Έχοντας αναγνωρίσει τις αμαρτίες μας, καταδικάζοντας μόνο τον εαυτό μας σε αυτές και κλαίγοντας γι' αυτές, μπορούμε να πλέκουμε και να συγχωρούμε τις αμαρτίες.
Μέσω της εξομολόγησης σε έναν ιερέα, αποβάλλουμε, ας πούμε, το αμαρτωλό δηλητήριο με το οποίο μας δάγκωσε το φίδι. Αντίθετα, η αμετανόητη αμαρτία παραμένει άλυτη και φωλιάζει στην ψυχή μας, διαφθείροντάς την περαιτέρω.
Όπως ο καρκίνος διαβρώνει όλα τα άκρα αν ο όγκος δεν αφαιρεθεί εξαρχής, έτσι και η αμετανόητη αμαρτία διαβρώνει την ψυχή.
Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεται κανείς να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του σε έναν ιερέα, γιατί ένας ιερέας είναι επίσης αδύναμος άνθρωπος και έχει επίσης αδυναμίες.
Επιπλέον, ο ιερέας δεν πρέπει να αποκαλύπτει την αμαρτία που εξομολογείται σε κανέναν.
Σύμφωνα με τους κανόνες, παραμένει μυστικό για όλους.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΠΑΒΛΟΦ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου