Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 109

*"Ἡ βροχὴ τῆς μετάνοιας"*

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἀπολαμβάνω τὴ βροχή... Στέκομαι κάτω ἀπὸ τὸ στέγαστρο τῆς μονῆς καὶ ἀφήνω τὸ βλέμμα μου νὰ χαθεῖ στοὺς βράχους τῶν Μετεώρων. Οἱ σταγόνες πέφτουν ἀσταμάτητα πάνω στὰ κεραμίδια, στὶς πέτρες, στὰ δέντρα, σὰν ἀμέτρητες μικρὲς εὐλογίες ποὺ κατεβαίνουν ἀθόρυβα ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ὁ ἀέρας μοσχοβολᾶ χῶμα βρεγμένο. Ἡ φύση δὲν ἀντιστέκεται· παραδίνεται. Καὶ μέσα σὲ αὐτὴ τὴ σιωπηλὴ παράδοση, ἡ ψυχή μου γαληνεύει.

Πόσο παράξενο εἶναι τὸ μυστήριο τῆς βροχῆς...

Ἐκεῖ ποὺ πρὶν ὑπῆρχε σκόνη, τώρα ὑπάρχει καθαρότητα. Ἐκεῖ ποὺ τὰ φύλλα εἶχαν κουραστεῖ ἀπὸ τὸν ἥλιο, τώρα ἀνανεώνονται. Ἐκεῖ ποὺ ἡ γῆ διψοῦσε, τώρα πίνει ζωή. Καὶ συλλογίζομαι πὼς ὅ,τι κάνει ἡ βροχὴ στὴ φύση, τὸ κάνει ἡ μετάνοια στὴν ψυχή.

Ἡ βροχὴ δὲν ἀλλάζει τὴ φύση τῆς γῆς· τὴν καθαρίζει. Ἔτσι καὶ ἡ μετάνοια δὲν ἀλλάζει τὴν ταυτότητα τοῦ ἀνθρώπου· ἀποκαθιστᾶ τὴν ὀμορφιὰ ποὺ ἡ ἁμαρτία σκέπασε μὲ τὴ σκόνη τῆς λήθης. Δὲν εἶναι τιμωρία· εἶναι ἐπιστροφή. Δὲν εἶναι βάρος· εἶναι λύτρωση. Δὲν εἶναι δάκρυ ἀπελπισίας· εἶναι δάκρυ ἐλπίδας.

Ὁ κόσμος φοβᾶται νὰ βραχεῖ. Ἡ ψυχὴ ὅμως ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ αὐτὴ τὴ θεϊκὴ βροχή. Γιατί μόνο ὅ,τι ἀφήνεται νὰ ξεπλυθεῖ μπορεῖ νὰ ξαναλάμψει. Ὅπως τὰ κεραμίδια τῆς μονῆς ἀποκτοῦν βαθύτερο χρῶμα κάτω ἀπὸ τὴ βροχή, ἔτσι καὶ ἡ καρδιὰ ἀποκτᾶ ἀληθινὴ ὀμορφιὰ ὅταν βραχεῖ ἀπὸ τὰ δάκρυα τῆς εἰλικρινοῦς μετάνοιας.

Οἱ βράχοι τῶν Μετεώρων στέκουν ἀτάραχοι μέσα στὴν καταιγίδα. Δὲν φοβοῦνται τὴ βροχή, γιατί γνωρίζουν πὼς ὕστερα ἀπὸ κάθε σύννεφο ὁ οὐρανὸς γίνεται καθαρότερος. Ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος δὲν χρειάζεται νὰ φοβᾶται τὶς στιγμὲς τῆς ἐσωτερικῆς του συντριβῆς. Ἐκεῖνες εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἀναγέννησης.

Καθὼς ἡ βροχὴ συνεχίζει νὰ πέφτει, αἰσθάνομαι πὼς ὁ οὐρανὸς δὲν ποτίζει μόνο τὴ γῆ, ἀλλὰ καὶ τὶς πιὸ ἄνυδρες γωνιὲς τῆς καρδιᾶς. Καὶ μέσα σὲ αὐτὴ τὴ γλυκιὰ κατανυκτικὴ σιωπή, ἀκούγεται ἡ πιὸ παρηγορητικὴ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ: ὅτι τίποτε δὲν εἶναι τόσο λερωμένο, ὥστε νὰ μὴν μπορεῖ νὰ καθαριστεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη Του.

Γιατί, ὅπως ἡ βροχὴ ξεπλένει τὴ φύση καὶ τῆς χαρίζει νέα πνοή, ἔτσι καὶ ἡ μετάνοια ξεπλένει τὴν ψυχή, ὥστε νὰ καθρεφτίσει ξανὰ τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ πιὸ ὄμορφη καρδιὰ δὲν εἶναι ἐκείνη ποὺ δὲν γνώρισε ποτὲ τὴ λάσπη, ἀλλὰ ἐκείνη ποὺ ἄφησε τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ τὴν κάνει πάλι καθαρή.