Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2017
EVERYDAY SAINTS by Archimandrite Tikhon Shevkunov
EVERYDAY SAINTS
by Archimandrite Tikhon Shevkunov
A review and excerpts from an amazing
book that eloquently speaks about the soul of Russia that is so misunderstood
in the world today.
I discovered this book while surfacing
the internet at the beginning of December and I ordered it from Amazon. I finished reading it last night and I was
simply blown away by the profound spirituality that it offers to a suffering
world. The book was first published in
Russian in 2011. It was translated into
English in 2012. More than a million
copies and several million electronic versions of this book were published in
less than a year after its release.
Every Day Saints is the English translation of the work that has soared to
the top of the bestseller lists in Russia since its publication in late
2011. Winner of several national awards
including “Book of the Year,” its readership spans philosophical
boundaries. Surpassing all competition
many times over, it was voted the most popular book in Russia for 2012.
Open the book and you will discover a
wondrous, enigmatic, remarkably beautiful yet absolutely real world. Peer into
the mysterious Russian soul, where happiness reigns no matter what life may
bring. Page upon page of thanks, praise,
and testimonies to the life-changing effect of these bright, good hearted, and
poignant tales have flooded the Russian media.
As a retired Greek Orthodox priest in
America, I would recommend especially that every priest or young man who plans
to become a priest in the Orthodox Christian Church should read this book. Every
lay person in the Orthodox Church in America should read this book to grasp the
triumphant spirituality that pervades our Holy Orthodox Church. It reveals to us how the Russian Orthodox
Church survived seventy years of brutal atheistic communist brutality. This is especially important for Orthodox
Christians in America who, facing rampant materialistic liberalism, need a firm
spiritual foundation to defend themselves from this scourge of contemporary
life. This scourge is just as
destructive as communist atheism.
Compiled
by:
+Fr.
Costas J. Simones, Waterford, CT, USA, December 30
EXCERPTS FROM THE BOOK
The
translator of this book writes the following in the introduction of the
book. “It may surprise some of us who
grew up during the Cold War, but Russia, feared for so many years as the land
of godless Communists, is in fact one of the most intensely spiritual and
devout nations in the world. The
profound faith of its people, Orthodox Christianity, rooted in a mystical
understanding of life as a covenant and
of worship as a sacrament, has always been the secret underpinning of the
mysterious Russian soul, whose elusive immanence makes Russian literature, art,
and music so special. In the twentieth
century, under brutal totalitarianism of the Soviet system, Russia endured some
of the very darkest days in human history.
Yet where there is darkness, as this book shows, light shines forth ever
brighter to meet it. Ultimately, though
it may take a while, love and light and compassion conquer hatred and darkness
and indifference.
Whether we are religious or skeptical,
whether you care about Russia or not, you can still let this book transport you
to a world and a way of looking at things of which most of us have no
inkling. A world of ritual and sacred
ceremonies; of ringing Church bells and angelic choirs; of poverty and husbandry; of devotion to the land and
also to spiritual objects of unearthly yet practical beauty, such as icons; a
world of onion domes and candles; of incense, of prayers, of souls and
spirits.
Welcome to a world where everything
means something and everything has a reason.
A world of tradition and honor, yet of humor; of rigor, yet of profound
compassion; of hard work performed with devout reverence, yet of ease and
profound inner contentment. A world of
modesty that is also majestic. It is a
world of monasteries and cathedrals and convents, of bishops, of monks and
nuns, of prayer, and of contemplation.
This is a world where the Divine is present in everyday life; where
every action, every thought, and every feeling has consequences; where uncanny
coincidences are commonplace. A place
where we are not alone, bereft of plan or purpose, in an empty and meaningless
universe.”
THE MEANING OF DEATH
Visiting the dying Sergei Fydorovich
I said that I have come in order to
remind him of the precious teaching that is kept and passed on by the Church
from generation to generation. The
Christian Church does not only believe, but absolutely knows that physical death
is not by any means the end of our existence, but is instead the beginning of a
new life for which the person is predestined.
This new life is endless and is open to
those who have filled themselves with God our Lord, Jesus Christ. I told Bondarchuk about the beautiful and
remarkable world after death that is endlessly good and full of light to which
our Savior will lead anyone who trusts himself unto Him with all of his heart. And I told him that one needs to prepare for
this great event of dying and transition into a new life.
As for the horrible visions that had so
cruelly been torturing the patient, I tried here to set forth the basic
teachings and experience of the Church about the reality of the influence upon
us of the evil spirits. Modern man has
difficulty accepting this theme.
However, Sergei Fyodorovich had clearly felt the reality of the presence
in our world of these pitiless spiritual entities for himself, and so he
listened to me with great attention. At
the threshold of death, once someone approaches the boundaries between this
world and the next world, the previously impermeable barrier between the two
worlds can dissolve. Unexpectedly one
can begin to see a new reality. One of
the greatest shocks is often the fact that this revealed new reality can be
aggressive and truly awful.
People who are separated from the Church
do not understand that because of their sins and passions for which they have
not yet repented, they can be prey to these evil spiritual entities, which the
Orthodox Church calls demons. These
demons were in fact torturing the dying man, partly by taking on the visages of
persons who he had once known. The goal
of these demons is to frighten us, to make us feel terror, powerlessness, and
utter despair. Their goal is to make
sure that the soul passes into the other world in an agonized state of
hopelessness, despair, and the absence of belief in God or any hope of
salvation. When I finished, Sergei
Fyodorovich, the dying man, said that he wished to confess his sins with a full
heart and receive the Holy Mysteries of Christ.
I went back to Sergei Fyodorovich and
told him that now we would get ready for confession and Holy Communion. “But I have no idea how that is done.” “I’ll help you. But just one thing: do you
believe in the Lord God and in our Savior Jesus Christ?” “Yes! Yes! I do believe in Him!” “But I, I’ve always been asking Tolstoy for
help.”(being an atheist as a communist
during his adult life and Tolstoy became like a god to him) “Tolstoy was a wonderful and great writer!
But he will never be able to defend you from those horrible visions that you
have been having. Only the Lord can do
that.”
It was now time to prepare for the Sacraments
of confession and Holy Communion.
However, as before, the portrait of his beloved genius was on the wall
opposite him like an icon. There was no
way that I could place the Holy Gifts of Holy Communion on the commode beneath
the portrait of Tolstoy. It was
unthinkable! In life, Tolstoy had not
only refused to believe in the Sacraments of the Church, but he had openly and
cruelly mocked them. Indeed, he had with
particular refinements satirized even the very Sacrament of Holy Communion.
Bondarchuk confessed before God all the
sins of his life profoundly, courageously, and sincerely. After this the whole family walked into the
room, and Sergei Fyodorovich, for the first time since his distant childhood,
partook of Holy Communion. Everyone was
amazed with what feeling he did this.
Even the expression of pain and suffering that had never gone from his
face had suddenly vanished.
Before I left the house I had another
moment alone with Sergei Fyodorovich. I
wrote the simple Jesus Prayer on a little piece of paper and left it in front
of him: “Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me, a sinner.” Sergei
Fyodorovich did not know any prayers.
And of course in his condition he could not learn anything more
complicated. I then removed my monastic
prayer rope from my own arm and taught Sergei Fyodorovich how to use it. He was no loner being tormented by dreadful
visions. He had calmed down and was
somehow visibly resigned to the suffering of this world. His daughter told me that he often saw her
father staring for hours at the icon of Jesus, (which had replaced the large portrait of Tolstoy) or, having
closed his eyes, whispering a prayer at each knot of his prayer rope. Sometimes he would press the little cross at
the end of the prayer rope to his lips. (After
the death of Sergei, a number of his atheistic communist friends were baptized
members of the Orthodox Church.)
Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2017
Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2017
ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΛΕΠΡΟΥ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΗΣ
Τήν Τετάρτη 4η Ἰανουαρίου 2017 ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρός ἡμῶν Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ. Εἰς τόν Ἱερὸν Ναόν μας θὰ ἑορτάσουμε τήν μνήμη του κατά τό ἀκόλουθο πρόγραμμα:
Τρίτη 3η Ἰανουαρίου ἑσπέρας καὶ ὥρα 5:00μ.μ. Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ Ὁσίου πατρός ἡμῶν Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ.
Τετάρτη 4η Ἰανουαρίου πρωὶ καὶ ὥρα 7:00π.μ. Ὄρθρος καί Θεία Λειτουργία ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ.
Τό ἑσπέρας καὶ ὥρα 5:00μ.μ. Θὰ τελεσθοῦν οἱ Ἀκολουθίες τῶν Μεγάλων καί Βασιλικῶν Ὡρῶν τῶν Θεοφανείων καὶ τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ.
Κατὰ τὶς ὡς ἄνω ἀκολουθίες θὰ τεθεῖ εἰς προσκύνησιν τεμάχιο ἐκ των Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ὁσίου.
Τρόπος Μετάβασης
Λεωφορεία:
856 Από Αιγάλεω, Ομόνοια, Σύνταγμα
140 Από Ηλιούπολη, Καισαριανή και Γλυφάδα 206, 212, 237 Από Μετρό Δάφνης Στάση Αγίας Φωτεινής ή Πλατεία Ηρώων Ευαγγελίστριας 1, Υμηττός Τηλ. 2109701580
ΠΑΝΑΓΙΟΝ - WORLD SAINTS > ΜΗΝΑΙΟΝ > 3 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
1.Μαλαχίου προφήτου (400 π.Χ.).
2.Γορδίου Καισαρείας, μάρτυρος (4ος αἰών).
3.᾿Ανωνύμου μητρὸς μετὰ τῶν δύο τέκνων
αὐτῆς.
4.Πέτρου μοναχοῦ ἐν ᾿Ατρώᾳ.
*
5.Θωμαΐδος τῆς ἐν Λέσβῳ [εἰς ἄλλους
καὶ 1/1] .
6.᾿Εφραὶμ μοναχοῦ καὶ μάρτυρος ἐν Νέᾳ
Μάκρῃ ᾿Αττικῆς. (᾿Ανεύρεσις λειψάνων) (1950).
7.᾿Ακακίου ὁσίου τοῦ θαυματουργοῦ τοῦ
ἐν Λάτρῳ (Παρισινὸς κῶδιξ 361).
8.Τίτου ἢ Φίλιους, ᾿Επισκόπου Τόμιδος
Δακίας (Ρουμανίας) (4ος αἰών).
9.Μελίτωνος ἐκ Βυρητοῦ ἡγουμένου ῾Αγ.
Σάββα (537) (Α) (Αρ).
10.᾿Αβελάρδου ἡγουμένου (753).
11.Γενεβιέβης (Geneviève) τῶν Παρισίων
(Λουτέτσια – Γαλατίας) (Γαλ- λία) (512). (Αθ), (Γ), (Κ).
12.Κηρίνου Πρίμου, Θεαγένους μαρτύρων
(320) (Ρμ).
13.Δανιήλ διακόνου ἱερομάρτυρος ἐν
Παδούῃ (168) (Ρμ).
14.Φιορένζου ἐπισκόπου Βιέννης (275)
(Ρμ).
Γεώργιος Ε. Πιπεράκις (Συγγραφέας)
Ἐμμανουήλ Πιπεράκης (Διαδικτυακή έκδοση)
Ἐμμανουήλ Πιπεράκης (Διαδικτυακή έκδοση)
Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2017
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΔΗΣ. ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ
Ο
ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΔΗΣ
Μετά
την πτώση του, ό πρώτος άνθρωπος απορρίφτηκε από τόν Θεό. Στο πρόσωπό του απορρίφτηκε
σύνολο τό ανθρώπινο γένος, του οποίου ό Αδάμ είναι ό γενάρχης. Έτσι, όλοι οι
άνθρωποι, τελειώνοντας μέ τόν σωματικό θάνατο τό επίγειο ταξίδι τους,
κατέβαιναν μέ τίς ψυχές τους στις υποχθόνιες φυλακές του άδη.
Στα έγκατα της γης βρίσκεται ό αδης. Εκεί καίει «ή αιώνια φωτιά, πού έχει ετοιμαστεί γιά τόν διάβολο και τούς δικούς του», οι όποιοι δημιουργήθηκαν αλλά και έπεσαν πριν από τή δημιουργία τού υλικού κόσμου. Εκεί υπάρχει τό σκοτάδι τό εξώτερο, εκεί τά τάρταρα, εκεί τό τρίξιμο των δοντιών, εκεί τό ακοίμητο σκουλήκι, εκεί ό ακατάπαυστος καί μάταιος θρήνος, εκεί τά ποικίλα βάσανα γιά τά ποικίλα αμαρτήματα, ανάλογα με τόν βαθμό της άμαρτωλότητας κάθε ανθρώπου.
Ό ψυχικός θάνατος είναι θάνατος πραγματικός, πού μάς προσέβαλε μέσω των προπατόρων μας. Ό θάνατος έχει εξουσία καί πάνω στο σώμα μας. Ή εξουσία αυτή εκδηλώνεται τόσο στη διάρκεια της επίγειας ζωής μας, με τίς ασθένειες καί με άλλες αναρίθμητες συμφορές, όσο καί στο τέλος της, με τό πιο φοβερό από τά επίγεια φαινόμενα, τόν χωρισμό της ψυχής από τό σώμα.
Στούς αιώνες πού προηγήθηκαν της ενανθρωπήσεως τού Σωτήρα μας, ή εξουσία τού θανάτου πάνω στον άνθρωπο ήταν απόλυτη. Μετά την έξοδο της ψυχής οποιουδήποτε ανθρώπου, είτε ασεβούς-ειδωλολάτρη είτε δικαίου της Παλαιός Διαθήκης, αυτή κατέβαινε στον αδη, ένώ τό σώμα θαβόταν στήν γή, όπου διαλυόταν, όπως συμβαίνει καί σήμερα. Οι ψυχές των ασεβών ρίχνονταν στήν άσβεστη φωτιάκαθώς άνηκαν τελειωτικά στον αιώνιο θάνατο. Οι ψυχές τών δικαίων, πάλι, κλείνονταν στις λιγότερο οδυνηρές φυλακές του άδη, όπου ταλαιπωρούνταν, βέβαια, από τόν περιορισμό καί τό σκοτάδι, άλλά συνάμα καί παρηγορούνταν από την ελπίδα της λυτρώσεως.
Όλες οι συνθήκες της επίγειας ζωής φανερώνουν στον άνθρωπο ότι αυτός είναι εξόριστος πάνω στη γή, εξαιτίας της φρικτής παραβάσεως της θείας εντολής. Άλλά πιο πολύ τού τό φανερώνει ό θάνατος, πού δεν δείχνει σεβασμό καί συμπόνια σε τίποτα τό ανθρώπινο, όσο υψηλό ή σπουδαίο κι αν είναι αυτό. Χτυπά καί τη νιότη καί την ομορφιά καί τή μεγαλοφυΐα καί τή δύναμη καί τόν πλούτο. Μέ κανέναν τρόπο δεν μπορεί ό άνθρωπος ν’ αποτρέψει τόν αδυσώπητο θάνατο, πού
αποτελεί
γιά τό ανθρώπινο γένος την εμπειρική απόδειξη της πτώσεως, της αμαρτίας καί της
τιμωρίας του.
Ό
θάνατος διακηρύσσει ότι ό άνθρωπος είναι πλάσμα καί δούλος πού επαναστάτησε
εναντίον τού Πλάστη και Κυρίου του, ότι καί τά πιο μεγάλα επίγεια έργα των ανθρώπων
δεν έχουν καμιάν αξία γιά την αιωνιότητα, ότι «αυτό πού τιμούν οι άνθρωποι τό
σιχαίνεται ό Θεός».
Ό θάνατος είναι τιμωρία. Πλήττοντας κάθε άνθρωπο, αποδεικνύει ότι κάθε άνθρωπος είναι παραβάτης. Πλήττοντας όλους τούς ανθρώπους χωρίς εξαίρεση, αποδεικνύει ότι ολόκληρη ή ανθρωπότητα ευθύνεται καί τιμωρείται γιά την παράβαση. Μόνο μπροστά στήν ευσέβεια στέκεται μέ σεβασμό ό θάνατος. Έτσι, ή προσευχή ενός δικαίου ανθρώπου μπορεί καμιά φορά να σταματήσει τόν θάνατο καί να μεταθέσει την ώρα του.
ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ.ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ. Β
Η ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ. ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ.
Η
ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ
Ό
σατανάς δεν ικανοποιήθηκε με τό ότι υπέταξε τόν άνθρωπο καί μαζί του όλη τή γη,
με τό ότι τόν κρατούσε αιχμάλωτο, χρησιμοποιώντας σάν αλυσίδες τά διάφορα πάθη
πού ξεσήκωνε μέσα του, με τό ότι τόν έκανε δούλο της αμαρτίας καί, μέσω αυτής,
δούλο δικό του. Ό λογισμός πού κυρίεψε τόν πονηρό άγγελο όσο βρισκόταν στον
ουρανό, δεν τόν άφησε ούτε καί τότε πού ρίχτηκε, μετά την αποστασία του, κάτω από
τόν ουρανό, στα πρόθυρα, θα λέγαμε, του άδη. Ποιος λογισμός; Να γίνει ίσος μέ
τόν Θεό!
Τόν λογισμό του, λοιπόν, αυτόν τόν έκανε πράξη, εισάγοντας στη γή την
ειδωλολατρία.
Τό
ανθρώπινο γένος όλο καί αυξανόταν, ένώ συνάμα όλο καί περισσότερο Ικανοποιούσε
όχι μόνο τίς ανάγκες του, άλλά καί τίς ιδιοτροπίες του καί τίς αμαρτωλές επιθυμίες
του. Μέ τέτοια ζωή, όμως, ή αυτογνωσία καί ή θεογνωσία είναι ασυμβίβαστες! Έτσι,
βυθισμένοι στις επίγειες μέριμνες καί άπολαύσεις, οι άνθρωποι έγιναν αποκλειστικά
σαρκικοί καί έχασαν την ίδια την έννοια του ενός καί αληθινού Θεού. Άλλά τό
αίσθημα της τιμής προς τόν Θεό, αίσθημα εγγενές στον άνθρωπο από την πλάση του
καί επομένως φυσικό, είναι αναφαίρετο από την καρδιά του. 'Η πτώση δεν τό
κατέστρεψε, μόνο το αλλοίωσε, του στέρησε την αυθεντικότητα του. Οδηγημένοι ασυνείδητα
άπ’ αυτό τό αίσθημα, οι άνθρωποι, μέσα στον μεταπτωτικό σκοτισμό τους,
προσκύνησαν σάν θεούς τόν εφευρέτη της αμαρτίας, τόν πεσμένο άγγελο, καί τό
τάγμα των δαιμόνων του. Θεοποίησαν την αμαρτία, πού τούς θανάτωσε ψυχικά, σ’ όλες
τίς μορφές της. Θεοποίησαν καί τούς εκπροσώπους της αμαρτίας, τά πονηρά
πνεύματα Θεώρησαν θεϊκές άπολαύσεις τούς τρόπους ικανοποιήσεως όλων των παθών.
Τίμησαν καί την πορνεία καί τή μέθη καί την κλοπή καί τόν φόνο. Κάθε πάθος εκπροσωπούνταν
από τό δικό του είδωλο.
Τά
είδωλα ήταν σύμβολα των δαιμόνων εντελώς ξένα προς τή ζωή, εντελώς νεκρά ως προς
τά πνευματικά αισθήματα. Μπροστά τους τελούνταν ατομικές, οικογενειακές καί
μαζικές λατρευτικές πράξεις, μέ την προσφορά ζωοθυσιών ή καί άνθρωποθυσιών. Αλλά
ή λατρεία τών ειδώλων ήταν στήν ουσία λατρεία των δαιμόνων, όπως μάς βεβαιώνει
ό απόστολος Παύλος. Οι ειδωλολατρικοί ναοί καί τά ίδια τά είδωλα ήταν τά πιο αγαπητά
κατοικητήρια τών πονηρών πνευμάτων. Άπ’ αυτά έδιναν μέ ανθρώπινη φωνή χρησμούς,
εξαπατώντας τή δύστυχη ανθρωπότητα. Ναός καί κατοικητήριο τού σατανά έγινε καί
ό ίδιος ό άνθρωπος, αφού έπαψε να είναι ναός τού αληθινού Θεού.
'Η
ειδωλολατρία απλώθηκε σ’ όλη τή γη καί έγινε δεκτή άπ’ όλους σχεδόν τούς
ανθρώπους. Μόνο λίγοι εκλεκτοί άνθρωποι διαφύλαξαν την αληθινή θεογνωσία, λατρεύοντας
τόν μοναδικό Θεό. Αργότερα ό Θεός διάλεξε γιά τή διακονία Του τόν ισραηλιτικό
λαό, στον όποιο έδωσε γραπτό νόμο. Ή ειδωλολατρία, ωστόσο, τόσο ισχυρή έλξη ασκούσε
στήν πεσμένη ανθρωπότητα, πού ακόμα καί ό εκλεκτός λαός τού αληθινού Θεού
συχνά, εγκαταλείποντας Εκείνον, λάτρευε θεούς ψεύτικους
Ό
άνθρωπος, αφότου μέ την πτώση του στερήθηκε τό θείο Φως, τό Άγιο Πνεύμα, έπρεπε
να αρκείται στο δικό του φτωχό φως, τό φως της λογικής. Αυτό τό έμφυτο φώς, όμως,
πολύ λίγους ανθρώπους οδήγησε στη γνώση τού αληθινού Θεού. 0ι περισσότεροι
χρησιμοποίησαν τή λογική τους δύναμη γιά την απόκτηση κάθε λογής επίγειων ανέσεων
καί γιά την ανάπτυξη διαφόρων επιστημών καί τεχνών, οι όποιες ακριβώς
συμβάλλουν στήν αύξηση καί την αναβάθμιση αυτών τών ανέσεων, άλλά συνάμα
ευνοούν καί την αμαρτωλή ζωή, επισφραγίζοντας, εδραιώνοντας καί ωραιοποιώντας την
πτώση μέ ποικιλόμορφα καί εντυπωσιακά επιτεύγματα.
Πανηγυρίζει
ό άνθρωπος γιά την ευημερία πού τού εξασφαλίζουν οι επιστήμες του. Αυτές, όμως,
ώς καρπός της πτώσεως, τόν οδήγησαν στήν αυτάρκεια καί την αυτονόμηση από τόν
Πλάστη του, τόν έκαναν να πιστέψει ότι δεν έχει ανάγκη τόν Θεό καί τή χάρη Του.
Απορρίπτοντας καί βλασφημώντας τό Άγιο Πνεύμα, οι ανθρώπινες επιστήμες έγιναν
τό πιο ισχυρό όπλο τού διαβόλου καί τό πιο αποτελεσματικό μέσο της αμαρτίας γιά
την παγίωση της πτώσεως. Τό φώς τών ανθρώπων ενώθηκε μέ τό φώς τών δαιμόνων καί
δημιούργησε την ανθρώπινη σοφία, πού είναι εχθρική προς τόν Θεό καί διαφθείρει
τόν άνθρωπο με τή διαβολική υπερηφάνεια. Χτυπημένος από την αρρώστια της
πολυμάθειας, ό σοφός τού κόσμου τούτου τά έχει υποτάξει όλα στο λογικό του καί
έχει ειδωλοποιήσει τόν ίδιο του τόν εαυτό, στον όποιο πραγματοποίησε τά λόγια
τού σατανά: «Θα γίνετε σάν θεοί, γνωρίζοντας τό καλό καί τό κακό».
Ή
αύτοαποκαλούμενη σοφία είναι αυταπάτη, είναι δαιμονική πλάνη, είναι γνώση
ψευδώνυμη καί δημιουργεί σφαλερή σχέση τού δήθεν σοφού μέ τόν εαυτό του καί μέ
τόν κόσμο πού τόν περιβάλλει. Ή κοσμική σοφία είναι βδέλυγμα καί άλογία μπροστά
στον Θεό, είναι κάτι περισσότερο -δαιμονισμός. Την τυφλότητά της τή διαλαλεί
σάν τέλεια όραση, γι` αυτό καί παραμένει αθεράπευτη, διατηρώντας την πτώση ως αναπαλλοτρίωτη
κληρονομιά των δύστυχων Φαρισαίων όλων των αιώνων. «Τό σαρκικό φρόνημα είναι
έχθρα προς τόν Θεό, αφού δεν υποτάσσεται στον θεϊκό νόμο, άλλά ούτε καί μπορεί να
υποταχθεί. Τό σαρκικό φρόνημα είναι (πνευματικός) θάνατος».
Τό
Άγιο Πνεύμα παραγγέλλει σ’ όποιον θέλει να πλησιάσει τόν Θεό καί να γίνει μέτοχος
της πνευματικής σοφίας, να απορρίψει την εγκόσμια σοφία. Ό απόστολος Παύλος
σημειώνει ότι λίγοι σοφοί, μέ τά ανθρώπινα κριτήρια, δέχτηκαν τή χριστιανική
πίστη, καθώς στούς ξιπασμένους εκείνους, πού λογαριάζονται γιά σοφοί, φαίνεται
μωρία ή πνευματική σοφία, ή πλούσια καί τέλεια πνευματική σοφία της
χριστιανικής πίστεως και Οι φιλόσοφοι καί οι καλλιτέχνες ήταν οι πιο θερμοί
θιασώτες της ειδωλολατρίας καί οι πιο μεγάλοι εχθροί
της αληθινής θεογνωσίας. Όταν ό Χριστιανισμός
κυριάρχησε
στην οικουμένη, ή σοφία γέννησε αναρίθμητες αιρέσεις καί μ" αυτές επιχείρησε
να καταρρίψει την άγια
πίστη. Ή πιο φρικτή κακουργία της ιστορίας, ή θανάτωση του Θεανθρώπου, εκτελέστηκε
από τούς σοφούς στο άνομα της σοφίας τους καί του νόμου τους.
Στην
εποχή μας ή σοφία οδηγεί πάλι τούς ειδωλολάτρες, πού είχαν ασπαστεί τόν
Χριστιανισμό καί τόν απαρνήθηκαν,
στην ειδωλολατρία καί στην υπηρεσία του σατανά.
Μόνο πού έχει αλλάξει τώρα τή μορφή της ειδωλολατρίας, γιά να πλανήσει πιο
εύκολα την ανθρωπότητα. Σπάνια, πολύ σπάνια γραμματέας αποδέχεται τή βασιλεία
των ουρανών καί αν την αποδεχθεί, παρουσιάζει στήν κοινωνία τών όμοιων του την
καινούργια διδασκαλία του Πνεύματος ντυμένη μέ τά κουρέλια της ανθρώπινης
σοφίας, γιά να την κάνει πιο ελκυστική σ’ εκείνους
πού αγαπούν τό παλιό πιο πολύ από τό καινούργιο
ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ.ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ. Β
ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ.ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ. Β
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)








