Π. ΕΦΡΑΙΜ ΠΑΝΑΟΥΣΗΣ.ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ.

ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΩΝ . ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟΥ "ΣΗΜΕΡΑ."

ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Π. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ι.Μ ΣΑΓΜΑΤΑ .- ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΒΑΠΤΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΛΛΑΝΔΙΑ- Doop in de Waal. Opname Nektarios in de Heilige Orthodoxe Kerk.

Op donderdag 21 april 2011 werd Nektarios in het bijzijn van zijn peetvader Jozef van den Berg in de Waal bij Neerijnen gedoopt door vader Dušan en met de myronzalving aangenomen in de Heilige Orthodoxe Kerk.

Aanwezig waren verschillende diakenen en lectors van de Servische parochies Sveti Nektarije Eginski uit Breda, Sveta Trojica uit Rotterdam en de Russische parochie heilige Tychon uit Nijmegen en een zeventigtal orthodoxe gelovigen.

Στο βίντεο υπάρχουν αποσπάσματα από τη βάπτιση ενός Ολλανδού και στη συνέχεια την υπαίθρια Θ. Λειτουργία και την πρώτη φορά που ο νεοφώτιστος μεταλαμβάνει το Σώμα και το Αίμα του Ιησού Χριστού… Και το όνομα αυτού Nektarios !!! Βλέπουμε την πομπή προς το σημείο όπου θα γίνει η βάπτιση με τους πιστούς να κρατάνε εικόνες στα χέρια: του Αγίου Νεκταρίου αλλά και του μακαριστού Γέροντος Πορφυρίου!

Η βάπτιση έγινε την Πέμπτη 21 Απριλίου 2011. Ο μοναχός με το ράσο και τα άσπρα γένια είναι ο Ολλανδός Josef Van den Berg πρώην μαριονετίστας, θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός, ο οποίος τώρα ζει ως ερημίτης.

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1949 και παράτησε το θέατρο στα 42 του, στο απόγειο της δόξας του και με θαυμαστό τρόπο κάτι άλλαξε μέσα του και αποφάσισε να παρατήσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ , ΧΡΗΜΑ , ΔΟΞΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΦΙΛΟΥΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ, να γίνει Ορθόδοξος Χριστιανός και να ασκητέψει σε μια καλύβα στην Ολλανδία , αφού πρώτα συνάντησε τον Γέροντα Σωφρόνιο στο Έσσεξ και στη συνέχεια το γέροντα Πορφύριο αλλά και τον Γέροντα Παϊσιο στο Αγ. Όρος.

Η βάπτιση έγινε στο Waal κοντά Neerijnen από τον πατέρα Dušan. Παρόντες ήταν αρκετοί διάκονοι και ιερείς από τις σερβικές ενορίες Sveti Nektarije Eginski από Breda, Sveta Trojica από το Ρότερνταμ, αλλά και τη ρωσική ενορία Αγίου Τύχων από Nijmegen και εβδομήντα ορθόδοξοι πιστοί.

Αυτά είναι τα θαύματα της πίστεως μας ανά την Ορθόδοξη Οικουμένη. Στο βίντεο αξίζει να παρατηρήσετε το υπαίθριο παρεκκλήσιο αλλά και την Αγία Τράπεζα που είναι πάνω στο μικρό καροτσάκι που χρησιμοποιούσε ως μαριονετίστας ο ερημίτης Ολλανδός μοναχός.

http://trelogiannis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_2176.html

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΣΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗ ΦΥΛΑΚΗ. ΖΙΛΑΒΑ 02/1962.Λέξεις γεμάτες αρχοντιά. "Όχι όπως έλεγαν μερικοί: «Τί μπορούσα να κάνω; Αναγκάστηκα να υπογράψω». Ό συλλογισμός για έναν χριστιανό είναι διαφορετικός: «Για να υπογράψω, δεν υπογράφω. Τί θα κάνω; Θα δω, ό Θεός βοηθός».

Όταν το βράδυ, μετά από το σβήσιμο των φώτων, γυρίζω από την τουαλέτα, πού είναι στην άκρη του κελιού τούνελ, διασχίζοντας όλο το δωμάτιο προς το κρεβάτι μου (έτσι θέλει ό επιλοχίας Ούνγκουρεάνου, πού στέκεται κοντά στην πόρτα), όλοι οι άλλοι βρίσκονται ξαπλωμένοι στις θέσεις τους. Είμαι τελευταίος, διότι με υποχρεώνουν τα αναθεματισμένα τα έντερα μου. Περνώ λοιπόν σαν σε λιτανεία ανάμεσα από τις δυο σειρές των κρεβατιών όλων εκείνων πού ετοιμάζονται να κοιμηθούν και προσέχω να πω καληνύχτα στον καθένα ξεχωριστά. Μου απαντούν με ζεστασιά και ευγένεια, και νιώθω ευτυχισμένος, διότι χαίρομαι με τη συμπάθεια πού συναντώ και διότι συμπεριφέρομαι όπως αρμόζει.

Ξέρω σίγουρα ότι συμπεριφέρομαι καλά και μ' αυτόν ακριβώς τον τρόπο συναντώ το καλό. Οι υπαρξιστές στο σημείο αυτό έχουν δίκιο. Τη στιγμή πού έχουμε συνείδηση του καλού πού κάνουμε, ή συνείδηση το εκθέτει για πάντα. Η συνείδηση είναι εκμηδενιστική, αποκλείει την αθωότητα, την ήρεμη και αθώα διάπραξη του καλού. Μαγαρίζει κάθε λεπτή ενέργεια.

 Και έχουν και δεν έχουν δίκιο οι υπαρξιστές. Σκέφτονται κάπως γρήγορα, σαν ταχυδακτυλουργοί πού είναι. Ή συνείδηση μαγαρίζει, άλλα όχι για πάντα. Δεν είμαστε καθαροί σαν τα παιδιά, δεν είμαστε άγιοι. Δεν είμαστε όμως και βαρύγδουπα σαράβαλα, δεν είμαστε παλιάνθρωποι ούτε αλήτες. Άγιοι δεν είμαστε, σίγουρα. Ίσως όμως είμαστε απατεώνες του καλού.

Άγιοι είναι λίγοι. Μετά έρχονται οι ήρωες, κατόπιν οι κύριοι και στο τέλος ακολουθούν κουτσαίνοντας οι απατεώνες του καλού, λίγο γελοίοι, λίγο λαχανιασμένοι, αλλά δεν είναι και για πέταμα.

 Ξέρουμε πώς κάνουμε το καλό (και άρα το αμαυρώνουμε), άλλα τουλάχιστον κάνουμε το καλό, όχι το κακό. Δεν έχουμε μερίδιο στην καθαρότητα των αγίων, άλλα πάντως κάτι κάνουμε, κάτι πού μας βγάζει από τις τάξεις των παλιανθρώπων. Υπάρχει λοιπόν μια διαφορά —πιστεύω— ανάμεσα στους αλήτες απ' τη μια και στους κρατουμένους του κελιού 34 (τούς απατεώνες του καλού) απ' την άλλη. Και δώ στο 34 είναι αλλιώς. Δεν υπάρχει ή στενοχώρια πού βασανίζει τούς φοβητσιάρηδες, τους καταδότες και τούς νικημένους (οι όποιοι πάντα ψευτοκλαίνε και στο τέλος μένουν μόνοι με τον εαυτό τους, έχοντας για παρέα την κλαψούρα, την ήττα και την προδοσία). 

Τη διαφορετική κατάσταση εδώ στο κελί 34 την καταλαβαίνει κανείς εύκολα, όπως ένα τονωτικό χάπι, όπως ένα χρώμα έντονο. Ή ευγένεια και ό ιπποτισμός δεν είναι απλές νοσταλγίες για μας εδώ κη φυλακή. Είναι τελείως διαφορετικά πράγματα (όπως άλλωστε διαφορετικός είναι και ό χριστιανισμός πού αντανακλούν αυτές οι έννοιες), είναι πράγματα που ανήκουν στη σφαίρα των μυστικών ή των συνταγών της ευτυχίας.

Ίσως είναι βλασφημία, άλλα έχω κι εγώ μια δική μου θεωρία, σύμφωνα με την οποία ό Χριστός στα Ευαγγέλια δεν είναι μόνο πράος, καλός, δίκαιος, αναμάρτητος οικτίρμων, δυνατός, κτλ.

Από τις αφηγήσεις των Ευαγγελίων —μηδενός εξαιρουμένου—, ό Χριστός φαίνεται προικισμένος με όλες εκείνες τις εξαίρετες ιδιότητες που χαρακτηρίζω έναν τζέντλεμαν, έναν ιππότη.

Κατ' αρχάς διότι στέκεται στην πόρτα μας και χτυπά διακριτικά. Άλλα και έχει εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Δεν είναι καχύποπτος. Ή εμπιστοσύνη είναι πρώτη ιδιότητα πού χαρακτηρίζει έναν πραγματικό τζέντλεμαν, έναν αληθινό  ιππότη, ενώ αντίθετα ή καχυποψία είναι βασικό χαρακτηριστικό του πανούργου άνθρωπου. Εκείνος πού είναι αληθινός τζέντλεμαν, εμπιστεύεται (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου) τα πάντα και δεν βιάζεται, διψασμένος για σκάνδαλα, να πιστέψει τις κακές φήμες πού κυκλοφορούν για κάποιον. Στους εξυπνάκηδες και  στα κοπρόσκυλα, ή ύπ' αριθμόν ένα αντίδραση είναι πάντοτε ή καχυποψία, και  πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε όμοιος τους είναι το ίδιο βρομιάρης, όπως και οι ίδιοι

Παρακάτω τώρα.

 Ό Χριστός συγχωρεί εύκολα και ολοκληρωτικά. Ό κακός ο άνθρωπος δεν συγχωρεί ποτέ, ενώ αν τύχει και υποχωρήσει (χωρίς να συγχωρέσει), το κάνει δύσκολα, καταναγκαστικά, με το σταγονόμετρο. Ό Χριστός όμως στο Ιω. 8, 11, λέει στη γυναίκα πού είχε συλληφθεί επί μοιχεία: «ουδέ εγώ σε κατακρίνω- πορεύου και από του νύν μηκέτι άμάρτανε», δηλαδή, ούτε εγώ σε  καταδικάζω- πήγαινε και μην αμαρτάνεις πια.

Ό Κύριος είναι πάντοτε έτοιμος να τρέξει σε βοήθεια και περιμένει. Μας συμπονά. Τη χήρα της Ναΐν, τούς τυφλούς, τούς άρρωστους, όλους τους ελεεί χωρίς καν οι ίδιοι να προλάβουν να του ζητήσουν κάτι. Ξέρει να διαβαθμίζει την εκτίμηση Του, δίνει στον καθένα ότι είναι δικό Του. Στη Χαναναία, ή οποία έδειξε επιμονή και θάρρος, μιλά πιο πολύ απ' ότι σε άλλους πού λυτρώνει από ασθένειες και πόνο και χρησιμοποιεί μια συμπληρωματική φράση: (Ματθ. 15, 28)  Ω γύναι, μεγάλη σου ή πίστις», δηλαδή, Ω γυναίκα, μεγάλη ή πίστη σου. Μόνο σε  εκείνη μιλά έτσι ό Κύριος. Μόνο σ' εκείνη το θαυμαστικό Ώ, μόνο σ' εκείνη και ο χαρακτηρισμός μεγάλη, της πίστης της.

Ό Χριστός είναι πάντοτε (ιδιαίτερα σ' αυτό το σημείο) προσεκτικός και ευγενικός. Ποτέ δεν ακούστηκε από το στόμα Του ύβρις, λόγος περιφρονητικός για τούς αμαρτωλούς. Πουθενά δεν υπάρχει οξύς ηθικός λόγος, άλλα πουθενά δεν  υπάρχει και διστακτικότητα. Βγαίνει να προϋπαντήσει τον άσωτο υιό και τον βλέπει «έτι δε αυτού μακράν απέχοντος», δηλαδή, ενώ ήταν ακόμη μακριά. Κάθε που  δίνει, δίνει πλουσιοπάροχα, δίνει πιο πολύ απ' ότι του ζητούν, δίνει σαν βασιλιάς . (Τί θα μπορούσε να είναι πιο αντίθετο από τους μικροπρεπείς φαρισαϊκούς υπολογισμούς και πιο καλή απόδειξη γενναιοδωρίας, από το χωρίο 3,34  «ου γαρ εκ μέτρου δίδωσιν ό Θεός το Πνεύμα», δηλαδή, ό Θεός δεν δίνει με μέτρο  το Πνεύμα;) Το περιστατικό με τον Χριστό να μυρώνεται στη Βηθανία

Δείχνει από τη μια τον Ιούδα να νοιάζεται τόσο πολύ για τα χρήματα πού «σπαταλούνται» και να μην έχει ούτε στο ελάχιστο την αίσθηση της γενναιοδωρίας  από την άλλη τον Κύριο να δίνει τα πάντα απλόχερα, για να γευθεί τη χαρά του μοιράσματος (πού είναι ίδια με τη χαρά της θυσίας), έτοιμο ανά πάσα στιγμή να θυσιάσει τη ζωή του ή να σκορπίσει τα πλούτη του

(Οι ευγενείς παλιά μπορούσαν να δώσουν τη ζωή τους σε κάποια μονομαχία ή να δώσουν την περιουσία τους παίζοντας την στα χαρτιά. Αυτές όμως οι ενέργειες  όπως και καθετί γήινο— δεν είναι παρά μια αδέξια μίμηση κάποιων γενναιόδωρων αρετών. Μήπως όμως και ή σωματική αγάπη δεν είναι κι αυτή φτωχή ποίηση της θεϊκής αγάπης;)

Εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, θάρρος, καλή θέληση για τούς κατατρεγμένους (άρρωστους, ξένους, φυλακισμένους), γενναιοδωρία, προδιάθεση για συγχώρεση , επιβράβευση για τούς συνετούς και για όσους κερδίζουν με το μόχθο τους {το ψωμί τους: στοιχεία πού χαρακτηρίζουν τον αληθινό κύριο.

Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν κάποια στιγμή ότι στην πραγματικότητα είναι παιδιά ενός Πατέρα, ενός Κυρίου. Απ' αυτή την άποψη, το βιβλίο προσεγγίζει πιο πολύ τα Ευαγγέλια είναι ό Δον Κιχώτης και ιδιαίτερα ή στιγμή που ο  ιππότης από τη Μάντσα λέει στους θαμώνες της ταβέρνας πώς είναι και οι  κάτοικοι ενός κάστρου (χωρίς να το ξέρουν) και τούς ζητά να συμπεριφέρονται σαν ευγενείς πού είναι.

Πως αντιδρά ό πρίγκιπας Μίσκιν του Ντοστογιέφσκι, όταν βλέπει πώς ή πράξη του Γκάνσα, είναι πράξη ενός άξεστου χωριάτη και τοκογλύφου; Ντρέπεται και συνάμα λυπάται για εκείνον πού ξέχασε (στη μανία του και στη δίψα για το χρήμα) ότι είναι παιδί του Θεού.

Η κατάσταση για έναν χριστιανό είναι ακριβώς ίδια μ' εκείνη του αριστοκράτη. Γιατί; Διότι βασίζονται και οι δύο στα πιο «αριστοκρατικά» προτερήματα: την ελευθερία και την εμπιστοσύνη (πίστη).

Τί είναι ό αριστοκράτης, ό ευγενής; Πάνω απ' όλα είναι άνθρωπος ελεύθερος.

Τί σημαίνει όμως πίστη; Πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη στον Κύριο, παρόλο πού ό κόσμος είναι κακός, παρά την αδικία πού υπάρχει, παρά την άχρειότητα, παρόλο πού από παντού τα μηνύματα πού φτάνουν είναι αρνητικά.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ. ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ.

ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΖΙΝΟ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ....

11 Νοεμβρίου 2012

Τατιάνα Μαρσάνσκιχ, ειδικά για τη Russia Beyond the Headlines

Ο Σεργκέι Γιερεμέγιεφ μένει εδώ και εφτά χρόνια στο νησί Ολχόν, στη Βαϊκάλη. Τη δεκαετία του 1990 εργαζόταν σε μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία, είχε στην τσέπη του ένα πιστόλι και έπαιζε στο καζίνο. Τώρα είναι ένας απλός οικονόμος στην εκκλησία και ζει με την οικογένειά του σε ένα ξύλινο σπιτάκι.

Ο πρώην μοσχοβίτης Σεργκέι σηκώνεται στις επτά το πρωί. Μετά πηγαίνει στην εκκλησία, την ανοίγει και περιμένει όσο οι άνθρωποι προσέρχονται για προσευχή. Είναι ο μοναδικός ναός του νησιού. Αν δεν υπήρχε ο Σεργκέι, θα ήταν κλειστός και άδειος. Ήταν αυτός που έφτιαξε τον φράχτη γύρω του, βρήκε τις καμπάνες, και συνέδραμε στην ανέγερση του καμπαναριού. Φαίνεται τριάντα πέντε χρονών. Έχει μερικά πτυχία, ένα απ' αυτά είναι της Σορβόνης. Μιλά άπταιστα αγγλικά και γαλλικά. Καταλαβαίνει και ελληνικά. Κάποτε ήταν υπεύθυνος πρόσληψης προσωπικού. “Και μετά βαρέθηκα”, λέει ο ίδιος μέσα σ' ένα μικρό δωματιάκι του σπιτιού του, οι τοίχοι του οποίου είναι γεμάτοι εικόνες, και πίνει γάλα από μια κούπα. “Πήγα να σπουδάσω στο Παρίσι, ταξίδεψα πολύ. Κυρίως ήθελα να δω ρωσικά μοναστήρια. Πιθανόν, μόνο όταν βρεθείς στο εξωτερικό, αρχίζεις να ενδιαφέρεσαι σοβαρά για την ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας σου”.

Άλλαξε στο Αγιον Όρος

Όταν στο Πανεπιστήμιο είχαν διακοπές, ο Σεργκέι φόραγε το σακίδιο του, έβγαινε στον δρόμο και έκανε ωτοστόπ. “Πού πας;” τον ρωτούσαν οι οδηγοί. Έλεγε την αλήθεια: “Στο Άγιον Όρος”.  Ξεκινούσε το ταξίδι έχοντας πενήντα φράγκα στην τσέπη του, και το ολοκλήρωνε με χίλια. Οι οδηγοί που τον έπαιρναν συνοδηγό, του έδιναν όχι μόνο φαγητό, φάρμακα, αλλά και χρήματα. “Πώς να εξηγήσω τι έκανα στον Άθω;” χαμογελά ο Σεργκέι. “Ο Άθως είναι ένα μέρος όπου δεν πρέπει να μιλάς για πολλά πράγματα”. Οκτώ ώρες προσευχή, οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες ανάπαυση. Αυτή είναι η καθημερινότητα του Αγίου Όρους.

Σταδιακά τα ενδιαφέροντα του Σεργκέι άρχισαν να αλλάζουν. Δεν ξόδευε άσκοπα τα χρήματα, δεν έχανε χρόνο στο καζίνο, έκοψε επαφές με πολλούς φίλους. “Μου φαίνεται ότι τότε άλλαξε η αναπνοή μου”, λέει. Ένας αγιορείτης μοναχός του πρότεινε να μείνει στον Άθω. Για πάντα. Ο Σεργκέι όμως αρνήθηκε, λέει πως δεν ήταν έτοιμος, και γύρισε στη Μόσχα. Αλλά δεν κατάφερε να ζήσει στη Μόσχα. Ήθελε να φύγει από 'κει τρέχοντας. “Δεν άντεχα την φασαρία της πρωτεύουσας, και τον ανταγωνισμό. Κάλυπταν τα πάντα».

Ξενώνας “Φιλοξενία”

Η Νάστια, η γυναίκα του Σεργκέι, μιλούσε με έναν Ολλανδό τουρίστα κοντά στην πύλη της εκκλησίας. “Δεν πιστεύω να είσαι ευτυχισμένη εδώ. Μπορείς να ζήσεις, ας πούμε ένα εξάμηνο, έναν χρόνο το πολύ, αλλά να μείνεις για πάντα...!” συλλογιζόταν εκείνος φωναχτά.

Η Νάστια χαμογελά. Ούτε οι γονείς της, ούτε οι φίλοι δεν καταλαβαίνουν την επιλογή της. Τι να πει ένας τυχαίος τουρίστας. Και εκείνη σπούδασε στο Παρίσι και πάντα ονειρευόταν μια καριέρα στη Δύση. Όταν ο Σεργκέι της πρότεινε να αφήσουν τη Μόσχα και να πάνε στο Ολχόν, της πήρε αρκετή ώρα να το βρει στον χάρτη. Τελικά, μόλις το βρήκε, αρνήθηκε κατηγορηματικά. Αφού στο μοναδικό κατοικημένο νησί της Βαϊκάλης δεν είχε καν ηλεκτρικό ρεύμα. Ο Σεργκέι όμως επέμεινε. Ήθελε να φύγει από τη Μόσχα, και δεν είχε πολλή σημασία για πού. Είχε ξαναπάει στο Ολχόν, και το νησί του άρεσε. “Μοιάζει κάπως με το Άγιο Όρος”, έλεγε συχνά.

“Ποιος φεύγει από μόνος του για να ζήσει στη Σιβηρία;” χαριτολογεί τώρα η Νάστια όταν ανακαλεί την πρώτη της αντίδραση για την προοπτική της μετακόμισης στη Βαϊκάλη. “Είχα πάντα την ιδέα ότι από 'δω φεύγουν τρέχοντας”. Ωστόσο, μάζεψε τη βαλίτσα και ακολούθησε τον άντρα της στο χωριό Χουζίρ. Έτσι, οι γονείς της, της έβγαλαν το παρατσούκλι “γυναίκα του επαναστάτη που καταδικάστηκε”. Συνήθισε γρήγορα στην καινούργια ζωή. Έμαθε να αρμέγει κατσίκες, να καλλιεργεί αγγούρια και ντομάτες, γέννησε δύο παιδιά και άρχισε να τραγουδά στην χορωδία της εκκλησίας. “Τι έμαθα να απολαμβάνω;” επαναλαμβάνει η Νάστια την ερώτηση. “Το περπάτημα χωρίς παπούτσια στο γρασίδι, το ότι μπορείς να πας παντού με τα πόδια και κάθε μέρα να αναπνέεις τον θαλασσινό αέρα. Επίσης, ότι δεν χρειάζεται να εξοικονομώ χρήματα για να αγοράσω ένα διαμέρισμα στη Μόσχα”.

Για να είναι η ζωή πιο χαρούμενη, αλλά και για να βοηθά τους ταξιδιώτες, η Νάστια και ο Σεργκέι άνοιξαν έναν ξενώνα με το ελληνικό όνομα “Φιλοξενία”. Βρίσκεται απέναντι από το δικό τους σπίτι, και πέντε βήματα μακριά από την εκκλησία. Άνθρωποι απ' όλον τον κόσμο φιλοξενούνται εκεί όλον τον χρόνο και απολύτως δωρεάν. Κάποιοι τουρίστες έρχονται ειδικά για να γνωρίσουν του περίεργους Ρώσους. Στον πρώτο όροφο του ξενώνα μένουν δύο Γάλλοι, που έφτασαν από το Παρίσι στη Μόσχα με ποδήλατα. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την φιλοξενία, βάφουν τον φράχτη της εκκλησίας. Ένας Ισραηλινός φτιάχνει κάτι στο σπίτι του Σεργκέι, μια κοπέλα από την Αγία Πετρούπολη ανέβηκε πάνω στη σκάλα και καθαρίζει τις καμπάνες…

Ο Σεργκέι μεταφέρει νερό σε κουβάδες από στάμνες στο θερμοκήπιο και προσπαθεί, στον δρόμο, να απαντήσει στην ερώτηση σχετικά με τα εισοδήματά του. “Ως οικονόμος μπορώ να κρατάω για τον εαυτό μου ένα μέρος από τις δωρεές για τον ναό. Αυτή είναι η αμοιβή για την καθημερινή μου εργασία. Καμιά φορά δουλεύω ως ξεναγός. Επίσης υπάρχουν πολλοί καλοί άνθρωποι που βοηθάνε. Πρόσφατα, ήρθαν εδώ Γερμανοί. Τους είπα τα πάντα για τον ναό, και τους ξενάγησα. Και εκείνοι μάζεψαν στη Γερμανία οχτακόσια ευρώ, και μου τα έστειλαν. Ξέρεις πόσον καιρό μπορείς να ζήσεις στο Χουζίρ μ' αυτά τα λεφτά; Πάρα πολύ!”

Ο ήχος από τις καμπάνες απλώνεται πάνω από το χωριό. Ο Σεργκέι αφήνει τους κουβάδες και βιάζεται να πάει προς το καμπαναριό. Ο γιος του και η κόρη παίζουν εκεί το αγαπημένο τους παιχνίδι: Ποιος θα χτυπήσει την καμπάνα πιο δυνατά. Αν και δεν είναι πολύ ευχάριστος, ο ήχος αυτός, δεν ενοχλεί κανέναν. Στο Ολχόν, γενικά, όλοι βλέπουν τα πάντα πολύ ήρεμα.

Ξενώνας «Φιλοξενία»

Russia, 666137, Irkutskaya obl, Olhonskii r-n, p. Huzhir, pereulok Gornii-1А, prihod hrama   "DERZHAVNII"

http://rbth.gr/articles/2012/11/11/apo_to_kazino_stin_ekklisia_18085.html

Π. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ. ΠΩΣ ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ ΤΟΝ ΙΑΤΡΟ.

ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΠΡΟΦΗΤΗ. ΠΕΡΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ. Π. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ . Ι.Μ. ΣΑΓΜΑΤΑ. ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012

Γ. ΝΙΚΩΝ-ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ- ΤΡΟΦΙΜΑ- ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

ΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΨΥΧΑΣΘΕΝΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟ. ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΩΝ.

ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΑΝΕ.- ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΩΝ.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ. Π. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ.

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΣΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Π. ΑΝΤΥΠΑΣ ΓΙΑ ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟ.

Π. ΑΝΤΥΠΑΣ- ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΧΡΟΝΙΑ.

Π. ΑΝΤΥΠΑΣ. ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ..

Π. ΑΝΤΥΠΑΣ. ΠΡEΠΕΙ ΝΑ ΔΑΝΕΙΖΟΥΜΕ ΧΡΗΜΑΤA ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΜΑΣ;

Γέρων Παΐσιος - Ρωσική Ταινία ΠΡΕΜΙΕΡΑ 5 Νοε 2012

"ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟΥ ΔΗΘΕΝ....." ΑΡΧΙΜ. Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ. Ι.Μ.ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΑΡΤΑΝΗΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ. ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012

Π.ΔΟΣΙΘΕΟΣ -Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΔΕΝ ΜΟΛΥΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012- ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ- Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ
Ι.Μ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΑΡΤΑΝΗΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.

Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ.ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ -ΜΑΡΤΥΡΙΟ- ΑΣΘΕΝΕΙΑ

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012- ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ- Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ

Ι.Μ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΑΡΤΑΝΗΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.

Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ- ΚΡΑΤΟΣ - ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ- ΚΡΙΣΗ- ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ.

Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ- ΚΟΛΥΜΠΑΜΕ ΣΤΟ ΨΕΜΑ!!!

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012- ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ- Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ
Ι.Μ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΑΡΤΑΝΗΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.

Η ΑΞΙΑ ΑΝΤΙΔΩΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣΜΟΥ- Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012- ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ- Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ
Ι.Μ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΑΡΤΑΝΗΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ- Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012- ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ- Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ
Ι.Μ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΑΡΤΑΝΗΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΔΗΘΕΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ..Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ

ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ- ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012- ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ- Π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ Ι.Μ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΑΡΤΑΝΗΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ.

Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας- Ένα κάθε μήνα

Νοέμβριος 2012

Αν δεν υπήρχε ό διάβολος, θα μπορούσε να φανταστεί κανείς μια πόλη, μέσα στην κεντρική αγορά της οποίας θα βρίσκονταν στη σειρά ό οίκος ανοχής, τα μαγαζιά της νύχτας και το παράνομα στέκια. Μόνο πού... θα ήταν άδεια…… ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ.

  

1970

Οι ΙΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ να εγκρίνουν με επαινετικά λόγια τα μέτρα ηθικής που παίρνουν κάποια ολοκληρωτικά καθεστώτα (κατάργηση της πορνείας, απαγόρευση των εκτρώσεων, δυσκολία στην έκδοση διαζυγίου) σκέφτονται πιστεύω πιο πολύ το γράμμα του νόμου κι όχι το πνεύμα του νόμου, πού αποτελεί τη βάση τέτοιων μέτρων. Διότι το πνεύμα πνέει μόνο εκεί όπου υπάρχει ελευθερία κι εκεί όπου ή αρετή βγαίνει μέσα από την ελεύθερη βούληση και επιλογή του καθενός. (Όλα μου επιτρέπονται αλλά δεν μου είναι όλα χρήσιμα.) Αν δεν υπήρχε ό διάβολος, θα μπορούσε να φανταστεί κανείς μια πόλη, μέσα στην κεντρική αγορά της οποίας θα βρίσκονταν στη σειρά ό οίκος ανοχής, τα μαγαζιά της νύχτας και το παράνομα στέκια. Μόνο πού... θα ήταν άδεια.

Θα φτάναμε τελικά σ' ένα σημείο όπου ό οίκος ανοχής, τα ξενυχτάδικα και το στέκια του τζόγου, όχι μόνο θα ήταν άδεια, άλλα και κλειστά, διότι απλώς δεν θα είχαν καθόλου πελάτες.

(Πόσο μ' αρέσει να σκέφτομαι τον διάβολο πίσω από τα κλειστά παντζούρια ενός τέτοιου μαγαζιού, να τρέχει από δώ κι από κει, να βρυχάται σαν λιοντάρι, πού γυρεύει ποιόν να καταπιεί, άλλα να μη βρίσκει κανέναν. Η μια άλλη εικόνα: ακουμπισμένος ό διάβολος στο παντζούρι, με τα μάτια του να σπινθηροβολούν στο σκοτάδι, να κοιτάζει απελπισμένος και ντροπιασμένος τα άδεια τραπέζια με τις πράσινες τσόχες.)

Δεν μπορώ πάντως, όπως και να 'χουν τα πράγματα, να συμφωνήσω με τους Ιερείς (έστω κι αν μέσα σ' αυτούς βρίσκεται και ό π. Σοφιανός Β.), που εξυμνούν τα διατάγματα της Ασφάλειας στα όποια γίνεται λόγος για το κούρεμα των μαλλιών των αγοριών και για τις φούστες των κοριτσιών.

Και δεν συμφωνώ, διότι θεωρούν σπουδαιότερο να ασχολούνται με ματαιότητες, ξεχνώντας πώς τα διατάγματα αυτά προέρχονται από τους υπηρέτες του Αιώνιου Εχθρού, πού άφησε να απλωθεί πάνω μας ό τρόμος και το ψέμα. Τα ξεχνάμε αυτά και εκστασιαζόμαστε με τις σαχλαμάρες. Διυλίζουμε τον κώνωπα και αδιαφορούμε για την κάμηλο. Βλέπουμε το κόρφος και όχι τη δοκό, αποδίδουμε το εν δέκατο των εισοδημάτων μας, σαν τον Φαρισαίο... Άκουσον, άκουσον!

Ό Χριστός για να μας δεχτεί κοντά Του δεν βάζει κανέναν όρο, κανέναν απολύτως. Εμείς όμως, όταν γίνουμε δικοί Του, τινάζουμε από πάνω μας τη βρομιά όχι από υποχρέωση αλλά από μια ανείπωτη ντροπή και από καλή θέληση.

Όπως ή έδρα του διανοητικού μας εγώ, του εγκεφάλου, βρίσκεται τοποθετημένη στην κρανιακή κοιλότητα, πού είναι αρκετά ενισχυμένη ώστε μόνο το χειρουργικό τρυπάνι να μπορεί να τη διαπεράσει σε περίπτωση χειρουργικής επέμβασης ,έτσι και η έδρα της ψυχικής και ηθικής μας δραστηριότητας βρίσκεται κι αυτή σε  ένα αδιαπέραστο καβούκι εγωισμού, επιθετικότητας, πείσματος και αλαζονείας ,το όποιο ούτε διαστημικές ακτίνες δεν μπορούν να το διαπεράσουν και να καταβάλουν.

Μόνο τα λόγια του Κυρίου έχουν το χάρισμα να μπορούν να λιώσουν, μερικές φορές, το φοβερό αυτό καβούκι. Τότε, ακαριαία, ένα πανίσχυρο και αόρατο λέιζερ διαχύει  τα πάντα στη διαδρομή του και αναστατώνει ότι υπάρχει μέσα στο καβούκι ποιο  πολύ κι από την αστρική ύλη, όταν τη διαπέρνα ό αέρας, τότε πού ένα κυβικό χιλιοστό είναι ίσο με το βάρος ενός δισεκατομμυρίου τόνων.

 Η ισορροπία (το μυστικό της ζωής) δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον ηλεκτρισμό τη μετριότητα και το συμβιβασμό. Ή ισορροπία δεν βρίσκεται σε μια μεσαία γραμμή ανάμεσα στα άκρα, άλλα πέρα απ' αυτά, συνθέτοντας τα, ενώνοντας τα, ξεπερνώντας τα, δογματοποιώντας τα, όπως λέει πολύ όμορφα

Λούτσιαν Μπλάγκα. Δεν είναι συναλλαγή αλλά μια σφοδρή έξτρεμιστικότητα, έξοδος από το αμείωτο δίλημμα, έξοδος πού οδηγεί στο μόνο μέρος όπου μπορεί ξεπροβάλει ή αλήθεια: στο μέρος της αντίφασης και του παραδόξου. Για παράδειγμα, ή φράση του Γκαίτε: «Καλύτερα μια αδικία, παρά ή αταξία» το ρητό «Ας επικρατήσει δικαιοσύνη και ας αφανιστεί ο κόσμος» εξισορροπούνται ως εξής: να υπάρχει δικαιοσύνη, για να μη ζημιώνεται ό κόσμος από την αταξία.)

Ό χριστιανισμός χαρακτηρίζεται από λεπτότητα και διάκριση. Αποδείξεις:

Όποιος δεν αναγνωρίζει το καλό πού του έγινε, κάνει μεγάλη αμαρτία. Αυτός όμως  πού κάνει το καλό και περιμένει αναγνώριση, διαπράττει ακόμα μεγαλύτερη αμαρτία.

Αυτός πού νηστεύει, να αλείβει το κεφάλι του και να πλένει το πρόσωπο του.

Αυτός πού προσεύχεται, να κλείνεται στο δωμάτιο του και να κλειδώνει την πόρτα.

 Αυτός πού κάνει ελεημοσύνη, να μη γνωρίζει το αριστερό του χέρι τί κάνει το δεξί του.

Όποιος είναι καλεσμένος σε τραπέζι να κάθεται στο βάθος του τραπεζίου. |Ποτέ να μην εξαναγκάζεις τον πλησίον σου για κάτι, ούτε ακόμα κι όταν θέλεις να του κάνεις καλό. Ούτε ό Χριστός δεν μπαίνει, αν δεν Τον καλέσουμε.

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ. ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΑ.Ο ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΣΙΒΗΡΙΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ. Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΝΤΡΟΜΠΙΑΖΓΚΙΝ ΔΙΗΓΗΤΑΙ

Οἱ ἀντίχριστοι, ἀπό μίσος πρός τήν Ἐκκλησία, ὀνόμασαν μιά ἱστορική περίοδο Μεσαίωνα, σκοτεινούς αἰῶνες. Καί τοῦτο, διότι, κατ᾽ αὐτούς, ἡ Ἐκκλησία ἦταν ἐκείνη πού ἐμπόδιζε τήν ἐπιστήμη νά ἀνθίση καί κυριαρχοῦσε αὐτή. Ὅ,τι πιό ἀναληθές, βέβαια. Ἡ κυριαρχία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐσωτερική• εἶναι ὅπως τό ὑπόγειο νερό πού ἀρδεύει ἕνα ὁλάνθιστο λιβάδι.

Μόνο ἕνας πραγματικός Χριστιανός μπορεῖ, ἐξάλλου, νά ἀσκήση πραγματική ἐπιστήμη. Κι αὐτό, διότι ὁ Χριστιανός ἀπομαγεύει τή κτίσι ἀπ᾽ ὅλο τό συρφετό τοῦ διαβόλου: νύμφες, νεράιδες, φαντάσματα κτλ..

Ἡ κτίσι, ἀκόμα, ἀνήκει σ᾽ αὐτόν θεόθεν: «καί εἶπεν ὁ Θεός• ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾽ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾽ ὁμοίωσιν (: μέ ἀφορμές ὁμοιώσεως πρός ἐμᾶς, τά τρία πρόσωπα τῆς Θεότητος), καί ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί τῶν κτηνῶν καί πάσης τῆς γῆς καί πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί γῆς γῆς. Καί εὐλόγησεν αὐτούς ὁ Θεός, λέγων• αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε καί πληρώσατε (: γεμίστε) τήν γῆν καί κατακυριεύσατε αὐτῆς καί ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί πάντων τῶν κτηνῶν καί πάσης τῆς γῆς καί πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί τῆς γῆς. Καί εἶπεν ὁ Θεός• ἰδού δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα (: ὅλα τά φυτά πού ἔχουν σπόρο), ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καί πᾶν ξύλον (: δένδρο), ὅ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπόν σπέρματος σπορίμου (: γιά ἀναπαραγωγή), ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν (: ὡς τροφή)»(Γεν 1, 26, 28, 29). Νά σημειώσουμε ἐδῶ ὅτι στίς μή χριστιανικές χῶρες ἡ ἐπιστήμη εἶναι κάτι τό σπάνιο καί ἡ ἐξάσκησί της ὀφείλεται πάλι σέ χριστιανικό δῶρο: τό «κατ᾽εἰκόνα»(Γεν 1, 27).

«Ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου»(Ἰω 12, 31), ἀπό παραχώρησι τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ὁ διάβολος καί τά ὄργανά του. Ἀγώνας τῶν Χριστιανῶν εἶναι ἡ ἀνατροπή τοῦ ἔργου τοῦ διαβόλου καί πρῶτο βῆμα σ᾽ αὐτό, ἡ γνῶσι τοῦ δαιμονικοῦ ἐδάφους.

Ὁ Ἀββᾶς Νισθερώ ἐπισημαίνει: «Ἔχουμε τό ἑξῆς δαιμονικό τέχνασμα. Ὀνοματίζει ὁ δαίμονας μέ φρίκη κάποιους ἀνθρώπους πού ἔχει κάτω ἀπό τήν κυριαρχία του καί ὑποκρίνεται πώς δῆθεν ἡ ἀρετή αὐτῶν τόν ἀναγκάζει νά ἐξέλθη ἀπό τόν ἀσθενῆ. Ἀλλά γι’ αὐτά τά πρόσωπα λέει ἡ Ἁγία Γραφή: “Ἐάν ἐμφανισθῆ μεταξύ σας προφήτης ἤ κάποιος πού ἀσχολεῖται μέ τήν ἐξήγησι τῶν ὀνείρων καί σᾶς πῆ ὅτι θά κάνη μικρό ἤ μεγάλο θαῦμα καί συμβῆ νά πραγματοποιηθῆ τό θαῦμα τό ὁποῖο ὑποσχέθηκε καί κατόπιν σᾶς πῆ, πᾶμε νά λατρεύσουμε ἄλλους θεούς, τούς ὁποίους δέν γνωρίζετε, νά μήν ἀκούσετε τά λόγια ἐκείνου τοῦ προφήτη ἤ αὐτοῦ πού ἀσχολεῖται μέ τήν ἐξήγησι τῶν ὀνείρων. Διότι ἐπέτρεψε ὁ Κύριος ὁ Θεός σας νά κάνη ὁ προφήτης θαύματα, γιά νά σᾶς δοκιμάση ἐάν ἀγαπᾶτε τόν Θεό σας μέ ὅλη σας τήν καρδιά καί μέ ὅλη σας τήν ψυχή”(Δευτ 13, 2-4).

Τό ἱερό Εὐαγγέλιο ἐπίσης λέει: “Θά ἐμφανισθοῦν ψευδομεσσίες καί ψευδοπροφῆτες πού θά κάνουν θαύματα καί ἔργα καταπληκτικά, γιά νά παραπλανήσουν, ἄν εἶναι δυνατόν, ἀκόμα καί τούς ἐκλεκτούς”(Μθ 24, 24)».

Ἀναφέρει ὁ ἱεραπόστολος τῆς Σιβηρίας Μητροπολίτης Νέστορας: «Καμμιά φορά τύχαινε νά παραβρεθῶ σέ εἰδωλολατρικές τελετές, πρωτόγονες, ἄγριες καί ἀποκρουστικές.

Ὁ μάγος σαμάν, πρίν ἀρχίση τά μαγικά του καμώματα, καταβρόχθιζε μιά ποσότητα ἀπό ξερά δηλητηριώδη μανιτάρια. Τό δηλητήριό τους ἐπιδροῦσε στόν ἐγκέφαλο καί στό νευρικό του σύστημα, καί τόν ἔφερνε σέ μιά κατάστασι ἀποχαυνώσεως καί παραισθήσεων, πού θύμιζε ἄγρια μέθη. Ὄντας ἐκτός ἑαυτοῦ ὁ σαμάν, ἔσειε ἕνα ντέφι, πηδοῦσε, κτυπιόταν, οὔρλιαζε, ἔβγαζε ἀφρούς ἀπό τό στόμα καί... προφήτευε ἤ ἀποκάλυπτε τά θελήματα τῶν πνευμάτων. Κάθε ἀνοησία τήν ὁποία ἔλεγε, γινόταν δεκτή σάν “φωνή Θεοῦ” ἀπό τούς εὔπιστους καί ἁπλοϊκούς σαμανιστές. Ὅταν περνοῦσε ἡ ἐπήρεια τοῦ δηλητηρίου, ὁ μάγος ξανάβρισκε τόν ἑαυτό του καί τελοῦσε τή ζωοθυσία μέ χαρακτηριστικές τελετουργικές κινήσεις. Ἔπειτα ἄλειφε τά ζῶα μέ τό αἷμα τοῦ εἰδωλόθυτου ζώου (ταράνδου συνήθως). Διέταζε, τέλος, τόν ἀρχηγό τῆς οἰκογενείας, πού πρόσφερε τήν ἱλαστήρια θυσία, νά σφάξη ὅλα τά σκυλιά του καί νά τά κρεμάση σέ πασσάλους γύρω ἀπό τήν τρώγλη του. Ἔτσι θά κρατοῦσε δῆθεν μακρυά τά κακοποιά πνεύματα».

«Ὁ αὐτόπτης μάρτυρας καί ἀφηγητής τοῦ κατωτέρω περιστατικοῦ, ἀρχιμανδρίτης Νικόλαος Ντρομπιάζγκιν, εἶναι ἕνας ἀπό τούς πολλούς νεομάρτυρες κληρικούς τῆς ἐπαναστατικῆς περιόδου τῆς Ρωσίας. Στήν κοσμική του ζωή εἶχε μιά λαμπρή σταδιοδρομία σάν ἀντιπλοίαρχος τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ καί παράλληλα ἀναμίχθηκε βαθειά μέσα στον ἀποκρυφισμό ἐκδίδοντας τό ἀποκρυφιστικό περιοδικό Rebus. Μετά τή σωτηρία του ἀπό σχεδόν βέβαιο θάνατο στή θάλασσα διά θαύματος τοῦ ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ πραγματοποίησε προσκύνημα στό Σάρωφ καί στή συνέχεια ἀπαρνήθηκε τήν κοσμική του καρριέρα καί τούς δεσμούς του μέ τόν ἀποκρυφισμό καί ἔγινε μοχαχός. Χειροτονήθηκε ἱερεύς καί ὑπηρέτησε ὡς ἱεραπόστολος στήν Κίνα, τήν Ἰνδία καί τό Θιβέτ, ὡς ἐφημέριος σέ διαφόρους ναούς πρεσβειῶν καί ὡς ἡγούμενος μερικῶν μονῶν.

 Μετά τό 1914 ἔζησε στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. Στούς νέους πού τόν ἐπισκέπτονταν ἐκεῖ μιλοῦσε συνεχῶς γιά τήν ἐπίδρασι τοῦ ἀποκρυφισμοῦ στά διαδραματιζόμενα τότε στή πολιτική σκηνή τῆς Ρωσίας. Τό φθινόπωρο τοῦ 1924, ἕνα μῆνα ἀφοῦ δέχθηκε τήν ἐπίσκεψι κάποιου κυρίου ὀνόματι Τουχόλξ, συγγραφέως βιβλίου μέ τίτλο Μαύρη Μαγεία, δολοφονήθηκε στό κελλί του “ἀπό ἀγνώστους”, μέ τή φανερή ἀνοχή τῶν Μπολσεβίκων. Τό ὄργανο τοῦ ἐγκλήματος ἦταν ἕνα μαχαίρι μέ εἰδική λαβή σέ σχῆμα συμβόλου ἀποκρυφιστικῆς σημασίας. Τό περιστατικό τό ὁποῖο μᾶς ἀφηγεῖται ἐδῶ ὁ π. Νικόλαος ἀποκαλύπτει τήν πραγματική φύσι τῶν πνευματιστικῶν φαινομένων πού συναντᾶ κανείς στίς διάφορες ἀνατολικές θρησκεῖες. Ἔλαβε χώρα λίγο πρίν ἀπό τό 1900, κατεγράφη γύρω στό 1922 ἀπό τόν ἰατρό Δρα Ἀ. Π. Τιμοφέγιεβιτς καί δημοσιεύτηκε ἀπό τόν ἴδιο σέ ρωσικό περιοδικό τῆς διασπορᾶς (“Ὀρθόδοξος Ζωή”, 1956, ἀρ. 1)».

http://www.truthtarget.gr/books/39-magic.html

ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ.

Για σκέψου, ένας χαζοεγωιστής, πριν από έναν αιώνα, με καλή ψυχή κατά βάθος, πάει στην Κόλαση λόγω βλακείας. Εκεί, καταλαβαίνει όλη την ανοησία της ζωής του και πόσο καταστροφικά ήταν τα πείσματά του.

 Όμως, είναι ξεχασμένος έναν αιώνα. Το Άγιο Πνεύμα θέλει να τον ελεήσει, αλλά πρέπει κάποιος να προσευχηθεί γι’ αυτόν τον ταλαίπωρο. Εγώ όμως επέμεινα:

— Εσείς προσωπικά τι πετύχατε για τους πεθαμένους που προσευχηθήκατε;

— Δεν μπορώ ν’ απαντήσω, είπε ο γέροντας Παΐσιος, διότι έχω τρομοκρατηθεί από το τι λέω και τι διαδίδεται. Αυτό το θέμα είναι σοβαρό.

Επέμεινα και τελικά υποχώρησε.

— Έχω περάσει αρκετούς απέναντι. Αλλά να ξέρεις ότι το να μεταφέρεις έναν κολασμένο στον Παράδεισο σημαίνει ότι θα φορτωθείς εσύ την Κόλασή του για όσον καιρό κρίνει ο Χριστός δίκαιο.

Στο τέλος με κοίταξε βαθιά στα μάτια και μου είπε:

— Θέλω να σου ζητήσω κάτι. Εγώ, μετά απ’ αυτή την εμπειρία, 8 ώρες κάθε μέρα προσεύχομαι για τους πεθαμένους. Θέλω να βάλεις κι εσύ 2 ώρες γι‘ αυτούς τους ταλαίπωρους. Για σκέψου, ένας χαζοεγωιστής, πριν από έναν αιώνα, με καλή ψυχή κατά βάθος, πάει στην Κόλαση λόγω βλακείας. Κι εκεί, καταλαβαίνει όλη την ανοησία της ζωής του και του εγωισμού του και πόσο καταστροφικά ήταν τα πείσματά του. Εκεί όμως, είναι ήδη ξεχασμένος από έναν αιώνα. Το Άγιο Πνεύμα θέλει να τον ελεήσει, αλλά πρέπει κάποιος να προσευχηθεί γι’ αυτόν τον ταλαίπωρο, όπως και για άλλους παρομοίους του, με πόνο ψυχής. Κι έτσι, το φιλάνθρωπο Άγιο Πνεύμα βρίσκει την αφορμή που χρειάζεται και λόγω αυτών των προσευχών, τον πηγαίνει στον Παράδεισο.

ΠΑΤΗΡ ΔΟΣΙΘΕΟΣ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΑΤΑΡΝΗΣ. ΛΟΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΣΧΗΜΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2012.