Όταν ήμουν μικρός, ο πατέρας μου ήταν ιερέας στο Μάντεϊ, στην καρδιά των βουνών Νεάμτς, στην υπέροχη κοιλάδα Μπίστριτσα. Εκεί, όπως και στο μεγαλύτερο μέρος της Μολδαβίας, ήταν μια παράδοση αιώνων ο ιερέας να αγιάζει τις μάντρες στην αρχή της βόσκησης, όταν τα πρόβατα ανέβαιναν στα βουνά, στις αρχές Μαΐου. Τότε τελείωνε ο χειμώνας στα βουνά.
Ο πατέρας μου μας έπαιρνε μαζί του. Αγίαζε τις μάντρες, τελούσε τη Θεία Ευχαριστία, ράντιζε τα πρόβατα και τους βράχους από αλάτι όπου έγλειφαν τα πρόβατα. Οι βοσκοί λάτρευαν αυτή τη στιγμή αγιότητας.
Στη Μπάττσα Ορτόι, όπου έφτανες μετά από 5ωρη πεζοπορία στο βουνό, οι βοσκοί έβαζαν ένα αρνί στη σούβλα από χαρά που ερχόταν ο ιερέας. Μετά τη λειτουργία, έκοβαν το τυρί, το τυρί και ετοίμαζαν ένα πολύ ξινό μπορς με τζαντούιτ. Έφτιαχναν βάλσαμο, αυτό το θεϊκό πιάτο με γάλα με λιωμένο τυρί και καλαμποκάλευρο. Έκοβαν την πολέντα με σπάγκο στον Σταυρό. Και μετά όλοι γλεντούσαν. Ήμασταν μικροί, αλλά γοητευμένοι από τις ιστορίες των βοσκών. Πώς πάλευαν με αρκούδες, με αγέλες λύκων. Ξεκουραζόμασταν λίγο σε μια καλύβα (μια καλύβα στη Βάλεα Σεάκα), ένα ξύλινο σπίτι 2 επί 1 μέτρο όπου μια ζεστή κουβέρτα μας προστάτευε από το κρύο. Οι βοσκοί φύλαγαν τα πρόβατα τη νύχτα και τοποθετούσαν αυτές τις καλύβες γύρω από τη στάνη. Παίζαμε με τα κουτάβια τσοπανόσκυλων που ταΐζονταν με πολέντα και τυρόγαλο.
Στο τέλος, ο μπάκιου έδωσε στον πατέρα μου ένα μεγάλο τυρόγαλο 7 κιλών, στρογγυλό σαν τη γη σε τροχιά, το οποίο έδεσε σφιχτά σε ένα μαντήλι και το άφησε να τρέξει μέχρι την κοιλάδα.
Είχαμε πολλές στάνες: Μπάτκα, Αρσούρα, Τάρσοσου, Στάνισοαρα, κ.λπ., που πήραν το όνομά τους από τα βουνά. Αφήναμε τη Δακία στην Κρουσέα Ταλιενιλόρ όπου είχε σκοτωθεί ο Νεχίφορ Λίπαν και ξεκινούσαμε για να σκαρφαλώσουμε. Ένας μπασίστας θα έλεγε: αφού έρθει η αγιοποίηση, τα πρόβατα δίνουν πιο παχύ γάλα, οι λύκοι τολμούν λιγότερο συχνά, τα αρνιά είναι πιο υγιή.
Όταν ήρθαμε στη Βάλεα Σεάκα, αυτή η παράδοση συνεχίστηκε στα βουνά Βαρατετσούλ. Είχαμε μια υπέροχη στάνη εκεί, που ονομαζόταν Βάρφουλ Βέρντε, όπου υπήρχε το καλύτερο τυρί στον κόσμο, όπου ένας βοσκός, ο Τσιοτόι (ο Θεός να τον συγχωρέσει), μας αγαπούσε πολύ και μας έδινε όλα τα καλούδια.
Αυτός ο μπασίστας, όταν φτάναμε την παραμονή των Θεοφανείων και υπήρχαν γλυκά, έφτιαχνε μια μεγάλη κατσαρόλα με κρέας σε βούτυρο, με πολέντα και τυρί που έφτιαχνε ο ίδιος. Έτσι περίμενε τον ιερέα.
Όλα αυτά τα θαύματα έχουν διατηρηθεί στο μυαλό μου και δεν θα χαθούν ποτέ. Γιατί σημαίνουν αγάπη, πίστη, εργατικότητα, ευθύτητα, μάχη ενάντια σε κάθε είδους θηρία, ανθρωπιά, αιωνιότητα.
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου