Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2022
ΘΑΎΜΑ ΑΓΊΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ.
Ήξερα μια ευσεβή εργατική οικογένεια, αποτελούμενη από έναν σύζυγο, μια σύζυγο και επτά παιδιά. Ζούσαν κοντά στη Μόσχα. Ήταν στην αρχή του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, όταν το ψωμί δινόταν σε κάρτες και σε πολύ περιορισμένες ποσότητες. Παράλληλα, οι μηνιαίες κάρτες δεν ανανεώνονταν σε περίπτωση απώλειας.
Για ψωμί σε αυτή την οικογένεια, ο μεγαλύτερος από τα παιδιά, ο Κόλια, δεκατριών ετών, πήγε στο κατάστημα. Τον χειμώνα, ανήμερα του Αγίου Νικολάου, σηκωνόταν νωρίς και πήγαινε για ψωμί, που έφτανε μόνο στους πρώτους αγοραστές.
Ήρθε πρώτος και περίμενε στην πόρτα του μαγαζιού. Βλέπει - υπάρχουν τέσσερα παιδιά. Παρατηρώντας τον Κόλια, πήγαν κατευθείαν κοντά του. Σαν αστραπή, η σκέψη πέρασε από το κεφάλι μου: «Τώρα θα μου πάρουν τίς κάρτες ψωμιού». Και αυτό θά καταδίκασε όλη την οικογένεια στην πείνα. Με φρίκη, φώναξε ψυχικά: «Άγιε Νικόλαε, σώσε με».
Ξαφνικά, ένας ηλικιωμένος εμφανίστηκε κοντά, ο οποίος τον πλησίασε και του είπε: «Έλα μαζί μου». Πιάνει τον Κόλια από το χέρι και, μπροστά στους έκπληκτους και μουδιασμένους τύπους, τον πηγαίνει στο σπίτι. Εξαφανίστηκε κοντά στο σπίτι.
ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ
Που πας κορίτσι μου;
Η φίλη μου, η Έλενα, είναι πλέον ηλικιωμένη, συνταξιούχος. Αυτό της συνέβη στις μέρες της νιότης της, όταν, ως μέρος μιας γεωλογικής αποστολής, εξερεύνησε τα νησιά Solovetsky. Ήταν αργά το φθινόπωρο, και η θάλασσα άρχισε να σκεπάζεται με πάγο. Ελπίζοντας ότι θα μπορούσε ακόμα να επιστρέψει στη βάση της, η Έλενα. πήγε μόνη της σε ένα από τα νησιά για να ολοκληρώσει τη δουλειά, σκεπτόμενη να επιστρέψει μέχρι το βράδυ.
Επιστρέφοντας το βράδυ, είδα ότι είχε τόσο πολύ πάγο στη θάλασσα που ήταν αδύνατο να περάσει με βάρκα. Τη νύχτα, ο άνεμος και οι παγετώνες παρέσυραν τη βάρκα της και την επόμενη μέρα την ξέβρασαν σε κάποια άγνωστη ακτή. Ο Έλενα ήταν πιστή από την παιδική της ηλικία και προσευχόταν στον Άγιο Νικόλαο για σωτηρία όλη την ώρα. Αποφάσισε να περπατήσει κατά μήκος της ακτής, ελπίζοντας να συναντήσει τουλάχιστον κάποιο κατάλυμα.
Ένας γέρος τη συνάντησε και τη ρώτησε:
«Πού πας κορίτσι μου;»
Περπατάω κατά μήκος της ακτής για να βρω ένα μέρος να ζήσω.
— Μην πηγαίνετε κατά μήκος της ακτής, αγαπητή δεν θα βρείτε κανέναν εδώ για εκατοντάδες μίλια. Και βλέπεις έναν λόφο εκεί πέρα, πήγαινε, ανέβα τον και μετά θα δεις πού θα πας μετά.
Η Έλενα. κοίταξε το λόφο και μετά γύρισε στον γέρο, αλλά δεν ήταν πια μπροστά της. Ο Έλενα κατάλαβε ότι ο ίδιος ο Άγιος Νικόλαος της έδειξε το δρόμο, και πήγε στο λόφο. Από αυτό, παρατήρησε καπνό από μακριά και πήγε κοντά του. Βρήκα εκεί μια καλύβα ψαράδων.
Ο ψαράς εξεπλάγη με την εμφάνισή της σε αυτό το εντελώς έρημο μέρος και επιβεβαίωσε ότι πράγματι για εκατοντάδες χιλιόμετρα κατά μήκος της ακτής δεν θα είχε βρει σπίτι και, σίγουρα, θα πέθαινε από το κρύο και την πείνα. Έτσι έσωσε ο Άγιος Νικόλαος το απρόσεκτο αλλά ευσεβές κορίτσι.
Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2022
Καλό ταξίδι πατέρα Νεκτάριε.
Από την ηλικία των 13 ετών βρισκόταν στο μοναστήρι, στην αγκαλιά του σοφού πατέρα Ελευθερίου, του ηγούμενου και ιδρυτή του ΕΗσυχαστηριου της Καρμπούνα. Έμαθε την υπακοή, την αγάπη του Θεού, τη λαχτάρα για τη Λειτουργία, τη σιωπή, την προσευχή στον ρυθμό της καρδιάς, σαν πνοή Θεού μέσα σου.
Όταν ο πατέρας της καρδιάς του αποκοιμήθηκε, κάτι έσπασε στην καρδιά του. Ο πατέρας Νεκτάριος έκλαψε απαρηγόρητος. Αν το Μοναστήρι ήταν το σπίτι του, τώρα το σπίτι του μετακόμισε στον παράδεισο, μαζί με τον γέρο Ηγούμενο.
Πήγαινε τώρα στον Πατέρα Θεό και στον παλιό ηγούμενο. Το ήπιο, ευγενικό, προσευχόμενο και ταπεινό παιδί πηγαίνει στον κόσμο των πράων.
Ο Θεός να σε αναπαύσει στη Λειτουργία Του πατέρα Νεκταρία.
ΡΟΥΜΑΝΊΑ
Όσιος Βιτάλιος Σιντόρενκο (1928-1992) μνήμη 1η Δεκεμβρίου.
Μιά φορά ο Όσιος Βιτάλιος πήγε να επισκεφθεί τα πνευματικά του τέκνα, που μένανε σε ένα χωριό του Ντονιέτσκ και που είχε διαμορφώσει σε κρυφό Μοναστήρι στον κόσμο. Αυτή η μικρή κοινωνία παρθένων είχε μεγάλες θλίψεις. Πολλές αδελφές ήταν πολύ άρρωστες και το βάρος της ζωής αυξανόταν εξ αιτίας του πολύ μακρυνού δρόμου για το νερό. Την τρίτη μέρα από την αναχώρηση του Οσίου από το χωριό, στον κήπο του σπιτιού που μένανε οι Μοναχές, στον σημείο που ο Όσιος Βιτάλιος συχνά προσευχόταν, άρχισε να τρέχει μιά πηγή καθαρού νερού!
Όσιος Βιτάλιος Σιντόρενκο (1928-1992) μνήμη 1η Δεκεμβρίου.
Aπό το βιβλίο: Ο θαυμαστός Γέροντας Βιτάλιος (Βίος-αγώνας-Χαρίσματα). Εκδόσεις ''Ορθόδοξος Κυψέλη'', Θεσσαλονίκη.
Όποιος σηκώνει τον σταυρό του μέχρι το τέλος λαμβάνει στεφάνι από τον Θεό, η ανταμοιβή του θα είναι τέτοια πού δεν μπορεί να φανταστεί!Όσιος Βιτάλιος Σιντόρενκο (1928-1992) μνήμη 1η Δεκεμβρίου.Aπό το βιβλίο: Ο θαυμαστός Γέροντας Βιτάλιος (Βίος-αγώνας-Χαρίσματα). Εκδόσεις ''Ορθόδοξος Κυψέλη'', Θεσσαλονίκη.
Ο ΣΗΜΕΡΙΝΌΣ ΆΝΘΡΩΠΟΣ.
«Ο σημερινός άνθρωπος βασίζεται πάρα πολύ σε μικροπράγματα και λεπτομέρειες, πολιορκείται από πολλά ψεύτικα και άχρηστα πράγματα και δεν ξέρει πια πώς να διαλέξει.
Αν ξέρεις να επιλέγεις καλά, όλα γίνονται εύκολα και η ζωή είναι όμορφη.
Αν διαλέξεις άσχημα, πάντα παλεύεις...»
Αιδ. Iustin Pârvu
Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κκ Δαμασκηνος για το μακαριστό προκάτοχό του κυρο Κοσμά :
Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κκ Δαμασκηνος για το μακαριστό προκάτοχό του κυρο Κοσμά :
Βίωνε σε όλη την ιερατική του πορεία την αλήθεια των λόγων του αββά Ισαάκ ότι η ταπείνωση είναι το ένδυμα και η «στολή της θεότητος» παρέμεινε ταπεινός, πράος και στην άσκηση των επισκοπικών καθηκόντων του, δεχόμενος και υπομένοντας τις συκοφαντίες και τις αδικίες των ανθρώπων και κυρίως αυτών που γέμισε με ευεργεσίες" τονίζει εύστοχα στο αφιέρωμα του ημερολογίου.
Όσοι πραγματικά τον ηγάπησαν δεν ξεχνούν πως ο μακαριστός πνευματικός τους πατέρας ήταν ένας Άγιος που η πνευματική του ευωδία δεν χάνεται αλλά παρηγορεί τις ψυχές τους και κατά τρόπο θαυμαστό ζεί ανάμεσα τους , έχοντας μια νοερά επικοινωνία στις προσευχές τους.
«Ευτύχησα να γνωρίσω τον τελευταίο προκάτοχό μου κυρό Κοσμά. Πιστεύω ότι ήταν δική του μεσιτεία από τον ουρανό να γίνω Επίσκοπος στη Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας».
Αναφέρει επιγραμματικά ο νέος μας Μητροπολίτης κ.κ Δαμασκηνός.
Και στο αφιέρωμα του συνεχίζει:
«Αποτελεί χρέος τιμής και ευγνωμοσύνης, τόσο για μένα προσωπικός, που θα έχω πάντα την Θεοτίμητη μορφή του ως οδοδείκτη και εμπνευστή στην Ποιμαντική Διακονία μου, όσο και για το χριστεπώνυμο πλήρωμα της νοητής αυτής κιβωτού, ώστε να διδάσκεται από το ιερό παράδειγμα του και να ελκύεται προς μίμηση των αγίων αρετών του »
ΣΕ ΛΙΓΟ Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ...
Τι μεγάλη μέρα που είναι αύριο! Εορτάζει ο άγιος Πορφύριος! «Ένα πέλαγος Χάριτος είναι ο Γερο—Πορφύριος!», είχε πει γι’ αυτόν πανεύστοχα με θαυμασμό ο Άγιος Παπα—Εφραίμ ο Κατουνακιώτης. Ο άγιος αναγνωρίζεται μόνο από έναν άλλον άγιο. Τώρα αυτοί οι Άγιοι περικυκλώνουν την Ελλάδα μας. Σαν ένα ιερό μέτωπο, μια ακαταμάχητη ασπίδα. Τι; Τσάμπα και στον βρόντο αγωνίστηκαν, κόπιασαν, ίδρωσαν, ξενύχτησαν, προσευχήθηκαν, δόθηκαν, αγάπησαν; Μένουμε εμείς αντάμα με τις θεωρίες μας και την ξηρότητα της έλλειψης βιωμάτων. Σε λίγο θ’ αρχίσει ο Εσπερινός του. «Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον. Κύριε, ο Θεός μου, εμεγαλύνθης σφόδρα». Με τέτοιους Αγίους!
π.Δαμιανός
Today we commemorate the Holy Prophet Nahum.
Today we commemorate the Holy Prophet Nahum. His name in Hebrew means “comfort” or “consolation,” and his poem-like prophecy was a message of comfort amidst suffering, a word of hope in a time of darkness and evil, and a message of good will that all is not lost. In essence, it reminded the Hebrews that God maintains final control.
It does us good to be reminded from time to time, that God is still God. That He has the final word on pain, injustice, abuse, and unfairness. For when we think evil and wicked people win while good and decent people are punished, it is best to not complete the scorecard until the final whistle of the game blows. At that point God will make the correct judgment call. The wicked will be punished and the righteous will be rewarded. That knowledge, in itself, gives us comfort and solace.
Fr. John
Θυμηθείτε: Ο Χριστός πέθανε για μένα, για μένα, τον καταραμένο.
Θυμηθείτε:
Ο Χριστός πέθανε για μένα, για μένα, τον καταραμένο.
Θυμηθείτε:
η κοσμική ομορφιά και η γλυκύτητα είναι ψευδείς το σώμα σου πεθαίνει, γίνονται
πύον. Ο Θεός είναι η Πηγή κάθε αληθινής ομορφιάς και ευλογίας, αγαπήστε Τον.
Δημιουργηθήκατε από Αυτόν και στις ευλογίες Του, όπως στα ρούχα, περπατάτε. Να
τον ευχαριστείς και να τον επαινείς, να θυμάσαι τη γύμνια σου.
Θυμηθείτε
ταυτόχρονα: πάντα ανοιχτά ενώπιον του Θεού .
Από το
ημερολόγιο του Αρχιμανδρίτη Σεραφείμ (Rosenberg)
Τέλος το Ηνωμένο Βασίλειο ως χριστιανικό κράτος! Για πρώτη φορά οι Χριστιανοί λιγότεροι.
Σοκαριστικά
τα στοιχεία της απογραφής του 2021
Οι
επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης από την μία και εκείνες της αποικιοκρατίας από
την άλλη άρχισαν πλέον να δείχνουν τα αποτελέσματά τους στις χώρες της Δύσης
και ειδικά σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, στο οποίο αναζήτησαν κατά
περιόδους άνθρωποι από όλες τις πρώην αποικίες και όχι μόνο.
Αυτό
που σε πρώτη φάση πλήττεται όπως όλα τα στοιχεία δείχνουν είναι ο πληθυσμός των
χριστιανών.
Σε μια
χώρα όπως το Ηνωμένο Βασίλειο όπου ο πρωθυπουργός και ο δήμαρχος της
πρωτεύουσας έχουν καταγωγή από την Ασία και ειδικά από χώρες όπου το Ισλάμ
είναι η κυρίαρχη θρησκεία, λέει πλέον πολλά για το μέλλον.
Η
ερευνήτρια Φανούλα Αργυρού εντόπισε τα στοιχεία της πρόσφατης απογραφής του
Ηνωμένου Βασιλείου του 2021 και τα όσα δημοσίευσε στην εφημερίδα Σημερινή της
Κύπρου θα πρέπει σίγουρα να βάλουν σε σκέψεις πολλούς ακόμα και στην Ελλάδα…
Γράφει
χαρακτηριστικά: «Tο Γραφείο Εθνικής Στατιστικής (Office of National Statistics)
δημοσιοποίησε σήμερα τα στοιχεία απογραφής του πληθυσμού που διενεργήθηκε το
2021 όσον αφορά το θρήσκευμα. Ακολουθούν τα στοιχεία σύμφωνα με την σύνοψη της
Στατιστικής Υπηρεσίας.
«Για
πρώτη φορά στην απογραφή του πληθυσμού για την Αγγλία και Ουαλία, κάτω από το
μισό πληθυσμό (το 46.2%, δηλαδή 27.5εκ πολίτες) δήλωσαν ότι θεωρούν τους
εαυτούς των «Χριστιανούς», ένα ποσοστό 13.1% λιγότερο από την προηγούμενη
απογραφή του 2011, που οι Χριστιανοί ήταν 59.3%, (δηλαδή 33.3 εκατομμύρια).
Υπήρξε
αύξηση στον αριθμό των ανθρώπων που θεωρούν τους εαυτούς των «Μουσουλμάνους»
(3.9 εκατομμύρια ή 6.5% το 2021). Στην απογραφή του 2011 οι Μουσουλμάνοι ήταν
2.7 εκατομμύρια, δηλαδή το 4.9% του πληθυσμού. Οι «Ινδουιστές» («Hindu») ένα
εκατομμύριο (1.7% του πληθυσμού). Το 2011, οι Ινδουιστές ήταν 1.5%.
Το
Λονδίνο παραμένει η πιο θρησκευτικά διαφοροποιημένη περιοχή της Αγγλίας.
«Χριστιανός» παραμένει ακόμα η πλέον κοινή απάντηση στο Λονδίνο (40.7%, 3.6
εκατομμύρια των συνήθη κατοίκων). Πέραν του ενός τέταρτου (25.3%, 2.2
εκατομμύρια) του πληθυσμού του Λονδίνου είναι άλλου, μη χριστιανικού
θρησκεύματος. Δηλαδή, υπήρξε αύξηση από το 2011 που ήταν 22.6% (1.8
εκατομμύριο). Οι επόμενες πιο κοινές θρησκευόμενες ομάδες στο Λονδίνο είναι
«Μουσουλμάνοι» 15.0%, (το 2011 ήταν 12.6%) και οι «Ινδουιστές» 5.1%, (το 2011
ήταν 5.0%).
Άθρησκοι
σε Αγγλία και Ουαλία δηλώνουν σήμερα 22.2 εκατομμύρια πολίτες (ή 37,2%)».
Ο
Διευθύνων Σύμβουλος των Humanists UK Andrew Copson σε άρθρο στο BBC πρόσθεσε
ότι τα στοιχεία θα πρέπει να είναι «ένα κάλεσμα αφύπνισης που προκαλεί νέες
επανεξετάσεις του ρόλου της θρησκείας στην κοινωνία».
«Κανένα
κράτος στην Ευρώπη δεν έχει τόσο συγκροτημένο θρησκευτικό σύστημα όσο εμείς
όσον αφορά τη νομοθεσία και τη δημόσια πολιτική, ενώ ταυτόχρονα έχει έναν τόσο
μη θρησκευόμενο πληθυσμό».
Η
απογραφή διερευνά πώς διαμορφώνεται η βρετανική κοινωνία από τις απαντήσεις των
ανθρώπων σε ερωτήσεις σχετικά με τον εαυτό τους, το νοικοκυριό τους και το
σπίτι τους.
Τα
αποτελέσματα βοηθούν τους οργανισμούς να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με τον
σχεδιασμό και τη χρηματοδότηση δημόσιων υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων των
μεταφορών, της εκπαίδευσης και της υγειονομικής περίθαλψης.
Η
έρευνα του 2021, που πραγματοποιήθηκε στις 21 Μαρτίου πέρυσι, συμπληρώθηκε από
περισσότερα από 24 εκατομμύρια νοικοκυριά σε όλη την Αγγλία και την Ουαλία.
Περισσότερα στοιχεία από την απογραφή πρόκειται να δημοσιευτούν σταδιακά τα
επόμενα δύο χρόνια.
Η
απογραφή της Σκωτίας επρόκειτο να πραγματοποιηθεί το 2021 αλλά καθυστέρησε κατά
ένα χρόνο λόγω της πανδημίας του Covid.
ΟΙ ΤΗΛΕΜΑΡΑΘΩΝΙΟΙ , ΟΙ ΧΡΙΣΤΟΜΑΡΑΘΩΝΙΟΙ και οι κυνηγοί της χαμένου «Κιβωτού».
.jpg)
ΟΙ
ΤΗΛΕΜΑΡΑΘΩΝΙΟΙ ,
ΟΙ
ΧΡΙΣΤΟΜΑΡΑΘΩΝΙΟΙ
και οι
κυνηγοί της χαμένου «Κιβωτού».
π.Διονύσιος
Ταμπάκης
ΜΕΤΑ
από τους γνωστούς τηλεμαραθωνίους των
κυνηγών της χαμένου «Κιβωτού» ας μιλήσουμε για τους πραγματικούς
Χριστομαραθωνίους πολύπαθων και αφανών Κληρικών για τους οποίους κανένα συστημικό κανάλι δεν ασχολήθηκε ,ούτε
φράγκο έδωσε ποτέ .
Γι’αυτούς τους Ιερείς αξία είχαν και έχουν μονάχα οι
Χριστομαραθώνιοι και οι μάχες που τόσα
χρόνια δίνουν πίσω από τα δημοσιογραφικά πλατό για να κινούνται στα πλάτη και μήκη της δικής τους Χριστοαγάπης πίσω από
τις πλάτες της ανθρωπίνης επιβεβαιώσεως.
Όμως
καιρός επιτέλους να μιλήσω
για τον ήρωα μα και οσιότατο Πεθερό μου τον Παπα-Φάνη .
Από
δεκατεσσάρων χρονών ξενιτεύθηκε στους ωκεανούς του κόσμου όλου για να βοηθήσει
την οικογένειά του που ζούσε σκαρφαλωμένη σε ένα ακριτικό και λησμονημένο από τον χάρτη χωριό,την
Μελισσόπετρα , απέναντι από το κυρίαρχο βλέμμα της Παναγιάς της
Μολυβδοσκέπαστης.
.jpg)
Είχε
και άλλα οκτώ αδέλφια μικρότερα να στηρίξει και έτσι ένα πρωϊνό πήρε το μικρό
δισάκι του και το έβαλε για τον Πειραιά να εργαστεί στα καράβια.
Διαμάντι
ακέραιο μέσα σε εκείνο το περιβάλλον είχε συνάμα και τρία ναυάγια όπου πάλεψε
σαν τον Οδυσσέα για να σωθεί αλλά και να σώσει τους συναδέλφους του.
Κάποτες,
γύρω στα εικοσιπέντε του, είχε ναυάγιο κοντά στις άγριες θάλασσες της Ιαπωνίας
.
Το
εμπορικό πλοίο είχε αρπάξει φωτιά και όλοι είχαν επιβιβαστεί στην βάρκα για να
γλυτώσουν το κορμί τους.
Μα
μόλις θυμήθηκε πως είχε αφημένο στην
μικρή καμπίνα του τον Σταυρό του που είχε μέσα Τίμιο Ξύλο.
Αμέσως
παράτησε την βάρκα ,ενώ όλοι του φωνάζαν
και με κίνδυνο την ζωή του έφτασε στο ασκητικό γιατάκι του και πήρε τον Σταυρό στα χέρια του.
Μέχρις
να επιστρέψει, μπαρουτοκαπνισμένος
απ’την κάπνα, όλοι στην λέμβο
είχαν γίνει κάρβουνο από την φωτιά.
Μαχητής
στην θάλασσα, όπως και στην στεριά .Μα και μαχητής σεμνός και αξιοπρεπής της
βασανισμένης Εκκλησιάς μας.
Αν και
μεγάλωσε μαζί με την ακούραστη και λιτή
πρεσβυτέρα και συνοδοιπόρο του
,με αξιοπρέπεια απαράμιλλη 7 παιδιά στην μοναχική ηπειρώτικη γη ,δεν τον πτόησαν ποτέ ούτε οι
γκρεμνοί στα απαράκλητα και τραχιά βουνά της Πίνδου , ούτε τα χιόνια,ούτε το
αδυσώπητο κρύο ,ούτε οι πάγοι στους
έρημους χωματόδρομους γα να προφτάσει με το λιοχάραμα να αρχίσει την Λειτουργία
του.
Δεν
τον φόβισαν ποτέ ούτε οι λύκοι ,ούτε οι αρκούδες που μπροστά του πρόσωπο με
πρόσωπο τον αγριοκοκοίταξαν…δεν σκιάχτηκε
την ανθρώπινη εγκατάλειψη ,τις αδικίες ,τις περιφρονήσεις ,την ένδεια
από κοσμικές παρηγοριές …Δεν τον πτόησε ποτέ η μοναξιά ,η καταφρόνια στο
περιθώριο να ζει και να λειτουργεί σαν ασκητής και «ωσει νυκτικόραξ εν οικοπέδω», όταν κάποιο άλλοι αρωματισμένοι,
σιδερωμένοι και φινετσάτοι Κληρικοί του
Άστεως περιπολούν ενδόξως τα κοινωνικά και εκκλησιαστικά σαλόνια.
Τον
θυμάμαι τον πεθερό μου πριν γίνω και εγώ Ιερεύς(αν και πάντα αισθανόμουν και
αισθάνομαι μπροστά στην δική του Ιερατική λεβεντιά ως κάλπικος νάνος) να του
κάμω τον ψάλτη μία μεγάλη Εβδομάδα στα εννιά συνοριακά χωριά.Να κάμει εννιά
Επιταφίους και εννιά Αναστάσεις …
Και
τώρα παρά τα εξήνταπέντε του χρόνια
αείζηλος και ακούραστος τρέχει σαν τον Άι- Βασίλη, όχι με κανένα πολυκιβικό και
πολυτελή έλκυθρο, αλλά με ένα
τρισμεταχειρισμένο και χιλιάρι Fiatάκι , στα ξεχασμένα και πολύκλαυστα
ακριτικά χωριά και στις ανηφοριές για να μην αφήσει όσα γεροντάκια απέμειναν ακοινώνητα , αδιάβαστα και ακήδευτα.
Όλοι ελάκησαν…γιατροί, αστυνομικοί, δάσκαλοι…μόνο
κάποιοι λησμονημένοι παπάδες απέμειναν να φυλάνε θερμοπύλες σαν
τον Παπα-Φάνη.
Ήταν
από τους πρώτους Ιερείς που με κίνδυνο την ζωή του μπήκε στην Αλβανία ,όταν
πέθανε ο Ενβέρ Χότζα, για να ξαναλειτουργηθούν
οι αλιβάνιστες Εκκλησιές.
Έδωσαν
εντολή να τον πυροβολήσουν σαν ανέβαινε με τον μποξά και τα ιερά στην πλάτη
έναν λοφίσκο.
Μα
θαυμαστώς ένα απρόσμενο νέφος τον
έσωσε από τα παρατεταμένα πολυβόλα.
Του το
ανέφερε ο ίδιος Στρατιώτης που τον είχε βάλει στον στόχο, όταν μετά από καιρό ο
ίδιος ο Παπα-Φάνης του ευρήκε εργασία στα Γιάννενα για να τον βοηθήσει.
Αυτά
τα λίγα που είναι και’ άλλα κι άλλα τόσα για τον Πεθερό μου τον Παπα-Φάνη του
οποίου η μόνη του περιουσία ,μετά από
τόσες δεκαετίες αλέρωτου ιδρώτα, είναι τα πολυκαιρισμένα ,μπαλωμένα μα
καθάρια ράσα του και η αμπάλωτη
συνείδησή του για το ότι έπραττε πάντα και με αρχοντιά σεμνή το τιμημένο χρέος του .
Ο π. Αγαθάγγελος Μιχαηλίδης εξομολογούσε με πυρετό 40 βαθμούς σώζοντας μία γυναίκα από την αυτοκτονία
Ο π. Αγαθάγγελος Μιχαηλίδης εξομολογούσε με πυρετό 40 βαθμούς σώζοντας μία γυναίκα από την αυτοκτονία
«Κάποτε ὁ π. Ἀγαθάγγελος Μιχαηλίδης (1908-1991) ἦταν στό κρεββάτι. Μέ πυρετό 39-40 βαθμούς. Καί ἐξομολογοῦσε. Ἕνας κληρικός φίλος του μάταια προσπαθοῦσε νά πείση τόν π. Ἀγαθάγγελο νά σταματήση· καί τόν κόσμο, πού περίμενε τή σειρά του, νά φύγη.
—Γιά τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ! Καίγεται στόν πυρετό!
Πολλοί ἔφυγαν. Μιά γυναῖκα ἐπέμενε. Καί παρότι ὁ φίλος κληρικός εἶχε πιά πεισμώσει καί τοῦ ζητοῦσε ἐπιτακτικά νά μήν τή δεχθῆ, ὁ π. Ἀγαθάγγελος τή δέχθηκε. Καί ὅταν τελείωσε, τοῦ εἶπε:
—Ἄν δέν τήν ἄφηνες νά ἔλθη νά ἐξομολογηθῆ, θά τήν εἶχες πάρει στό λαιμό σου: Πήγαινε κατ’ εὐθεῖαν γιά αὐτοκτονία!
Καί τοῦ ἔδειξε ἕνα μπουκαλάκι γεμᾶτο δηλητήριο, τό ὁποῖο τοῦ τό εἶχε παραδώσει. Ἡ ἐξομολόγησι τήν ἔσωσε».
Ἀπό τό βιβλίο:
Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ
Ἡ Εξομολόγηση - Μετάνοια: Τό Ἀντικλείδι τοῦ Παραδείσου
ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός
Ἀθήνα 2012
https://gkiouzelisabeltasos.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
