Πέμπτη 2 Μαρτίου 2023
Με ρώτησαν μια μέρα τι είναι αγάπη.
Με ρώτησαν μια μέρα τι είναι αγάπη.
Αγάπη είναι ο παππούς μου, που έχει δυο χειρουργεία στα πόδια και ένα μπαλονάκι στην καρδιά.
Αλλά σιδερώνει για την γιαγιά μου που έχει πόνους στα χέρια, στα πόδια στην μέση και είναι μαζί 53 χρόνια .
Αγάπη είναι να μην φοβάσαι μην καταπατηθεί ο ανδρισμός σου. Σου φτάνει μόνο να βλέπεις τον άνθρωπο που αγαπάς να είναι καλά.
Αυτό είναι αγάπη.
Σε ευχαριστώ παππού που μου έμαθες τι είναι αγάπη.
Via: Ξένη Τσολακίδου
Άρχοντας των Δυνάμεων. Αναφέρει πιστός.
Άρχοντας των Δυνάμεων
Όταν ήμουν τριών ετών, έπαιζα με την αδερφή μου στην τεράστια αυλή στο Mădei, όπου ο πατέρας μου ήταν ιερέας. Φτιάξαμε καλύβες από κουκούλια κούκλας, σκαρφαλώσαμε σε όλα τα δέντρα, φτιάξαμε κελάρια στο έδαφος κ.λπ.
Και ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε σαν μέσα στη νύχτα, και μια μεγάλη βροχή έπεσε πάνω στη γη. Η πλημμύρα ήταν αόρατη και εκκωφαντική, σαν στόμα κολάσεως που έρχεται από παντού και δεν σταματά πουθενά. Καταφύγαμε σε μια καλοκαιρινή κουζίνα, μαζί με τη μητέρα μου, ο πατέρας μου ήταν στην Εκκλησία. Παρακολουθήσαμε με φόβο καθώς το νερό ανέβαινε στη μικρή καλύβα, και καθίσαμε στο κρεβάτι και τραγουδούσαμε στην κορυφή των πνευμόνων μας Κύριε των δυνάμεων, σκουπίζοντας τα δάκρυά μας. Τα δέντρα έσπασαν, ο αέρας ούρλιαζε άγρια. Από καιρό σε καιρό, ένας κεραυνός τίναξε το είναι μας μέχρι τα βάθη. Το νερό ήταν στην άκρη του κρεβατιού και τραγουδούσαμε μέσα από τις βροντές, τον ύμνο της φυγής από τον θάνατο. Και ξαφνικά η βροχή σταμάτησε, ο ουρανός έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης και ένα υπέροχο ουράνιο τόξο βασίλευσε στη χώρα των νερών. Και ευχαρίστησα τον Θεό. Και σήμερα θυμάμαι τέλεια τον υγρό φόβο που μας έπιασε, και το θαύμα της αγάπης του Θεού.
ΣΥΝΈΒΗ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΊΑ ΜΟΥ.
Μια μητέρα δύο αγοριών έρχεται σε εμάς στην Εκκλησία. Φαίνεται στο πρόσωπό της. Είναι πολύ θυμωμένη. Μετά τη Λειτουργία έρχεται να μιλήσει και διαβάζω τις προσευχές..
Πατέρα, είμαι τρομερά αναστατωμένη Το μεγαλύτερο αγόρι, 17 ετών, επαναστάτησε ενάντια σε όλα. Ούρλιαξε, φευγει από το σπίτι το βράδυ, δεν ακουει τίποτα, δεν μαθαίνει. Έχει πολύ κακούς βαθμούς. Φοβάμαι ότι δεν παίρνει το λεωφορείο.
Αυτό όμως που με πληγώνει περισσότερο είναι ότι έχασε την πίστη του. Ο πατέρας του ήταν πάντα στην εκκλησία πάντα προσευχόταν μαζί μου το βράδυ, είχε το τραπεζάκι του με εικόνες σαν βωμό, έλεγε ότι ήθελε να γίνει παπάς. Τώρα δεν έρχεται καθόλου στην Εκκλησία, λέει ότι όλοι οι παπάδες είναι κλέφτες, ότι ο Θεός είναι μακριά, ότι η πίστη δεν έχει σημασία. Ακούει κάθε λογής χάλια στο YouTube, συγκρητιστικά, μαγικά, ανατολίτικα.
Κυρία, στην εφηβεία έρχεται συχνά ένα κακό πνεύμα εξέγερσης, μια αστάθεια στα σύνορα μεταξύ της παιδικής ηλικίας και της ενηλικίωσης, ένα χάσμα ανάμεσα σε αυτό που ξέρεις και σε αυτό που νιώθεις, μια εσωτερική σύγκρουση μεταξύ του ανεπτυγμένου σώματος και του ακόμη ανώριμο νου. Το παιδί θέλει να βρει μια διαφορετική ταυτότητα, μέσα από την αντίθεση και την αντιστροφή προς τους γονείς.
Αν προσευχόταν ως παιδί, αν γεύτηκε τη Λειτουργία, μένουν αγκυροβολημένα στο μυαλό.
Κι όταν η ζωή, που δεν συγχωρεί κανέναν, θα τον χτυπήσει σαν φορτίο κατευθείαν στο πρόσωπο, στον απέραντο πόνο μεταξύ πραγματικότητας και προσδοκιών, θα θυμηθεί τη μητέρα στα γόνατά της, τη μυρωδιά του βωμού, το φως των εικόνων. , η χάρη του Θεού.
Και θα επιστρέψει στην πίστη, στην υπακοή, στον Θεό, στη μητέρα.
Φύτεψες τους σπόρους του Λόγου μέσα του. Περιμένουμε να έρθουν οι βροχές των δακρύων, να καρποφορήσουν. Πάντα νά προσεύχεσαι γι' αυτόν.
Σε ευχαριστώ, Πατέρα.
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι
ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ
ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ
Καλή ημέρα και καλή άνοιξη ανοίγοντας την καρδιά μας στον Χριστό.
Να είμαστε σε ολα εγκρατείς πλην στην αγάπη και στην προσευχή που πρέπει να είναι ακρατες.
Πατήρ Διονύσιος Ταμπακης
Τετάρτη 1 Μαρτίου 2023
ΈΚΤΑΚΤΟ.
Η Διοίκηση Αεροπορικών Μεταφορών της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ αποφάσισε να αφαιρέσει τα αναγνωριστικά σημάδια από τα αεροσκάφη της (μεταφορείς, τάνκερ κ.λπ.).
Τα αεροσκάφη θα πετούν τώρα χωρίς επιγραφές της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, σημάδια αναγνώρισης μονάδας, αριθμούς ουράς και άλλα αναγνωριστικά.
Πάμε για άλλα.
Και μεταστάθμευση στην Ευρώπη του αμερικανικού "Doomsday Aircraft" γνωστό ως E-6B Mercury , το οποίο έχει σχεδιαστεί για επικοινωνία με πυρηνικά υποβρύχια και έλεγχο στρατηγικών πυρηνικών πυραύλων.
Αναπτύχθηκε πρόσφατα από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ευρώπη για να εκτελέσει επιχειρήσεις στην περιοχή ευθύνης της Ευρωπαϊκής Διοίκησης των ΗΠΑ.
ΤΡΊΤΟΣ ΠΑΓΚΌΣΜΙΟΣ ΠΌΛΕΜΟΣ
Ρωσικά στρατηγικά Tu-95 απογειώθηκαν από την βάση Olenya (βλ.χάρτη)και κατευθύνονται νότια προς Κασπία.
Να δούμε αν πρόκειται για άσκηση ή προετοιμασία για εκτόξευση πυραύλων κρουζ κατά ουκρανικών στόχων.
Πιο πιθανό να έχουμε μπαράζ επιθέσεων μετά τις 6-7 το πρωί.
Νικηφόρος Φωκάς
1 Μαρτίου , μνήμη της αγίας Αναστασίας Αντρέγιεβνας δια Χριστόν σαλής η προστάτιδα της πόλης Βλαδικαυκάζ.
Αναστασία Αντρέγιεβνα-Св.Анастасия Владикавказская-Anastasia Andretevna, Fool-for-Christ Vladikavkaz (March 1)-732338_originalΗ Αναστασία Αντρέγιεβνα (Andreeva) γεννήθηκε στο Βλαντικαβκάζ του Καυκάσου στην πλούσια οικογένεια εμπόρων, του Ανδρέα και της Ιουστινας Αντρέεβιτς (Ανδρέου). Είχε τρεις ακόμα αδελφούς. Η καταγωγή του πατέρα της ήταν ελληνική από την Κύπρο.
Μικρή την πάντρεψαν με έναν αξιοσέβαστο στρατηγό του τσαρικού στρατού, ο οποίος όμως έφυγε πολύ γρήγορα από την ζωή, αφήνοντάς την πολύ νέα χήρα. Οι γονείς της την πάντρεψαν για δεύτερη φορά με έναν χήρο όπου είχε δύο κόρες. Μένοντας χήρα για δεύτερη φορά, η Αναστασία δεν ξανασκέφτηκε πια τον γάμο.
Όλα αυτά έγιναν μέχρι την ημέρα που άγγελος Κυρίου της εμφανίστηκε σε όνειρο και της είπε: «Αναστασία, ακολούθησε τον Θεό!» Ο άγγελος δεν της εξήγησε τίποτα, έτσι η Αναστασία άρχισε να πηγαίνει την εκκλησία πιο συχνά, να προσεύχεται πιο θερμά και να ψάλλει στην εκκλησιαστική χορωδία.
Τον τέταρτο χρόνο της χηρείας της, άγγελος Κυρίου της εμφανίστηκε για δεύτερη φορά και της είπε: «Αναστασία, δώσε όλη σου την περιουσία σε όσους έχουν ανάγκη και ακολούθησε τον δρόμο του Θεού!». Αυτή τη φορά, χωρίς δισταγμό, μοίρασε όλη την περιουσία της -προς δυσαρέσκεια των αδελφών της- και πήγε στο γυναικείο μοναστήρι στο Vladikavkaz όπου έδωσε τον εαυτό της ολοκληρωτικά στον Θεό. Όταν αναχώρησε από το μοναστήρι, της ήταν ξεκάθαρο ότι αποχαιρέτησε για πάντα την κοσμική ζωή. Από εδώ και πέρα ήταν πιο φτωχή από τον πιο φτωχό άνθρωπο της πόλης.
Όταν για πρώτη φορά, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας των Ιβήρων μεταφέρθηκε από το Mozdok στο Vladikavkaz τότε εκδηλώθηκε η αγία μωρία, κι ότι η δια Χριστόν σαλότητα θα ήταν ο αγώνας της στο εξής.
Από τότε, διαδόθηκε ότι ο Θεός την επέλεξε ως μεσήτρια, ως ένα προσευχητάρι για όλους και της έδωσε το δώρο της προφητείας, αυτό μαθεύτηκε σε όλη την πόλη κι οι άνθρωποι άρχισαν να πηγαίνουν κοντά της.
Έμοιαζε ή ήταν ήδη μια ηλικιωμένη γυναίκα, καμπουριασμένη, κουβαλώντας συνεχώς ένα σακουλάκι με άμμο στην πλάτη της και κρατώντας πάντα ένα ραβδί στο χέρι της.
Για την πόλη του Βλαδικαυκάζ, η Αναστασία Αντρέγιεβνα έγινε η εκλεκτή του Θεού.
Πριν τελειώσει το επίγειο ταξίδι της, η Αναστασία πήγαινε από σπίτι σε σπίτι. Έμπαινε στην αυλή ή ανέβαινε στην εξώπορτα του σπιτιού και έλεγε: “Σύντομα θα γίνει πόλεμος!” Κοντοστέκονταν, και μετά πήγαινε σε άλλη πόρτα ή αυλή. Σχεδίαζε ένα σταυρό με ένα ραβδί, σκεφτική και λυπημένη. Όλοι γνώριζαν ότι στις πράξεις της υπάρχει πάντα ένας οιωνός για το μέλλον.
Κι όταν ξεκίνησε ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος, σε εκείνα τα σπίτια όπου, σύμφωνα με τις αναμνήσεις των παλαιοτέρων ανθρώπων, η Αναστασία έκανε τους σταυρούς, εκεί υπήρξαν νεκροί.
ΙΠΠΕΙΣ_ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
Το 1942, οι Ναζί είχαν ήδη πλησιάσει το Βλαδικαυκάζ. Στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία υπήρχαν στρατιώτες που φρουρούσαν τα σύνορα της πόλης. Ένα βράδυ είδαν στο νεκροταφείο όπου ήταν θαμμένη η μακαρία Αναστασία, μια γριά με μοναχικό ένδυμα με ένα παλιό όπλο. Περπατούσε γύρω από το νεκροταφείο. Οι στρατιώτες προσπάθησαν να τη σταματήσουν: «Φύγε, γιαγιά, από εδώ θα σε πυροβολήσουν!», κι αυτή απάντησε: « Εδώ δεν θα πυροβολήσουν, γιατί η γιαγιά Αναστασία δεν θα επιτρέψει στους Γερμανούς να πατήσουν τους τάφους.»
Μετά τον πόλεμο, διηγηθηκαν ότι οι τότε Ρώσοι στρατιώτες στέκονταν στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία, περιμένοντας επίθεση και, καθώς άκουσαν κίνηση στο νεκροταφείο, νόμισαν ότι ήταν Γερμανοί. Αλλά αποδείχθηκε ότι ήταν μια γερόντισσα μοναχή με ένα μεγάλο σταυρό στο στήθος της και ένα ραβδί στο χέρι όπου ακουμπούσε. Όταν θέλησε να μπει στο ναό, οι στρατιώτες δεν την άφησαν. Τότε ζήτησε να συναντήσει τον διοικητή. Ο διοικητής βγήκε έξω και άρχισε να την ρωτάει ποια είναι και από πού έρχεται. Κι εκείνη του είπε: «Είμαι η Αναστασία, φυλάω την πόλη μας».
Ο διοικητής, δεν κατάλαβε καλά τι είπε και την ρώτησε: «Ποιο είναι το επίθετό σου;»
Η ηλικιωμένη γυναίκα συνέχισε: «Μη φοβάστε, όλοι θα μείνετε ζωντανοί».
Ο διοικητής ξαφνικά την έχασε, κοίταξε τριγύρω, η γερόντισσα είχε φύγει. Ρώτησε τους κατοίκους της πόλης, και του εξήγησαν ότι αυτή ήταν η προφήτισσα μακαριστή Αναστασία, και του έδειξαν τον τάφο της.
Αρκετές δεκάδες άνθρωποι προσεύχονταν στον τάφο της μακαρίας Αναστασίας το 1944 και όλοι τους είδαν ολοζώντανη την Θεοτόκο με τον Χριστό μας μωρό στην αγκαλιά της πάνω από τον τάφο. Ανάμεσα σε αυτούς που είδαν αυτό το όραμα ήταν και η μητέρα του σημερινού Πατριάρχης Γεωργίας Ηλία Β’. Σε αυτό το θαυμαστό γεγονός, 17 άτομα ήταν μάρτυρες.
Σύμφωνα με τις διηγήσεις μιας στρατιωτικού πιλότου, το μαχητικό της οποίας φλεγόταν κοντά στην πόλη, προσευχήθηκε: «Βοήθησέ με, μητέρα Αγία Αναστασία!» Το αεροπλάνο της κάηκε, αλλά αυτή επέζησε.
Πριν λίγο καιρό, οι ηλικιωμένοι κάτοικοι που ζούσαν ακόμα έλεγαν ότι κατά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο συνάντησαν την γερόντισσα Αναστασία, που κοιμήθηκε το 1932, στην πόλη αφού είχε περικυκλωθεί από τον γερμανικό στρατό. Ερχόταν από τον δρόμο του ναού του Προφήτη Ηλία. Την ρώτησαν: «Πού πας, μητέρα;» – κι η Αναστασία τους απάντησε: «Να προστατέψω την πόλη!». Και στην πρώτη γραμμή άμυνας της πόλης του Βλαδικαυκάζ εμφανίστηκε ολοζώντανη. Όπως γνωρίζετε, ο γερμανικός στρατός δεν μπόρεσε ποτέ να μπει στην πόλη, αλλά, αντίθετα, υποχώρησε με μεγάλες απώλειες. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, όλοι οι στρατιώτες και ο διοικητής που βρίσκονταν τότε στο ναό, σύμφωνα με την πρόβλεψη της γεροντισσας, έμειναν ζωντανοί και γύρισαν σπίτι τους.
Κάθε χρόνο, για περισσότερα από τριάντα χρόνια, οι στρατιώτες και ο διοικητής τους έρχονταν από διάφορα μακρυνά μέρη στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία για να προσκυνήσουν την μακαρία Αναστασία. Και όλοι πίστευαν ότι η Αναστασία έσωσε την πόλη της, ως προστάτιδα του Vladikavkaz.»
Τρία πράγματα άφησε η μακαριστή Αναστασία στους απογόνους της.
Το πλεκτό καπέλο που φορούσε. Το ραβδί στο οποίο ακουμπούσε και το κλειδί του κελιού της. Το καπέλο το κράτησε η οικογένεια Kanishchev, η οποία ήταν πολύ οικεία στην γερόντισσα και βρίσκεται στο Vladikavkaz.
Το ραβδί και το κλειδί τα κατέχει ο Πατριάρχης Γεωργίας Ηλία ο Β’ που γεννήθηκε και σπούδασε στην πόλη του Βλαντικαβκάζ. Ο Παναγιώτατος Ηλίας ο Β’ όταν έχει να λάβει δύσκολες αποφάσεις σε συνόδους του πατριαρχείου παίρνει πάντα μαζί του το ραβδί της αγίας Αναστασίας του Βλαδικαυκάζ.
ΤΈΜΠΗ....
Μαμά, μη με αγγίζεις, είμαι τραυματίας
μπαμπά, δεν είμαι εκεί που με ψάχνεις
ψάξε κάτω από τις ράγες
μπαμπά, πονάω
μαμά, μην κλαις
τώρα είμαι καλά, πετάω
στο στήθος μου,
φοράω τον σταυρό που μου 'χες χαρίσει
αν τον βρεις, να τον φοράς, να με θυμάσαι..
.
.
Φιλιώ Ροτσίδου
Τέμπη 1η Μαρτίου 2023
Συγχαρητήρια όμορφε Ανδρέα μου, συγχαρητήρια στους γονείς που σε μεγάλωσαν!!!
Αν και ο ουρανός γέμισε σήμερα από αγγέλους, είμαστε τυχεροί που έχουμε ανάμεσά μας έναν επίγειο άγγελο τον 20χρονο φοιτητή Ανδρέα Αλικανιώτη, ο οποίος βγήκε σχεδόν αλώβητος από το 2ο βαγόνι. Είναι ένας ήρωας γιατί με κίνδυνο της ζωής του, με την τεράστια φωτιά δίπλα του, δεν εγκατέλειψε το βαγόνι αλλά κατάφερε και έσπασε μόνος του το τζάμι και έσωσε τουλάχιστον δέκα ακόμη παιδιά,αγόρια και κορίτσια.
Μέσα στη σημερινή μαύρη ημέρα ο Ανδρέας μας έδειξε πως η νέα γενιά των Ελλήνων έχει καλοσύνη,αρχές και ήθος!
Συγχαρητήρια όμορφε Ανδρέα μου, συγχαρητήρια στους γονείς που σε μεγάλωσαν!!!
Via Ειρήνη Τζιαστούδη- Ιατρός στο Γενικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισσας
Ελα μανα, εφτασα.Ξερω, δεν με βλεπεις μα εγω εφτασα.
Ελα μανα, εφτασα.
Ξερω, δεν με βλεπεις μα εγω εφτασα.
Εδω που ειμαι ειναι ολα πρασινα καθαρα εκει που πατω και μπλε καθαρα εκει ψηλα που κοιτω, οχι σαν τα δικα σας τα βρωμικα μπλε και πρασινα εκει κατω.
Ειναι πολυ ομορφα και αληθινα.
Μη στενοχωριεσαι μανα.
Δεν ποναω πια.
Δεν θα πονεσω ποτε ξανα.
Να χαιρεσαι μανα.
Ειμαι με τα αλλα παιδια εδω.
Δεν πονεσαμε μανα.
Πες το και στις αλλες μανες.
Μονο ενα πραμα μανα.
Μην τους αφησετε να ξεφυγουν.
Εχετε τον τροπο.
Εχετε τη δυναμη.
Πες το και στις αλλες μανες.
Πες το σε ολες τις μανες.
Σημερα εισαι εσυ, αυριο θα ειναι αυτες.
Τους βλεπω ολους απο εδω πανω.
Λενε ψεμματα.
Κλαινε ψεμματα.
Αυτη τη δουλεια ξερουν.
Οταν θα εχει κατσει ο κουρνιαχτος απο τα ψευτικα δακρυα και τα παχια λογια πηγαινε μανα και πες τους οτι εγω δεν ειχα σκοπο να ερθω εδω πανω τοσο νωρις.
Εκλεψαν λεφτα.
Εκλεψαν δοξα.
Εκλεψαν εξουσια.
Εκλεψαν τη ζωη μου μανα.
Ποιος θα μεινει πισω να πει την ιστορια μου μανα;
Με συχωρας που σου εδωσα τοση πικρα.
Δεν το ηθελα κι εγω.
Εγινε τοσο αστραπιαια.
Δε προλαβα ουτε το σταυρο μου να κανω.
Ενα παιδι ειχες κι εσυ και τωρα θα μετραμε μαζι αναποδα τις μερες να ανταμωσουμε.
Θα μου λειπεις αλλα θα σε βλεπω εγω.
Θα σου λειπω, δεν θα με βλεπεις εσυ αλλα να ξερεις οτι εδω ειναι καλυτερα απο εκει και θα σε περιμενω.
Μονο μην τους αφησετε να ξεφυγουν.
Δεν θελω αλλα παιδια εδω πανω.
Φτανουμε εμεις.
Θα τους στοιχειωνουμε ολα τα βραδια της υπολοιπης ζωης τους.
ΤΟ ΘΈΛΗΜΑ ΤΟΎ ΘΕΟΎ
Στον άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, που όπως ξέρετε είχε δύσκολο Γέροντα, κάθε ημέρα του ερχόταν λογισμός να φύγει.
«Ας φύγω αύριο». Μετά έλεγε:
«Ας φύγω την άλλη εβδομάδα». Μετά:
«Ας φύγω το Πάσχα, τα Χριστούγεννα κ.λ.π.».
Έτσι πέρασαν σαράντα χρόνια εκεί μαζί με τον Γέροντά του. Όταν εκοιμήθη ο Γέροντάς του και πήγε να τον αποχαιρετίσει κατά τον τελευταίο ασπασμό, αισθάνθηκε μέσα του ότι αυτό που έκανε ήταν το θέλημα του Θεού και ότι αυτό θα τον οδηγούσε στη σωτηρία του.
Αισθάνθηκε μία πληροφορία μέσα του:
«Αν δεν έκανες αυτό, που ήταν το θέλημα του Θεού στη ζωή σου, και έφευγες, θα χανόσουν». Αυτή την πληροφορία είχε. Και έλεγε στον Θεό: «Καλά, γιατί δεν μου το έλεγες;
Γιατί, Θεέ μου, δεν με πληροφόρησες, ότι αυτό ήταν το θέλημά Σου, για να μη ταλαιπωρούμαι;». Και έλαβε την απάντηση:
«Διότι ήθελα να δω την προαίρεσή σου».
Αρχιμ. Χριστόφορος
Καθηγούμενος Ι.Μονής Γρηγορίου Αγιου Όρους.
“Non-condemnation, prayer, and purity of heart are the foundation upon which spiritual work is built.”For the Memory of ELDER PAVLOS of Sinai († MARCH 1, 2020)
“Non-condemnation, prayer, and purity of heart are the foundation upon which spiritual work is built.”
For the Memory of ELDER PAVLOS of Sinai († MARCH 1, 2020)
*"There are people with whom you’ve spoken only a little but you’ll preserve their light in your heart forever. Recalling their righteousness, you strive for it yourself. Fr. Pavlos, seen by many pilgrims as he led excursions on Mt. Sinai, was an earthly angel. He had everything—truth, joy, humility, purity. Your soul was warmed being near him. All intellectuality and cleverness fell away, like a husk, and you could clearly see where is light and where darkness. …
Fr. Pavlos was inconspicuous and irreplaceable. He was constantly on the move: sweeping the yard, cleaning the church, washing, leading tours for pilgrims. He was the first to come to church and the last to leave, like a simple monk. But he was a significant figure—the spiritual father of the Sinai Monastery: Clergy and laity from all ends of the earth came to him every day for confession. When I was preparing to confess in Greek for the first time, my neighbors in the guest house, relatives of the monks, reassured me: “Don’t be afraid! Fr. Pavlos advises little; more than advising he prays for you and always says: ‘Don’t judge!’” I went to the confessional on the appointed day and hour. Fr. Pavlos had lively eyes and a quiet heart. He said a prayer, asked how I believe—I read the Nicene Creed—and he heard my confession. [Father] prayed and at the end quietly asked: “Remember: all our troubles are due to the fact that we judge not ourselves, but other people. Judge no one!” Such humble love came from the Elder (he sincerely considers himself worse than me!), that this love of his heals and revives the soul. …
Fr. Pavlos reposed on the morning of Forgiveness Sunday. One of his Mt. Sinai brothers said: “His prayer was such that if the altar were to go up in flames right now, he wouldn’t notice! I believe that Geronda will not abandon his beloved work—communion with God—and that he will pray for us in the Heavenly Kingdom! He who comforted men all his life will now himself receive great consolation from God!”
Fr. Pavlos has no written legacy. Therefore, the only thing that remains is his oral conversations with pilgrims to Mt. Sinai and on television and radio programs on Crete and Cyprus. Here are several of his spiritual counsels.
NON-JUDGMENT, PRAYER, AND A PURE HEART ARE THE FOUNDATIONS FOR SPIRITUAL WORK
The name of God is great power! As are the words that we monks say: “Lord Jesus Christ have mercy on me.” If you say them from your whole heart, and you labor and preserve your heart in purity, they will have great power. A simple example: We often lose something. The evil one makes us nervous and irritated: “Come on, where did I put it?” Don’t make a fuss, but say: “Lord, Jesus Christ, show me what I lost.” And He will show you.
Prayer is a great consolation in all temptations and trials in life. It is an invincible weapon. Therefore, the enemy frightfully rises up against prayer and tries to take it away from a man by any means. When we pray in church and our mind is dissipated, we need to bring it back: “Where are you going? Come back!” And watch after the purity of your heart, because the purer the heart, the easier it is to reach Christ. The great ascetics reached great heights, but this was preceded by their [ascetic strife] of purifying the soul from the passions. The passions, like clouds in the sky, conceal the light and it becomes dark.
In confession, we often say: “I don’t have any special sins… they’re normal…” And among them is condemnation, which is a heavy sin. We consider it “normal.” Condemnation is a spiritual disaster. Non-condemnation was laid at the foundation of the [ascetic strife] of all those who have succeeded spiritually. The Desert Fathers tried to cultivate the virtue of non-condemnation. They condemned no one; they were very afraid to condemn. St. John Climacus says: “A monk who does not condemn goes to another monk’s cell and sees it dirty and cluttered. And what does he say? Ah, this brother is engaged in spiritual work, and he has no time for himself. Then he goes to another’s cell, and there it’s clean and everything is tidy. He thinks: This brother has the same purity within as he has in his cell.” He didn’t condemn either of them. But we, in our carelessness, could have condemned both.
Christ very wisely said: Judge not, and ye shall not be judged (Lk. 6:37). And we easily lose non-condemnation and often justify ourselves: “I said it out of love!” It’s not love! The great ascetic St. Isaac the Syrian says: “On that day when you open your mouth and condemn your brother, all the good you have done will be lost.” So strong! If we are attentive to ourselves, we will see the fruits of non-condemnation.
Non-condemnation, prayer, and purity of heart are the foundation upon which spiritual work is built. …"
* From an Article by Alexandra Nikiforova - ARCHIMANDRITE PAVLOS (BOUGIOURAS; † MARCH 1, 2020): “DO NOT JUDGE!” Life and Counsels of the Confessor of Mt. Sinai - at https://orthochristian.com/129813.html
You can also find this article in our FMSM News Blog: http://www.mountsinaimonastery.org/news-blog/archimandrite-pavlos-life-and-counsels-of-the-confessor-of-mt-sinai
For short videos with Father Pavlos talking, please visit our Video Library.
Θρήνος
Και κάποια στιγμή, όταν θα κατασιγάσει ο θόρυβος, τα σχόλια, η απόδοση ευθυνών και ο καθένας πάρει τον άνθρωπο του από τα χέρια του επίσημου κράτους και τον θάψει...
Όταν τελειώσει εθνικό πένθος, ο θρήνος και τα δακρύβρεχτα ρεπορταζ και έχουν εναποτεθεί οι σοροί στο χώμα...
Τότε όλοι θα αναχωρήσουν εις τα ίδια και θα ξανακλειστούν στους εαυτούς τους και την ζωή τους.
Και θα γυρίσουν οι γονείς, αδέρφια, παιδιά, συγγενείς αδικαιωτοι και μισοί στα άδεια σπίτια τους και τοτε θα αρχίσει ο θρήνος. Τοτε θα μιλήσει ο Θεός.
Παντα αυτό συνεβαινε και αυτό θα γινεται πάντα.
Ο ΆΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΣΤΟ ΤΡΟΧΑΊΟ
«Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου»,
Ἱερομονάχου Ἰσαάκ, Ἅγιον Ὅρος, 2004
Διηγεῖται ὁ Θωμᾶς Τάσιος ἀπό τήν Κόνιτσα:
«Μιά φορά συνάντησα τόν Γέροντα Παΐσιο στό πρακτορεῖο Ἰωαννίνων. Ταξιδέψαμε μαζί. Στόν δρόμο ἔγινε τετραπλό ἀτύχημα, τρία λεωφορεῖα καί ἕνα φορτηγό σέ κολῶνες τῆς ΔΕΗ. Τό δικό μας λεωφορεῖο σάν νά τό πῆρε ἀόρατη δύναμη καί τό πῆγε ἔξω ἀπό τόν δρόμο πέντε μέτρα, χωρίς νά πάθη τίποτε. Λέω στόν Γέροντα Παΐσιο: “Ἄν δέν ἤσουν ἐσύ, π. Παΐσιε, θά γινόμασταν στήλη ἀπό ἁλάτι”. Μοῦ λέει: “Εἶδες κανένα νά κάνη τόν σταυρό του; Ὅταν μπαίνης στό λεωφορεῖο, κάνε προσευχή, νά πᾶς καλά”».
πηγή : Ἐνωμένη Ρωμιοσύνη
Τό δυστύχημα.
Στην Τουρκία κοιμήθηκαν ένα βράδυ και δεν ξύπνησαν ποτέ.
Στην Ελλάδα μπήκαν σε ένα τρένο να πάνε σπίτια τους και δεν έφτασαν ποτέ.
Ακόμη δεν καταλάβαμε ότι η ζωή είναι τόσο ρευστή τόσο μεταβλητή και σύντομη που μόνο ως δώρο μπορείς να την αντιμετωπίσεις.
Και εμείς τι κάνουμε; Την ζούμε; Όχι. Την δολοφονούμε με χιλιάδες καθημερινούς τρόπους. Γκρίνια, μίση, κακίες, πόλεμοι και φαγωμάρα μέσα και έξω μας.
Το φοβερό δεν είναι ο θάνατος αλλά ότι είμαστε νεκροί πολύ προτού πεθάνουμε.
Προσευχή και σιωπή για τα χιλιάδες θύματα της κάθε μέρας.
Προσευχή για όλους εκείνους που έφυγαν.
Προσευχή κυρίως για όλους εμάς που είμαστε ακόμη εδώ και δεν το εκτιμάμε.
***Η καρδιά μας στα θύματα και τους δικούς τους, απόψε όλοι μια αγκαλιά προσευχής γι αυτούς.
Μητροπολίτης Μάρκος (Αρντ): «Είναι σημαντικό να δημιουργήσουμε το δικό μας Άγιον Όρος μέσα στην καρδιά μας». Μέρος Β.
– Ο καθηγούμενος
του Βατοπεδίου έλεγε ότι στο μοναστήρι τους υπάρχει ο κανόνας για το κελλί, ο
οποίος περιλαμβάνει 1.200 προσευχές «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιε του Θεού, ελέησόν
με», κι ένας άλλος κανόνας προϋποθέτει ότι οι μοναχοί πάνε στην εκκλησία και
όλοι μαζί για μία ώρα κάνουν την «ευχή του Ιησού». Κατά πόσο σημαντική είναι
αυτή η σύντομη προσευχή;
Η «ευχή του
Ιησού» μάς επιτρέπει να συγκεντρωθούμε σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ οποιαδήποτε άλλη
μακροσκελή προσευχή
– Η «ευχή του
Ιησού» μας επιτρέπει να συγκεντρωθούμε σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ οποιαδήποτε άλλη
μακροσκελή προσευχή. Επειδή ακριβώς είναι σύντομη και πρακτικά είναι πιο εύκολη
να λεχθεί. Πολλοί την αφομοιώνουν σε τέτοιο βαθμό, που παραμένει συνέχεια μέσα
στον άνθρωπο. Συνάμα, υπάρχει κίνδυνος ο προσευχόμενος να τη συνηθίσει τόσο
πολύ, ώστε να μην της αποδίδει τη δέουσα σημασία. Και τότε η προσευχή αυτή δεν
έχει τη δύναμη που μπορεί να έχει, όταν ο άνθρωπος την κάνει συνειδητά.
Για παράδειγμα,
υπήρξε ένα περιστατικό, κατά το οποίο ένας δόκιμος λιποθύμησε και βρέθηκε σ’
ένα νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. Οι γιατροί παρατήρησαν ότι τα χείλη του
κινούνταν συνέχεια. Κάλεσαν έναν ειδικό, ο οποίος τους είπε ότι εκείνος διάβαζε
την «ευχή του Ιησού». Ο δόκιμος είχε συνηθίσει την ευχή τόσο πολύ, που την
έκανε ακόμη και όντας αναίσθητος.
Αλλά και πάλι,
δεν πρέπει να διαβάζουν όλοι αυτήν την προσευχή. Αυτή μπορεί να είναι παρούσα
μέσα μας και με άλλους τρόπους, όταν εξασκούμαστε σ’ αυτήν πολύ. Και πάλι εδώ
ενέχεται ο κίνδυνος να την κάνουμε ασυνείδητα ή μερικώς συνειδητά και τότε η
προσευχή δεν έχει τη δύναμη που χρειάζεται, ώστε να επηρεάσει και ν’ αγιάσει
έναν άνθρωπο.
– Ποιοι είναι
αυτοί οι άλλοι τρόποι, στους οποίους αναφερθήκατε; Και πώς να διατηρήσουμε τη
συνείδηση της προσευχής;
– Υπάρχουν
διάφοροι τρόποι και διαφορετικοί πατέρες συστήνουν διαφορετικές προσεγγίσεις.
Μπορεί κανείς να λέει χίλιες φορές την «ευχή του Ιησού» και μετά να την αλλάζει
σε άλλες, το ίδιο σύντομες, όπως για παράδειγμα το «Θεοτόκε Παρθένε», για ν’
«αραιώσουμε λίγο αυτό το χώμα».
– Ο μεγάλος
ασκητής του Αγίου Όρους, ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής, έλεγε ότι η λέξη «γιατί» αποτελεί
βλασφημία εναντίον του Αγίου Πνεύματος. Ζητώ συγγνώμη για το ακούσιο καλαμπούρι,
αλλά γιατί είναι έτσι; Ισχύει αυτό και για τους κοσμικούς; Για παράδειγμα, όταν
διέγνωσαν καρκίνο στον γιο μου, εγώ ρωτούσα «γιατί;». Και όταν εγώ ο ίδιος
ασθενούσα, ρωτούσα το ίδιο.
– Μια τέτοια
σκέψη έχει κάποιος, ο οποίος θεωρεί ότι ο Κύριος επιτρέπει να λάβει χώρα κάποια
δοκιμασία μόνο ως τιμωρία. Αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο Κύριος συχνά αφήνει
έναν άνθρωπο να πάθει κάτι ή να ξεπεράσει κάποιες δοκιμασίες, ώστε να σωθεί όχι
ακριβώς αυτό το άτομο, αλλά να σωθούν άλλοι, που είναι γύρω του.
Πρόσφατα είχαμε
ένα περιστατικό, όπου οι γονείς μιας κοπέλας, η οποία διαγνώστηκε με καρκίνο,
πήγαν στους Αγίους Τόπους. Το κορίτσι χειρουργήθηκε στο Ισραήλ. Δόξα τω Θεώ, οι
γονείς επισκέπτονταν το εκεί μοναστήρι μας, εξομολογούνταν και κοινωνούσαν.
Αυτοί έλεγαν ότι όλο το περιβάλλον τους είχε αλλάξει. Οι άνθρωποι έγιναν
διαφορετικοί ξαφνικά: Έβλεπαν ότι το κοριτσάκι τους υπέφερε και το πήραν ως
σημάδι για τους εαυτούς τους, για να ζήσουν συνειδητά χριστιανική ζωή.
Στο Ευαγγέλιο
διαβάζουμε για τη συνάντηση του Κυρίου μ’ έναν εκ γενετής τυφλό και οι μαθητές
Τον ρώτησαν, γιατί αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε τυφλός και μήπως φταίνε οι γονείς
του ή κάποιος άλλος. Έψαχναν πάντα για κάποιον ένοχο, αλλά αυτό δεν ισχύει.
Όταν ο άνθρωπος αρρωσταίνει, αυτό μπορεί να είναι σημαντικό για τους πλησίους
του, ώστε αυτοί ν’ αποκτήσουν την αληθινή πίστη και να μην είναι απλώς
«χριστιανοί της Κυριακής». Όχι, ο άνθρωπος που θέλει να είναι χριστιανός, είναι
χριστιανός κάθε μέρα, όλο το εικοσιτετράωρο, και όχι κατά περίσταση ή εκ
περιτροπής.
Κατ’ αυτόν τον
τρόπο, οι άνθρωποι κάποιες φορές ξυπνούν από τον αμαρτωλό ύπνο τους και βλέπουν
πού είναι ο Θεός και πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο.
– Ο ρώσικος
μοναχισμός έχει αγιορείτικες ρίζες. Ο Άγιος Αντώνιος, όταν επέστρεψε από το
Άγιον Όρος, ίδρυσε τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Κατά πόσο η ρωσική
ορθόδοξη παράδοση απορρόφησε την αγιορείτικη παράδοση της προσευχής;
– Νομίζω ότι,
μέσω του Αγίου Αντωνίου της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, η αγιορείτικη
προσευχή έδωσε μια ώθηση και τότε και αργότερα, τόσο στους μοναχούς της Λαύρας
των Σπηλαίων του Κιέβου όσο και σε άλλα μοναστήρια. Όμως δεν είναι η μόνη πηγή,
αλλά αποτελεί ακριβώς την ώθηση, την οποία έλαβε ο ρωσικός μοναχισμός. Φυσικά,
με το πέρασμα του χρόνου, έγινε ποιο ευρύ, γιατί ο μοναχισμός στη Ρωσία
αντλούσε και από άλλες πηγές, όπως τους Αγίους Πατέρες της Αιγύπτου, της Συρίας
κ.ά. Πολλά πράγματα μεταφέρθηκαν σ’ εμάς από άλλες παραδόσεις κι έτσι η
καταγωγή του ρωσικού μοναχισμού δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην
αγιορείτικη παράδοση.
– Στα νιάτα σας,
όταν ήσασταν ακόμα κοσμικός, επισκεπτόσασταν το Άγιον Όρος κι επικοινωνούσατε
πολύ με τον πατέρα Άβελ (Μακεντόνοβ), ο οποίος ήταν τότε καθηγούμενος της Ιεράς
Μονής του Αγίου Παντελεήμονα. Πώς ωφεληθήκατε από αυτήν την επικοινωνία;
– Ο πατήρ Άβελ
έγινε για μένα, σε μεγάλο βαθμό, πνευματικός διδάσκαλος. Με λίγα λόγια, μ’
έφερε κοντά στον μοναχισμό. Κάθε χρόνο περνούσα περίπου πέντε μήνες στο Άγιον
Όρος. Τότε δίδασκα στο πανεπιστήμιο και ήμουν ελεύθερος από τη δουλειά δύο
μήνες την άνοιξη και τρεις το καλοκαίρι. Κατένημα τον χρόνο μου στο Άγιον Όρος
σε τρία μέρη: Στη Σκήτη του προφήτη Ηλία, που έχει σχέση με την Υπερόριο Ρωσική
Ορθόδοξη Εκκλησία, στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονα της Ρωσικής Ορθόδοξης
Εκκλησίας και σ’ εκείνο το μέρος του Αγίου Όρους, που λέγεται Καρούλια. Εκεί
έμενε ο πατήρ Νικόδημος, με τον οποίο επικοινωνούσα πολύ. Ήταν απλός Ρώσος
μεγαλόσχημος μοναχός, που έφτασε στο Άγιον Όρος μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο
Πόλεμο.
– Μπορείτε να
θυμηθείτε τις συναντήσεις σας με τον πατέρα Άβελ; Σε τι σας νουθετούσε;
– Περνούσαμε
πολύ καιρό μαζί. Μπορώ να πω ότι δεν είχαμε ακριβώς συναντήσεις, απλώς
μιλούσαμε όλη μέρα. Η επικοινωνία μας, μάλιστα, αφορούσε σε πνευματικά θέματα,
που με απασχολούσαν. Μου είναι δύσκολο τώρα να ξεχωρίσω κάτι ως το πιο
σημαντικό. Συζητούσαμε για τον μοναχισμό γενικά κι επίσης ο πατήρ Άβελ μού
μιλούσε για την τότε κατάσταση του μοναχισμού στη σοβιετική Ρωσία, πράγμα για
το οποίο γνώριζα λίγες πληροφορίες.
Η επικοινωνία με
τον πατέρα Άβελ μ’ επηρέασε ουσιαστικά. Αλλά θα μπορούσα να πω το ίδιο και για
την επικοινωνία μου με άλλους, πιο μεγάλους μοναχούς από τη Ρωσία, που έφτασαν
στο Άγιον Όρος πριν την Επανάσταση στη Ρωσία. Δεν είχαν δει ποτέ την κόκκινη
σημαία ως σύμβολο του αθεϊστικού καθεστώτος. Είχαν παλιές εικόνες για τη Ρωσία,
πιο βαθιές από τις ιδέες, που είχε ο πατήρ Άβελ, ένας εκπρόσωπος της σοβιετικής
γενιάς.
Η επικοινωνία μ’
αυτούς τους ανθρώπους έχει γίνει θεμελιώδης για μένα. Ακριβώς απ’ αυτές τις
πηγές αντλούσα όλες τις γνώσεις και τις δεξιότητές μου στον μοναχισμό. Μπορώ να
πω ότι αυτοί οι Ρώσοι γέροντες με «μεγάλωσαν». Είχαν βέβαια τις δικές τους
ρώσο-αγιορείτικες παραδόσεις, που διαφέρουν σε κάποια σημεία από τις ελληνικές.
Αυτό το γεγονός με εμπλούτισε πνευματικα: Οι Έλληνες στο Όρος ήταν πολλοί, ενώ
οι Ρώσοι ελάχιστοι. Για παράδειγμα, στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα ζούσαν
τότε γύρω στα 15 άτομα. Παρακολουθούσα τη ζωή τους κι ενσωματωνόμουν εκεί μ’
ένα φυσικό τρόπο. Αυτός ο «πλούτος» έγινε βάση της μοναχικής ζωής για μένα, με
βοήθησε στη συνέχεια και δεν ήθελα να ζήσω χωρίς αυτό.
Είχα την
ευκαιρία να ζήσω στο Άγιον Όρος, την εποχή όπου εκεί υπήρχαν ακόμα πολλά
στοιχεία από τον ρώσικο μοναχισμό. Δυστυχώς, αυτοί οι ειδικοί κανόνες
εξαφανίζονται τώρα εν μέρει ή έχουν εξαφανιστεί πλήρως, αλλά πολλά πράγματα
διατηρούνται ακόμα, δόξα τω Θεώ. Είναι σημαντικό κάθε γενιά να μεταδίδει στους
«απογόνους» της τη δική της εμπειρία της και αυτήν των πατέρων της, ώστε να
διατηρείται η αδιάκοπη κίνηση, που είναι συγκεντρωμένη στην προσευχή.
Σήμερα, στο
μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος αγωνίζονται γύρω στους εκατό μοναχούς. Φυσικά,
η ζωή τώρα είναι διαφορετική και σε κάποια μέρη πιο εύκολη, τουλάχιστον επειδή
το μοναστήρι έχει περισσότερα χέρια για να τα βγάζει πέρα. Το ίδιο αφορά και
στην προσευχή, όταν νιώθεις ότι όλοι προσεύχονται και ότι όλοι μαζί αποτελούμε
ένα σώμα κι ενσωματωνόμαστε στο Σώμα του Χριστού.
– Τι είναι
σημαντικό για μας, που ζούμε σ’ αυτόν τον σύγχρονο κόσμο, να υιοθετήσουμε από
την αγιορείτικη εμπειρία, για να σωθούμε;
– Το κυριότερο
είναι η προσευχή και η υπακοή. Η υπακοή στο Ευαγγέλιο και όχι σε άνθρωπο. Όταν
δεχτούμε το Ευαγγέλιο όχι ως κάτι αφηρημένο, αλλά ως πραγματικό οδηγό ζωής, ως
οδηγία για καθημερινή πορεία. Τότε θα μας χρησιμεύσει.
– Δεν έχω πάει
ποτέ στο Άγιον Όρος. Τι θα μπορούσατε να συμβουλέψετε έναν τέτοιον άνθρωπο,
όπως εγώ;
– Κατ’ αρχάς θα
σύστηνα να προσεύχεστε στους Αγίους του Αγίου Όρους, να παρακολουθείτε το
ημερολογίο, για να ξέρετε πότε γιορτάζει κάποιος αγιορείτης Άγιος.
Δεύτερον, ν’
απομακρύνεστε, όσο συχνά μπορείτε, από τη ματαιότητα αυτής της ζωής. Όταν ήμουν
κοσμικός και ασχολιόμουν με την επιστημονική εργασία στο πανεπιστήμιο, κάθε
μισάωρο ή κάθε ώρα, όταν άκουγα να χτυπάνε καμπάνες, σταματούσα την εργασία
μου, για να πω τουλάχιστον δέκα φορές την ευχή του Ιησού, κι έτσι ξέφευγα από
το καθημερινό χάος και μπορούσα να συνέλθω. Πρέπει να προσπαθούμε να το κάνουμε
κατά τη διάρκεια της ημέρας πιο συχνά: Απλώς να κάνουμε μια διακοπή και να
συγκεντρωνόμαστε, έστω και για λίγη ώρα. Αυτό θα μας φέρει ανάπαυση και αγάπη
προς τον Χριστό. Αυτή κατ’ αυτόν τον τρόπο μεγαλώνει και ο άνθρωπος αρχίζει να
καταλαβαίνει ότι βρίσκεται σ’ αυτόν τον κόσμο όχι για τις εξωτερικές του
δραστηριότητες, αλλά για να προετοιμάσει την καρδιά του για την Ουράνια
Βασιλεία.
Με τον
Μητροπολίτη Μάρκο (Αρντ)
συνομίλησε ο
Ντμίτρι Ζλόντορεβ
Μετέφρασε από τα
Ρωσικά στα Ελληνικά η Κατερίνα Πολονέιτσικ
Pravoslavie.ru
2/21/2023
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
