«ΗΤΑΝ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ...!»
Μαρτυρία κ. Ἄννας Νάσσερ, Ἄστρος Κυνουρίας
Νουθεσίες
Μία Κυριακή, τὸ φθινόπωρο τοῦ 1981,ξεκινήσαμε πέντε γυναῖκες γιὰ νὰ πᾶμε στὸ Μήλεσι καὶ ἡ φίλη μου ἄρχισε νὰ μᾶς μιλάει μὲ πολὺ εὐλάβεια γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ Γέροντα ποὺ θὰ γνωρίζαμε σὲ λίγο. Μία κυρία στὸ πίσω κάθισμα ταράχτηκε τόσο πολὺ ποὺ ζήτησε ἀμέσως νὰ σταματήσει τὸ αὐτοκίνητο, κατέβηκε καὶ ἔφυγε βιαστικά. Ἦταν κάτι πειρασμικό.
Ὅταν φτάσαμε, ἐπειδὴ ὑπῆρχε πολὺς κόσμος, ὁ Ἅγιος μᾶς μίλησε καὶ στὶς τέσσερις μαζί. Στην καθεμία εἶπε διακριτικὰ καὶ κάτι ποὺ ἀποδείχτηκε ἡ πιὸ κατάλληλη συμβουλή. Σὲ ἐμένα εἶπε: «Νὰ πηγαίνεις πιο συχνὰ στὴν Ἐκκλησία!». Πράγματι, πήγαινα σπάνια καὶ ὅταν πήγαινα ἀργοῦσα, διότι κάθε ἡμέρα ξύπναγα πολὺ πρωὶ καὶ ἤθελα τὴν Κυριακὴ νὰ εὐχαριστηθῶ τὸν πρωινὸ ὕπνο, περιφρονώντας τη βασικὴ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ πνευματικὸ ὄφελος τοῦ ἐκκλησιασμοῦ.
Έκανα Πνευματικό μου τὸν π. Ἱερόθεο Νικολάκη, πνευματικὸ παιδὶ τοῦ π. Φιλόθεου Ζερβάκου ἀπὸ τὴν Ἱ. Μ. Λογγοβάρδας, καὶ ἄρχισα να κάνω καθημερινὰ τὸ Ἀπόδειπνο καὶ αμέσως μετὰ πολλὲς στρωτές μετάνοιες. Αρκετούς μῆνες ἀργότερα, πήγαμε πάλι στὸν Ἅγιο καὶ καθὼς μᾶς μιλοῦσε,ἀπευθύνθηκε σὲ ἐμένα καὶ εἶπε: «Καὶ ἐγὼ ποὺ εἶμαι γέρος τὶς μετάνοιες δὲν τὶς ἀφήνω». Πάλι ἔνιωσα τὸ χάρισμά διότι τὶς τελευταῖες ἡμέρες εἶχα σταματήσει τὶς μετάνοιές μου.
Ὁ Ἅγιος μᾶς ἔλεγε πὼς ὅλη ἡ φύση εὐχαριστεῖ διαρκῶς τὸν Θεό. Τὰ δέντρα, τὰ λουλούδια, τα πουλιά... ὅλα δοξολογοῦνε τὸν Θεό!
Μᾶς πρότεινε νὰ βγαίνουμε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα,νὰ πηγαίνουμε στη φύση καὶ ἐκεῖ θὰ νιώθουμε καλύτερα. Θὰ καθαρίζει ὁ νοῦς μας καὶ θὰ γαληνεύει ἡ ψυχή μας ἀπὸ τοὺς θορύβους τῆς τσιμεντούπολης καὶ τὸ καθημερινό ἄγχος.
Συγκράτησα αὐτὲς τὶς συμβουλὲς καὶ, μετὰ τὴν κοίμησή του, ἔφυγα ὁριστικὰ ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ ἦρθα στὸ Ἄστρος ὅπου ἀσχολοῦμαι μόνιμα με γεωργικές εργασίες.
Ἕνα μεσημέρι εἶχα πάει στὸν Ἅγιο μαζὶ μὲ τὴν ἀδερφή μου καὶ τὴν ἀνιψιά μου, τὴν Τρισεύγενη, ποὺ ἦταν περίπου 11 χρονῶν.
Θέλαμε τὴ βοήθειά του, διότι ἀντιμετωπίζαμε ἕνα πρωτόγνωρο καὶ ἀνεξήγητο φαινόμενο. Η Τρισεύγενη καθὼς ἔπαιζε μὲ τὰ ἄλλα παιδιὰ καὶ ἄλλοτε, καθώς περπατοῦσε στὸν δρόμο, ἄρχιζε νὰ ὑψώνεται τὸ σῶμα της καὶ νὰ ἀνεβαίνει σιγά-σιγὰ πρὸς τὸν οὐρανό! Φώναζε και συνήθως ἔτρεχε ἕνα ψηλό παιδί, τὴν ἔπιανε ἀπὸ τὰ πόδια καὶ τὴν τραβοῦσε κάτω. Οἱ γονεῖς τῆς ἦταν ἀνήσυχοι, διότι ἐὰν δὲν τὴν προλαβαίνανε τὰ
παιδιὰ, θὰ ἔφευγε στὸν οὐρανό.
Ὅταν φτάσαμε στο Καλυβάκι, ὑπῆρχε ἀπόλυτη ησυχία καὶ ἐρημιά. Σκεφτήκαμε πὼς ὁ Γέροντας θὰ ἀναπαύεται καὶ περιμέναμε υπομονετικὰ ἀρκετὲς ὧρες. Μετά ξεκινήσαμε να πᾶμε ἕναν περίπατο πρός τά δέντρα, ἀλλὰ σὲ λίγο εἴδαμε τον Ἅγιο νὰ ἔρχεται μέσα ἀπὸ τὸ δάσος, ὅπου εἶχε πάει να προσευχηθεῖ, καὶ νὰ μᾶς φωνάζει:
-Καλῶς τὰ παιδιά...! Τί θέλετε;
-Παπούλη..., αὐτὸ κι αὐτὸ συμβαίνει μὲ τὴν ἀνιψιά μου.
Τότε ὁ Ἅγιος τῆς ἔκανε κάποιες ερωτήσεις ὅπως: «Πόσο χρονῶν εἶσαι; Ἔχεις ἄλλα ἀδέρφια; Ἔχεις ἀδιαθετήσει;» καὶ μετὰ μᾶς εἶπε: «Γιὰ γυρίστε πρὸς τὰ ἐκεῖ, πρὸς τὴν ἄλλη μεριὰ, γιατί θέλω νὰ μαζέψω τὸ παντελόνι μου». Αὐτὸ συνέβη τρεῖς φορὲς καὶ κάθε φορά γυρίζαμε για λίγο πρὸς τὴν ἀντίθετη κατεύθυνση, γιὰ νὰ μὴν τὸν βλέπουμε. Δὲν ξέρουμε τί ἔκανε. Ἴσως νὰ ὕψωνε τὰ χέρια καὶ νὰ προσευχότανε στὸν Θεό. Κατόπιν τὴ σταύρωσε πολλὲς φορὲς καὶ κράτησε τὸ χέρι του ἐπάνω στὸ κεφάλι της προσευχόμενος σιωπηλὰ ἢ ψιθυριστὰ καὶ στὸ τέλος μᾶς εἶπε:
«Αὐτὸ ἦταν δαιμονικό! Δὲν θὰ τὸ ξαναπάθει ἀλλὰ, ἐὰν ποτὲ συμβεῖ κάτι, νὰ μοῦ τὴν ξαναφέρετε ἐδῶ».
Ἡ Τρισεύγενη μεγάλωσε, παντρεύτηκε, ἀπέκτησε πέντε παιδιὰ καὶ ποτέ οἱ δαίμονες δὲν ξανααπέκτησαν τό δικαίωμα νά τήν ἀνεβάσουνε πάλι πρός τόν οὐρανό.
Καὶ ἡ κ. Τρισεύγενη Λάμπρου ἐπιβεβαίωσε τὸ γεγονός. Θυμᾶται τὸ σῶμα της νά ὑψώνεται, νὰ ἵπταται πάνω ἀπὸ τὸ ἔδαφος καὶ νὰ βλέπει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ ψηλά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου