Ερχόμουν κι εγώ από την Τιφλίδα μία ή δύο φορές το χρόνο. Όταν πήγαινα να επισκεφτώ συγγενείς, έτρεχα στο κελί του πατέρα μου για να χαιρετήσω. Κάποτε, όταν έφτασα, άνοιξα ελαφρά την πόρτα και είδα ότι ο πατέρας μιλούσε στους ενορίτες του. Βιαζόταν και ετοιμαζόμουν να γυρίσω πίσω. Ξαφνικά, ο πατέρας μου έκανε νόημα να μπω μέσα, αν και δεν με γνώριζε και ήξερα ότι δεν μπορούσε να με δει. Γονάτισε μπροστά μου, με σκέπασε με μια κουβέρτα και άρχισε να προσεύχεται.
Σκεφτόταν κρυφά την Παναγία. Όταν τελείωσε την προσευχή του, μου είπε: «Δεν ξέρεις τι συνέβη εδώ; Από δω και πέρα, όποιος σε ρωτήσει, σε λένε Παναγία». Έτσι με ευλόγησε. Οι ενορίτες του που ήταν εκεί έμειναν επίσης έκπληκτοι. Είθε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του εν ειρήνη ως φύλακας άγγελος, Αμήν! Ο πατέρας μου, ο πατέρας Ιωακείμ, με αποκαλούσε Μανάνα. Όταν με ρωτούν, απαντώ και με τα δύο ονόματα. Δόξα και ευχαριστία στον Κύριο, τη Μητέρα του Θεού και όλους τους αγίους!
Από τα απομνημονεύματα της Μαριάμ-Μανάνα Σαμπανάτζε
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου