Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2022
ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ
ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ
ΜΙΑ ωραιότατη ημέρα και γλυκοβδομαδα να έχετε παιδιά.
Κάνετε υπακοή ;
Μέσα στην ευλογημενη υπακοή δεν υπάρχει το γνωμικό θέλημα και έτσι ο άνθρωπος δεν έχει άγχος και αγχώδεις διαταραχές.
Όλο το άγχος από το ΘΕΛΗΜΑ και το ΜΕΛΗΜΑ έρχεται !
Γιαυτο από το θελημα και το μέλημα που έχει πολλές σκοτουρες καλυτερο το ΜΕΛΙΣΜΑ της Υπακοής.
Πατήρ Διονύσιος Ταμπακης
Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2022
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.... ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ...
Έλεγε ο μακαριστός π. Σεραφείμ,
μοναχός της Μονής Οσίου Δαυίδ και υποτακτικός του Οσίου Ιακώβου:
《... Μια μέρα, παραμονή της εορτής του Οσίου Δαυίδ, ήμουν τόσο κουρασμένος που παρακάλεσα τον Άγιο να με παρηγορήσει, να μου δώσει δύναμη. Στεκόμουν στο πορτάκι τον Ιερού, οπότε βλέπω τον π. Ιάκωβο με το σκουφάκι στο κεφάλι να περνάει από μπροστά μου και να πηγαίνει προς την είσοδο του Ναού.
Μου έκανε εντύπωση ότι τέτοια επίσημη μέρα και μάλιστα λίγο πριν τον Εσπερινό δε φορούσε ο Γέροντας το επανωκαλύμμαυχό του.
Τον φώναξα λοιπόν:
– Πάτερ Ιάκωβε, πάτερ Ιάκωβε, έλα από εδώ. Έχω ανοικτή την πόρτα τον Ιερού.
Τον είδα να γυρίζει πίσω και ενώ κρύφτηκε πίσω από το καμπαναριό δεν τον ξαναείδα. Φοβήθηκα μήπως έπαθε τίποτε και πήγα να δω τι συμβαίνει. Αλλά δεν υπήρχε κανείς.
Κάποια στιγμή βλέπω τον π. Ιάκωβο με το επανωκαλύμμαυχό του να κατεβαίνει τη σκάλα με εκείνη την ιεροπρέπεια και σοβαρότητα που είχε.
Και τον ρωτώ:
– Πάτερ Ιάκωβε, πού πήγες προηγουμένως, όταν κατέβηκες με το σκουφάκι και χάθηκες ξαφνικά;
Τότε χαμογέλασε ο Γέροντας και είπε:
– Εγώ ήμουν, πάτερ Σεραφείμ;
Ο ΑΓΙΟΣ ΗΤΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΜΟΥ.
Δεν τον είχες παρακαλέσει να τον ιδείς και να σε παρηγορήσει;
ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ.
Ήξερε ο Γέροντας το αίτημα της προσευχής μου, ως διορατικός που ήταν. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο Γέροντας επιμελώς έκρυβε τα χαρίσματά του. Δεν τα έδειχνε, γιατί ήταν άνθρωπος ταπεινός.
Ακούγαμε από τους εξομολογουμένους να μας λένε «Πήγα και μου είπε ό,τι πρόβλημα είχα». Και εκείνος, όταν τον ρωτούσαμε, έκανε πως δεν ήξερε τίποτε.》
(Απόσπασμα από το βιβλίο της Μονής Οσίου Δαυίδ "Ένας άγιος Γέροντας, ο μακαριστός π.Ιάκωβος".)
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΉ ΌΡΑΣΗ.
Ο Θεός δίνει χαρίσματα όχι στον σοφό, έξυπνο, λαμπρό άνθρωπο, ικανό να βρει λύσεις και μεθόδους, αλλά σε αυτόν που απλοποιεί την ύπαρξή του και που, χωρίς σκέψεις, χωρίς γνώση, χωρίς περιέργειες, στρέφει το εσωτερικό του βλέμμα στον Θεό.
Σε έναν τέτοιο χαρίζει πνευματική όραση. Και τότε, σαν να κοιτάξουμε σε μια λίμνη, μπορούμε να δούμε το περιβόλι που βρίσκεται σε έναν λόφο κοντά στη λίμνη και μας φαίνεται ότι το περιβόλι είναι μέσα στο νερό, έτσι κοιτάζοντας στην καρδιά μας βλέπουμε αυτά που είναι και συμβαίνουν στα ύψη.
π. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Το όραμα του ΙΕΡΟΜΟΝΆΧΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ (του Τούρκου) από το Ησυχαστήριο της Optina για τον παράδεισο και την κόλαση:
Το όραμα του ΙΕΡΟΜΟΝΆΧΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ (του Τούρκου) από το Ησυχαστήριο της Optina για τον παράδεισο και την κόλαση:
«Πέμπτη 13 Μαΐου 1893 -έτσι μας είπε ο Θεοφιλέστατος- το πρωί, γύρω στις 3 η ώρα, άρχισα να διαβάζω τον Ακάθιστο του Αγίου Ιεράρχη Νικολάου του Θαυματουργού. Τέτοια χάρη μου έδωσε ο Κύριος που με το βιβλίο βυθίστηκα σε δάκρυα. Αφού τελείωσα την ανάγνωση του ακαθίστου άρχισα να διαβάζω τον Ψαλμό 50, και μετά το Σύμβολο της Πίστεως. Και όπως είπα "και η ζωή του μέλλοντος. Αμήν", ένα αόρατο χέρι - πήρε τα χέρια μου και τα έβαλε στο στήθος μου σε μορφή σταυρού, και το κεφάλι μου ήταν τυλιγμένο στη φωτιά από όλες τις πλευρές, μια φωτιά σαν ουράνιο τόξο. Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ πριν. Αυτή η χαρά δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία γήινη χαρά. Δεν θυμάμαι πότε και πώς είδα τον εαυτό μου να μετακομίζω σε ένα υπέροχο μέρος γεμάτο φως. Δεν είδα εκεί κανένα είδος ανθρώπινων πραγμάτων, είδα μόνο μια απέραντη θάλασσα του φωτός.
Την ίδια στιγμή είδα δύο άτομα να στέκονται δίπλα μου, στην αριστερή πλευρά. Από εμφάνιση ο ένας ήταν νέος και ο άλλος ηγούμενος. Και εγώ, μετά από ειδοποίηση της καρδιάς, δόθηκε να μάθω ότι ο ένας είναι ο άγιος Ανδρέας ο τρελός για τον Χριστό, και ο άλλος είναι ο άγιος Επιφάνιος, ο μαθητής του. Κάθισαν και οι δύο σιωπηλοί. Μπροστά μου είδα κάτι σαν κουρτίνα στο χρώμα των ώριμων βατόμουρων. Σήκωσα το βλέμμα και πάνω από το παραπέτασμα είδα τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, καθισμένο στο θρόνο και ντυμένο με ενδύματα μεγάλης αξίας, παρόμοια με αυτά των επισκόπων. Στο κεφάλι του είχε μια μίτρα παρόμοια με του επισκόπου. Δεξιά του Κυρίου καθόταν η Παναγία και αριστερά ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Η ενδυμασία τους ήταν σαν αυτή που έχουν στις εικόνες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος κρατούσε στο ένα χέρι τον Σταυρό του Κυρίου. Δίπλα στον Κύριο ήταν δύο νέοι φορείς φωτός, θεϊκής ομορφιάς, και κρατούσαν στα χέρια τους φλεγόμενα όπλα. Η καρδιά μου γέμισε ανείπωτη χαρά.
Κοίταξα τον Σωτήρα και γλυκάθηκα από τη θέα του θεϊκού Του προσώπου. Σύμφωνα με την εμφάνιση, ο Κύριος ήταν περίπου 30 ετών. Τότε κατάλαβα ότι εγώ, ένας μεγάλος αμαρτωλός, χειρότερος από κάθε σκύλο, άξιζα ένα τόσο μεγάλο έλεος από τον Κύριο, για να καθίσω στον θρόνο της ανείπωτης δόξας Του.
Ο Κύριος με κοίταξε απαλά και φάνηκε να με ενθαρρύνει. Η Μητέρα του Θεού και ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής με κοίταξαν το ίδιο απαλά. Αλλά δεν αξιοποίησα να ακούσω λέξη από αυτούς. Σε αυτό το διάστημα είδα τον πατέρα Νικόλαο (Λοπάτιν), μοναχό του ερημητηρίου μας, ενώπιον του Κυρίου, που πέθανε το μεσημέρι της 10ης Μαΐου, ακόμη άταφο, γιατί αναμενόταν ο αδελφός του από τη Μόσχα. Ο π. Νικόλαος έκανε προσευχή ενώπιον του Κυρίου, αλλά δεν είχε σχέδιο πάνω του, αλλά ήταν ντυμένος σαν ακροατής, είχε κομποσκοίνια στο χέρι και το κεφάλι του ήταν ακάλυπτο. Μετά από αυτό είδα ότι στη δεξιά πλευρά υπήρχε ένα μεγάλο πλήθος κόσμου, που με πλησίαζε. Καθώς πλησίαζαν, άρχισα να ακούω ένα τραγούδι, αλλά δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τις λέξεις.
Είδα ανάμεσά τους άτομα με ιερατικά άμφια και μοναστηριακά άμφια. είχαν κοντάρια στα χέρια τους. Ανάμεσά τους είδα και γυναίκες με πλούσια και υπέροχα ρούχα. Μαζί με αυτούς τους αγίους, αναγνώρισα πολλούς από την εμφάνισή τους στις άγιες εικόνες: τον προφήτη Μωυσή, ο οποίος κρατούσε τις Πινακίδες του Νόμου στα χέρια του ο προφήτης και ο βασιλιάς Δαβίδ, ο οποίος είχε κάτι παρόμοιο με την λίρα που έβγαζε υπέροχους ήχους. Είδα και τον προστάτη μου τον Άγιο Ιεράρχη Νικόλαο. Ανάμεσα σε αυτές τις μεγάλες απολαύσεις του Θεού είδαμε και τους κοιμισμένους ηγούμενους μας: τον Λεβ, τον Μακάριο και τον Αμβρόσιο, αλλά και μερικούς από τους πατέρες του ασκητηρίου μας, που είναι ακόμη ζωντανοί.
Και όλη αυτή η μεγάλη συνέλευση με κοίταξε με αγάπη. Ξαφνικά είδα μπροστά μου, ανάμεσα σε εμένα και την κουρτίνα, ένα απέραντο χάσμα, γεμάτο σκοτάδι και μέσα σε αυτό το σκοτάδι, σε ένα τρομερό βάθος, είδα τον ίδιο τον πρίγκιπα του σκότους, να έχει την ίδια εμφάνιση από τους ιερούς πίνακες. Στα μπράτσα του καθόταν ο Ιούδας, κρατώντας στο χέρι του κάτι παρόμοιο με μια μικρή τσάντα. Δίπλα στον πρίγκιπα του σκότους καθόταν ο ψευδοπροφήτης Μωάμεθ, με μια πράσινη μακρυμάνικη ρόμπα και ένα πράσινο τουρμπάνι. Γύρω από τον Σατανά, που φαινόταν να αντιπροσωπεύει το κέντρο της αβύσσου, σε όλο τον απεριόριστο χώρο της, είδα ένα πλήθος ανθρώπων όλων των κοινωνικών καταστάσεων και όλων των ηλικιών, αλλά ανάμεσά τους δεν αναγνώριζα κανέναν. Από την άβυσσο άκουγα απελπισμένους θρήνους φρίκης που δεν μπορούν να εκφραστούν με λόγια. Εδώ τελείωσε αυτό το όραμα.
Μετά από αυτό, απροσδόκητα τοποθετήθηκα σε άλλο μέρος. Ήταν γεμάτο με εξίσου λαμπερό, ομοιόμορφο φως με αυτό που είδα στην αρχή. Οι Άγιοι Ανδρέας και Θεοφάνεια δεν ήταν πια μαζί μου... Είναι δύσκολο να περιγράψω με λόγια αυτό που είδα εκεί. Και πώς να περιγράψεις με την ανθρώπινη γλώσσα, αυτών στη γη, τις ανείπωτες, υπέροχες, πραγματικά ανέκφραστες ουράνιες ομορφιές;! Όλα εκεί είναι απείρως μεγαλύτερα από τα δικά μας. Είδα μεγάλα δέντρα, βαριά με φρούτα, που ήταν τοποθετημένα σε λεωφόρους που δεν φαινόταν το τέλος τους και οι κορυφές τους μπλέκονταν για να σχηματίσουν ένα θησαυροφυλάκιο. Τα σοκάκια έμοιαζαν καλυμμένα με τον πιο καθαρό χρυσό, μιας ασυνήθιστης λάμψης. Στα δέντρα υπήρχαν πλήθη πουλιών, που θύμιζαν κάπως τα πουλιά που ζούσαν σε τροπικές χώρες, αλλά τα ξεπερνούσαν απείρως στην ομορφιά τους. Η γήινη μουσική δεν μπορεί να μεταφέρει την ομορφιά και την αρμονία του τραγουδιού τους, τόσο γλυκό ήταν.
Ένα ποτάμι κυλούσε μέσα από αυτόν τον κήπο: η διαύγεια του νερού ήταν πέρα από κάθε περιγραφή. Ανάμεσα στα δέντρα του κήπου είδα υπέροχα σπίτια, σαν παλάτια, παρόμοια με αυτά που είχα δει στην Κωνσταντινούπολη, αλλά ασύγκριτα πιο όμορφα. Οι τοίχοι ήταν, σαν να λέγαμε, το χρώμα των σμέουρων, σαν ρουμπινί. Ήξερα ότι αυτό το μέρος ήταν παράδεισος, το σκηνικό του μου θυμίζει, εν μέρει, το ερημητήριο μας, την Όπτινα, όπου τα κελιά χωρίζονται μεταξύ τους από ομάδες οπωροφόρων δέντρων. Ο Παράδεισος περιβαλλόταν από ένα τείχος, τον οποίο είδα μόνο από τη νότια πλευρά. Σε αυτόν τον τοίχο διάβασα τα ονόματα των 12 Αποστόλων. Είδα στον ουρανό έναν άνθρωπο ντυμένο με αστραφτερά ενδύματα, καθισμένο σε ένα θρόνο λευκό σαν το χιόνι. Από εμφάνιση, αυτός ο άνδρας ήταν περίπου 60 ετών, αλλά παρόλο που ήταν γκρίζος, το πρόσωπό του έμοιαζε με νεαρό άνδρα. Γύρω του ήταν πολλοί φτωχοί, στους οποίους μοιραζόταν κάτι. Και μια εσωτερική φωνή μου είπε: «Αυτός είναι ο Φιλάρετος ο Ελεήμων».
Μετά από αυτόν δεν ήμουν πλέον άξιος να δω κανέναν από τους δίκαιους κατοίκους του ουρανού. Στη μέση του κήπου του ουρανού είδα τον Ζωοδόχο Σταυρό, με τον Εσταυρωμένο Κύριο. Ένα αόρατο χέρι με έγνεψε να Τον προσκυνήσω, κάτι που έκανα. Και, όταν Τον προσκύνησα, την ίδια στιγμή μια ανείπωτη γλύκα, σαν φλόγα, πότισε την καρδιά μου και διαπέρασε όλη μου την ύπαρξη.
Και τότε είδα μια μεγάλη κατοικία, παρόμοια με τις άλλες που βρέθηκαν στον παράδεισο, αλλά τις ξεπερνούσε στην ομορφιά της. Η κορυφή αυτού του κτιρίου, σαν ένας γιγάντιος τρούλος εκκλησίας, υψώθηκε σε ένα ατελείωτο ύψος, χάνοντας τον εαυτό της στην απεραντοσύνη. Σε αυτό το κτίριο παρατήρησα κάτι σαν ταράτσα και εδώ, σε έναν πλούσια διακοσμημένο θρόνο, καθόταν η αυτοκράτειρα του Ουρανού. Γύρω της στεκόταν ένα μεγάλο πλήθος νεαρών ανδρών με αστραφτερά λευκά ρούχα, κρατώντας κάποιο είδος όπλων στα χέρια τους, αλλά δεν τους πρόσεξα προσεκτικά. Η ενδυμασία της Θεοτόκου ήταν παρόμοια με αυτή των αγίων εικόνων, μόνο που είχε διαφορετικά χρώματα. Στο κεφάλι της φορούσε ένα στέμμα σαν των αυτοκρατόρων, η αυτοκράτειρα του Ουρανού με κοίταξε με έλεος, αλλά δεν αξιοποίησα να ακούσω ούτε μια λέξη από αυτήν.
Μετά από αυτό, μπόρεσα να δω, σαν στον αέρα, την Αγία Τριάδα, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, παρόμοιο με αυτό που απεικονίζεται στις άγιες εικόνες: ο Θεός Πατέρας με τη μορφή ενός μεγάλου γέροντα , ο Θεός Υιός με τη μορφή ανθρώπου, που κρατά στα δεξιά Του τον Τίμιο και Ζωοδόχο Σταυρό και τον Θεό το Άγιο Πνεύμα σε μορφή περιστεριού.
Και μου φάνηκε ότι περπάτησα για πολλή ώρα στον παράδεισο, συλλογιζόμενος τις υπέροχες ομορφιές του, που ξεπερνούσαν κάθε ανθρώπινη φαντασία.
Όταν ξύπνησα από αυτό το όραμα, για αρκετή ώρα δεν μπορούσα να συνέλθω και όλη μέρα ήμουν σαν δίπλα μου, από τη χαρά που γέμιζε την καρδιά μου. Μέχρι τότε δεν είχα ξαναζήσει κάτι σαν αυτή τη χαρά».
Source: 𝑆𝑒𝑟𝑔ℎ𝑒𝑖 𝑁𝑖𝑙𝑢𝑠, 𝑃𝑒 𝑚𝑎𝑙𝑢𝑙 𝑟𝑎̂𝑢𝑙𝑢𝑖 𝑑𝑢𝑚𝑛𝑒𝑧𝑒𝑖𝑒𝑠𝑐. 𝐼̂𝑛𝑠𝑒𝑚𝑛𝑎̆𝑟𝑖𝑙𝑒 𝑢𝑛𝑢𝑖 𝑜𝑡𝑜𝑑𝑜𝑙𝑙 𝐸𝑑𝑖𝑡𝑢𝑟𝑎 𝐷𝑜𝑥𝑜𝑙𝑜𝑜𝑔𝑖𝑎
Κάτι για τον... «ΣΩΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»! Πατήρ Κωνσταντίνος Νεκουλα
Ο σωστός άνθρωπος
Στη ζωή συναντάς διαφορετικά είδη ανθρώπων και πρέπει να κάνεις δύσκολες επιλογές για αυτούς.
Μερικές φορές εξισορροπείτε ορισμένες πτυχές, προσπαθώντας να βρείτε μια απάντηση στις ερωτήσεις που έχετε.
Μερικές φορές μπερδεύεσαι. Δεν ξέρεις καν τι θέλεις ή τι νιώθεις.
Τις περισσότερες φορές, το μόνο που χρειάζεστε είναι να κάνετε ένα βήμα πίσω, να είστε ήσυχοι και να ψάξετε την καρδιά σας.
Εκεί θα ανακαλύψεις ότι ο κατάλληλος άνθρωπος για σένα είναι αυτός που βγάζει την καλύτερη εκδοχή σου.
Ο κατάλληλος άνθρωπος για σένα δεν σε τραβάει κάτω, σε ανεβάζει στα σύννεφα.
Σας βοηθά να δείτε τι είναι πέρα από τον τοίχο, πέρα από τα εμπόδια και τη ζώνη άνεσης.
Σε παίρνει από το χέρι, σε βοηθά να σηκωθείς από εκεί που έπεσες και σου δείχνει μια αρχή εκεί που νόμιζες ότι ήταν ένα τέλος.
Με τρόπο θέλεις να του πεις τη ζωή σου, τον τρόπο που έπαθες, γνωρίζοντας ότι ό,τι λες, το αποθηκεύεις σε ασφαλές μέρος. Στην καρδιά του.
Δεν αγνοεί τα δάκρυα που κυλούσαν στα μάγουλά σας στο παρελθόν, γι' αυτό ακριβώς προσπαθεί τώρα να σας κάνει να χαμογελάτε όσο πιο συχνά γίνεται.
Σου δίνει ηρεμία και τη σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά, ακόμα κι αν εξωτερικοί παράγοντες λένε το αντίθετο.
Ο κατάλληλος άνθρωπος για σένα είναι αυτός που γεμίζει τα κενά σου, όχι αυτός που σε στραγγίζει σιγά σιγά.
Είναι αυτός που σε κάνει να ανθίζεις, όχι να μαραζώνεις.
Ο κατάλληλος άνθρωπος για εσάς διπλώνει τέλεια στο σχήμα της ψυχής σας, μπαίνοντας εύκολα στην πύλη της καρδιάς σας.
Ο σωστός άνθρωπος σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Χαμογελάς πιο συχνά, συγχωρείς περισσότερο, μαλώνεις λιγότερο.
Αυτός που σε μετατρέπει σε μια χειρότερη εκδοχή σου δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος.
Ο κατάλληλος άνθρωπος για σένα βλέπει αυτό που οι άλλοι δεν βλέπουν σε σένα: τη ζεστή σου καρδιά, την ευγενική ψυχή σου, την εσωτερική σου ομορφιά. Και σε αγαπάει για αυτό.
Ο σωστός άνθρωπος σε κάνει να νιώθεις καλά στο πετσί σου. Αυτός που σου υπενθυμίζει συνεχώς τα ελαττώματά σου σημαίνει ότι δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος.
Ο κατάλληλος άνθρωπος για σένα, όταν βρίσκεται σε απόσταση, σε κάνει να θέλεις να ξεφύγεις από τον εαυτό σου και να πας να τον αγκαλιάσεις. Και μην τον αφήσεις να φύγει.
Ο σωστός άνθρωπος σε στηρίζει, είναι ηθικό στήριγμα και καλοπροαίρετος σύμβουλος.
Ο κατάλληλος άνθρωπος για σένα είναι αυτός που σκέφτεσαι την πρώτη φορά όταν έχεις μια χαρά ή ένα πρόβλημα. Το μυαλό σου σου θυμίζει το πολύ σημαντικό.
Ο κατάλληλος άνθρωπος για σένα είναι αυτός στον οποίο τρέχεις με ανοιχτές αγκάλες, ελπίζοντας να σε πιάσει και να σε κρατήσει πάντα δίπλα του.
Ο κατάλληλος άνθρωπος για σένα είναι από τον Θεό.
Liebt die Tiere!
"Liebt die Tiere! Ihnen gab Gott ein Ahnen des Gedankens und eine harmlose ungetrübte Freude. Die Trübet Ihnen nicht, quält Sie nicht und nehmt Ihnen nicht die Lust am Dasein, -stellt euch nicht gegen Gottes Gedanken! Mensch überhebe dich nicht über die Tiere: Sie sind ja Sündlos... "
Fjodor Michailowitsch Dostojewski
Irgendwann vor langer, langer Zeit offenbarte ein alter, erfahrener Mann seinem Enkel folgende Lebensweisheit -
Irgendwann vor langer, langer Zeit offenbarte ein alter, erfahrener Mann seinem Enkel folgende Lebensweisheit - "In jedem Menschen vollzieht sich ein Kampf, der dem Kampf zweier Wölfe ähnelt. Ein Wolf stellt das Böse dar: Neid, Eifersucht, Selbstmitleid, Egoismus, Ehrgeiz, Lüge. Der andere Wolf verkörpert das Gute: Frieden, Liebe, Hoffnung, Wahrheit, Güte und Zuverlässigkeit."
Der Enkel war von den Worten seines Großvaters in der Tiefe seiner Seele berührt und begann zu überlegen, aber dann fragte er - "Aber welcher Wolf wird am Ende den Sieg davon tragen?"
Der alte Mann lächelte und antwortete - "Es wird immer der Wolf siegen, den du fütterst."
𝐖𝐀𝐒 𝐁𝐄𝐃𝐄𝐔𝐓𝐄𝐓 "𝐃𝐄𝐑 𝐕𝐄𝐑𝐒𝐓𝐀𝐍𝐃 𝐒𝐎𝐋𝐋 𝐈𝐍𝐒 𝐇𝐄𝐑𝐙 𝐄𝐈𝐍𝐆𝐄𝐇𝐄𝐍"? 𝐖𝐈𝐄 𝐊𝐀𝐍𝐍 𝐌𝐀𝐍 𝐃𝐀𝐒 𝐕𝐄𝐑𝐒𝐓𝐄𝐇𝐄𝐍?
𝐄𝐢𝐧𝐞 𝐅𝐫𝐚𝐠𝐞 𝐚𝐧 𝐏𝐫𝐢𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐀𝐧𝐝𝐫𝐞𝐣 𝐋𝐞𝐦𝐞𝐬𝐜𝐡𝐨𝐧𝐨𝐤, 𝐝𝐞𝐧 𝐁𝐞𝐢𝐜𝐡𝐭𝐯𝐚𝐭𝐞𝐫 𝐝𝐞𝐬 𝐊𝐥𝐨𝐬𝐭𝐞𝐫𝐬
Antwort - "Der Mensch war eine Einheit, aber nach dem Sündenfall wurde diese Gesamtheit zerstört: der Verstand irrt umher, das Herz ist in irgendeiner Verwirrung, befindet sich in Schwermut, aber auf der Seele liegt eine Last – dies alles sind die Folge davon, dass der Mensch sich nicht kontrollieren kann, seine Lebenskräfte nicht auf das richtige Ziel ausrichtet. Das geistliche Leben fordert innere Arbeit, um die Ganzheit der Seele wieder herzustellen. Während des Gebetes bemüht sich der Christ die ganze Zeit, sich zu kontrollieren, achtsam zu sein, sich nicht von anderen Nebensächlichkeiten ablenken zu lassen.
Man muss sich sammeln und eins mit Gott zu bleiben. Es ist sehr wichtig, damit weder Herz, Verstand oder Körper des Menschen geschwächt sind noch in einem krankhaften, abstrakten Zustand. Deshalb bemüht sich der Mensch, seinen Verstand mit dem Herzen zu vereinen, zu sammeln, damit er sich mit seinem ganzen Wesen an Gott mit seiner Bitte wenden kann. Aber nicht nur während des Gebetes, sondern während des ganzen Lebens soll man seinen Verstand und sein Herz vereinigen.
Manchmal, wenn wir mit jemanden reden, und fremde Gedanken herumschwirren. dann sind wir innerlich nicht ruhig. Das alles stört uns dabei, selbst nahe Verwandte zu hören und zu verstehen. Deshalb ist der Kampf um die Ganzheit des Menschen sehr wichtig."
Η λειτουργία της χάριτος.Πατήρ Ιωάννης Ιστράτι.
Πριν από ένα μήνα έρχεται μια κοπέλα από το Βουκουρέστι στη Θεία Λειτουργία την Κυριακή. Μετά τη λειτουργία, έρχεται ντροπαλά σε μένα, πάτερ, συγχώρεσέ με που σε ενόχλησα. Του λέω: Δεν σε συγχωρώ. Αυτή: γιατί; Γιατί δεν με ενοχλείς. Χαμόγελο.
Πατέρα, έχω τρομερούς πονοκεφάλους εδώ και 5 χρόνια περίπου, το κεφάλι μου σκάει, νιώθω ότι τρελαίνομαι. Γίνομαι καλύτερα μόνο με δυνατά χάπια, μερικές φορές ούτε καν με αυτά. Έχω πάει σε πολλούς γιατρούς, έχω κάνει αξονική τομογραφία, μαγνητική τομογραφία, βγαίνουν όλα τέλεια, μόνο που έχω ένα μαχαίρι στο μαλακό μέρος του κεφαλιού μου.
Της λέω: ας είναι ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος γιατρός στους πονοκεφάλους. Διαθέτει μαγνήτη για την αφαίρεση των πονοκεφάλων.
Κάνω τις προσευχές με σκούφο στο κεφάλι του Αγίου. Το κορίτσι κλαίει και μου παίρνει τα χέρια από το κεφάλι της. Πατέρα, πονάω τρομερά. Το κεφάλι μου καίγεται. Λέω: πρέπει να κάνεις υπομονή. Αυτή είναι η επέμβαση.
Ενώ έλεγα όλες τις προσευχές του, ένα μαχαίρι πόνου έπεσε και στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου.
Μετά τη λειτουργία, το κορίτσι κάθεται σε μια καρέκλα. Της φέρνω ένα ποτήρι νερό.
Μετά από λίγα λεπτά, η κοπέλα σηκώνεται και αναφωνεί: πατέρα, δεν με πονάει καθόλου το κεφάλι. Κλάμα, αλλά ευτυχίας. Τι να κάνω για να ευχαριστήσω τον Άγιο;
Να προσεύχεσαι πάντα σε αυτόν, να βοηθάς τους φτωχούς, να λές πάντα για το έλεός του.
Τη ρώτησα: αλλά τους πονοκεφάλους, τους είχατε παλιότερα;
Μου απάντησε: ΑΠΟΛΥΤΩΣ, ΠΟΤΕ.
Ευχαριστώ, Άγιε Ιωάννη.
Father Nikolozi - A Great Teacher of Life
When I first heard about Monk Gabriel, unfortunately, he had already passed away. I was always regretting that I couldn't meet him and couldn't become his disciple but in my heart I strongly believed that God has always had saints throughout history, and that the chain of saints in Georgia is unbroken.
Thanks to the Blessed God, I first met Nikoloz Makarashvili, a monk engaged in silence, when we visited and sang at monk Nikolozi's small church. I cannot forget how he looked at me. It was an incredibly loving look. I will never forget this moment in my life.
After this meeting our ensemble- “Rustavi" travelled to Germany and Holland, where we had to sing with one of the most famous Plastic Theatre of Taiwan. This is a very interesting play and it's known as "Creation of the World" and which was always performed with Hamlet Gonashvili's (Georgia's nightingale) and ensemble "Rustavi" recordings.
For me this was a huge responsibility, because now I had to sing these songs, that were performed by Hamlet Gonashvili.
The rehearsals went well, but I was repelled by inner prayer from the envy and bitterness that evil had instilled in one man against me. It put my faith to the test, The first play almost crashed, and my voice was barely audible, but I sang until the end.
That night at the hotel, I became very ill.
I fell asleep in the morning and I'm not sure if it was a dream or not; I was standing in Merab Tsintsadze's yard, and monk Nikoloz was speaking to me through an open window. In my heart, I asked: Father Nikoloz, you keep silence, don't you? And why are you violating your vow for my sake? It was an incredible preaching. Amazing words that instilled faith, hope, and love in me. I woke up in the morning completely sleepless, but with an incredible amount of energy. That day, I sang like never before. I was astonished at myself, as if that dark power, which prevented and disturbed me the previous day had disappeared. I had a huge encouragement and motivation, confidence, and determination. And before each song I told myself:
"God, I am coming to glorify you".
This was the victory, which I know I have gained from my lovely Lord Jesus by Christ through Saint Nikolozi
Georgian Folk Song and Dance State Academic Ensemble „Rustavi," Soloist Singer, David Gvelesiani
Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος.
«Ήταν ένας πλούσιος που ντυνόταν με πορφύριο και βιζόν, χαιρόταν λαμπρά «Ήταν ένας πλούσιος που ντυνόταν με πορφύριο και βιζόν, χαιρόταν λαμπρά κάθε μέρα.
Το τελευταίο δώρο που έλαβε ο πλούσιος ήταν η πολύ πλούσια και κομψή ταφή και το μόνο δώρο που έλαβε ο Λάζαρος ήταν «το στήθος του Αβραάμ». μέρα.
Και ένας φτωχός, ο Λάζαρος, ήταν ξαπλωμένος μπροστά στην πύλη του, γεμάτος βρασμούς, θέλοντας να χορτάσει με ό,τι έπεσε από το τραπέζι του πλούσιου. αλλά ήρθαν και τα σκυλιά και του έγλειψαν τα μπαλάκια.
Και ο φτωχός πέθανε και τον έφεραν οι άγγελοι στους κόλπους του Αβραάμ.
Πέθανε και ο πλούσιος και τάφηκε» (Λουκάς 16).
Ο πρώτος πίνακας μας δείχνει ότι κάθε άνθρωπος έχει έναν παράδεισο ή μια κόλαση ακόμα και σε αυτή τη ζωή. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Θεός είναι άδικος γιατί ο ένας είναι φτωχός και ο άλλος είναι πλούσιος, καθώς ο ένας είναι άρρωστος και ο άλλος είναι υγιής, ότι ο ένας έχει μόνο ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του και ο άλλος μόνο θλίψη.
Αλλά ο Θεός μας δεν είναι Θεός ισότιμου μοιράσματος αλλά Θεός χαρισμάτων. Ήθελε οι πλούσιοι να απολαμβάνουν τα πνευματικά χαρίσματα των φτωχών και οι φτωχοί να συμμετέχουν και να ζουν από τα δώρα των πλουσίων.
Μόνο τα σκυλιά είχαν μάτια να κοιτάξουν τον Λάζαρο και να τον πλησιάσουν και να είναι μαζί του.
Ο Λάζαρ είχε επίσης μια μικρή ανακούφιση - μερικά σκυλιά που τον κρατούσαν ζεστό τη νύχτα και του έγλειφαν τις φουσκάλες.
Πρέπει να προσέχουμε πολύ τα δώρα που μας δίνει ο Θεός μέσω των πιο φτωχών και άθλιων ανθρώπων γύρω μας.
Αν χάσουμε αυτά τα δώρα των φτωχών έχουμε χάσει και τον παράδεισο.
Και ένας φτωχός, ο Λάζαρος, ήταν ξαπλωμένος μπροστά στην πύλη του, γεμάτος πληγές θέλοντας να χορτάσει με ό,τι έπεφτε από το τραπέζι του πλούσιου. Αλλά ήρθαν και τα σκυλιά και του έγλειψαν τίς πληγές.
Και ο φτωχός πέθανε και τον έφεραν οι άγγελοι στους κόλπους του Αβραάμ.
Πέθανε και ο πλούσιος και τάφηκε» (Λουκάς 16).
Ο πρώτος πίνακας μας δείχνει ότι κάθε άνθρωπος έχει έναν παράδεισο ή μια κόλαση ακόμα και σε αυτή τη ζωή. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Θεός είναι άδικος γιατί ο ένας είναι φτωχός και ο άλλος είναι πλούσιος, καθώς ο ένας είναι άρρωστος και ο άλλος είναι υγιής, ότι ο ένας έχει μόνο ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του και ο άλλος μόνο θλίψη.
Αλλά ο Θεός μας δεν είναι Θεός ισότιμου μοιράσματος αλλά Θεός χαρισμάτων. Ήθελε οι πλούσιοι να απολαμβάνουν τα πνευματικά χαρίσματα των φτωχών και οι φτωχοί να συμμετέχουν και να ζουν από τα δώρα των πλουσίων.
Μόνο τα σκυλιά είχαν μάτια να κοιτάξουν τον Λάζαρο και να τον πλησιάσουν και να είναι μαζί του.
Ο Λάζαρος είχε επίσης μια μικρή ανακούφιση - μερικά σκυλιά που τον κρατούσαν ζεστό τη νύχτα και του έγλειφαν τις φουσκάλες.
Πρέπει να προσέχουμε πολύ τα δώρα που μας δίνει ο Θεός μέσω των πιο φτωχών και άθλιων ανθρώπων γύρω μας.
Αν χάσουμε αυτά τα δώρα των φτωχών έχουμε χάσει και τον παράδεισο.
Το τελευταίο δώρο που έλαβε ο πλούσιος ήταν η πολύ πλούσια και κομψή ταφή και το μόνο δώρο που έλαβε ο Λάζαρος ήταν «το στήθος του Αβραάμ».
Σε ηλικία 92 ετών, η Ευδοκία Σουχάνοβα (Αξιότιμη Μητέρα Ζωσιμά) έκανε προσκύνημα με τα πόδια στην Ιερουσαλήμ.
Σε ηλικία 92 ετών, η Ευδοκία Σουχάνοβα (Αξιότιμη Μητέρα Ζωσιμά) έκανε προσκύνημα με τα πόδια στην Ιερουσαλήμ.
Μια αγία γυναίκα με εκπληκτική μοίρα!
Γεννήθηκε και πέθανε την ίδια μέρα - 1 Μαρτίου, πέρασαν μόνο 115 χρόνια από το έτος γέννησής της (1820) και το έτος της αναχώρησής της στην Αιωνιότητα από αυτή τη γη (1935).
115 χρόνια γεμάτα φως και χαρά, αλλά και πολλές κακουχίες, διωγμούς, ακολουθούμενες από ιερή παρηγοριά. Αλλά μέχρι το θάνατό της, η Ζωσιμά πάντα βοηθούσε τους ανθρώπους με αγάπη και ανιδιοτέλεια.
Ο σύζυγός της πέθανε κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, επέζησε και του γιου της και σε ηλικία 72 ετών η Evdokia Sukhanova πήρε μοναχικούς όρκους στο μοναστήρι Pokrovo-Ennatsky! Σκεφτείτε το, σε ηλικία 72 ετών, όταν οι περισσότεροι από εμάς νομίζουμε ότι έχουμε ήδη ζήσει τη ζωή μας... Δεν είναι αυτό ένα συγκεκριμένο παράδειγμα ότι δεν υπάρχουν βιολογικά όρια ηλικίας καθώς η ψυχή αναζητά το φως της, τη ζωή της και Σωτηρία?
Αργότερα παίρνει το μοναστικό σχήμα του Μεγάλου Σχήματος με το όνομα Ζωσιμά.
Μέσω των προσευχών της, υπάρχει μια ιαματική πηγή όχι μακριά από το μοναστήρι και αργότερα οργανώθηκε ένα ασκητήριο με ένα παρεκκλήσι στο όνομα της Αγίας Τριάδας.
Κατά τη διάρκεια του διωγμού της Εκκλησίας, το μοναστήρι έκλεισε και οι αγρότες έκρυψαν τον Matushka Zosima. Σε ένα ιερό φέρετρο κυπαρισσιού που έφεραν από την Ιερουσαλήμ, κοιμόταν στη μια ή στην άλλη καλύβα και μέσα σε αυτό ουσιαστικά τη μετέφεραν από χωριό σε χωριό, όταν έπρεπε να «κρυφτεί» η γριά.
Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των ανθρώπων αποκαλύφθηκαν στη Ζωσιμά. Είχε επίσης ένα ισχυρό χάρισμα θεραπείας, οι άνθρωποι συνέχιζαν να έρχονται σε αυτήν.
Την έθαψαν στο χωριό της, Sentsovka, στην περιοχή Orenburg.
Στις 11 Ιουνίου 2006, η Ζωσιμά ανακηρύχθηκε άγιος ως Σεβάσμια Ζωσιμά της Αννάτσκαγια.
«Θα μείνω μαζί σου για πάντα, δεν θα σε αφήσω ποτέ», είπε η Μητέρα Ζωσιμά, σε όσους ήρθαν κοντά της για προβλήματα ή πόνο και οι άνθρωποι εξακολουθούν να θεραπεύονται στον τάφο της.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:
Εδώ, λοιπόν, δεν υπάρχουν όρια ηλικίας, χρόνου, χώρου ή κοινωνικής συνθήκης, για όσους Τον αγαπούν ειλικρινά και αναζητούν τον Θεό με όλη τους την καρδιά! ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΘΕΜΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ, ΑΓΝΗΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΜΟΝΗΣ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΤΟΤΕ, ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ!
Όπως λέει και η παροιμία: "ΔΩΣΕ ΘΕΛΗΣΗ, ΠΑΡΕ ΕΞΟΥΣΙΑ..."
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΑΣΜΑ (Μικρό πατερικό σχόλιο για την Κυριακή Ε΄ Λουκά)
«Ο άσπλαχνος και υπερήφανος πλούσιος του Ευαγγελίου (βλ. Λουκ. 16, 19–31), όταν πια είχε πεθάνει, δεν μπορούσε να πηδήσει το μεγάλο χάσμα που τον χώριζε από τον Παράδεισο, τους κόλπους του Αβραάμ. Εμείς που βρισκόμαστε τώρα εν τη ζωή, εάν θέλουμε, μπορούμε –με την Χάρη του Θεού– να το πηδήσουμε και να βρεθούμε από τώρα στους κόλπους (στην αγκαλιά) του Θεού, εάν ξεπεράσουμε την ασπλαχνία και την υπερηφάνειά μας».
ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ
Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
(1924–1994)
[ Από το ιστολόγιο «Το Ειλητάριον»·
http://toeilhtarion.blogspot.gr/2015/12/blog-post_6.html. ]
ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ
Σήμερα εορτάζει ο άγιος Κλεόπας, ο οποίος ήταν ένας από τους Εβδομήκοντα (Ο') Αποστόλους του Κυρίου. Την ημέρα της Αναστάσεως, ενώ πορευόταν μαζί με τον Λουκά προς Εμμαούς, «μια κώμη που απείχε εξήντα στάδια (δηλ. 11 περίπου χιλιόμετρα) από την Ιερουσαλήμ» (Λουκ. 24, 13) και συζητούσαν μεταξύ τους τα συγκλονιστικά γεγονότα του θείου Πάθους, παρουσιάσθηκε δίπλα τους ο Χριστός και τους ρώτησε, ως κάποιος ξένος και ανίδεος, για ποια ακριβώς γεγονότα μιλούσαν. Οι οφθαλμοί τους «εμποδίζονταν έτσι, που να μη μπορέσουν να Τον αναγνωρίσουν» (Λουκ. 24, 16). Έτσι, οι Απόστολοι Τού διηγήθηκαν όλα όσα είχαν κάνει οι ιερείς και οι άρχοντες των Εβραίων εναντίον του Χριστού, που εκείνοι έλπιζαν ότι είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας, ο λυτρωτής του Ισραήλ. Του εκμυστηρεύθηκαν, επίσης, ότι άκουσαν τις Μυροφόρες να μιλούν για την Ανάστασή Του και ότι εκείνοι δεν το πίστευαν.
«Ω άνθρωποι (που δεν έχετε φωτισμένο νου για να κατανοεί τις Γραφές και) που η καρδιά σας είναι βραδυκίνητη και αργεί να πιστέψει όλα όσα είπαν οι Προφήτες!», τους απάντησε αμέσως ο Κύριος, «Αυτά όλα δεν έπρεπε να τα πάθει ο Μεσσίας και στο τέλος να δοξαστεί;» (Λουκ. 24, 25). Εν συνεχεία, τους εξήγησε τις προφητείες της Αγίας Γραφής τις αναφερόμενες στην οικονομία της Σωτηρίας. Όταν έφθασαν στην κώμη Εμμαούς, είχε ήδη βραδιάσει· γι’ αυτό πρότειναν τον Ιησού Χριστό να μείνει και να δειπνήσουν μαζί. Όπως το βράδυ του Μυστικού Δείπνου, έτσι και τώρα ο Χριστός πήρε τον άρτο, τον ευλόγησε και τους τον προσέφερε. «Διηνοίχθησαν» (Λουκ. 24, 31) τότε οι οφθαλμοί τους και Τον αναγνώρισαν. Ο Χριστός όμως έγινε άφαντος απ’ αυτούς, φανερώνοντας με τον τρόπο αυτό ότι η παρουσία Του στην θεία Ευχαριστία είναι η πραγματική απόδειξη της Αναστάσεώς Του. Μόλις ο Χριστός εξαφανίστηκε, ο Λουκάς και ο Κλεόπας κατάλαβαν αμέσως για ποιο λόγο η καρδιά τους κατακαίγονταν όσο ο Κύριος ήταν δίπλα τους και τούς εξηγούσε τις Γραφές (Λουκ. 24, 32)· και αμέσως, γεμάτοι δέος, χαρά και θαυμασμό, έφυγαν για να συναντήσουν τους άλλους Αποστόλους στα Ιεροσόλυμα, προκειμένου να τους αναγγείλουν τούτο το θαυμαστό γεγονός της εμφάνισης του Χριστού σε αυτούς και ότι συμπορεύθηκε μαζί τους στην οδό προς Εμμαούς.
[ «Νέος Συναξαριστής», τόμ. 2ος, σελ. 330, εκδ. «Ίνδικτος». ]
Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2022
Αύριο η παραβολή του πλουσίου .
Αύριο η παραβολή του πλουσίου
και του πτωχού Λαζάρου…..
Από τις πιο γλαφυρές
ευαγγελικές περικοπές…..
Ο πλούσιος δεν πείραξε ούτε μυρμήγκι
και μάλιστα άφηνε
και τον πτωχό Λάζαρο
στο κατώφλι του σπιτιού του
να ζητιανεύει
(ποιος αλήθεια θα το επέτρεπε
αυτό σήμερα;
όταν εμείς αλλάζουμε πεζοδρόμιο
προκειμένου να μη συναντηθούμε
με κάποιον ενδεή;)…..
Αλλά τι έφταιξε και κολάστηκε;
Ο πλούτος; όχι στην βάση του…..
Η ευχαρίστηση
που του προσέφεραν τα υλικά αγαθά
είχαν καλύψει(νεκρώσει)
τις αισθήσεις της ψυχής του....
Έχασε τον Παράδεισο γιατί…..ξέχασε…..
Ξέχασε ότι ο Λάζαρος
που ήταν δίπλα του
ήταν κι αυτός Άνθρωπος(εικόνα Θεού)…
Ζούσε σαν να μην υπήρχε ο Λάζαρος……
Για κάνε το εικόνα…..
Θυμάμαι κάποια ταινία
που ένας άνθρωπος έγινε αόρατος…..
Ο πόνος του να μην υπάρχει
για τους άλλους ήταν αβάσταχτος…..
Η αδιαφορία του πλουσίου λοιπόν
του έκλεψε τον Παράδεισο……
Γι’ αυτό δεν φθάνει
να μην κάνουμε το κακό…..
Είναι (κατά)κρίμα κι όταν
ενώ μπορούμε να κάνουμε το καλό
επιλέγουμε και δεν το κάνουμε…..
Μία φορά βλέποντας
ένα κοριτσάκι τις ειδήσεις και
την εξαθλίωση των ανθρώπων σε κάποιες άλλες χώρες
που έδειχναν με ωμότητα οι δημοσιογράφοι
άρχιζε να κλαίει και την ρωτά η μητέρας της
‘’γιατί κλαις παιδί μου; για αυτά που βλέπεις;’’
‘’ όχι μητέρα μόνο για αυτά που βλέπω αλλά
κυρίως γιατί εγώ τα βλέπω από τον καναπέ του σπιτιού μου’’
Κάπου το διάβασα κι έχει τόση ομορφιά:
«Εάν δεν μπορείς να γίνεις το μολύβι
για να γράψεις την ευτυχία του άλλου,
προσπάθησε τουλάχιστον
να γίνεις η γόμα
που θα σβήσει λιγο την δυστυχία του»
Η Κυρά-Βασιλικούλα
Η Κυρά-Βασιλικούλα
Ένα άλλο θαυμαστό πρότυπο υπομονής είναι η κυρά- Βασιλικούλα, που ήρθε στο Μοναστήρι, προσκυνήτρια της Παναγιάς.
Μικροσκοπική, αποστεωμένη, σκεβρωμένη, θαρρείς σαν τα παλιά σκαριά τα θαλασσοδαρμένα,
αλλά ανίκητα απ’ τον χρόνο και την ταλαιπωρία, έμοιαζε η γριούλα που ήρθε να λειτουργηθεί
την Κυριακή των Μυροφόρων στο μοναστήρι.
Τα μάτια της μισοσβησμένα από τον “καταρράκτη” , φαίνονταν να διαθέτουν μία άλλη όραση, πιο οξεία και μακρινή.
Μετά την θεία Λειτουργία άνοιξε την ψυχή της και βγήκαν οι θησαυροί της καρδιάς της.
-“Έζησα, είπε, ένα μαρτύριο στη ζωή μου, αλλά ευχαριστώ τον Κύριο!
Ήμουν ορφανή και με πάντρεψε ένας θείος μου και μου ‘δωσε έναν Γολγοθά! Μια ζωή ξύλο και καταφρόνια.
Έκανα αυτό το παιδί, ανάπηρο στο μυαλό –είπε κι έδειξε καθισμένον σε μια καρέκλα πιο πέρα
έναν ανάπηρο πνευματικά με άσπρα μαλλιά.
Αυτός είναι ο γιος μου. Προσευχηθείτε γι’ αυτόν. Αυτός θα με τραβήξει πάνω, στην Βασιλεία του Θεού” !
Κάποια μοναχή την ρώτησε:
– Τί να κάνουμε για να σωθούμε, να κερδίσουμε την Βασιλεία του Θεού, γιαγιά;
– Στην έρημο, παιδί μου!
– Ποια είναι η έρημος, γιαγιά;
– Να βλέπεις και να μη βλέπεις, να ακούς και να μην ακούς, και να σιωπάς!
Την Βασιλεία του Χριστού μην χάσουμε, την Βασιλεία Του.
Να μας τραβήξει επάνω να σωθούμε!…
Κάποτε ένας γέρος ρωτήθηκε:
Κάποτε ένας γέρος ρωτήθηκε: Πώς μπορείς να αναγνωρίσεις έναν καλό άνθρωπο;
Ο σοφός απάντησε: Δεν είναι αυτό που λέει ή αυτό που φαίνεται να είναι, αλλά η ατμόσφαιρα που δημιουργείται στην παρουσία του. Αυτά είναι τα στοιχεία. Γιατί κανείς δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα που δεν ανήκει στο πνεύμα του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
