Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 115

 «Λάμψον καὶ ἡμῖν...»

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἀτενίζω ἀπὸ τὸ ἀγαπημένο μου παγκάκι τὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Μεγάλου Μετεώρου, ποὺ σήμερα πανηγυρίζει. Ἡ ἡμέρα εἶναι ἑορτάσιμη, γεμάτη οὐράνια ἀγαλλίαση. Οἱ καμπάνες ἀντηχοῦν χαρμόσυνα, οἱ θεσπέσιοι ὕμνοι πλημμυρίζουν τὸν ἱερὸ χῶρο καὶ ἡ ψυχή, σχεδὸν ἀβίαστα, ὑψώνεται πάνω ἀπὸ τὴ γῆ. Βρισκόμαστε στὴν καρδιὰ τοῦ Δεκαπενταύγουστου, κι ὅμως ἡ Ἐκκλησία στρέφει τὸ βλέμμα μας στὸ ὄρος Θαβώρ, ἐκεῖ ὅπου ὁ Χριστὸς «μετεμορφώθη ἐν τῷ ὄρει», φανερώνοντας στοὺς μαθητές Του τὸ ἄκτιστο φῶς τῆς θεότητός Του. Καὶ μέσα μου γεννιέται μιὰ σιωπηλὴ προσευχή: «Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον...»

Τὰ Μετέωρα στέκουν ἀγέρωχα, σὰν προσευχὴ σμιλεμένη πάνω στὸν βράχο. Οἱ πέτρες μοιάζουν ἄγριες, ὅμως ἐπάνω τους ἄνθισε ἡ εἰρήνη. Οἱ βράχοι εἶναι σκληροί, μὰ οἱ καρδιὲς ποὺ κατοίκησαν ἐδῶ ἔγιναν ἁπαλὲς σὰν τὸ κερὶ μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Τί παράδοξο! Ἐκεῖ ὅπου ἡ φύση ὑψώνει τὸ πιὸ ἀπόκρημνο ἐμπόδιο, ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἀνοίγει τὸν πιὸ ἀσφαλῆ δρόμο πρὸς τὸν οὐρανό.

Συλλογίζομαι πὼς αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεως. Δὲν ἀλλάζει ὁ Χριστός· ἀλλάζει τὸ βλέμμα τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν μεταμορφώνεται τὸ Φῶς· φωτίζεται ἡ καρδιὰ ποὺ μέχρι τότε ἀδυνατοῦσε νὰ τὸ ἀντικρίσει. Ὅπως οἱ μοναχοί, μὲ ὑπομονή, προσευχὴ καὶ δάκρυ, ἡμέρεψαν τὴν τραχύτητα τοῦ βράχου καὶ τὸν ἔκαναν τόπο δοξολογίας, ἔτσι καλούμαστε κι ἐμεῖς νὰ μαλακώσουμε τὴ σκληρότητα τῆς καρδιᾶς μας. Νὰ ἀφήσουμε τὴν ὑπερηφάνεια νὰ γίνει ταπείνωση, τὴν ταραχὴ νὰ γίνει εἰρήνη, τὸν ἐγωισμὸ νὰ γίνει ἀγάπη.

Ἡ ἀληθινὴ μεταμόρφωση δὲν φαίνεται στὸ πρόσωπο, ἀλλὰ στὸ βλέμμα· δὲν ἀκούγεται στὰ λόγια, ἀλλὰ στὴ σιωπή· δὲν μετριέται μὲ κατορθώματα, ἀλλὰ μὲ τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς. Ἐκεῖ κατοικεῖ τὸ ἄκτιστο φῶς. Ἐκεῖ ἀρχίζει ὁ οὐρανός.

Ἂς μὴ ζητοῦμε, λοιπόν, νὰ ἀλλάξει πρῶτα ὁ κόσμος γύρω μας. Ἂς παρακαλέσουμε νὰ μεταμορφωθεῖ ἡ δική μας ψυχή. Γιατί ὅταν ἡ καρδιὰ φωτιστεῖ ἀπὸ τὸν Χριστό, τότε ἀκόμη καὶ ὁ πιὸ σκληρὸς βράχος γίνεται θυσιαστήριο, καὶ ὁ ἄνθρωπος γίνεται ζωντανὴ εἰκόνα τοῦ Φωτὸς ποὺ δὲν δύει ποτέ.