Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 136

"Τὸ ἀνάκτορο τῆς ἐμπιστοσύνης"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Διασχίζοντας τὰ Καρπάθια, ἀνάμεσα σὲ δάση ποὺ φυλάσσουν τὰ μυστικὰ τῶν αἰώνων, ποτάμια ποὺ συνομιλοῦν μὲ τὶς πέτρες καὶ κορυφὲς ποὺ χάνονται στὴν ὁμίχλη, συλλογίζομαι πόσο παράξενη εἶναι ἡ ἀνθρώπινη καρδιά. Ἡ φύση δὲν ὑπόσχεται τίποτε· κι ὅμως, ἐμπιστευόμαστε τὴ γῆ πὼς θὰ κρατήσει τὰ βήματά μας, τὸ δέντρο πὼς θὰ ἀντέξει τὸν ἄνεμο, τὸ νερὸ πὼς θὰ βρεῖ τὸν δρόμο του. Ἡ ἐμπιστοσύνη δὲν γεννιέται ἀπὸ τὶς ὑποσχέσεις, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀθόρυβη συνέπεια τῆς παρουσίας.

Στὴ Σινάϊα, ἐκεῖ ὅπου ἡ μνήμη τοῦ Σινᾶ ἀπέκτησε μιὰ μακρινὴ ἀντήχηση στὰ Καρπάθια, ἡ σκέψη γίνεται προσευχή. Μοιάζει σὰν νὰ μεταφέρθηκε ἕνα κομμάτι ἐρήμου μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ δάσους, γιὰ νὰ θυμίζει πὼς ἡ πίστη δὲν εἶναι γεωγραφία, ἀλλὰ ἐσωτερικὴ πορεία. Πόσες φορὲς ζητοῦμε νὰ μᾶς ἐμπιστευθοῦν, ἐνῷ δὲν ἔχουμε ἀκόμη μάθει νὰ σηκώνουμε μὲ εὐλάβεια τὸ εὔθραυστο βάρος τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ ἄλλου; Ἡ ψυχὴ δὲν πληγώνεται μόνο ἀπὸ τὴν προδοσία· πληγώνεται κι ἀπὸ τὴν ἱερότητα ποὺ τῆς ὑποσχέθηκαν καὶ δὲν τῆς φύλαξαν.

Κι ἔπειτα, μπροστὰ στὸ ἀνάκτορο Πέλες, τὰ ἑκατοντάδες δωμάτια, οἱ θησαυροὶ καὶ ἡ βασιλικὴ μεγαλοπρέπεια μοιάζουν μὲ μιὰ ἀλληγορία τοῦ ἀνθρώπου. Μπορεῖ κανεὶς νὰ οἰκοδομήσει ἕνα παλάτι ἀπὸ λόγια, νὰ στολίσει τὴν εἰκόνα του μὲ ὑποσχέσεις, νὰ ἀνοίξει ὅλες τὶς πόρτες, μὰ νὰ κρατήσει κλειδωμένο τὸ δωμάτιο τῆς ἀλήθειας. Τί ἀξία ἔχει ἕνα ἀνάκτορο γεμᾶτο χρυσάφι, ὅταν μέσα του κατοικεῖ ἡ φτώχεια τῆς ἀναξιοπιστίας;

Στὴν ἀθέατη πλευρὰ τῆς καρδιᾶς, ἐκεῖ ὅπου ὁ Θεὸς δὲν ἐντυπωσιάζεται ἀπὸ τὶς προσόψεις, ἡ ἐμπιστοσύνη γίνεται διακονία. Δὲν εἶναι τρόπαιο γιὰ νὰ τὸ ἐπιδεικνύουμε, ἀλλὰ λύχνος ποὺ μᾶς παραδίδεται γιὰ νὰ μὴν ἀφήσουμε τὸν ἄλλον στὸ σκοτάδι. Κι ἂν κάποτε ἀποτύχουμε, ἡ μετάνοια δὲν σβήνει μαγικὰ τὴν πληγὴ· γονατίζει μπροστά της καὶ ἀρχίζει, μὲ ὑπομονή, νὰ τὴν περιποιεῖται.

Ἴσως τὸ ἀληθινὸ μεγαλεῖο νὰ μὴν εἶναι νὰ κερδίσεις τὴν ἐμπιστοσύνη ἑνὸς ἀνθρώπου, ἀλλὰ νὰ γίνεις ἄξιος τοῦ φωτὸς ποὺ ἐκεῖνος ἄφησε ἀναμμένο μέσα σου. Γιατί κάθε ἐμπιστοσύνη εἶναι μιὰ μικρὴ ἱερὴ παρακαταθήκη, κι ὁ τρόπος ποὺ τὴ φυλάσσουμε ἀποκαλύπτει ὄχι ποιοί θέλουμε νὰ φανοῦμε, ἀλλὰ ποιοί εἴμαστε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.