«Πήρε χῶμα, ὁπού εἶναι ἡ ταπεινότερη ὕλη, γιὰ νὰ εἶναι πάντοτε ταπεινός· τίποτε δέν εἶναι ταπεινότερο ἀπό τό χῶμα. Σχεδίασε τό κεραμιδένιο σπιτάκι καί ἀφοῦ ἐμφύσησε αυτό δημιουργήθηκε ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου... λοιπόν, σάν σέ τέσσερα τείχη ἀπό πηλό ἔβαλε τό θεῖο ἐμφύσημα ὁ Θεός, ἔβαλε την πνοή Του»
«Καί ἐπεφέρετο ή κιβωτός ἐπάνω τοῦ ὕδατος". Καί ὅσο, λοιπόν, ὑψηλότερα ἀνέβαινε τό νερό,τόσο περισσότερο πλησίαζε πρός τόν οὐρανό καί ἡ κιβωτός. Καί ὅσο ή πλημμύρα τῶν ὑδάτων αὔξανοταν τόσο καί ἡ κιβωτός υψωνόταν καί ἀναβιβαζόταν. Αὐτό πάλι μου θυμίζει μιά μεγάλη καί παρηγορητική ἀλήθεια· τήν ἀλήθεια ὅτι ἡ θλίψι μᾶς ἀνεβάζει πρός τόν οὐρανό. Σύννεφα θλίψεως, κατακλυσμός περιπετειῶν σκιάζουν πολλές φορές τό βίο μας. Και μᾶς φαίνεται τότε μαῦρος καί κατάκλειστος ὁ οὐρσνός. Καί νομίζουμε πώς εἴμαστε μεμονωμένοι κι ἐγκαταλελειμμένοι καί ὁλομόναχοι. Πλάνη, Χριστιανέ μου!
«Ὅταν ἀποβιβάστηκαν ἀπό τήν Κιβωτό, ὁ Νῶε καί ἡ οἰκογένειά του ξεκίνησαν να φύγουν. Σε κάποια βουνοκορφή, παρακάτω, στάθηκαν καί γύρισαν να ρίξουν μιά ματιά. "Επρεπε νά εἴχαμε κάνει κάτι, Νῶε”, εἶπε ἡ γυναῖκα του. "Η παλιά μας Κιβωτός, ἐκεῖ στήν κορυφή τοῦ βουνοῦ, χαλάει τό τοπίο".
“Μήν ἀνησυχῆς. Ἔχω φροντίσει", τή διαβεβαίωσε ὁ Νῶε. "Αφησα μέσα ἕνα ζευγάρι τερμίτες"»(περ. Ελ, Αγ '84, 50).
