Η ελληνική έκδοση της ρωσικής ταινίας κινουμένων σχεδίων "Τα Χριστούγεννα", από τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου 40 Εκκλησιών, της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011
Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011
Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011
Die grossen Feste .
Die grossen Feste
Homilien der hl. Väter und andere Texte
Hl. Johannes von Damaskus, Hl. Gregor Palamas, Hl. Gregor des Theologen, Hl. Johannes Chrysostomos, Hl. Basilios der Grosse, Hl. Kyrillos von Jerusalem, Hl. Ignatij Briantschaninow, Hl. Symeon d. Neue Theologe, Hl, Nektarios von Pentapolis, Hl. Justin von Celije
Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, 2011
[...] Das vorliegende Buch enthalt eine Auswahl von Homilien grosser Kirchenvater zu diesen Festen sowie zur Grossen Fastenzeit, vorab solche des heiligen Gregor des Theologen, dessen Homilien zum Fest der Geburt Christi und zum Heiligen Pascha wohl etwas vom Schonsten sind, was uber diese beiden Hauptfeste je gesagt wurde, sowie des heiligen Gregor Palamas, von dem uns eine vollstandige Sammlung von Homilien fur den gesamten Jahreskreis uberliefert ist, die sich auszeichnen durch ihre Klarheit und theologische Dichte. Eingeschlossen sind ferner Homilien des heiligen Johannes Chrysostomos und des heiligen Johannes von Damaskus sowie asketische Reden des heiligen Basilios des Grossen, des heiligen Kyrillos von Jerusalem und des heiligen Symeon des Neuen Theologen. Schliesslich wurden den Texten dieser "alten" Vater - wir setzen das Wort in Anfuhrungszeichen, weil es in der Kirche Christi keinerlei Unterschied gibt zwischen den Vatern fruherer und spaterer Zeiten, denn alle sind uns gleicherweise von Gott gegeben und vom Heiligen Geist erfullt mehrere Texte Heiliger Vater der Gegenwart angefugt, des heiligen lgnatij Briantschaninow von Stavropol, des heiligen Nektarios von Pentapolis und des heiligen Justin von Celije, des grossen Kirchenvaters unserer Tage und jungsten in der Reihe der heiligen Theologen und Bekennen. [...]
(από τον πρόλογο του βιβλίου)
Ο κρυπτός της καρδιάς άνθρωπος .
Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζάχαρου)
Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 2011
323 σελ.
Στο βιβλίο αυτό περιέχονται οι Ομιλίες που εκφωνήθηκαν από τον αρχιμανδρίτη Ζαχαρία το έτος 2007, στο τριήμερο συνέδριο των κληρικών της αδελφότητας του Αγίου Ραφαήλ, της ορθόδοξης επισκοπής Wichita και Κεντρικής Αμερικής.
Ο επίσκοπός τους κ. Βασίλειος, ο οποίος ανήκει στην Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Βορείου Αμερικής του Πατριαρχείου Αντιοχείας, είναι γνώστης των κειμένων του Αγίου Σιλουανού και του Γέροντος Σωφρονίου, και μοιραζόταν πάντοτε με τους κληρικούς του ό,τι διάβαζε ή άκουγε σχετικά με τη διδασκαλία τους. Επισκέφθηκε πολλές φορές την Ιερά Μονή μας στο Εssex της Αγγλίας και προσκάλεσε τον π. Ζαχαρία να μιλήσει στους κληρικούς του, ώστε να δημιουργηθεί μια πιο άμεση επαφή με τη διδασκαλία και την παράδοσή τους. [...]
(από το προλογικό σημείωμα του βιβλίου)
ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΠΟΥ ΕΙΔΕ Ο ΠΑΤΗΡ ΖΩΣΙΜΑΣ.
- Όταν επρόκειτο να μάς φύγει ό Γέροντας Σίμωνας Αρβανίτης από αυτή την ζωή, εκεί πού καθόμουν στενοχωρημένος και λυπημένος πού θα χάναμε τον Γέροντα μας, αποκοιμήθηκα στην πολυθρόνα μου και βλέπω ένα ζωντανό όνειρο.
Ήταν μέρα μεσημέρι καλοκαιριού και περνούσαν οι 12 Απόστολοι σε εκατό μέτρα περίπου πετώντας σε σχήμα σταυρού, δεν τούς ξεχώριζα ως ανθρώπους, ήταν πολύ φωτεινοί και τούς έβλεπα σαν φως, πού φωτίζει πιο πολύ από τον ήλιο του καλοκαιριού να ψάλλουν συνέχεια το «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις έν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». Αυτό άκουγα να το λένε πολλές φορές και από πίσω να είναι πιασμένος ό Γέροντας και να πηγαίνουν με μεγάλη ταχύτητα και πίσω από τον Γέροντα ήμουν πιασμένος και εγώ και, όπως πηγαίναμε, περάσαμε από ένα χάνι.
Το χάνι ήταν τότε ένας χώρος για τα ζώα και όποιος χωρικός κατέβαινε στην πόλη, πήγαινε το ζώο εκεί μέσα και πλήρωνε κάτι για να έχει την εξασφάλιση του. Όπως είναι σήμερα το «παρκινγκ», πού αφήνει ό άνθρωπος το αυτοκίνητο του. Όταν περνούσαμε επάνω από το χάνι, αποκόπηκα από τον Γέροντα και έπεσα μέσα στο χάνι. Ό σατανάς παρακολουθούσε πότε θα με αφήσει ό Γέροντας για να με σκοτώσει. Αλλά ό καλός Γέροντας μου δεν με ξέχασε, όπως και ό Χριστός δεν ξέχασε τούς μαθητές του, όταν επρόκειτο να φύγει για λίγο, έκανε ιδιαίτερη προσευχή για την εξασφάλιση τους εις τον Πατέρα του, για να τούς προστατέψει απ' τον σατανά, γιατί ήξερε ότι, εάν και ένα δευτερόλεπτο δεν έχουν την φύλαξη του Θεού, την προστασία του, είναι έτοιμος να μας καταστρέψει όλους.
Αυτό έκανε και για έμενα ό Γέροντας μου, μιμήθηκε τον Χριστό για την προστασία μου και την εξασφάλιση μου. Με πήρε μαζί του, γιατί επρόκειτο να φύγει και με εξασφάλισε στο χάνι πού συμβολίζει το πανδοχείο πού αναφέρει το ιερό Ευαγγέλιο, όπου ό καλός Σαμαρείτης πήγε τον πληγωμένο άνθρωπο στο πανδοχείο, για να γίνει καλά και αφού με εξασφάλισε, έφυγε ήσυχος και εγώ τον κοιτούσα και άκουγα να λένε το «Χριστός Ανέστη». Όσο έβλεπα αυτούς, πού έφευγαν, δεν μπορούσε να μου κάνει κακό ό σατανάς. Μόλις απομακρύνθηκαν και δεν τους έβλεπα αμέσως τότε έρχεται ένα αεροπλάνο με λυσσώδη ταχύτητα να πέσει επάνω μου να με σκοτώσει και ήρθε τόσο χαμηλά, ένα μέτρο πάνω από το κεφάλι μου. Εγώ φοβήθηκα και έσκυψα αλλά μάταια κοπίαζε. Ό Γέροντας μου με εξασφάλισε, όπως είπαμε, στο πανδοχείο, μέσα στο χώρο του Θεού, πού ήταν χτισμένο γύρω, γύρω με μάντρα. Ό Θεός δεν το επέτρεψε να πέσει επάνω μου. Έτσι υψώθηκε απότομα επάνω από την μάντρα και πήγε πιο πέρα και έπεσε και πήρε φωτιά και έγινε στάχτη.
Ξύπνησα τρομαγμένος αλλά και χαρούμενος και κατάλαβα ότι θα με εξασφαλίσει και έμενα ό Γέροντας μου, μέχρι να έρθει ή ώρα, πού μου είχε πει προφητικά ένα βράδυ: «Ζωσιμά, εσύ θα φύγεις από το Μοναστήρι» και όταν τον ρώτησα: «για πάντα, Γέροντα μου, θα φύγω;» «όχι, μου απάντησε, μια ήμερα θα έρθεις πάλι στο Μοναστήρι».
ΒΙΒΛ. ΖΩΣΙΜΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ (1937-2010). ΕΚΔΟΣΕΙΣ Η ΜΕΛΕΤΗ.
O ΜΟΝΑΧΟΣ ΖΩΣΙΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΤΑΞΙΤΖΗΣ.
Πολλές φορές, όταν πήγαινα στον Γέροντα και έπαιρνα κάποιο ταξί, γίνονταν πολλά θαύματα. Όταν ήταν να πληρώσω, με ρωτούσε ό ταξιτζής:
- "Τι είσαι Μοναχός ή Ιερέας;
- Μοναχός έλεγα.
- Εσείς οι Μοναχοί έχετε μισθό;
- Όχι, του έλεγα.
- Αφού δεν έχετε μισθό, πώς εγώ θα πάρω λεφτά από εσένα;
Άλλοι πάλι σταματούσαν μόνοι τους και με ρωτούσαν πού πηγαίνω και με πήγαιναν στον προορισμό μου χωρίς να μου παίρνουν χρήματα.
Μια ήμερα ήθελα να κατέβω στην Αθήνα για να κάνω κάποιες δουλειές πού έπρεπε να κάνω και από εκεί να πάω στην Κηφισιά. Δεν είχα πολλά λεφτά, δύο χιλιάδες είχα όλα και όλα. Περνάει ένα ταξί, το σταματάω και ήταν ό κύριος Δημήτρης από τη Νέα Σμύρνη πού ερχόταν στο Μοναστήρι μας οικογενειακώς. Τον παρεκάλεσα να με εξυπηρετήσει για να τελειώσω αυτή την δουλειά πού είχα και του είπα ότι θα τον πληρώσω όσο γράψει το ρολόι. Αμέσως ό κ. Δημήτρης με εξυπηρέτησε. Το ρολόι είχε γράψει χίλιες οχτακόσιες δραχμές. Όταν ήρθε ή ώρα να πληρώσω, του λέω «Πάρε τα λεφτά σου».
Αυτός με κοιτάζει και μου λέει:
Πάτερ Ζωσιμά, εγώ πληρώθηκα από σένα κι άλλα λεφτά θα σου πάρω; Εάν το κάνω αυτό, θα με τιμωρήσει ό Θεός. Γι` αυτό δεν οφείλεις τίποτα.
Εγώ τα έχασα και του αποκρίθηκα:
- Καλά κ. Δημήτρη πώς μου λες ότι πληρώθηκες, αφού εγώ δεν σε πλήρωσα. Τι είναι αυτά που μου λες; Πάρε τα λεφτά που σου δίνω, διότι και σι δουλεύεις με το ταξί μέρα, νύχτα κα! ή δουλειά σου είναι επικίνδυνη και κουραστική για να βγάλεις το μεροκάματο γι'αύτό και εγώ δεν αναπαύομαι, πρέπει να πάρεις τα χρήματα.
Ό κ. Δημήτρης μου εξήγησε πώς πληρώθηκε.
-Λοιπόν, άκουσε, πάτερ Ζωσιμά. Χθες το απόγευμα, όπως πήγαινα με το ταξί, σταμάτησα σ' ένα περίπτερο να πάρω τσιγάρα. Δίπλα στο πεζοδρόμιο βλέπω κάτι χαρτιά κολλημένα και τσαλακωμένα. Σκύβω κάτω τα πιάνω με το χέρι μου, τα ανοίγω και ήταν χίλιες πεντακόσιες δραχμές. Γι` αυτό σου είπα ότι με πλήρωσες. Μου τα είχε δώσει ό Θεός πιο μπροστά και ξέρω καλά πώς οι Μοναχοί δεν παίρνουν μισθό.
Πόσο με συγκίνησε ή δικαιοσύνη του κ. Δημήτρη! Σκέφτηκα μέσα μου πόσα πρέπει να προσέχω να μη κατηγορώ κανένα. Είναι ταξιτζής και έχει την μεγαλύτερη αρετή. Σπάνια σήμερα σκέπτεται ό άλλος κατ' αυτό τον τρόπο. Αλλά πάνω απ' όλα κατάλαβα ότι ήταν οι προσευχές του Γέροντα μου, γιατί προσευχόταν μέρα και νύχτα για μένα πού δοκιμαζόμουν και οι ευχές του πάντα με προστάτευαν και με εξασφάλιζαν.
Μια μέρα ήμουν στο δωμάτιο του Γέροντα, εκεί πού έμενε στον ανιψιό του. Καθόμουν δίπλα του και ήμουν πολύ στεναχωρημένος πού δεν είχα χρήματα, γιατί ήθελα να παίρνω και κάτι του Γέροντα να τρώει. Όπως καθόμουν λυπημένος, αποκοιμήθηκα και βλέπω ένα όνειρο.
Βλέπω πώς πήγαινα από το Κεφαλάρι της Κηφισιάς με τα πόδια στο Μοναστήρι. Όταν έφτασα στις κατασκηνώσεις πιο πάνω από την εκκλησία πού είναι ό Άγιος Ραφαήλ, έβλεπα το Μοναστήρι επάνω να είναι πολύ σκοτεινό. Καταλάβαινα πώς δεν υπήρχε καμιά ακτίνα φωτός, καμιά σωτηρία. Όπως πήγαινα σιγά-σιγά με τα πόδια στεναχωρημένος, βλέπω την κυρία Κατίνα, μια καλή κυρία πού ήταν όλο αγάπη, να βγαίνει μέσα από τα πεύκα χαρούμενη και χαμογελαστή. Με πιάνει από τη μέση μου παρ' όλο πού ήταν πολύ κοντή, με σηκώνει με δύναμη ψηλά στον αέρα και με πηγαίνει στο δάσος. Με ανεβάζει σε μια εξέδρα ψηλά, πού ήταν όλο φως και με άφησε επάνω.
Ό Γέροντας εκείνη την στιγμή ήταν ξαπλωμένος και φαινόταν ότι κοιμάται. Αλλά, όπως μετά αποδείχθηκε δεν κοιμόταν, παρακολουθούσε το όνειρο πού έβλεπα. Γιατί μόλις ξύπνησα, χτύπησε το τηλέφωνο. Πριν ακούσω το τηλέφωνο, μου μίλησε ό Γέροντας και μου είπε:
- Ότι σου πουν στο τηλέφωνο να δεχθείς, να πάς αμέσως να πάρεις ότι σου δώσουν και να τις ευχαριστήσεις όλες. Τα λεφτά αυτά πού θα σου δώσουν τα στέλνει ό Θεός, είναι για τις ανάγκες σου.
Σηκώνω το τηλέφωνο και ήταν ή κυρία Κατίνα, πού έβλεπα στον ύπνο μου, και μου λέει:
- Τι κάνεις π.Ζωσιμά; Πώς τα περνάς; Εσύ σύνταξη δεν έχεις πώς κινείσαι εδώ στην Αθήνα;
- Έχει ό Θεός αποκρίθηκα.
Ό Γέροντας αμέσως κάτι ψιθύρισε. Κατάλαβα ότι έπρεπε να πω την αλήθεια, να κάνω υπακοή σε ότι θα μου πει. Ή κυρία Κατίνα μου είπε πάλι:
- Άκουσε, πάτερ Ζωσιμά, εμείς έδώ είμαστε τέσσερεις φιλενάδες και κάθε πρώτη του μηνός παίρνουμε σύνταξη.
Έχουμε κανονίσει να σου δίνουμε χρήματα από το μισθό μας. ΓΓ αυτό σε παρακαλώ, μόλις πληρωθήκαμε αυτή την στιγμή, να έλθεις να σου δώσουμε χρήματα, γιατί ξέρουμε, ότι δεν έχεις.
Είπα στον Γέροντα, αυτό κι αυτό μου είπε στο τηλέφωνο ή κυρία Κατίνα, να πάω να μου δώσει χρήματα.
- Το ξέρω παιδί μου. Να πάς τώρα αμέσως και να τα πάρεις και όσα θα σου δίνουν κάθε μήνα, θα τα παίρνεις. Θα τις ευχαριστείς και θα προσεύχεσαι γι' αυτές. Διότι τώρα δεν είσαι στο Μοναστήρι, είσαι στον κόσμο και έχεις έξοδα. Αυτά σου τα στέλνει ό Θεός.
Τα λεφτά που μου έδιναν ήταν αρκετά και περνούσα όλο το μήνα.
ΒΙΒΛ. ΖΩΣΙΜΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ (1937-2010). ΕΚΔΟΣΕΙΣ Η ΜΕΛΕΤΗ.
Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011
19 ΙΟΥΛΙΟΥ 1903. ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΗΝ ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ.
Τον Φεβρουάριο του 1991, η θαυματουργή ανακάλυψη στην Αγία Πετρούπολη των λείψανων του Αγίου Σεραφείμ μεταφέρθηκαν πανηγυρικάστη Μόσχα.
Η Γερμανική Σχολή στο Πατριαρχείο.
Την Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011, η Γερμανική Θεολογική Σχολή των Γερμανών Βενεδικτίνων μοναχών της Μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η οποία βρίσκεται στο Λόφο της Αγίας Σιών στην Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, επισκέφθησαν το Πατριαρχείο.
«Φύλακας του αδελφού μου», Κείμενα γιά τήν αγάπη καί τήν πίστη σήμερα.
Τό βιβλίο ἐκδίδεται σέ μία ἐποχή κρίσης γιά τήν ῾Ελλάδα, τά δέ κείμενα πού περιέχονται σ’ αὐτό ἀποτελοῦν ἀκριβῶς μία ὑπενθύμιση γιά ὅσα οἱ ῞Ελληνες ἀφήσαμε νά ξεχαστοῦν καί γιά ἄλλα τά ὁποῖα ἐπιδιώξαμε, ὡς δῆθεν σπουδαῖα καί πολύτιμα.᾿Εκεῖνα πού ἀφέθηκαν στό περιθώριο, εἶναι ὅλα ὅσα σχετίζονται μέ τήν πίστη στόν Θεό, τήν ἠθική ζωή καί τήν πατρίδα. Καί τά ἄλλα πού κυνηγήσαμε καί κυνηγᾶμε εἶναι ὅλα ὅσα ἡ μετα-χριστιανική νοοτροπία τοῦ κόσμου μας θεώρησε ὡς τά μόνα ἀναγκαῖα γιά τήν εὐτυχία μας• ἄνεση, ὑλικές ἀπολαύσεις, λατρεία τοῦ ἑαυτοῦ καί ἱκανοποίηση τῶν ἐπιθυμιῶν του.
῎Ισως, στήν ἐποχή αὐτή τῆς κρίσης, τό ἐνδεχόμενο νά ὑπάρξει μιά ἀνανέωση τῆς σχέσης ἀνθρώπου καί Θεοῦ μοιάζει μέν δύσκολη ἀλλά ὄχι ἀπίθανη.
Τά κείμενα αὐτοῦ του βιβλίου ἀνιχνεύουν ἀκριβῶς τά σημεῖα κρίσης τοῦ ἀνθρώπου στίς σχέσεις του μέ τόν Θεό, τόν πλησίον καί τή φύση, εἰδικά σέ σχέση μέ τή μοντέρνα νοοτροπία.
Το βιβλίο κυκλοφορείται από τις εκδόσεις «ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ».
Διακινείται από τις Eκδόσεις Σταμούλη Α.Ε.
Πωλείται και στο Βιβλιοπωλείο
της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς (τηλ.: ).
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΥΘΥΝΗ. ΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΝΕΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΡΙΣΗ.
Ομιλία για τη βίωση της ελευθερίας από το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλο προς τους φοιτητές της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης Θεσσαλονίκης
Ένας ασκητής επίσκοπος.
Αναμνήσεις από την πολιτεία του μακαριστού Μητροπολίτη Σιατίστης Αντωνίου, ενός ασκητή επισκόπου, που έδωσε έμπρακτο παράδειγμα ενάρετης βιοτής στους χριστιανούς και κοιμήθηκε το 2005. Από την επίσκεψη της Χ.Φ.Δ. Θεσσαλονίκης στο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλο, στις 27 Οκτωβρίου 2011
ΘΕΛΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ν` ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ;
Έργα άγιου Ιγνατίου Μττριαντσανίνωφ
Ή αλήθεια και το Πνεύμα
Θέλεις πραγματικά ν' ακούσεις την πνευματική φωνή της αγίας αλήθειας; Μάθε να μελετάς το Ευαγγέλιο. Απ' αυτό θ' ακούσεις την αλήθεια, σ' αυτό θα δεις την αλήθεια. Ή αλήθεια θα σού αποκαλύψει την πτώση σου και τα δεσμά τού ψεύδους, τα δεσμά της πλάνης, με τα όποια αόρατα δένεται ή ψυχή τού άνθρωπου, ακόμα κι εκείνου πού έχει ανακαινιστεί από το Άγιο Πνεύμα με το Βάπτισμα.
Ντρέπεσαι να παραδεχθείς, πεσμένε εγωιστή, εγωιστή και στην ίδια την πτώση σου, ότι πρέπει ν' αναζητάς την αλήθεια έξω από τον εαυτό σου, ότι ή είσοδος της στην ψυχή σου θα πρέπει να γίνει διαμέσου των σωματικών αισθήσεων, της ακοής και της οράσεως; Μα αυτό αποτελεί αναμφισβήτητη πραγματικότητα, πού ή άρνηση της φανερώνει πόσο μεγάλη είναι ή πτώση μας.
Τόσο μεγάλη, τόσο φοβερή ήταν ή πτώση μας, πού ό Κύριος, για να μάς σώσει, για να μάς ανεβάσει από το βάραθρο της απώλειας και να θεραπεύσει τα θανάσιμα ψυχικά μας τραύματα, έγινε άνθρωπος. Έγινε άνθρωπος Εκείνος, για να γίνουμε εμείς, από μαθητές τού διαβόλου και τού ψεύδους, μαθητές τού Θεού και της αλήθειας. Έγινε άνθρωπος Εκείνος, για να ελευθερωθούμε εμείς, διαμέσου τού Λόγου και τού Πνεύματος της αλήθειας, από τη δουλεία της αμαρτίας και να μάθουμε όλη την αλήθεια. «Και θα γνωρίσετε την αλήθεια, και ή αλήθεια θα σας ελευθερώσει».
Τόσο είχαμε παραδοθεί στην κακία και την ηδυπάθεια, ώστε χρειάστηκε ή άγια 'Αλήθεια να προσλάβει τις σωματικές μας αισθήσεις. Απαιτούνταν όχι μόνο οι φθόγγοι των λόγων Της αλλά και οι θεραπείες των ασθενών και τα ψηλαφητά θαύματα με τα νερά, τα δένδρα, τα ψωμιά και τόσα άλλα, για να βεβαιωθούμε εμείς με τα σωματικά μας μάτια πώς Εκείνος είναι ή 'Αλήθεια και να μπορέσουμε έτσι, αμυδρά έστω, να Την αντικρύσουμε. Τόσο σκοτισμένα ήταν τα πνευματικά μας μάτια!
«Αν δεν δείτε εσείς σημεία και τέρατα, δεν πρόκειται να πιστέψετε», είπε επιτιμητικά ό Κύριος στους σαρκικούς ανθρώπους πού Τού ζητούσαν τη σωματική τους θεραπεία, χωρίς να υποψιάζονται πώς οι ψυχές τους ήταν ασύγκριτα πιο άρρωστες, κι έτσι είχαν ανάγκη τον ουράνιο Γιατρό, για να τις θεραπεύσει, πολύ περισσότερο απ' όσο Τον είχαν ανάγκη τα σώματα τους.
Κάποιος Φαρισαίος, πού λεγόταν Νικόδημος, ήρθε μια νύχτα στον Κύριο και ομολόγησε μπροστά Του πώς όσα είδε με την όραση τη σωματική τον οδήγησαν στην πίστη, στην όραση τη νοερή: «Διδάσκαλε, ξέρουμε πώς ό Θεός Σε έστειλε να διδάξεις γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει αυτά τα θαύματα πού κάνεις Εσύ, αν ό Θεός δεν είναι μαζί του». Και ό άνθρωπος εκείνος είχε μόρφωση γήινη.
Πολλοί με τα μάτια τους είδαν τον Σωτήρα, είδαν τη θεϊκή Του εξουσία πάνω σ' όλη την πλάση με τα θαύματα πού έκανε. Πολλοί με τ' αυτιά τους άκουσαν την αγία διδασκαλία Του, άκουσαν και τα ίδια τα δαιμόνια να μαρτυρούν γι` Αυτόν. Αλλά δεν Τον γνώρισαν. Τον μίσησαν.
4. Ψαλμ. 118:86. 5. Ψαλμ. 115:2. 6. Ίω. 8:32. 7. Ίω. 4:48.8. Ίω. 3:2.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.
«Ο ελεήμων Κληρικός»
Ο ελεήμων Κληρικός: Αρχιμ. π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος κήρυγμα τού Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου
Πράγματι, ο αοίδιμος Γέροντας υπήρξε ελεήμων χωρίς νά λαμβάνη μισθό καί χωρίς νά έχη προσωπική περιουσία, αλλά ελεούσε μέ τόν πνευματικό πλούτο πού διέθετε, τά πολλά χαρίσματά του, τήν πληθωρική καί ανιδιοτελή αγάπη του καί προσέφερε όλα αυτά στούς αδελφούς του καί τά πνευματικά του τέκνα γιά τήν δόξα τού Θεού, αλλά ελεούσε καί υλικώς, «εργαζόμενος ταίς ιδίαις χερσίν» (Α' Κορ. δ', 12). Μπορούσε δέ νά επαναλαμβάνη τό τού Αποστόλου Παύλου: «ταίς χρείαις μου καί τοίς ούσι μετ εμού υπηρέτησαν αι χείρες αύται» (Πρ. κ', 34).
Ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος δίδοντας τόν ορισμό τού ελεήμονος ανθρώπου, γράφει ότι είναι «καύσις καρδίας υπέρ πάσης κτίσεως, υπέρ τών ανθρώπων, καί τών ορνέων, καί τών ζώων, καί τών δαιμόνων, καί υπέρ παντός κτίσματος». Αυτή η φράση «καύσις καρδίας» είναι χαρακτηριστική, γιατί δείχνει τόν πλούτο τής αγάπης γιά τούς ανθρώπους καί όλη τήν κτίση.
Τέτοιος ήταν ο μακαριστός π. Επιφάνιος, Πνευματικός Πατέρας καί Γέροντας πολλών από τούς παρόντες, αφού αγαπούσε υπερβολικά τούς ανθρώπους, σεβόμενος παράλληλα απεριόριστα τήν ελευθερία τους. Ήταν ολόκληρος μιά καύση καρδίας, αλλά καί ο άνθρωπος τής ελευθερίας πού μπορούσε νά λέγη «ουδένα καλώ, ουδένα κρατώ, ουδένα διώκω».
Η γνωριμία μου μέ τόν μακαριστό π. Επιφάνιο έγινε διά μέσου τού Γέροντός μου Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης καί Αλμωπίας κυρού Καλλινίκου. Ήταν γνωστοί από λαϊκοί ακόμη, καί συνδέθηκαν μέ μιά αδιατάρακτη προσωπική φιλία πού εκφραζόταν μέ ποικίλους τρόπους. Μιλούσαν καθημερινά στό τηλέφωνο καί αντάλλασσαν πολλές σκέψεις πάνω σέ επίκαιρα εκκλησιαστικά καί κοινωνικά ζητήματα. Μόλις εισερχόμουν στό Γραφείο τού Μητροπολίτου Καλλινίκου, αμέσως καταλάβαινα ότι μιλούσε μέ τόν π. Επιφάνιο, από τόν τόνο τής φωνής του, καί από τήν χαρά πού ήταν ζωγραφισμένη στό πρόσωπό του. Αυτή η επικοινωνία συνεχίσθηκε καί κατά τήν διάρκεια τής ασθενείας τού Γέροντός μου, μέχρι τής κοιμήσεώς του, αλλά καί μετά από αυτήν. Είναι μιά από τίς μεγάλες ευεργεσίες καί ευλογίες τού Θεού, τό ότι αξιώθηκα νά γνωρίζω τόν μακαριστό π. Επιφάνιο, καί η μνήμη του παραμένει μέσα στήν καρδιά μου, σέ ένα σημαντικό καί εκλεκτό μέρος της.
Έχοντας τήν πρόσκληση νά παρευρίσκομαι σήμερα σέ αυτόν τόν ιερό χώρο, τόν οποίο εκείνος συνέστησε καί ευλόγησε, καί νά τελούμε τό ιερό μνημόσυνο θά ήθελα νά παραθέσω μερικές σκέψεις μου σκιαγραφώντας πολύ συνοπτικά τήν προσωπικότητά του.
Κατ’ αρχάς πρέπει νά αναφερθώ στά φυσικά του χαρίσματα, ήτοι τό σπινθηροβόλο μυαλό του, τήν καταπληκτική ευφυία του, τήν απέραντη μνήμη του, αλλά καί τήν θαυμαστή ακριβολογία τού λόγου του, μέ τόν καταπληκτικό χειρισμό τής ελληνικής γλώσσης καί τήν δύναμη τής σκέψεώς του. Τά επιχειρήματά του ήταν ατράντακτα καί κονιορτοποιούσαν τίς αντιρρήσεις τών συνομιλητών του. Οι γνώσεις του ήταν απέραντες καί μέ αυτές διήνθιζε τόν λόγο του.
Όμως, πέρα από τήν σοφία του, είχε πολλά πνευματικά χαρίσματα, ήταν ένας απλός πιστός, καί διακρινόταν γιά τήν αφελότητα τής καρδίας του. Συνδύαζε δυνατό μυαλό καί απλότητα καρδίας. Εφαρμοζόταν σέ αυτόν ο λόγος τού Αποστόλου Παύλου: «η καρδία ημών πεπλάτυνται» (Β? Κορ. στ’,11). Είχε καρδιά μικρού παιδιού, καί σέ αυτό ίσχυε ο λόγος τού Χριστου: «εάν μή στραφήτε καί γένησθε ως τά παιδία ου δύνασθε εισελθείν εις τήν βασιλείαν τού Θεού (Ματθ. ιη’, 3).
Επίσης, εκείνο πού διέκρινε κανείς βλέποντας τήν ζωή τού μακαριστού Γέροντος ήταν η ολοκληρωτική αφοσίωσή του στόν Θεό. Τά προσόντα πού διέθετε, οι ικανότητες πού τόν χαρακτήριζαν, οι γνώσεις πού είχε θά τού εξασφάλιζαν μιά πορεία λαμπρή μέσα στήν διοίκηση καί τήν ποιμαντική τής Εκκλησίας, αυτό πού μερικοί ονομάζουν «καριέρα». Αλλά ενώ θά μπορούσε καί στό Πανεπιστήμιο νά διαπρέψη, εκείνος αισθανόταν αφιερωμένος στόν Θεό. Έδωσε όλη του τήν ύπαρξη στόν Θεό, τούς αδελφούς καί τά τέκνα του, τά οποία αγάπησε «εις τέλος». Η σκέψη του, η καρδιά του, ο χρόνος τής ζωής του, ολόκληρη η ύπαρξή του είχε αφιερωθή στόν Θεό καί τήν Εκκλησία. Σπάνια συναντά κανείς τέτοια μεγάλη αφιέρωση. Στήν Εκκλησία έδινε συνεχώς τά πάντα, καί δέν λάμβανε μισθό, θυσιαζόταν καί δέν θυσίαζε, σταυρωνόταν καί δέν σταύρωνε.
Ολόκληρη η ψυχή καί τό σώμα του είχαν δοθή στόν Θεό. Έτσι ζούσε στό κέντρο τής Αθήνας, κυκλοφορούσε στούς πολυσύχναστους δρόμους πέριξ τής πλατείας Ομονοίας καί τών γύρω περιοχών μέ έντονη νήψη καί προσευχή στό λογιστικό μέρος τής ψυχής, εγκράτεια στίς αισθήσεις καί αγάπη στό παθητικό μέρος τής ψυχής, πού καί τά τρία αυτά, κατά τόν άγιο Γρηγόριο τόν Παλαμά, συνιστούν τήν ιερή ησυχία. Όποιος αφιερώνει τόν εαυτό του στόν Θεό καί διατηρεί καθαρές όλες τίς εσωτερικές-ψυχικές δυνάμεις του, ζή τήν ατμόσφαιρα τής ερήμου καί στήν πολυάσχολη πόλη. Ερημίτης, λοιπόν, εν μέσω πολλών ανθρώπων ο μακαριστός Γέροντας, καί ζώντας τό πνεύμα τής ερήμου ήταν αγγελόνους.
Μέσα σέ αυτήν τήν προοπτική πρέπει νά δούμε τήν αγάπη του γιά τήν Αγία Γραφή καί τά πατερικά κείμενα, αλλά καί αυτά τά φιλοκαλικά. Εργάσθηκε γιά τήν έκδοση τής Φιλοκαλίας τών ιερών νηπτικών καί εξέφραζε τό πνεύμα τών φιλοκαλικών Πατέρων, καθώς επίσης διάβαζε τά έργα τού αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά, τού μεγάλου αυτού ησυχαστού καί αγιορείτου, σέ περίοδο πού, εν πολλοίς, από τούς ευσεβείς κύκλους υπήρχε άγνοια τής διδασκαλίας καί περιφρόνηση τής ησυχαστικής παραδόσεως. Είχε βαθυτάτη ευσέβεια, επηρεασμένος από ασκητές καί ερημίτες, χωρίς, όμως, νά έχη στοιχεία ευσεβισμού. Αυτό φαίνεται από τήν ελευθερία μέ τήν οποία εκινείτο καί μέ αυτήν καθοδηγούσε τά πνευματικά του παιδιά. Έχω προσωπική γνώση τής ελευθερίας πού ήταν ένα από τά χαρακτηριστικά του γνωρίσματα.
Γενικά, ο μακαριστός π. Επιφάνιος ήταν ένα πιστό τέκνο τής Εκκλησίας, τήν οποία αγαπούσε υπερβολικά καί στήν οποία ζούσε θυσιαστικά. Αγωνιζόταν γιά νά δίνη τήν καλή μαρτυρία της στόν κόσμο. Καίτοι ο ίδιος δέν ήθελε νά γίνη Επίσκοπος, παρά τό ότι τού προτάθηκε, εν τούτοις αγωνιζόταν γιά νά εκλεγούν καλοί Επίσκοποι στήν Εκκλησία, ώστε νά δοξάζεται τό όνομα τού Θεού καί τελικά πνευματικά του παιδιά έγιναν λαμπροί Επίσκοποι πού κοσμούν τήν Εκκλησία μας. Δέν έγινε αυτός Επίσκοπος, μέ τήν δική του θέληση, αλλά ήταν καί είναι Πατέρας πολλών καλών Επισκόπων.
Είμαι βαθύτατα συγκινημένος πού σήμερα βρίσκομαι στό Ιερό Ησυχαστήριο τής Κεχαριτωμένης, πού εκείνος δημιούργησε καί τό επάνδρωσε μέ πνευματικά του παιδιά γιά τήν δόξα τού Θεού καί τής Εκκλησίας. Θεωρώ ότι αυτό τό Ησυχαστήριο είναι η πεμπτουσία όλης τής ζωής τού μακαριστού Γέροντος καί κατάληξη όλης τής ευλογημένης ζωής του στήν Εκκλησία. Αυτό τό ιερό Ησυχαστήριο φανερώνει τό μοναχικό πνεύμα πού διακατείχε τόν π. Επιφάνιο, μέ τό οποίο ζούσε σέ όλη του τήν ζωή, αφού συμπεριφερόταν ως Χερουβείμ καί Σεραφείμ στό κέντρο τής Αθήνας, καθώς επίσης δείχνει τήν αγάπη του πρός τήν μητέρα τού Χριστού, τήν Κεχαριτωμένη, τήν Θεοτόκο πού συνιστά όλο τό μυστήριο τής θείας οικονομίας, αλλά εκφράζει καί τήν ησυχία πού ήταν η ουσία τής ιερατικής καί μοναχικής του πολιτείας.
Έγραψε πολλά βιβλία, διόρθωσε πολλά κείμενα, δίδαξε πολύ λαό, εξομολόγησε πολλούς ανθρώπους καί τούς καθοδηγούσε στήν πνευματική τους ζωή, μέ πατερικό πνεύμα καί εκκλησιαστικό φρόνημα, επισκεπτόταν ανθρώπους στά Νοσοκομεία, τούς χώρους τού ανθρώπινου πόνου, γιά νά τούς παρηγορήση καί νά τούς ωφελήση, έκανε σημαντικές παρεμβάσεις στόν εκκλησιαστικό χώρο γιά τήν ευταξία τής εκκλησιαστικής ζωής, σύμφωνα μέ τό κανονικό δίκαιο, τού οποίου ήταν άριστος, εγκρατής γνώστης. Στό τέλος όμως, ως καταστάλαγμα καί επιστέγασμα όλων τών προσπαθειών του ίδρυσε αυτόν τόν ευλογημένο ησυχαστικό χώρο μέσα στόν οποίο εξασκείται η προσευχή καί δοξολογείται ο Τριαδικός Θεός, αλλά καί μέσα στόν οποίο αναπαύεται τό σώμα του, τό σώμα ενός καλού καί ευλογημένου Κληρικού, πού δόξασε τήν Ορθόδοξη Εκκλησία.
Επίσης αισθάνομαι συγκινημένος γιατί ο μακαριστός π. Επιφάνιος μέ αγαπούσε ως ένα πνευματικό παιδί τού καλού του φίλου, τού μακαριστού Μητροπολίτου Εδέσσης Πέλλης καί Αλμωπίας κυρού Καλλινίκου, καί ενδιαφερόταν γιά μένα, μετά τήν έξοδο εκείνου από τήν ζωή αυτή. Μού τηλεφωνούσε τακτικά γιά νά μάθη γιά τήν κατάστασή μου καί μού προσέφερε τήν πολύτιμη πείρα του γιά τήν αντιμετώπιση τών ποικίλων προβλημάτων πού είχα μετά τήν εκδημία τού Γέροντός μου, καί πραγματικά μού έδωσε άριστες λύσεις. Αυτός είναι ο λόγος γιατί έκλαψα πολύ κατά τήν διάρκεια τής εξοδίου του ακολουθίας, καθώς έβλεπα τό σώμα του νά βρίσκεται στό φέρετρο μέ καθαρό καί λαμπερό πρόσωπο, καί αισθανόμουν τήν ολόλευκη ψυχή του νά πορεύεται πρός τίς αυλές τού Κυρίου του, πού Τόν αγάπησε καί Τόν υπηρέτησε μέ αφοσίωση καί ευαγγελική ζωή από τήν μικρή του ηλικία.
Επειδή άρχισα μέ τόν άγιο Ιωάννη τόν Ελεήμονα καί τόν άγιο Ισαάκ τόν Σύρο σέ αναφορά πρός τήν ελεημοσύνη, θέλω νά καταλήξω πάλι μέ λόγο τού αγίου Ισαάκ. Γράφει: «Μή συγκρίνης τούς ποιούντας τά σημεία, καί τέρατα, καί δυνάμεις εν τώ κόσμω τοίς ησυχάζουσιν εν γνώσει». Δηλαδή, μή συγκρίνης αυτούς πού εργάζονται στόν κόσμο καί κάνουν πολλά έργα, μέ αυτούς πού ησυχάζουν εν γνώσει. Καί εξηγεί στήν συνέχεια ότι πολλοί επιτέλεσαν δυνάμεις καί ανέστησαν νεκρούς καί εμόχθησαν γιά νά επιστρέψουν πλανεμένους καί εποίησαν μεγάλα θαύματα, καί πολλοί διά τών χειλέων τους οδηγήθησαν στήν επίγνωση τού Θεού. Στήν συνέχεια, όμως, αυτοί πού ζωοποίησαν άλλους, έπεσαν σέ μιαρά καί βδελυκτά πάθη, θανάτωσαν τούς εαυτούς τους καί στήν πράξη έγιναν σκάνδαλο στούς πολλούς. Καί εξηγεί ότι αυτό έγινε επειδή έκαναν όλα αυτά, ενώ ήταν άρρωστοι πνευματικά. Γράφει: «Διότι ακμήν εν αρρωστία ήσαν ψυχής, καί ουκ εφρόντισαν περί τής υγείας τών ψυχών αυτών, αλλά δεδώκασιν εαυτούς εις τήν θάλασσαν τού κόσμου τούτου τού ιάσασθαι τάς ψυχάς τών άλλων, έτι όντες αυτοί άρρωστοι καί απώλεσαν τάς ψυχάς αυτών εκ τής ελπίδος τού Θεού». Είναι φοβερός αυτός ο λόγος, πού δείχνει ότι πρέπει νά ασκούμε τήν ποιμαντική εργασία όντες πνευματικά υγιείς, διότι διαφορετικά θά υποστούμε μεγάλη πνευματική ζημιά.
Ο π. Επιφάνιος ήταν ώριμος πνευματικά Κληρικός καί από τήν μικρή ακόμη ηλικία του, καί έδωσε τόν εαυτό του στήν θάλασσα τού κόσμου καί θεράπευσε πολλούς θαλασσοδαρμένους. Ήταν ελεήμων Κληρικός, πού ζούσε οσιακή ζωή στήν καρδιά τής Αθήνας, μέ ησυχία καί προσευχή, καί ίδρυσε αυτό τό Ιερό Ησυχαστήριο, καί εξακολουθεί νά ελεή όλους εμάς, πού τόν γνωρίσαμε, μέ τήν αγάπη του καί τήν προσευχή του, άν βέβαια, μέ τήν ζωή μας θά αποδειχθούμε άξιοι τού ελέους τού Θεού. Ισχύει κατά πάντα καί γιά τόν μακαριστό π. Επιφάνιο ο λόγος τού Προφητάνακτος Δαυΐδ: «όλην τήν ημέραν ελεεί καί δανείζει ο δίκαιος, καί τό σπέρμα αυτού εις ευλογίαν έσται» (Ψαλμ. λστ', 26). Αυτό έχει υπ’ όψη του καί ο ιερός υμνογράφος όταν γράφη: «Δίκαιος ανήρ ο ελεών όλην τήν ημέραν, ο κατατρυφών τού Κυρίου, καί τώ φωτί περιπατών, ός ου μή προσκόψη» (Δοξαστικό Ε’ Κυριακής Νηστειών). Ο μακάριος Γέροντας εξακολουθεί νά ελεή πνευματικά όλους μας, νά κατατρυφά τού Κυρίου μέσα στό φώς Του.
Αιωνία νά είναι η μνήμη τού μακαριστού πατρός καί αδελφού ημών Επιφανίου Ιερομονάχου, τού κοσμήσαντος τήν Εκκλησίαν τού Χριστού.–
http://www.parembasis.gr/2011/11_11_15.htm#nowhere
Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011
Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΣΤΑ ΣΚΟΥΡΤΑ ΒΟΙΩΤΙΑΣ..
Στο μοναστήρι της Αναλήψεως στα Σκούρτα Βοιωτίας, βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της αγίας Άννας από τη Μικρά Ασία. Άπειρα θαύματα τεκνοποίησης κάνει η χάρη της. Η εικόνα είναι τόσο ζωντανή,νομίζεις ότι σου μιλάει.
Δείχνει την Αγία Άννα να κρατάει από τους ώμους την Παναγία ως παιδούλα.
Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011
Eastern Orthodox Christmas Story.
An animated version of the story of Christmas as found in the well known Icon of the Nativity, drawn by Bonnie Gilles, and accompanied with the Byzantine chant rendition of The Kontakion of the Nativity (composed by St. Romanos the Melode in the 6th century), sung by Fr. Apostolos Hill.
ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΓΙΟΥ RADONEZH---олько духом кротости можно действовать на личность
Σεργκιέφ Ποσάντ, 8 Οκτωβρίου, 2011.
Την ημέρα της ανάπαυσης του Αγίου Σεργίου, Radonezh, του Θαυματουργού (1392), Ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας, επικουρούμενος από πληθώρα επισκόπων έκανε την Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Αγίας Τριάδος Αγίου Σεργίου Λαύρας.
Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2011
ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΗ ΜΟΝΑΧΗ ΠΑΙΣΙΑ ΓΕΡΑΣΙΜΕΣΚΟΥ (1878-1943)
ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΜΠΟΥΤΣΙΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ.
Τώρα να δούμε ποιά ήτο ή μητέρα πού γέννησε αυτόν τον μεγάλο ιεραπόστολο.
Αυτή γεννήθηκε το έτος 1878 στην κοινότητα Ασάου του νομού Μπακέου από μία οικογένεια ευσεβών γονέων, πού ονομάζονταν Γαβριήλ και Αικατερίνη Μπομπέικα. Από τα παιδικά της χρόνια ή μικρή Παρασκευή, όπως (ονομάσθηκε ή μητέρα του στο βάπτισμα της, ήτο ιδιαίτερα ευλαβής. Αυτή θα ήθελε να πάη στο μοναστήρι, αλλά οι γονείς της είχαν άλλη γνώμη. Την υπάνδρευσαν με τον Αναστάσιο Γερασιμέσκου, έναν υπάλληλο της δημαρχίας. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά, στα όποια έδωσαν σπάνια χριστιανική διαπαιδαγώγηση με πρότυπο την ίδια την ζωή τους. Εκείνο τον καιρό χρειάζονταν πολλά έξοδα και κόποι για να ακολουθήσει κάποιος ανώτερες σπουδές, αλλά το ζεύγος Γερασιμέσκου φρόντισαν όλα τα παιδιά τους ν' αποκτήσουν γνώσεις και μάλιστα μακριά από την πατρίδα τους. Δύο απ' αυτούς, ό Θωμάς και ό Νικόλαος, απεφάσισαν να γίνουν ιερείς για να μνημονεύουν στην ζωή τους και όλη την οικογένεια τους. Όμως, σύμφωνα με τις άγνωστες βουλές του Θεού, δεν άργησαν να έλθουν και οι σκληρές δοκιμασίες γι' αυτή την ευλογημένη οικογένεια. Όπως ό δίκαιος Ιώβ στην παλαιά εποχή έχασε απροσδόκητα όλα τα παιδιά του, έτσι και ή πραεΐα Παρασκευή, ή μέλλουσα μοναχή Παϊσία, σε λίγο διάστημα, έμεινε σχεδόν μόνη της από όλη την οικογένεια της. Κατά το έτος 1918, στην περίοδο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, όταν είχε προσβάλει την Ρουμανία ό εξανθηματικός τύφος, απέθαναν στο άνθος της ηλικίας τους επτά από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας Γερασιμέσκου. Απέθανε τότε και ό Νικόλαος, αυτός πού είχε αποφασίσει να γίνει ιερεύς, στην ηλικία των 21 ετών, την στιγμή πού περιποιείτο άλλους ασθενείς από την ίδια αρρώστια, στο νοσοκομείο του Μποτοσάνι. Ακόμη, πέθανε και ό πατέρας της οικογένειας, ό Αναστάσιος. Μόνο ό Θεός γνωρίζει πόσους πόνους και συμφορές γνώρισε αυτή ή μητέρα, όταν έβλεπε να είναι θαμμένα όλα σχεδόν τα αγαπημένα της πρόσωπα.
Αυτή όμως δεν άφησε τον εαυτό της να κυριευθή από την απελπισία, ούτε από το παράπονο ενώπιον του Θεού. Της είχε απομείνει μόνο το άλλο αγόρι, το όποιο ήθελε να γίνει ιερεύς, ό Θωμάς, ό όποιος τότε ήτο ηλικίας 15 ετών και σπούδαζε στο δεύτερο έτος της εκκλησιαστικής σχολής του Ιασίου. Οι δικοί του όμως τον παρότρυναν να φύγη από την σχολή και να έλθει μαζί τους, για να τον έχουν βοηθό τους στις ανάγκες και στα προβλήματα τους. Διότι, όπως ό δίκαιος Ιώβ πειράσθηκε από τούς δικούς του, την γυναίκα του, έτσι και ή δυστυχισμένη Παρασκευή ήπιε πολλά ποτήρια φαρμάκι από τούς δικούς της, πού της έλεγαν: «Εάν ό Θεός σου επήρε επτά παιδιά, γιατί τώρα να δώσεις σ' Αυτόν να σου πάρει το ένα και μονάκριβο πού σου απέμεινε; Αλλά αυτή, σ' όλες αυτές τις δοκιμασίες δεν έχασε την πίστη της, αλλά περισσότερο ενισχύθηκε, όπως φαίνεται από τις απαντήσεις πού έδινε στους άλλους κλαίουσα:
-Όπως θέλει ό Θεός, αλλά εγώ δεν θα πάρω το παιδί μου από την ιερατική σχολή του. Εάν είναι από τον Θεό προσκαλεσμένος, Αυτός και πάλι είναι Δυνατός να τακτοποίηση τα πάντα κατά τον καλύτερο τρόπο, και γι' αυτόν και για μένα.
Κατόπιν, αφήνοντας τα πάντα στην ελπίδα της στον Θεό, αναχώρησε με δάκρυα στα μάτια για να πέραση το υπόλοιπο της ζωής της στο μοναστήρι, έτσι όπως επιθυμούσε από την νεότητα της.
Ένα καιρό εργάσθηκε στο μοναστήρι Συχάστρια σαν λαϊκή, στο μαγειρείο, χωρίς να δεχθή χρήματα. Το έτος 1923 μετέβη στο μοναστήρι Μπουτσίουμ, του νομού Γαλατσίου, όπου τότε μονάζον 50 μοναχές και δόκιμες. Φύσις πραεϊα και υπομονετική, έκαμε υπομονή με ασυνήθιστο ζήλο σε ότι την διέταζαν. Στην εκκλησία ήτο πάντοτε παρούσα σε όλες τις ακολουθίες, ενώ τον κανόνα των προσωπικών της καθηκόντων στο κελί της ουδέποτε εγκατέλειπε. Υπηρέτησε σαν έκκλησιάρχισσα, μετά σαν προσφοράρισσα και πάντοτε με την ευχή στο στόμα και συχνά με δάκρυα μετανοίας.
Με το θέλημα του Θεού έκάρη μοναχή με το όνομα Παϊσία το 1923 και, μετά δέκα χρόνια, εξελέγη ηγουμένη για την αγία ζωή της. Και ανεδείχθη μία πρακτική και φιλόστοργη ηγουμένη των 50 καλογραιών, πού νουθετούσε στον δρόμο της σωτηρίας τους. Έχασε επτά παιδιά της, αλλά ό Θεός της έδωσε κοντά της επτά νέες μοναχές να την υπηρετούν και να την υπακούουν. Επτά χρόνια εργάσθηκε σαν ηγουμένη με το θέλημα του Θεού. Αρκετές από τις μοναχές της, επειδή προώδευσαν στην οδό του κοινοβίου, πήραν την ευλογία της ηγουμένης Παϊσίας και έζησαν σαν ασκήτριες στα βουνά του νομού Νεάμτς.
Και ευλόγησε ό Θεός το τέλος της ζωής της γερόντισσας Παϊσίας. Ένας ιερομόναχος από το Αγίων Όρος ήλθε στην Μονή και, κατά την επιθυμία της, της έδωσε το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα. Το 1940 εγκατέλειψε την ηγουμενία και μετά τρία χρόνια αναχώρησε από τα επίγεια και παροδικά στα αιώνια και άφθαρτα, για να συναντηθεί με τα παιδιά της, πού τα είχε στείλει στον Θεό πριν αρκετά χρόνια. Ό γιός της π. Θωμάς προώδευσε στην αρετή και ανεδείχθη ένας μεγάλος ποιμένας και φωτιστής της μητροπόλεως Ρομάν. Ό ίδιος ό επίσκοπος του Ρομάν Λουκιανός, είχε ειπεί για την μητέρα του, την γερόντισσα Παϊσία: «Ή Γερόντισσα Παϊσία έχει ένα γιό σαλόν διά Χριστόν».
Ιερεύς Θωμάς Γερασιμέσκου . Ενας φλογερός Ιεραπόστολος.
Ένας από τούς μεγαλύτερους ιεραποστόλους στο διάστημα μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων στην περιοχή Γαλατσίου Ρουμανίας ήτο ό ιερεύς Θωμάς Γερασιμέσκου. Παρότι δεν ήτο μοναχός, έκανε μοναστηριακή ζωή ακολουθώντας εξ ολοκλήρου τον Χριστό. Αυτός όχι μόνο έδωσε όλη την περιουσία του στην υπηρεσία του Επουρανίου Βασιλέως, αλλά έδωσε και τον εαυτό του στον Κύριο λαμβάνοντας στον ώμο του τον σταυρό του εύκαίρως άκαίρως. Δεν παντρεύτηκε, αλλά το σπίτι και τα χωράφια των γονέων του τα πούλησε και αγόρασε ένα τυπογραφείο και μία τυπογραφική μηχανή. Μόνος του δούλευε εκεί και τύπωνε μικρά βιβλία για την Ορθόδοξη πίστη και ζωή και τα μοίραζε με τούς μαθητές του σε όλη την Ρουμανία. Όπου πήγαινε και μοίραζε βιβλία, τα πάθη των ανθρώπων κατευνάζονταν. Τούς μιλούσε και τα πρόσωπα τους έλαμπαν από την θεία Χάρι πού τούς επισκίαζε. Πολλοί άνθρωποι επέστρεφαν στην σωτηρία και άφηναν τα κοσμικά πάθη. Παράλληλα με αυτόν εργάσθηκαν και δύο άλλοι ιερείς ιεραπόστολοι, ό π. Θωμάς Κυρικούτσα και ό π. Πέτρος Τσιρίκα. Ό τυπογράφος ιερεύς, όπου άκουε ότι μπήκαν σ' ένα χωριό αιρετικοί, έτρεχε εκεί με βιβλία και επέστρεφε τα πρόβατα στο μαντρί του Χριστού, στην Εκκλησία. Μιλούσε καθαρά δίνοντας παράδειγμα την ίδια την ζωή του.
Τέτοιου είδους ιεραπόστολοι, οι όποιοι καίγονταν από αγάπη για τον Χριστό, δεν ξαναεμφανίσθηκαν στις ήμερες μας, κι αυτό είναι μία μεγάλη ανάγκη της Εκκλησίας μας: ή παρουσία και δράσις φλογερών ιεραποστόλων του λαού μας!
ΒΙΒΛ. ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΚΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ. "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"
Μουτότο: Περιπέτεια στη σαβάνα .
Το πρώτο βιβλίο της Σοφίας Χατζή με ήρωα τον Μουτότο και τίτλο Μια μικρή αφρικάνικη ιστορία αγαπήθηκε ιδιαίτερα από μικρούς και μεγάλους. Οι εκδόσεις Σταμούλη παρουσιάζουν τώρα στη σειρά ΑΘΩΣ/ΠΑΙΔΙΚΑ το δεύτερο βιβλίο με τον ίδιο ήρωα και την αγαπημένη παρεούλα του. Το νέο βιβλίο συνοδεύεται από ένα ψηφιακό δίσκο με στιγμιότυπα από την ζωή στην Αφρική.
Στο δεύτερο βιβλίο, μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς ο Mουτότο με τους συμμαθητές του θα ξεκινήσουν για μια περιπέτεια στη σαβάνα. Όμως το ταξίδι κρύβει και άλλους μεγαλύτερους κινδύνους. Στο νέο αυτό βιβλίο τα παιδιά αντιμετωπίζοντας περιπέτειες και δυσκολίες, μαθαίνουν τη δύναμη της φιλίας, την αξία της θυσίας και ζουν μαζί κάθε μέρα την εμπειρία της πίστης.
Κουρά νέων Αγιοταφιτών της Αδελφότητας.
Την Τρίτη, 23 Νοεμβρίου/ 6 Δεκεμβρίου 2011 3 νέοι μοναχοί εντάχθηκαν στην Αγιοταφιτική Αδελφότητα. Ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος έκηρε τούς δρ. Νικόλαο Ζέρβη, Δημήτρη Αργυρόπουλο και Μιχαήλ Χέντερσον στο παρεκκλήσιο της Πεντηκοστής και τους μετονώμασε σε μοναχούς Νικόλαο, Διονύσιο και Μάρκο αντίστοιχα.Μετά την κουρά τους επακολούθησε κέρασμα στην αίθουσα όπου οι νέοι μοναχοί δέχθηκαν τις ευχές του Μακαριωτάτου και όλης της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας
ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ.
Αγαπητοί φίλοι,
Ανέβηκαν στην ιστοσελίδα της Σχολής Γονέων Κατερίνης www.sxoligoneon.gr ομιλίες και είναι διαθέσιμες για κατέβασμα και αποθήκευση.
· Η Ομιλία του π.Μαξίμου της 31-10-2011 στο http://www.sxoligoneon.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=75&Itemid=81&pid=69
ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ.
Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! Η ΠΡΩΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗΣ.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ
Δεκέμβριος 2011
Ἕνα κάθε μήνα.
Χριστούγεννα! Ἡ πρώτη ἑορτή τῆς χριστιανοσύνης!
Ὁ πάντοτε δοξαζόμενος Θεός, ἔρχεται εἰρηνικά καί ἀθόρυβα στήν πολύπαθη ἀνθρωπότητα, ἐκφράζοντας τήν εὐαρέσκειά του. Βρέθηκε, ἐπί τέλους, ὁ κατάλληλος τόπος, γιά νά ὑποδεχθεῖ τόν Βασιλέα ὅλων. Εἶναι ἡ ἄσπιλη Παρθένος Μαρία.
Ἔρχεται ὁ Θεός νά φανερώσει τή Βασιλεία του. Ἔρχεται νά μᾶς ἀνυψώσει ἀπό δούλους τῆς ἁμαρτίας, σέ βασιλεῖς τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
Τό πρῶτο κήρυγμα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ Λόγου, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἦταν: «Μετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν». (Ματθ. Δ΄ 17) Ἀλλάξτε τρόπο σκέψεως καί ζωῆς, διότι ἔφθασε ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἦλθε στή γῆ, εἶναι παροῦσα!
Ποιά εἶναι ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν; Πῶς θά τήν διακρίνουμε; Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἦρθε στούς ἀνθρώπους. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία ὁλόκληρη. Εἶναι ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός μέ τούς ἀνθρώπους καί τούς ἀγγέλους, καί τήν κτίση ὁλόκληρη. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐδῶ στήν γῆ, εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία.
Θέλεις νά δεῖς τό Θεό; Ἔλα στή Θεία Λειτουργία.
Θέλεις νά ζήσεις τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Ἔλα στή Θεία Λειτουργία.
Θέλεις νά ζεῖς στή ζωή τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ; Ζῆσε σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μέ τίς ἐντολές του.
Ἐάν δέν εἴχαμε ἀποστατήσει ἀπό τό Θεό καί δέν εἴχαμε διαστρεβλωθεῖ, δέν θά ὑπῆρχε ἡ ἀνάγκη νά ὑπάρχουν οἱ ἐντολές. Τηρώντας τώρα τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, εἰσερχόμαστε στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὅπου δέν ὑπάρχει καμία ἐντολή.
Ὅπου ὑπάρχουν ἐντολές, ἔχουμε περιορισμούς. Στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὑπάρχει ἐλευθερία. Ἐκεῖ ὁ ἄνθρωπος κινεῖται ἀγαπητικά πρός τό Θεό. Κινεῖται αὐθόρμητα πρός τό ἀγαθό. Ἔχει ταυτίσει τό θέλημά του μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Δέν ζεῖ πλέον αὐτός, ἀλλά ζεῖ ὁ Θεός ἐν αὐτῶ. Ὅταν ὅμως μέσα μας ὑπάρχει ὁ Θεός, αὐτό εἶναι μακαριότητα, εἶναι εὐτυχία, εἶναι ἡδονή ἄφθαστη.
Αὐτή εἶναι ἡ τέλεια κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτή τή μακαριότητα εἴμαστε πλασμένοι. Ἡ ρήση τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ τό μαρτυρεῖ: «ποιήσωμεν ἄνθρωπον καί εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν», (Γένεση Α΄ 26) καί μᾶς ἔπλασε μέ σκοπό νά ὁμοιάσουμε τόν Θεό.
Ὅταν ρώτησαν κάποτε τόν Ἰησοῦ Χριστό, ποῦ εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Τούς ἀπάντησε ὅτι: «ἐντός ὑμῶν ἐστι», (Λουκ. ΙΖ΄ 21). Τί ἐννοοῦσε μ’ αὐτό ὁ Χριστός; Ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι κάπου ἀλλοῦ ἤ θά ἔρθει κάποτε, ἀλλά εἶναι μέσα μας, εἶναι ἀνάμεσά μας, εἶναι παροῦσα τώρα, ἐδῶ. Δηλαδή, ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέχεται μέσα του καί στή ζωή του τόν Χριστό, αὐτός ζεῖ ἀπό τώρα, ἀπό ἐδῶ, ἀπ’ αὐτή τή ζωή, τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ! Εἶναι καταπληκτικό! Εἶναι ὑπέροχο!
Αὐτός ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά πλανηθεῖ ἀπό τό διάβολο, ὥστε νά θελήσει νά ψάξει ἀλλοῦ νά βρεῖ τή μακαριότητα, διότι τήν ἔχει, τή ζεῖ. Γι’ αὐτό καί ὅ, τι εἶναι κοσμικό τό ἀποφεύγει. Τό ἀποφεύγει ὄχι ἀναγκαστικῶς καί μετά κόπου, ἀλλά ἐλευθέρως καί αὐτοβούλως καί χωρίς κόπο.
Πρό τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, οἱ πάντες ἦταν δοῦλοι τοῦ διαβόλου, πράττοντας ὅλα ἐκεῖνα πού δέν ἁρμόζουν στόν «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» πλασμένο ἄνθρωπο. Καί αὐτό ἦταν μία ἀφόρητη κατάσταση. Ἦταν ἡ δουλεία τῆς δαιμονικῆς εἰδωλολατρίας, γιά τήν ὁποία δέν ἦταν πλασμένος ὁ ἄνθρωπος. Γι’ αὐτό, ὅταν ἦρθε ὁ Χριστός καί ἦρθε ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ στή γῆ, ἔφευγαν οἱ ἄνθρωποι ἀπό τήν εἰδωλολατρία, γιά νά γλυτώσουν ἀπ’ αὐτή τήν τυραννία τῆς δουλείας τοῦ διαβόλου καί νά εἰσέλθουν στήν ἐλευθερία καί ἀνάπαυση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Γι’ αὐτό καί οἱ πρῶτοι χριστιανοί, ὅταν τούς ζητοῦσαν νά προσκυνήσουν τά εἴδωλα ἤ νά προσφέρουν θυσίες, ἐκεῖνοι προτιμοῦσαν τόν πιό ὀδυνηρό θάνατο παρά τή λατρεία τῶν ψεύτικων εἰδωλολατρικῶν θεῶν. Ζοῦσαν ἀπό ἐδῶ τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν!
Ἡ μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, ἀγαπητοί μου, αὐτό τό μήνυμα φέρνει στούς ἀνθρώπους:
Ἦλθε ὁ Θεός στή γῆ, γιά νά ἐλευθερώσει τούς ἀνθρώπους ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ!
Ἦλθε, γιά νά καθιδρύσει τή Βασιλεία του στόν κόσμο!
Ἦλθε, νά κάνει τόν κόσμο Βασιλεία!
Ἦλθε, νά δώσει εἰρήνη, χαρά καί μακαριότητα!
Τό ἔψαλλαν καί οἱ μυριάδες τῶν ἀγγέλων στόν οὐρανό, ὅταν γεννήθηκε ὁ Χριστός: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». (Λουκᾶ Β΄ 24)
Μποροῦμε ὅλοι νά γίνουμε πολίτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ!
Μέ πολλές εὐχές γιά εὐλογημένα Χριστούγεννα
ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
