66.
Κύριε! Πόσες αδυναμίες έχουμε! Πόση βαρύτητα, σκοτάδι και αμαρτωλή θλίψη υπάρχει στις ψυχές μας! Πού μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτές, αν μας αποσπούν κάθε λεπτό από το ένα ή το άλλο πάθος και από τα πάθη; Εσύ μόνο είσαι το καλό μας καταφύγιο! Είθε η αγάπη Σου για την ανθρωπότητα να μην υπερνικήσει την αμαρτωλότητά μας! «Μη κλείσεις την μήτρα των ελέων Σου » από εμάς, Κύριε!
29 Οκτ. 1901
67.
«Ιησού, γλυκύτητα της καρδιάς!» - «γλυκύτητα των ιερέων » , «χαρά των μοναχών! » Μην μας αφήσεις να φύγουμε από τον ναό Σου χωρίς εγκάρδια παρηγοριά, χωρίς πλήρη πνευματική ικανοποίηση, χωρίς την ικανοποίηση και την απόλαυση που έχεις πετύχει: δεν έχουμε κανέναν χωρίς Εσένα! Δεν μας περιμένουν, μοναχοί, στο σπίτι: όλα για εμάς βρίσκονται σε Εσένα και στον ναό Σου.
30 Οκτ. 1901
68.
Όχι γέλια, άσκοπες συζητήσεις, υπερβολική μέτρηση – η λεγόμενη «ευθυμία» είναι συμβατή με την «κατοχή» του Κυρίου, καθώς «ο Κύριος δεν είναι σε καταιγίδα » ( Α΄ Βασιλέων 19:11 ). Η αγία σοβαρότητα, η συνεχής στοχασμός του Κυρίου με πνευματικά μάτια – αυτό πρέπει να είναι η μέριμνα και το αντικείμενο των προσπαθειών ενός Χριστιανού και ακόμη περισσότερο – ενός μοναχού. Αναρωτηθείτε, θα γελούσατε, θα μιλούσατε για κάτι περιττό, άχρηστο και άσκοπο, αν ο Κύριος, ο Κριτής των σκέψεων και των κινήσεων της καρδιάς σας, τον οποίο φαντάζεστε να στέκεται μπροστά σας, γινόταν ορατός σε εσάς με τα φυσικά σας μάτια; Πώς θα συμπεριφερόσασταν στην ορατή Του παρουσία; Αν είναι δυνατόν, συμπεριφερθείτε με τον ίδιο τρόπο στο αόρατο, αλλά όχι λιγότερο πιστά από το ορατό!
31 Οκτ. 1901
69.
«Από άθλια χείλη, από μια ποταπή καρδιά, από μια ακάθαρτη γλώσσα, από μια μολυσμένη ψυχή » (προσευχές πριν από τη Θεία Κοινωνία) - αυτά είναι τα δώρα μας σε Εκείνον που είναι η Υπέρτατη Αγιότητα, η Μεγίστη Αγνότητα, η Αγνότερη Αθωότητα, η Άπειρη Τελειότητα. Δεν είναι η μεγαλύτερη, η πιο τρομερή βλασφημία - να φέρνουμε τέτοια δώρα σε έναν τέτοιο Δάσκαλο; Αλλά τα φέρνουμε, και θα ήταν καλό να είχαμε ακόμα επίγνωση αυτής της βλασφημίας, να την ντύναμε με το ένδυμα της μετάνοιας, να γλυκαίναμε και να μαλακώναμε αυτή την άθλια θυσία με το λάδι της εγκάρδιας μετάνοιας. Δάκρυα, δάκρυα, δάκρυα, δάκρυα, δώσε μας, ω δίκαιος Θεός - χωρίς αυτά είμαστε το ίδιο με ένα άθλιο, άπλυτο σκεύος!...
31 Οκτ. 1901
70.
«Ενώ το κρέας ήταν ακόμα στο στόμα τους, οι αχάριστοι συκοφαντούσαν τον Θεό! » (Στιχερά του Μεγάλου Δ΄). – Αυτό λέγεται για εμάς. Για εμάς, που προσεγγίζουμε τα Άγια Μυστήρια ανάξια, τα μεταλαμβάνουμε ανάξια και δεν αποσπούμε από αυτό το ευλογημένο μυστήριο της κοινωνίας, την άφατη κοινωνία με τον Γλυκύτατο Λυτρωτή όλων των αγαθών. Ας επιτρέψουμε σε Αυτόν που ζει μέσω των Αγίων Μυστηρίων να ενεργήσει μέσα μας, και θα δούμε τη δύναμή Του. Ας μην δέσουμε τα χέρια Του με τα δεσμά της ακαθαρσίας μας, ας μην Τον διώξουμε με την αμαρτωλή μας δυσοσμία, και θα δούμε τα έργα του Θεού! Ας Τον βοηθήσουμε με τον ζήλο και την ευλάβειά μας, και τα Άγια Μυστήρια – αληθινά! – δεν θα είναι μάταια μέσα μας, αλλά θα εκχύνουν ρυάκια θαυμάτων, ορατών και αόρατων, εκχέοντας πάντα υγεία ψυχής και σώματος και όλα τα ελέη του Θεού. Και τότε το βάρος της συκοφαντίας μας κατά των Αγίων Μυστηρίων, που συχνά είναι αναποτελεσματικά μέσα μας, θα αρθεί από εμάς.
Οκτ. 1901
Νοέμβριος, 1901
71.
Κύριε! Δώσε μου να τελώ το Πανάγιο Μυστήριο Σου της Ευχαριστίας – όχι από αίσθημα υποχρέωσης, όχι κατόπιν αιτήματος, επιθυμίας, υπόδειξης και πρόσκλησης άλλων, αλλά πάνω απ’ όλα κατόπιν δικού μου αιτήματος και της πιο ειλικρινούς και ένθερμης επιθυμίας μου, σύμφωνα με την ακούραστη δίψα μου για την ένωσή Σου, την πληρότητα, τη θέωσή Σου μαζί μου, τον πιο ανάξιο! Ω, πόσο θα ήθελα να μην περάσει ούτε μια μέρα στη ζωή μου χωρίς αυτή την ένωση, χωρίς αυτό το καθημερινό μας ψωμί και «το ένα πράγμα που χρειάζεται » για όλες τις ανάγκες και τις απαιτήσεις μας!
1η Νοεμβρίου.
72.
«Εισέλθωμεν εν τη καρδία μου, Κύριε, το αγαθόν σου Πνεύμα, η άηχη φωνή » (Προσευχή Αμβροσίου Μεδίολ.)! – Ω, μακάρι να ακούγαμε πιο προσεκτικά και πιο συχνά αυτές τις εσωτερικές, βαθιές φωνές του Πνεύματος του Θεού μέσα μας, ιδιαίτερα συχνάζοντας στη συνομιλία Του μαζί μας κατά την ένθερμη ανάγνωση του κανόνα της Θείας Κοινωνίας και κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και μετά την ίδια τη Θεία Κοινωνία! Ω, πόσο γλυκιά, ποικίλη, ουσιαστική είναι αυτή η συνομιλία, πόσο εύκολα ρέει από την ψυχή, τι τρυφερότητα, ειρήνη, χάρη, δάκρυα γεννά μέσα της! Κύριε! «Μη απομακρυνθείς απ' εμού , ο δούλος Σου» (Προσευχή του Εσπερινού), αλλά αναπαύσου αιώνια εν εμοί, και ηγήσου της θαυμαστής, γλυκύτατης, σωτηριώτατης συνομιλίας Σου!...
1η Νοεμβρίου.
73.
Πώς θα προσελκύσουμε το ελεήμονο, γλυκό βλέμμα του Σωτήρα και Κυρίου μας; Ω, αληθινά, από το ίδιο το γεγονός ότι είμαστε τόσο αδύναμοι, τόσο αδύναμοι, τόσο ανυπεράσπιστοι, τόσο αβοήθητοι χωρίς Αυτόν! – αληθινά, από αυτό ακριβώς το πράγμα – και από τη συνείδηση αυτού, βαθιά πεπεισμένοι, τρυφερά δακρυσμένοι και προσευχητικά ένθερμοι. Γέμισα με αυτή τη σκέψη, αναστενάζοντας στην αρχή της Θείας Λειτουργίας με την προσευχή: «Κύριε! Εγώ, ως άνθρωπος, αμάρτησα· αλλά Εσύ, ως γενναιόδωρος Θεός, ελέησέ με, βλέποντας την αδυναμία της ψυχής μου » ... (Θνητός Είμαι.) Και αμέσως έγινε τόσο καλό, χαρούμενο, ελαφρύ και ζεστό στην ψυχή, που το αόρατο, χαϊδευτικό, ευγενικό χέρι κάποιου έγινε αισθητό, καλύπτοντας αυτόν που προσεύχεται και τρέχει υπό την προστασία του Υψίστου, σαν ένα μωρό κάτω από τη στέγη μιας στοργικής και αγαπημένης μητέρας ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου