυτό σας ή από τον Θεό. Αυτή η Κυριακή είναι για εσάς. Για τον καθένα από εμάς που, τουλάχιστον μία φορά, έχει ακολουθήσει λάθος δρόμο, πεπεισμένοι ότι ξέρουμε καλύτερα, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας, ότι ελευθερία σημαίνει να μην χρειάζεται να λογοδοτούμε σε κανέναν.

Η Παραβολή του Ασώτου Υιού δεν είναι μια ιστορία για έναν γιο που έκανε λάθος, αλλά για έναν Πατέρα που περίμενε. Ένας Πατέρας που δεν έκλεισε την πύλη, δεν κλείδωσε το σπίτι και δεν μπλόκαρε το δρόμο με πικρές αναμνήσεις. Έβγαινε στην πύλη κάθε μέρα, με όλη την καρδιά, περιμένοντας την επιστροφή του χαμένου. Και όταν τον είδε να έρχεται, δεν τον έκρινε. Έτρεξε προς το μέρος του. Τον αγκάλιασε. Τον καλωσόρισε.

Αυτά είναι τα καλά νέα αυτού του πρωινού: όσο μακριά κι αν έχεις φτάσει, ο δρόμος της επιστροφής είναι ανοιχτός. Ο Θεός δεν μας αγαπάει περισσότερο όταν είμαστε τέλειοι, αλλά μας αγαπάει συνεχώς, ακόμα και όταν είμαστε πληγωμένοι, ντροπιασμένοι ή χαμένοι. Δεν μας ζητά μακροσκελείς εξηγήσεις. Μας ζητά μόνο ένα βήμα. Μια ειλικρινή στροφή της καρδιάς.

Αυτή η Κυριακή μας διδάσκει κάτι άλλο: δεν καλούμαστε να καταδικάσουμε το παρελθόν μας, αλλά να το θεραπεύσουμε. Ας μην ορίζουμε πλέον τον εαυτό μας από τα λάθη που έχουμε κάνει, αλλά από το θάρρος να πούμε: «Επιστρέφω». Ίσως δεν ξέρετε πώς. Ίσως δεν ξέρετε από πού να ξεκινήσετε. Αλλά ο Θεός ξέρει. Και κατευθύνεται προς εσάς πριν φτάσετε σε Αυτόν.

Πιείτε τον καφέ ή το τσάι σας με ηρεμία. Άνοιξε το παράθυρο. Άφησε τον πρωινό αέρα να αγγίξει το πρόσωπό σου και πες, έστω και στο μυαλό σου: «Κύριε, εδώ είμαι». Αυτό είναι αρκετό για να ξεκινήσεις. Χωρίς μεγάλες υποσχέσεις. Χωρίς βαριούς όρκους. Μόνο παρουσία.

Καλημέρα, Κυριακή της επιστροφής!

Είθε αυτή η μέρα να σας φέρει ηρεμία, θάρρος και ελπίδα.

Και αν έχετε νιώσει χαμένοι, να ξέρετε: κάποιος σας περιμένει... με ανοιχτές αγκάλες.

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος Στρατηλάτης (8 Φεβρουαρίου).

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος Στρατηλάτης (8 Φεβρουαρίου)

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος Στρατηλάτης έζησε σε μια εποχή που η πίστη πληρωνόταν με αίμα. Ήταν διοικητής στρατευμάτων, ένας αξιοσέβαστος άνθρωπος, ισχυρός στα μάτια του κόσμου, αλλά με ακόμη πιο δυνατή καρδιά ενώπιον του Θεού. Σιωπηλά, κάτω από το θώρακα του στρατιώτη, ο Θεόδωρος έφερε μια φλεγόμενη πίστη, την οποία κανείς δεν κατάφερε να του αρπάξει.

Όταν ο αυτοκράτορας διέταξε να γίνουν θυσίες στα είδωλα, ο Θεόδωρος κατάλαβε ότι είχε έρθει η ώρα της εξομολόγησης. Δεν έφυγε τρέχοντας. Δεν κρύφτηκε. Ήξερε ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στο σπαθί, αλλά στην αλήθεια. Ζήτησε χρόνο και εκείνο το βράδυ συνέτριψε τα είδωλα, δείχνοντας ότι ήταν άδεια από ζωή και δύναμη. Ήταν μια χειρονομία που δεν του έφερε έπαινο, αλλά αλυσίδες.

Ακολούθησαν βασανιστήρια. Το σώμα του συνθλίφτηκε, οι πληγές βαθιές, ο πόνος πέρα ​​από την ανθρώπινη δύναμη. Κι όμως, μέσα στα βάσανα, ο Θεόδωρος δεν φώναξε ενάντια στον Θεό. Προσευχήθηκε. Και ο Κύριος τον θεράπευσε με θαυματουργό τρόπο, αφήνοντας όλους έκπληκτους. Πολλοί τότε πίστεψαν στον Χριστό, βλέποντας ότι η ζωή νικά τον θάνατο.

Αλλά το μαρτύριό του δεν σταμάτησε στο θαύμα. Ήξερε ότι η πορεία του τελείωνε στον σταυρό της θυσίας. Δέχτηκε τον θάνατο ειρηνικά, σαν στρατιώτης που τελειώνει τον αγώνα του, γνωρίζοντας ότι η νίκη έχει ήδη κερδηθεί.

Η ιστορία του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Θεοδώρου Στρατηλάτη δεν αφορά μόνο το θάρρος, αλλά και την πιστότητα. Για τον άνθρωπο που μπορούσε να έχει τα πάντα στον κόσμο, αλλά επέλεξε να μην χάσει την ψυχή του. Για την πίστη που δεν διαπραγματεύεται, δεν κρύβεται και δεν ντρέπεται.

Σήμερα, μας διδάσκει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στις θέσεις, τους βαθμούς ή τα χειροκροτήματα, αλλά στην σταθερότητα της καρδιάς. Ότι τα βάσανα για τον Χριστό δεν είναι ήττα, αλλά μια μετάβαση στη ζωή.

Άγιε Μεγαλομάρτυρε Θεόδωρε Στρατηλάτη, πρέσβευε στον Θεό για εμάς, ώστε στις δοκιμασίες μας να μην αρνηθούμε την αλήθεια και να παραμείνουμε δίκαιοι μέχρι τέλους.

8 Φεβρουαρίου - Άγιος Προφήτης Ζαχαρίας

8 Φεβρουαρίου - Άγιος Προφήτης Ζαχαρίας

Ο Άγιος Προφήτης Ζαχαρίας έζησε σε μια δύσκολη εποχή για τον λαό του Ισραήλ, μια εποχή πνευματικής κόπωσης, φόβου και αναβληθεισών ελπίδων. Ο ναός ήταν ερειπωμένος, οι καρδιές των ανθρώπων πληγωμένες και πολλοί είχαν πιστέψει ότι ο Θεός τους είχε ξεχάσει. Αλλά ακριβώς τότε, ο Κύριος ανέδειξε έναν προφήτη παρηγοριάς και υπόσχεσης.

Ο Ζαχαρίας δεν μίλησε σκληρά, αλλά με μια ηπιότητα γεμάτη δύναμη. Δεν ήρθε για να συντρίψει, αλλά για να ανυψώσει. Με το στόμα του, ο Θεός είπε στον λαό:

«Επιστρέψτε σε Εμένα και θα επιστρέψω σε εσάς».

Σε οράματα γεμάτα φως, ο Ζαχαρίας είδε αγγέλους, είδε την Ιερουσαλήμ αποκατεστημένη, είδε την ειρήνη που θα ερχόταν μετά τα βάσανα. Προφήτευσε για τον Μεσσία με μια σαφήνεια που εξακολουθεί να εκπλήσσει σήμερα: για τον ταπεινό Βασιλιά που θα έμπαινε στην Ιερουσαλήμ καβάλα σε ένα γαϊδούρι, για τον Καλό Ποιμένα, για το τίμημα της προδοσίας και για τις πληγές στα χέρια του Εσταυρωμένου.

Αλλά ο Ζαχαρίας δεν ήταν απλώς ένας προφήτης του μέλλοντος. Ήταν ένας προφήτης της καρδιάς. Είπε στον λαό να μην αρκείται μόνο σε ψηλά τείχη και εξωτερικές θυσίες, αλλά να καθαρίζει τις ψυχές του:

«Αγαπάτε την αλήθεια και την ειρήνη. Μην σκέφτεστε κακό ο ένας εναντίον του άλλου».

Η ζωή του ήταν μια ζωή σιωπηλής και ακλόνητης υπηρεσίας. Παρέμεινε πιστός ακόμα και όταν τα λόγια του δεν έγιναν δεκτά. Έσπειρε την ελπίδα σε μια άνυδρη γη, γνωρίζοντας ότι ο Θεός θα έκανε τους καρπούς να βλαστήσουν στον δικό Του καιρό.

Η μνήμη του Αγίου Προφήτη Ζαχαρία μας υπενθυμίζει σήμερα ότι ο Θεός εργάζεται ακόμα και όταν δεν βλέπουμε αμέσως την αλλαγή. Ότι η ελπίδα δεν πεθαίνει στην καταστροφή. Και ότι, μέσα από καθαρή καρδιά, ο Κύριος προετοιμάζει τη σωτηρία του κόσμου.

Άγιε Προφήτη Ζαχαρία, πρεσβεύσου στον Θεό για εμάς, για να αγαπάμε την αλήθεια, την ειρήνη και να μην χάνουμε την ελπίδα, όσο δύσκολες κι αν είναι οι εποχές.

With the Lord a day is like a thousand years, and a thousand years are like a day.” (2 Peter 3:8)

“With the Lord a day is like a thousand years, and a thousand years are like a day.” (2 Peter 3:8)

When St. Peter wrote this verse in his epistle, he was not making up new doctrine, but referring to the already established dogma of God and time as reflected in Psalms: “For a thousand years in Your sight are like yesterday when it is past, and like a watch in the night” (Psalm 90:4).

Humans, set within the confines of Creation and bound by the limitations of time, experience time on a linear plane, while God, existing “outside of time,” is not constrained by the human measurement of time: hours, days, weeks, years, centuries, or millennium. 

Fr. John

«Πρέπει να βασίζουμε τη μοναστική μας ζωή στην προσευχή για ολόκληρο τον άνθρωπο. Αλλά αυτή η προσευχή ξεκινά με μια μικρή εμπειρία, με τη μικρή κοινοτική ζωή λίγων ανθρώπων.»Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 20

 

420. Γιατί δημιουργήθηκε ο άνθρωπος;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Γιατί δημιουργήθηκε ο άνθρωπος;

Η απάντηση του ιερέα: Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για τη μέλλουσα ζωή:

α) Η ίδια η ζωή του ανθρώπου είναι μια περίοδος δοκιμασίας και προετοιμασίας για τη μέλλουσα ζωή· είναι μια φυλή από την οποία εξαρτάται η μέλλουσα ζωή του. Σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, « Δεν έχουμε εδώ μόνιμη πόλη, αλλά ζητούμε τη μέλλουσα» ( Εβρ. 13:14 ). Επομένως, όσο είμαστε σε αυτό το σώμα, αυτό απομακρύνεται από τον Κύριο ( Β' Κορ. 5:6 ). Όταν όμως ολοκληρώσουμε με επιτυχία αυτό, μας περιμένει το στεφάνι της δικαιοσύνης, το οποίο θα μας δώσει ο δίκαιος Κριτής εκείνη την ημέρα ( Β' Τιμ. 4:8 ). Γιατί όλοι πρέπει να εμφανιστούμε ενώπιον του θρόνου του Χριστού, για να λάβει ο καθένας ό,τι έπραξε στο σώμα, είτε καλό είτε κακό ( Β' Κορ. 5:10 ). Ομοίως, η παρούσα ζωή φαίνεται να είναι καιρός σποράς, και η αιωνιότητα τόπος θερισμού ( Γαλ. 6:8 ).

β) Μόνο ο Θεός μπορεί να μας καλέσει από αυτή τη ζωή, αλλά εμείς δεν έχουμε δικαίωμα στη ζωή μας, η οποία εξαρτάται αποκλειστικά από τον Θεό. Κανείς δεν ζει για τον εαυτό του, και κανείς δεν πεθαίνει για τον εαυτό του. Γιατί αν ζει, ζει ο Κύριος· και αν πεθαίνει, πεθαίνει ο Κύριος. Είτε ζούμε είτε πεθαίνουμε , είμαστε του Κυρίου ( Ρωμ. 14:7-8 ). Δηλαδή, όπως ακριβώς λάβαμε τη ζωή μας από τον Θεό και για τον Θεό, έτσι είμαστε υποχρεωμένοι να τη διατηρήσουμε όσο Εκείνος θέλει.

421. Πώς πρέπει να ενεργεί ένας Χριστιανός κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς πρέπει να ενεργεί ένας Χριστιανός κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του;

Η απάντηση του ιερέα. Κάθε φορά που ένας Χριστιανός χτυπιέται από ασθένεια, πρέπει πρώτα να οπλιστεί με υπομονή, ταπεινότητα και εμπιστοσύνη στον Κύριο· γιατί οι ασθένειές μας επιτρέπονται να μας έρθουν από τον Κύριο Θεό για να μας διεγείρει σε μετάνοια. Ο σοφός λέει: «Παιδί μου, στην ασθένειά σου, αποστράφηκε από την παράβαση και από κάθε αμαρτία, και διόρθωσε την καρδιά σου» ( Σιράχ 38:9-10 ). Έπειτα, αν υπάρχει ελπίδα για ανάρρωση, πρέπει να χρησιμοποιήσει τα κατάλληλα μέσα για ανάρρωση. Μόλις η ασθένεια δεν υποχωρήσει σε συνηθισμένες, απλές θεραπείες, πρέπει να ζητήσει αμέσως τη βοήθεια ενός έμπειρου γιατρού, στον οποίο πρέπει να αποκαλύψει όλες τις αιτίες και τις συνθήκες της ασθένειάς του και να ακολουθήσει αυστηρά όλες τις οδηγίες του. Να τιμάς τον γιατρό πέρα ​​ από τις ανάγκες του, γιατί ο Κύριος τον δημιούργησε. Ο Κύριος δημιούργησε φάρμακα από τη γη, και ο σοφός δεν θα τα περιφρονήσει ( Σιράχ 38:1-5 ).

Κατά τη διάρκεια της ασθένειας, τα ταραγμένα συναισθήματα πρέπει να υποτάσσονται στη λογική και η λογική στον Θεό. Αν και τα παράπονα και τα δάκρυα δεν απαγορεύονται, ο άρρωστος πρέπει να τα μετριάζει, για να μην εξελιχθούν σε γκρίνια κατά του Θεού και γίνουν βάρος για τους γύρω του. Θα πρέπει να χρησιμοποιεί τον χρόνο κατά τον οποίο αισθάνεται ανακούφιση από την ασθένεια για να συλλογίζεται με τη μεγαλύτερη προσοχή την αιωνιότητα και την προηγούμενη ζωή του και να παίρνει μια σταθερή απόφαση να τη βελτιώσει. Όταν η ασθένεια επιδεινώνεται και ο θάνατος απειλεί, είναι απαραίτητο να τακτοποιεί όλες τις υποθέσεις του. Αυτό περιλαμβάνει ιδιαίτερα: τη συμφιλίωση με εκείνους που έχουμε προσβάλει, την εύλογη αποζημίωση για τη βλάβη και την προσβολή που προκλήθηκε σε άλλους και τη νόμιμη διάθεση της εναπομείνασας περιουσίας μας. Μεταξύ των ειδικών καθηκόντων ενός άρρωστου Χριστιανού είναι να καθαρίζεται γρήγορα μέσω της μετάνοιας και να λαμβάνει τη Θεία Κοινωνία. Είναι εντελώς ανόητο να καθυστερεί η λήψη των Αγίων Μυστηρίων της θρησκείας μέχρι η ασθένεια να φτάσει στο αποκορύφωμά της, όταν, εκτός από άλλες δυσκολίες και κινδύνους, χάνεται ακόμη και η συνείδηση. Έχοντας ενωθεί με τον Κύριο μέσω της λήψης των Αγίων Μυστηρίων, ο άρρωστος πρέπει να παραδοθεί πλήρως στον Θεό. Πλησιάζοντας τον θάνατο, δεν πρέπει να απελπίζεται και πρέπει επίσης να απέχει από κάθε υπερηφάνεια και ματαιοδοξία. Οι αληθινοί Χριστιανοί αντιμετωπίζουν συνεχώς τον θάνατο, αλλά θα αντλήσουν ειρήνη όχι από τον εαυτό τους, αλλά από τις αρετές του Χριστού Σωτήρα και τις θείες υποσχέσεις Του, θυμούμενοι τόσο τη δική τους αδυναμία όσο και το έλεος Εκείνου που είναι η ελπίδα και η σωτηρία μας: « Εάν τις αμαρτήσει, έχουμε Παράκλητο προς τον Πατέρα, τον Ιησού Χριστό τον δίκαιο» ( Α΄ Ιωάννου 2:1 ).

422. Γιατί ο Θεός μερικές φορές δεν δίνει παιδιά στους γονείς;

Ερώτηση ενορίτη : Πνευματέ! Είμαι παντρεμένος πέντε χρόνια τώρα και δεν έχω παιδιά. Έχω κάνει ό,τι μου σύστησαν: Έχω πάρει βότανα, έχω συμβουλευτεί μάγους αλλά ακόμα δεν έχω κάνει παιδιά. Τι πρέπει να κάνω για να αποκτήσω παιδιά;

Η απάντηση του ιερέα. Τι δεν κάνει η τρέλα και η δεισιδαιμονία μας; Είναι όντως δυνατόν να αποκτήσουμε παιδιά μέσω βοτάνων, μάγων; Θα σας πω την ιερή ιστορία για το γιατί μερικές φορές ο Κύριος ο Θεός δεν δίνει παιδιά. Ακούστε!

«Κατά τη διάρκεια της παραμονής του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου με τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό, η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα, ζητώντας την ευλογία του, είπε: «Πρέσβευε για μένα, άνθρωπε του Θεού, για να μου δοθεί ο καρπός της κοιλιάς μου». Σε αυτό ο γέροντας απάντησε: «Είθε ο Θεός, Κύριε των πάντων, να διατηρήσει τη βασιλεία σου». Η Αυτοκράτειρα είπε για δεύτερη φορά: «Πάτερ! Πρέσβευε στον Θεό για μένα». Είθε να λύσει την στειρότητά μου και να μου χαρίσει έναν γιο». Και σε αυτό ο πρεσβύτερος απάντησε: «Είθε ο Θεός, που συντρίβει τις μάχες, να σου χαρίσει τη νίκη επί των εχθρών σου». Η αυτοκράτειρα υπενθύμισε στον Σάββα για τρίτη φορά να προσευχηθεί για την επίλυση της στειρότητάς της. Αλλά και ο Σάββας είπε: «Είθε ο Κύριος να διαφυλάξει τη βασιλεία σου με καλή πίστη». Η Θεοδώρα ταράχτηκε και άφησε τον θαυμαστό πρεσβύτερο. Καθώς έφευγε από το παλάτι, οι μοναχοί που ήταν μαζί του ρώτησαν γιατί δεν είχε εκπληρώσει την επιθυμία της βασίλισσας και δεν είχε απαντήσει σύμφωνα με το αίτημά της. «Πιστέψτε με, πατέρες και αδελφοί», είπε ο Σάββας, «ότι κανένας καρπός δεν θα βγει από την κοιλιά της· γιατί αυτός ο καρπός θα ήταν κορεσμένος με την ψεύτικη σοφία του Σεβήρου, και, επιπλέον, ο Αναστάσιος (ο αιρετικός Έλληνας βασιλιάς) θα είχε διαταράξει την Εκκλησία του Χριστού. Μην θεωρείτε τη στειρότητα της βασίλισσας ατυχία: είναι τιμωρία για την μυστική της αίρεση και εγγύηση της φροντίδας του Θεού για τη μελλοντική ειρήνη των Χριστιανών». 

Βλέπετε γιατί ο Κύριος μερικές φορές δεν στέλνει παιδιά; Ίσως δεν έχετε καμία κρυφή, τρομερή αμαρτία. Ίσως έχετε αμαρτήσει πολύ ενώπιον Κυρίου του Θεού. Τότε παρακαλέστε και προσευχηθείτε στον Κύριο τον Θεό, και Εκείνος θα εκπληρώσει το αίτημά σας. Είπε: ζητήστε, και θα σας δοθεί. Αν δεν πέσει ούτε μια τρίχα από το κεφάλι μας χωρίς τη θέληση του Ουράνιου Πατέρα μας, τότε μπορεί η γέννηση παιδιών να συμβεί χωρίς τη θέλησή Του;

423. Με ποιον τρόπο επέτρεψε στον εαυτό της η Ρωμαϊκή Εκκλησία να παρεκκλίνει από την Οικουμενική Ομολογία Πίστεως;

Το ερώτημα του διακόνου : Πώς επέτρεψε στον εαυτό της η Ρωμαϊκή Εκκλησία να παρεκκλίνει από την Οικουμενική Ομολογία Πίστεως;

Η απάντηση του ιερέα: Αυτό εξηγείται από το πνεύμα του παπισμού. Μέχρι που αυτό το πνεύμα δεν είχε ακόμη ριζώσει στη Ρώμη, οι ίδιοι οι πάπες διατήρησαν με αγάπη την Οικουμενική, Ορθόδοξη ομολογία πίστης. Έτσι, στις αρχές του ένατου αιώνα, ορισμένοι αυτοανακηρυγμένοι δάσκαλοι, υποστηριζόμενοι από την κοσμική εξουσία (Κάρολος Ε΄), σκέφτηκαν να απαιτήσουν από τον Πάπα Λέοντα Γ΄ να εισαγάγει στην εκκλησία του μια προσθήκη που είχαν επινοήσει στο Σύμβολο της Πίστεως - και από τον Υιό. Ο πάπας αρνήθηκε, διατάζοντας μάλιστα να γραφτεί αυτό το Σύμβολο της Πίστεως σε δύο πλάκες, μία χρυσή και μία ασημένια, και να τοποθετηθούν στην εκκλησία με την επιγραφή: «Εγώ, ο Λέων, το θέσπισα αυτό από αγάπη και για τη διατήρηση της Ορθόδοξης πίστης». Αλλά μέχρι το τέλος του ίδιου αιώνα, όταν το πνεύμα του παπισμού είχε κυριεύσει τη Ρώμη πιο δυνατά από ποτέ, οι ίδιοι οι πάπες ήδη διέταζαν τους επισκόπους και τους δασκάλους της εκκλησίας τους να υπερασπιστούν την προηγουμένως καταδικασμένη προσθήκη με κάθε δυνατό τρόπο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή εκείνη την εποχή, οι σοφοί Ανατολικοί δάσκαλοι (ιδιαίτερα, για παράδειγμα, ο Φώτιος) άρχισαν να καταγγέλλουν τους πάπες για τις εφευρέσεις που επέτρεπαν και διέδωσαν οι Ρωμαίοι δάσκαλοι. Αυτό, φυσικά, σήμαινε ότι οι πάπες, οι οποίοι είχαν αναλάβει για τον εαυτό τους και την εκκλησία τους το δικαίωμα να διδάσκουν την Παγκόσμια Εκκλησία, το έκαναν παράνομα και οι ίδιοι χρειάζονταν αδελφική διδασκαλία από τους δασκάλους αυτής της Εκκλησίας. Οι πάπες δεν μπορούσαν να το επιτρέψουν αυτό και, μέσα στην υπερηφάνειά τους, αποφάσισαν να θυσιάσουν την ακεραιότητα της Παγκόσμιας, Καθολικής πίστης αντί για το υποτιθέμενο δικαίωμά τους στην υπέρτατη διδασκαλία στην Εκκλησία .

424. Πώς πρέπει να συλλογίζεται κανείς την αυτοκτονία;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Πώς πρέπει να συλλογίζεται κανείς την αυτοκτονία;

Η απάντηση του ιερέα: Το κύριο αδίκημα κατά των καθηκόντων διατήρησης της ζωής και της υγείας είναι η αυτοκτονία, ή η εκούσια στέρηση της ίδιας της ζωής. Υπάρχουν διάφορες μορφές αυτοκτονίας: άμεσες και έμμεσες, χονδροειδείς ή ανεπαίσθητες. Ο πρώτος τύπος αυτοκτονίας συμβαίνει όταν κάποιος πεθαίνει μέσω ορισμένων πράξεων. Όταν χρησιμοποιούνται βίαια μέσα ή μέσα που επιταχύνουν τον θάνατο για να σκοτωθεί, αυτή είναι χονδροειδής αυτοκτονία. Η ανεπαίσθητη αυτοκτονία συμβαίνει όταν κάποιος εξαντλεί αργά τη ζωή του: για παράδειγμα, όταν κάποιος επιδίδεται απερίσκεπτα σε αισθησιασμό, μέθη ή άλλες κακίες που αποδυναμώνουν και εξαντλούν γρήγορα το σώμα. Αλλά ανεξάρτητα από τα μέσα που χρησιμοποιεί κάποιος για να αυτοκτονήσει, η αυτοκτονία είναι ένα τρομερό έγκλημα, ειδικά η άμεση και η χονδροειδής αυτοκτονία.

Για αυτοκτονία:

α) Όσον αφορά τον Θεό, αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη προσβολή προς το μεγαλείο Του και, κατά κάποιο τρόπο, μια εξέγερση ενάντια στο θέλημά Του και την κυριαρχία Του. Διότι, όπως ακριβώς Αυτός είναι ο Κύριος της ζωής και του θανάτου, μόνο Αυτός μπορεί να τα διαθέσει. Και όπως οι άνθρωποι τις περισσότερες φορές αυτοκτονούν από απροθυμία να υπομείνουν τις παρούσες συμφορές ή από φόβο για τις μελλοντικές, έτσι και ο αυτόχειρας απορρίπτει κάθε εμπιστοσύνη στον Θεό, αρνείται να σηκώσει τον σταυρό που του έχει επιβληθεί και δεν πιστεύει ότι ο Θεός μπορεί να τον ελευθερώσει από τις συμφορές.

β) Η αυτοκτονία είναι μια πράξη σκληρότητας εναντίον του εαυτού μας. Διότι αν ο Θεός, με την πατρική Του καλοσύνη, μας έχει χαρίσει τη ζωή, ώστε να είμαστε εδώ όλο και πιο προετοιμασμένοι για την αιωνιότητα, τότε ποιο σοβαρό έγκλημα διαπράττει κάποιος που συντομεύει οικειοθελώς αυτή την πορεία και στερεί τον χρόνο που του έχει δοθεί για την εξιλέωση των αμαρτιών του και για την επίτευξη μιας ευλογημένης αιωνιότητας; Είναι τρομακτικό ακόμη και να σκεφτεί κανείς με ποια διάθεση εισέρχεται ένας αυτοκτονών στην αιωνιότητα.

γ) Τέλος, η αυτοκτονία παραβιάζει τα καθήκοντα προς τους γείτονες, επειδή ο αυτοκτονών διακόπτει οικειοθελώς τις σχέσεις με τους γείτονες και συχνά προκαλεί βλάβη σε άλλους.

Η Αγία Εκκλησία ανέκαθεν αναγνώριζε την αυτοκτονία ως ένα τρομερό έγκλημα και στερεί από τους αυτοκτονίες την χριστιανική ταφή και μνημόσυνο στις προσευχές της. Η Αγία Γραφή παντού δηλώνει ότι μόνο ο Θεός είναι ο Κύριος της ζωής και του θανάτου μας: « Είτε ζούμε είτε αποθνήσκουμε, του Κυρίου είμαστε» ( Ρωμ. 14:8 ). Γι' αυτό, ο Απόστολος μας προτρέπει σε σταθερή υπομονή σε όλες τις θλίψεις και μας προτρέπει να κάνουμε το καλό όσο έχουμε χρόνο, προσβλέποντας στην μακαρία ελπίδα και την επιφοίτηση της δόξας του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού ( Τίτο 2:13 ).

425. Ποια είναι τα μέτρα κατά της αυτοκτονίας;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Ποιες είναι οι θεραπείες για την αυτοκτονία;

Η απάντηση του ιερέα : Το παγκόσμιο και πιο αποτελεσματικό φάρμακο κατά της αυτοκτονίας είναι η χριστιανική θρησκεία· διότι αποκαλύπτει τον σκοπό μας, την οδό για την επίτευξή του, τη σχέση αυτής της ζωής με το μέλλον, και ταυτόχρονα μας εμπνέει αδιάκοπη αυτοαπάρνηση, προστατεύοντάς μας έτσι από εκείνα τα ελαττώματα που αποτελούν την αιτία της αυτοκτονίας: τέτοια, σύμφωνα με την εμπειρία, είναι κυρίως το σαρκικό πάθος, η φιλοδοξία, η απληστία και το παιχνίδι με χαρτιά. Αν, λόγω της αδυναμίας μας, πέσουμε σε κάποια ελαττώματα, η πίστη μας μας αποκαθιστά, εμπνέοντας μετάνοια και την αποφασιστικότητα να τα εγκαταλείψουμε· σε όλες τις θλίψεις και τις ατυχίες, παρέχει μια πηγή παρηγοριάς. Αν όλοι οι άνθρωποι αποδέχονταν τη χριστιανική πίστη και ήταν ειλικρινά αφοσιωμένοι σε αυτήν, δεν θα υπήρχε αυτοκτονία.

426. Όταν κάποιος δίνει ελεημοσύνη, πρέπει να κάνει διάκριση μεταξύ φτωχών και άπορων;

Μια ερώτηση από τον επίτροπο της εκκλησίας . Είναι γνωστό ότι τα Σάββατα της Μνήμης, οι ενορίτες μας φέρνουν ελεημοσύνη στην εκκλησία και τη μοιράζουν στους φτωχούς που συγκεντρώνονται κοντά στην εκκλησία. Αλλά ανάμεσα στους φτωχούς, υπάρχουν κάποιοι που, όπως φαίνεται, δεν πρέπει να λαμβάνουν ελεημοσύνη. Τι πρέπει να κάνουμε: να τους χωρίσουμε και να τους διώξουμε από τους ζητιάνους ή μήπως πρέπει να λαμβάνουν και αυτοί ελεημοσύνη;

Η απάντηση του ιερέα: Ποιος ξέρει, ίσως αυτός που θεωρείς ανάξιο ελεημοσύνης να είναι ακριβώς αυτός που τη χρειάζεται; Προσοχή! Σε αυτή την περίπτωση, προσέξτε την αμαρτία...

Επιτρέψτε μου να σας πω μια ιερή ιστορία για το πώς, όταν δίνετε ελεημοσύνη, δεν πρέπει να υπάρχει μεροληψία. Ακούστε!

«Μια μέρα, ένας εκκλησιαστικός οικοδόμος ανέφερε στον Ιωάννη τον Ελεήμονα ότι ανάμεσα στους φτωχούς, καλοντυμένοι άνθρωποι μερικές φορές έρχονταν σε αυτούς για ελεημοσύνη. Αυτός απαίτησε την άδειά του να τους δώσει, όπως και σε άλλους ζητιάνους. Στο οποίο ο Ιωάννης απάντησε: «Αν είσαι δούλος του Χριστού και ακόλουθος του ταπεινού Ιωάννη, τότε δώσε ελεημοσύνη όπως πρόσταξε ο Χριστός, χωρίς να λαμβάνεις υπόψη τα πρόσωπα εκείνων που ζητούν τη βοήθειά σου. Δεν υπάρχουν πολλοί φιλάργυροι, ντυμένοι με κουρέλια; Και δεν υπάρχουν πολλοί φτωχοί άνθρωποι, άξιοι κάθε οίκτου, κάθε βοήθειας, ντυμένοι ευπρεπώς; Υπάρχουν χιλιάδες περιπτώσεις όπου κάποιος που χθες, παρά όλες τις αδυναμίες του, μπορούσε ακόμα να τα βγάλει πέρα ​​χωρίς τη βοήθεια των άλλων, σήμερα αναγκάζεται να την απαιτήσει; ... Ή μήπως φοβάστε ότι η περιουσία της εκκλησίας δεν θα είναι αρκετή για συνεχή ελεημοσύνη; Δεν θέλω να είμαι μέτοχος της έλλειψης πίστης σας! Δεν δίνουμε αυτό που είναι δικό μας: δίνουμε αυτό που είναι του Χριστού, και ποιος μπορεί να είναι πλουσιότερος από τον Ιησού;» 

Πατέρας Ιάκωβος: Παιδιά μου, αν δεν συνειδητοποιείτε ότι βρίσκεστε σε πόλεμο με τον πονηρό, είστε ήδη νεκροί.

«Έτσι, στη μοναστική μας ζωή, αν δεν μάθουμε να αγαπάμε, δεν ξέρω ποια δικαιολογία θα μπορούσε να βρεθεί υπέρ του μοναχισμού. Δεν υπάρχει καμία!»Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

«Ο μοναχισμός είναι, στην ουσία του, ο αγώνας για την απόκτηση της αγάπης του Αγίου Πνεύματος. Όπου αυτός ο στόχος έχει ξεχαστεί, εκεί έχει χαθεί το νόημα του μοναχισμού.»Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας του Έσσεξ, στο «Θυμήσου την Πρώτη σου Αγάπη»,

«Ο επίσκοπος είναι το κέντρο της ενότητας στην Εκκλησία· φέρει την ευθύνη για τη ζωή της Εκκλησίας και ιδιαίτερα για την ενότητά της, για την ακεραιότητα της πίστης. Οι επίσκοποι είναι οι ποιμένες που φυλάνε τα σύνορα της Εκκλησίας και εμποδίζουν την είσοδο εχθρών. Επομένως, πρέπει να υπακούμε στους επισκόπους μας, όχι επειδή είναι αφέντες, αλλά επειδή είναι γονείς και επειδή διαφυλάσσουν για εμάς την ενότητα της πίστης και την πληρότητα των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος που μας δίνει η Εκκλησία. Είναι το ίδιο για όλους, τόσο στα μοναστήρια όσο και στις ενορίες.»

Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας του Έσσεξ, στο «Θυμήσου την Πρώτη σου Αγάπη», Εκδοτικός Οίκος Δοξολογία, Ιάσιο

Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας,στο βιβλίο «Ο καιρός είναι τώρα για να εργαστεί ο Κύριος».

Στον μοναχισμό, είναι γνωστό γεγονός ότι ο μοναχός που τιμά τον πνευματικό του Πατέρα αναπτύσσεται ραγδαία στην πνευματική ζωή.

Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας,

στο βιβλίο «Ο καιρός είναι τώρα για να εργαστεί ο Κύριος».

Απόσπασμα από: Προς τις Πύλες της Αγίας Σαρακοστής • Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου)

 Ολόκληρη η ύπαρξη του ανθρώπου είναι δανεική από τον Θεό. Η δημιουργία του κατ' εικόνα και ομοίωση Θεού του δόθηκε ως ταλέντο που έπρεπε να ανταλλάξει για να το επιστρέψει με τόκο στον Δωρητή κάθε αγαθού. Η ταπεινότητα μετατρέπεται σε ευγνωμοσύνη και η ευγνωμοσύνη σε αγάπη, και επειδή «ο Θεός είναι αγάπη», η ταπεινή ψυχή εισέρχεται στη θαυμαστή κοινωνία της αγάπης του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και στην κοινωνία όλων των αγίων.

— Απόσπασμα από: Προς τις Πύλες της Αγίας Σαρακοστής • Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου)

Αγοράστε το βιβλίο στο: essexmonastery.com

💀➕ @orthodoxoutcast

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 19

 

413. Τι είναι τα θανάσιμα αμαρτήματα;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι οι θανάσιμες αμαρτίες;

Η απάντηση του ιερέα. Αν και, γενικά, κάθε αμαρτία, καθώς μας χωρίζει από τον Θεό, την πηγή της πνευματικής ζωής, γεννά τον θάνατο, υπάρχουν αμαρτίες που είναι θνητές με μια ιδιαίτερη έννοια. «Υπάρχει αμαρτία που οδηγεί στον θάνατο », λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, « κάθε αδικία είναι αμαρτία, και υπάρχει αμαρτία που δεν οδηγεί στον θάνατο ». Η θανάσιμη αμαρτία, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, είναι αυτή που διαπράττουμε μετά το βάπτισμα, με τη δική μας ελεύθερη βούληση, στην ωριμότητα, αντίθετα με τη ρητή εντολή του Θεού, παραμελώντας την αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον (Κανόνας Εξομολόγησης, Μέρος 3, Ερώτηση 21). Αυτή η αμαρτία ονομάζεται θνητή:

1) διότι μαρτυρεί μέσα μας την νεκροποίηση του συναισθήματος της αγάπης προς τον Θεό και τον πλησίον και, γενικά, της πνευματικής ζωής.

2) Αυτές οι αμαρτίες ονομάζονται θνητές επειδή μας στερούν τη βασιλεία των ουρανών και έτσι μας υποβάλλουν σε αιώνιο θάνατο. «Μη κολακεύετε », γράφει ο Άγιος Παύλος, « διότι ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτρες ούτε μοιχοί ούτε άσωτοι ούτε θηλυπρεπείς ούτε ομοφυλόφιλοι ούτε πλεονέκτες ούτε κακοήθεις ούτε άρπαγες θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού» ( Α΄ Κορινθίους 6:9-10 ).

414. Θα αναστηθούν όλοι;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Θα αναστηθούν όλοι;

Η απάντηση του ιερέα: Η ανάσταση των νεκρών θα είναι καθολική και όλοι θα αναστηθούν, καλοί και κακοί. Γιατί ο Σωτήρας Χριστός λέει: «Οι αγαθοποιοί θα βγουν έξω σε ανάσταση ζωής, οι δε κακοποιοί θα βγουν έξω σε ανάσταση κρίσης» ( Ιωάννης 5:20 ). Ο Απόστολος μαρτυρεί επίσης ότι η ανάσταση επιθυμεί τους νεκρούς, τους δίκαιους και τους αμαρτωλούς ( Πράξεις 24:15 ). Όσο για εκείνους που θα είναι ανάμεσα στους ζωντανούς κατά τη στιγμή της γενικής ανάστασης, ούτε θα πεθάνουν ούτε θα αναστηθούν, αλλά μόνο θα αλλάξουν. Ο Απόστολος λέει: «Δεν θα κοιμηθούμε όλοι, αλλά θα μεταμορφωθούμε» ( Α΄ Κορινθίους 15:51 ), δηλαδή, τα σώματα τέτοιων ανθρώπων θα λάβουν μια νέα εμφάνιση και θα γίνουν σαν τα σώματα των αναστημένων.

415. Πώς θα είναι τα σώματα των αναστημένων;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς θα είναι τα σώματα των αναστημένων;

Η απάντηση του ιερέα: Τα αναστημένα σώματα θα είναι:

α) στην ουσία και τα θεμελιώδη στοιχεία τους, τα ίδια με εκείνα που εδώ μοιράζονται τη ζωή με τις ψυχές, και όχι καινούργια ή διαφορετικά. Γιατί διαφορετικά δεν θα ήταν ανάσταση, αλλά νέα δημιουργία· και ο Χριστός Σωτήρας λέει ξεκάθαρα ότι όσοι βρίσκονται στους τάφους θα ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού ( Ιωάννης 5:28 ), όπως ακριβώς και ο Απόστολος Παύλος: αυτό το φθαρτό πρέπει να ντυθεί αφθαρσία ( Α΄ Κορινθίους 15:53 ). Επιπλέον:

β) στις ιδιότητες και την κατάστασή τους θα είναι πολύ διαφορετικές από τις τωρινές. Έτσι, γενικά, δεν θα έχουν την τραχύτητα, τον όγκο και το βάρος που έχουν τώρα: γιατί ο απόστολος λέει ότι σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού ( Α΄ Κορινθίους 15:50 ), αλλά θα είναι λεπτές, ελαφριές, φωτεινές, καθ' ομοίωση του σώματος του αναστημένου Ιησού Χριστού. Αφού ο απόστολος λέει επίσης ότι τότε θα ντυθούμε την εικόνα του ουράνιου ανθρώπου, δηλαδή του Χριστού του Σωτήρα· και αλλού: ο οποίος θα μεταμορφώσει το σώμα της ταπεινότητάς μας, ώστε να συμμορφωθεί με το σώμα της δόξας του ( Φιλ. 3:21 ).

γ) Σύμφωνα με την ηθική κατάσταση των ανθρώπων, τα σώματα θα είναι διαφορετικά. Και πρώτον, ο απόστολος επισημαίνει μια τέτοια διαφορά και απόσταση μεταξύ τους, όπως είναι μεταξύ των σωμάτων των ανθρώπων και των ζώων, ακόμη και μεταξύ ουρανού και γης, που σημαίνει, σύμφωνα με την εξήγηση του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου , από τα πρώτα σώματα προέρχονται τα σώματα των δικαίων και από τα δεύτερα τα σώματα των αμαρτωλών· δεν είναι κάθε σάρκα η ίδια σάρκα, αλλά μια σάρκα είναι των ανθρώπων, άλλη σάρκα των ζώων, άλλη σάρκα των ιχθύων και άλλη σάρκα των πτηνών. Και ουράνια σώματα και γήινα σώματα· μία είναι η δόξα των επουρανίων και άλλη δόξα των γήινων. Επιπλέον, επισημαίνει τη διαφορά μεταξύ των σωμάτων των δικαίων: άλλη είναι η δόξα του ήλιου, άλλη η δόξα της σελήνης και άλλη η δόξα των αστέρων· επειδή, ένα αστέρι διαφέρει από άλλο σε δόξα. Έτσι και η ανάσταση των νεκρών ( Α' Κορινθίους 15:39-42 ).

416. Οι ανταμοιβές δεν πρέπει να αναμένονται στην αρχή, ούτε στη μέση, αλλά στο τέλος των κόπων.

Μια ερώτηση από έναν ενορίτη-μισθωτό . Πνευματικό Πατέρα! Υπηρετώ τον κύριό μου εδώ και έξι μήνες, και ό,τι μου διατάζει, το κάνω με ακρίβεια και επιμέλεια, κι όμως ποτέ δεν μου είπε «ευχαριστώ» γι' αυτό. Πιστεύοντας ότι ο κύριός μου δεν είναι ευχαριστημένος με την υπηρεσία μου, σκέφτομαι να τον αφήσω. Τι πρέπει να κάνω: να ολοκληρώσω την υπηρεσία του έτους μου ή να φύγω;

Η απάντηση του ιερέα: Σας συμβουλεύω να ολοκληρώσετε το έτος υπηρεσίας σας. Οι ανταμοιβές δεν πρέπει να αναμένονται στην αρχή, ούτε στη μέση, αλλά στο τέλος των κόπων σας.

«Ο αββάς Ιωάννης της Θήβας υπηρέτησε έναν ηλικιωμένο άνδρα, καταβεβλημένο από την ηλικία και την ασθένεια, για δώδεκα χρόνια, και σχεδόν ποτέ δεν έφυγε από το κρεβάτι του. Παρά ταύτα, ο γέροντας, προφανώς, δεν σεβάστηκε τους ακούραστους κόπους του Ιωάννη και ποτέ δεν του είπε τον συνηθισμένο χαιρετισμό: «Σε ευχαριστώ ». Αλλά όταν πλησίασε τον θάνατο, παρουσία των συγκεντρωμένων μοναχών, πήρε τον Ιωάννη από το χέρι και, υψώνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την τελευταία του φωνή, είπε: «Σε ευχαριστώ, παιδί μου! Σ' ευχαριστώ, παιδί μου! Σ' ευχαριστώ, παιδί μου!» Στη συνέχεια τον εμπιστεύτηκε στην προστασία των πρεσβυτέρων πατέρων, προσθέτοντας: «Αυτός είναι άγγελος, όχι άνθρωπος». 

Αν υπηρετείτε τον κύριό σας πιστά και επιμελώς, θα σας δώσει την συμφωνημένη πληρωμή με ευγνωμοσύνη και θα μιλήσει καλά για εσάς.

417. Ποιες είναι οι αμαρτίες που κραυγάζουν προς τον ουρανό;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες αμαρτίες φωνάζουν στον ουρανό;

Η απάντηση του ιερέα: Οι αμαρτίες που κραυγάζουν στον ουρανό για εκδίκηση από τον Θεό είναι:

1) εκούσια δολοφονία ( Ματθαίος 28:42 )

2) η αμαρτία των Σοδόμων ( Γέν. 18:20–21 )·

3) προσβολή και καταπίεση χηρών, ορφανών και φτωχών ( Ματθαίος 23:14 )·

4) παρακράτηση από τους μισθοφόρους του συμφωνημένου μισθού ( Ιωάννης 5:4 )·

5) ασέβεια προς τους γονείς και αχαριστία ( Έξοδος 21:15-16 ).

418. Πόσο σοβαρή είναι η αμαρτία του Αδάμ;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πόσο σοβαρή είναι η αμαρτία του Αδάμ;

Η απάντηση του ιερέα: Η αμαρτία των προπατόρων μας είναι αναμφίβολα μεγάλη και σοβαρή. Αυτό αποκαλύπτεται:

α) από τη σημασία της εντολής που είχαν παραβιάσει: διότι ήταν η εντολή πάνω στην οποία είχε θεσπιστεί η διαθήκη του Θεού μαζί τους. Συνεπώς, παραβιάζοντάς την, παραβίασαν αυτή τη διαθήκη, προσέβαλαν σε μεγάλο βαθμό τον Δημιουργό και Ευεργέτη τους και ενήργησαν εντελώς αντίθετα με την πρόθεση του Θεού, με την οποία ο Θεός είχε τόσο προσεκτικά κανονίσει την ευημερία τους·

β) από την ευκολία της εντολής και την ευκολία εκπλήρωσής της: γιατί αν και βρίσκονταν ακόμα στο μονοπάτι της δοκιμασίας, κατείχαν ωστόσο πολλές τελειότητες που τους είχαν απονεμηθεί κατά την ίδια τη δημιουργία και ήταν προστατευμένοι από την πιθανότητα πτώσης από τον Θεό μέσω όλων των τελειοτήτων Του. Ωστόσο, η αμαρτία των προπατόρων μας δεν ήταν τόσο σοβαρή όσο η αμαρτία του ίδιου του αποπλανητή, του πεσμένου πνεύματος: ελαφρύνθηκε στη ζυγαριά της αλήθειας του Θεού από το γεγονός ότι δεν ήταν η πρώτη αμαρτία, αλλά μια παράγωγη, που δεν επινοήθηκε αρχικά από τους ίδιους τους προπάτορές μας, αλλά διαπράχθηκε με την υποκίνηση του πατέρα του ψεύδους και κάθε αμαρτίας.

419. Ερώτηση από έναν αξιωματούχο. Ενώ ταξίδευα σε πολλά χωριά για τα επίσημα καθήκοντά μου, βρισκόμουν σε μια εκκλησία του χωριού κατά τη διάρκεια μιας λειτουργίας όπου ο τοπικός ιερέας, ένας ηλικιωμένος άνδρας, κήρυττε στον λαό, αλλά τόσο απλά που δεν ήθελα καν να ακούσω. Είναι αλήθεια ότι κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, πολλοί από τους παρόντες αναστέναξαν. Δεν είναι αλήθεια ότι ο σύγχρονος πολιτισμός απαιτεί καλύτερα κηρύγματα από τους εκκλησιαστικούς ποιμένες;

Ερώτηση αξιωματούχου : Ενώ ταξίδευα σε πολλά χωριά για τα επίσημα καθήκοντά μου, βρισκόμουν σε μια εκκλησία του χωριού κατά τη διάρκεια μιας λειτουργίας όπου ο τοπικός ιερέας, ένας ηλικιωμένος άνδρας, κήρυττε στον λαό, αλλά τόσο απλά που δεν ήθελα καν να ακούσω. Είναι αλήθεια ότι κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του , πολλοί από τους παρόντες αναστέναξαν. Δεν είναι αλήθεια ότι ο σημερινός πολιτισμός απαιτεί καλύτερα κηρύγματα από τους εκκλησιαστικούς ποιμένες;

Η απάντηση του ιερέα: Οι πάστορες των εκκλησιών στις πόλεις, όπου οι ενορίτες είναι ως επί το πλείστον μορφωμένοι, κηρύττουν σε αυτούς σύμφωνα με την κατανόησή τους και την εκπαίδευσή τους, ενώ οι πάστορες των αγροτικών περιοχών κηρύττουν στους ενορίτες σύμφωνα με την κατανόησή τους και την εκπαίδευσή τους. Ωστόσο, «η βασιλεία του Θεού δεν είναι σε λόγια, αλλά σε δύναμη» ( Α΄ Κορινθίους 4:20 ), λέει ο Απόστολος Παύλος.

Έχετε κάνει λάθος στην κρίση σας εναντίον του κηρύγματος του πρεσβύτερου ιερέα του χωριού, όπως ακριβώς ένας σοφιστής έκανε λάθος στην κρίση του εναντίον του κηρύγματος του Αγίου Αλεξάνδρου, Επισκόπου Κομάνων. Και ήταν κάπως έτσι:

Ο Άγιος Αλέξανδρος, Επίσκοπος Κομάνων, όταν δίδασκε τον λαό του Χριστού, δεν επιδίωκε την ομορφιά του ύφους ή την κομψότητα της έκφρασης, αλλά ενδιαφερόταν αποκλειστικά για το όφελος των ψυχών, και για τον απλό λαό κήρυττε δυναμικά, αλλά πολύ απλά. Μια μέρα, ένας νεαρός Αθηναίος σοφιστής βρισκόταν στα Κόμανα. Ακούγοντας το κήρυγμα του Αλεξάνδρου, άρχισε να γελάει, ισχυριζόμενος ότι του έλειπε το αθηναϊκό πνεύμα και η ευγλωττία. Αλλά ο Θεός τον οδήγησε έξω από την πλάνη με τον ακόλουθο τρόπο: μια νύχτα, ο φιλόσοφος είδε σε όνειρο ένα σμήνος από λευκά περιστέρια, πολύ όμορφα, σύμφωνα με τον ψαλμωδό, με ασημένια φτερά και τα δώρα τους να λάμπουν από χρυσό . Άκουσε μια φωνή: «Αυτά είναι τα λόγια του Αγίου Αλεξάνδρου, με τα οποία εσύ, επιπόλαιος άνθρωπος, γέλασες τόσο πολύ!» Ο σοφιστής σηκώθηκε από το όνειρο, ντράπηκε τόσο πολύ για την ανοησία του που πήγε αμέσως στον Άγιο Αλέξανδρο και, μετανοώντας θερμά, του ζήτησε να τον συγχωρέσει για την προσβολή που είχε διαπράξει στην καρδιά του εναντίον του ιεροκήρυκα του Χριστού.» 

Και εσείς, αγαπητέ μου κύριε, κάνατε λάθος σχετικά με το κήρυγμα του ιερέα του χωριού· γιατί εσείς ο ίδιος λέτε ότι οι παρόντες αναστέναξαν στο κήρυγμα του...