ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΜΗΝΑ !
Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2023
ΑΝΑΚΑΛΥΨΤΕ 60 + 1 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ! ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2023 ! ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ !
ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ
Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2023
Νανά Λουκρητία, 93 ετών Οκτώβριος 2023, Άλμπα
Γέροντας Νικόδημος Μακρής , Ιεράς Μονής Αγίας Μαρίνας Σοφικού Κορινθίας : Όραμα πρώτον καταγεγραμμένον είς το Ιερόν Ησυχαστήριον της Αγίας Μαρίνας το έτος 3/12/1957 ......
ΣΤΉΝ ΑΓΙΑ ΣΟΥ ΜΝΗΜΗ! ΠΑΤΈΡΑΣ ΕΥΣΈΒΙΟΣ ΒΙΤΤΗΣ.
Μια Βυζαντινή επίκληση για την ασφαλή κυοφορία της Θεοδοσίας.
Μια δίγλωσση επιγραφή με Ελληνική και Αραβική γραφή που τοποθετήθηκε από έναν Τούρκο Σουλτάνο του Ρουμ (Ρωμανία).
Το θαύμα του γέροντα Σεβαστιανού που συμπεριλήφθηκε στην ταινία «Το νησί»
Ο Όσιος Ομολογητής Σεβαστιανός της Καραγανδά
Το θαύμα του γέροντα Σεβαστιανού που συμπεριλήφθηκε στην
ταινία «Το νησί»
Ναταλία
Βάσινα
Τι θαυμαστός γέροντας ήταν ο πατήρ Σεβαστιανός! Ήταν μεγάλος
ασκητής, προορατικός και ανυποχώρητος στρατιώτης του Χριστού, πράος και
ταπεινός στην καρδιά. Η πίστη του ήταν φλογερή, αλλά και νηφάλια. Ο Όσιος
μισούσε την αμαρτία, ξεριζώνοντας ανελέητα ακόμα και τα πιο αδύναμα βλαστάρια
της στην ψυχή του. Εξίσου προσεκτικός ήταν με την κατάσταση της ψυχής των
πνευματικών του παιδιών. Για όσους τον είχαν πνευματικό καθοδηγητή, ήταν η
ενσάρκωση της αγάπης. Καμιά φορά ήταν λίγο αυστηρός, αλλά ό,τι έκανε το έκανε
ως στοργική μητέρα, για τη σωτηρία των ψυχών του ποιμνίου του. Αλλά και οι
άγνωστοι ζεσταίνονταν με τις ακτίνες της ευλογημένης ζεστασιάς της ψυχής του.
Αγαπώντας τον Χριστό περισσότερο από την ελευθερία και τη ζωή, μοιραζόταν με
όλους απλόχερα το φως αυτής της αγάπης.
Ο γέροντας συνδύαζε με αξιοθαύμαστο τρόπο την ταπείνωση
με την αυστηρότητα. Τηρούσε πολύ αυστηρά το εκκλησιαστικό τυπικό, την τάξη και
την πληρότητα της ιερής ακολουθίας. Δεν υπήρχαν παραλείψεις και κακοτεχνίες
στην ακολουθία. Ήταν πολύ αυστηρός όσον αφορά την ψαλμωδία. Δεν δεχόταν τα
υπερβολικά γυρίσματα και τις κορόνες. Απαιτούσε η ψαλμωδία να είναι ευλαβική
και μάλιστα εξηγούσε: «Δεν είναι ευάρεστο στον Θεό να φωνάζεις, να χτυπάς
μάλιστα και τα πόδια σου. Ο Θεός δεν είναι κουφός, ακούει τα πάντα και γνωρίζει
τους λογισμούς μας».
Η ταπείνωσή του είχε εκπληκτική επίδραση στους γύρω του.
Κάποτε, είχε απαγορευτεί στον πατέρα Σεβαστιανό να τελεί ιερές ακολουθίες και
μυστήρια σε γειτονικά χωριά. Αξίζει να σημειωθεί ότι επρόκειτο για επίσημη
κοινοποίηση σχετικής απόφασης των κρατικών αρχών. Ο πατέρας Σεβαστιανός
παρουσιάστηκε προσωπικά στον αξιωματούχο και του λέει: «Σύντροφε Επίτροπε,
επιτρέψτε μας, κατόπιν αιτήματος των ανθρακωρύχων, να τελούμε ιερές ακολουθίες
και μυστήρια στο Σαράν, στην Ντούμποβκα και σε άλλους οικισμούς. Μερικές φορές
μου ζητούν να κοινωνήσω μια άρρωστη μητέρα ή να κηδέψουμε νεκρό». Και ο
επίτροπος απάντησε απολογητικά: «Παρακαλώ, πάτερ Σεβαστιανέ, να τα κάνετε, μην
τους τα αρνείστε».
Ο γέροντας κατανοούσε τις ανθρώπινες αδυναμίες, μπορούσε
να διαχωρίζει το σημαντικό από το ασήμαντο, ήταν φιλάνθρωπος και ταυτόχρονα
αυστηρός σε θέματα πίστης. Έλεγε: «Μπορείτε να προσεύχεστε σε οποιοδήποτε
μέρος, οποιαδήποτε ώρα: όρθιοι, καθιστοί, ξαπλωμένοι, την ώρα που εργάζεστε,
όταν ταξιδεύετε. Μόνο μην μιλάμε μέσα στο ναό, είναι αμαρτία».
Ο Κύριος είχε προικίσει πλουσιοπάροχα τον πιστό δούλο
Του. Ο πατήρ Σεβαστιανός είχε πολλά χαρίσματα: ήταν ταπεινός, πράος και
φιλάνθρωπος, ασκητής, προορατικός, ευχέτης. Είχε λάβει μάλιστα από τον Θεό το
χάρισμα της θεραπείας. Ο βίος του γέροντα αναφέρει πολλά περιστατικά θεραπείας
ασθενών.
Κάποτε, στον πατέρα Σεβαστιανό είχε έρθει μια γυναίκα με
τον εξάχρονο ανιψιό της. Το αγόρι είχε πέσει από το ποδήλατο και είχε
τραυματιστεί στο πόδι του. Σύντομα το ισχίο του αγοριού άρχισε να σαπίζει. Οι
γονείς εξάντλησαν όλα τα μέσα θεραπείας, έκαναν μια πρώτη εγχείρηση, μετά μια
δεύτερη, αλλά η κατάσταση του παιδιού όλο και χειροτέρευε. Το αγόρι δεν
μπορούσε πλέον να περπατήσει. Το πόδι άρχισε να συρρικνώνεται. Τότε, ο πατήρ
Σεβαστιανός είχε δει εκείνη τη γυναίκα να έρχεται στην εκκλησία. Μια φορά την
πλησίασε και της υπέδειξε έναν άλλο γιατρό. Έκαναν και άλλη επέμβαση. Η γυναίκα
ήρθε ξανά στην εκκλησία. Ο πατήρ Σεβαστιανός κατευθείαν την πλησιάζει και της
λέει: «Έφερες το αγόρι; Γιατί δε φτάνεις στην ουσία; Γιατί δεν τον φέρνεις σε
μένα; Οι άνθρωποι έρχονται σε μένα από τη Μόσχα, από την Αγία Πετρούπολη, αλλά
εσύ είσαι κοντά και δεν μου τον φέρνεις. Πήγαινε αμέσως στο νοσοκομείο και φερ’
τον στην αγκαλιά σου». Οπότε, πήγαν και έφεραν στην αγκαλιά το αγόρι στο
γέροντα.
Ακολουθεί η διήγηση σε πρώτο πρόσωπο:
«Τον φέραμε στην εκκλησία, τον πήγαμε κοντά στον
παππούλη. Ο παππούλης φωνάζει: «Μιχαλάκη, Μιχαλα-α-άκη!». Εκείνος κούνησε μόνο
τα μάτια του και συνέχισε να κείτεται σαν κλαδί, ξεραμένος, σχεδόν άψυχος. Ο
παππούλης λέει: «Να τον πάτε στην εικόνα της Αγίας Τριάδας στο εξομολογητήριο».
Τον πήγα εκεί που μου υπέδειξε. Ο παππούλης έδωσε εντολή να φέρουν καρέκλα και
μου λέει: «Βάλε τον Μιχαλάκη στην καρέκλα!». Τρομοκρατήθηκα! Τα χέρια και τα
πόδια του παιδιού είναι σαν φραγγέλια· πώς να σηκωθεί, αφού είναι σχεδόν
μισοπεθαμένο! Τότε, ο παππούλης φώναξε τη μητέρα του και μας λέει: «Κρατήστε
τον από τις δύο πλευρές και βάλτε τον επάνω στην καρέκλα. Ελάτε, μη φοβάστε!»
Τον ανεβάσαμε, τα πόδια του άγγιζαν την καρέκλα και εμείς τον κρατούσαμε από
τις δύο πλευρές, τραβώντας τον προς τα πάνω. Στη συνέχεια ο παππούλης κάλεσε
και άλλες καλόγριες και τους είπε: «Να προσεύχεστε στο Θεό!» και άρχισε και ο
ίδιος να προσεύχεται. Κρατάμε τον Μιχαλάκη… Κάποια στιγμή βλέπω: στερεώνεται,
στερεώνεται, ισιώνει, ισιώνει, ίσιωσε και στάθηκε στα πόδια του! Ο παππούλης
λέει: «Κατεβάστε τον από την καρέκλα, θα περπατήσει με τα δικά του πόδια». Και
ο Μιχάλης όντως περπάτησε στα δικά του πόδια. Όλοι ήταν συγκλονισμένοι! Ο
παππούλης τον άλειψε με ευχέλαιο και λέει στη μητέρα του: «Μείνε εδώ μαζί του
τη νύχτα, αύριο θα τον κοινωνήσουμε και δεν θα κουτσαίνει κιόλας». Όμως, η
μητέρα δεν έμεινε και γεμάτη χαρά πήγε στο σπίτι της με τον Μιχάλη. Επιπλέον, ο
παππούλης την είχε συμβουλεύσει να φέρει ένα τσουβάλι αλεύρι ως ευγνωμοσύνη
στον Θεό, αλλά εκείνη έφερε μόνο μια σακούλα. Μεγάλωσε ο Μιχαλάκης μας, έγινε
πολύ γλυκός, πολύ όμορφος, αλλά κούτσαινε στο ένα πόδι. Αφού η μητέρα του δεν
είχε υπακούσει και δεν είχε μείνει στο μοναστήρι για να τον κοινωνήσει.
Το συγκεκριμένο επεισόδιο, λίγο παραλλαγμένο,
συμπεριλήφθηκε στη διάσημη ταινία του Παύλου Λουνγκίν «Το νησί». Μόνο που στην
ταινία ο σκηνοθέτης βάζει τελικά το αγόρι να μένει στο μοναστήρι και να
κοινωνάει.
Ο πατήρ Σεβαστιανός για τον μοναχισμό έλεγε το εξής:
«Υπάρχει ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα σε εμάς τους μοναχούς και τον κόσμο. Ο κόσμος
δεν θα καταλάβει ποτέ τη ζωή μας ούτε εμείς θα καταλάβουμε ποτέ τη δική του. Αν
οι μοναχοί γνώριζαν εκ των προτέρων πόσοι πειρασμοί και πόσες θλίψεις τους
περιμένουν στο στενό αλλά σωτήριο αυτό δρόμο, κανείς δεν θα πήγαινε σε
μοναστήρι. Και αν ο κόσμος γνώριζε ποια είναι τα μελλοντικά αγαθά των μοναχών,
τότε όλοι θα πήγαιναν στο μοναστήρι».
Την ίδια στιγμή, κατανοούσε πολύ καλά τις ψυχές των
λαϊκών με όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες τους, τις σωματικές και τις πνευματικές
τους ασθένειες, τα βιοτικά προβλήματα και τις δυσκολίες τους.
Ναταλία Βάσινα
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία
Νταβίντοβα
monastery.ru
11/1/2023
Εικόνα της Θεομήτορος του Ποτσάεβ!!!
Το 1559, ο Έλληνας (σύμφωνα με άλλες πηγές – Βούλγαρος)
Μητροπολίτης Νεόφυτος, ταξιδεύοντας στη Ρωσία, μετέβη και στη Βολινία.
Με την έμπνευση του Θεού και χάριν ευγνωμοσύνης για τη
φιλοξενία που του παρείχε η ευσεβής ευγενής Άννα Γκόισκαγια, στην οποία ανήκε
το Ποτσάεβ, ο επίσκοπος την ευλόγησε με μια εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Πιθανότατα, ήταν μια οικογενειακή εικόνα, ίσως ανήκε στην
οικογένεια του ίδιου του Νεόφυτου.
Οι νότιοι Σλάβοι, όπως και άλλοι λαοί, είχαν εκείνη την
εποχή ένα ευσεβές έθιμο να επιλέγουν με ιδιαιτερότητα προστάτες εκ των Αγίων,
των οποίων η μνήμη εορταζόταν από γενιά σε γενιά ως εορτή της κάθε οικογένειας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι σε όλες τις επιγραφές που διατηρούνται σε αυτήν την
εικόνα, τα γράμματα και η γλώσσα είναι σλαβικά. Αυτό δείχνει ότι, ίσως, «η
εικόνα του Ποτσάεβ εικονογραφήθηκε από χείρα Ρώσου αγιογράφου».
Για πολύ καιρό υπήρχε το ιερό στο παρεκκλήσι ενός
ευγενούς κτήματος. Οι υπηρέτριες έβλεπαν την εικόνα να λάμπει πολλές φορές,
πράγμα το οποίο μετέφεραν και στην αφέντρα τους.
Η Mητέρα του
Θεού παρουσιάστηκε σε όνειρο της ίδιας της Γκόισκαγια. Εν τέλει, μια μέρα,
έχοντας δει στην πραγματικότητα, πως ένα υπέροχο φως εκπέμπεται από την Εικόνα,
η ευσεβής αυτή γυναίκα, πίστεψε, ότι η εικόνα είχε μια ιδιαίτερη χάρη και παρήγγειλε
να ανάψουν μια λαμπάδα μπροστά από το ιερό.
Θαύματα άρχισαν να συμβαίνουν στις προσευχές μπροστά στην
εικόνα. Όταν, χάρη στη θαυματουργή εικόνα, ο τυφλός αδελφός της Γκόισκαγια,
Φίλιππος, θεραπεύτηκε, η Άννα, έκπληκτη και ευχαριστημένη, κάλεσε μοναχούς. Μια
λειτουργία προσευχής ετελέσθη από αυτούς, το ιερό μεταφέρθηκε στο βουνό Ποτσάεβ
σε μια πομπή και δόθηκε για αιώνια παρακαταθήκη στους μοναχούς, που ζούσαν σε
μια σπηλιά στο βουνό.
Αυτό το γεγονός έλαβε χώρα το 1597. Μια εκκλησία χτίστηκε
στο βουνό προς τιμήν της Κοίμησης της Θεοτόκου και δημιουργήθηκε ένα μοναστήρι,
για τη συντήρηση του οποίου ο Γκόισκαγια δώρισε χρηματικά κεφάλαια. Από τότε, η
εικόνα ονομάζεται εικόνα του Ποτσάεβ.
Μέχρι το 1664, δεν καταγράφηκαν διάφορα θαύματα. Ωστόσο,
η δημοφιλής φημολογία για τέτοια γεγονότα, εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλα τα άκρα
της ρωσικής γης. Πολλοί προσκυνητές άρχισαν να συρρέουν στην εικόνα της
Θεομήτορος του Ποτσάεβ από κάθε γωνιά.
Το καλοκαίρι του 1675, κατά τη διάρκεια του πολέμου
Ζμπαράζ με τους Τούρκους, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πολωνού βασιλιά
Γιαν Σομπιέσκι (1674-1696), ολόκληρα συντάγματα αποτελούμενα από Τάταρους, με
επικεφαλής τον Νουρρεντίν Χαν, πλησίασαν τη Μονή Ποτσάεβ μέσω του Βίσνιεβετς,
περικυκλώνοντάς την από τρεις πλευρές. Ο αδύναμος φράχτης του μοναστηριού,
καθώς και πολλά πέτρινα κτίρια του μοναστηριού, δεν εξασφάλιζαν καμία προστασία
στους πολιορκημένους.
Ο ηγούμενος του μοναστηριού, Ιωσήφ Ντομπρομίρσκι, έπεισε
τους αδελφούς και τους λαϊκούς να στραφούν στους ουράνιους μεσολαβητές: την
Υπεραγία Θεοτόκο και τον Άγιο Ιώβ του Ποτσάεβσκι. Οι μοναχοί και οι λαϊκοί
προσευχήθηκαν θερμά, προσκυνώντας μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της Μητέρας
του Θεού και στο ιερό με τα λείψανα του Αγίου Ιώβ.
Η ιστορία μας αναφέρει, ότι κατά τη διάρκεια του 16ου και
17ου αιώνα, οι Τούρκοι και οι Τάταροι πραγματοποίησαν έως και εκατό επιδρομές
στα εδάφη μας. Όταν η Πολωνία, παραβίασε τη Συνθήκη Ειρήνης Μπουχάτς με την
Τουρκία, άρχισε ο πόλεμος Ζμπαράζ. Οι Τούρκοι από την Ποντόλια, έστειλαν τα
αποσπάσματά τους στη Γαλικία και την Βολινία.
Το πρωί της 23ης Ιουλίου, κατά την ανατολή του ηλίου, οι
Τάταροι κράτησαν την τελευταία συμβουλή για εισβολή στο μοναστήρι. Ο ηγούμενος
διέταξε επίσης να ψαλλεί ο Ακάθιστος Ύμνος στην Υπεραγία Θεοτόκο. Με τα πρώτα
λόγια του «Τη υπερμάχω στρατηγώ», η Ίδια η Αγνή Θεοτόκος εμφανίστηκε ξαφνικά
πάνω από το μοναστήρι, φορώντας το “λυτό ολόλευκο ωμοφόριο” και με ουράνιους
αγγέλους να κρατούν γυμνά σπαθιά. Ο Άγιος Ιώβ ήταν δίπλα στη Μητέρα του Θεού,
υποκλινόμενος σε αυτήν και προσευχόμενος για την προστασία του μοναστηριού.
Οι Τάταροι μπέρδεψαν τον ουράνιο στρατό με στοιχειό και
μέσα στη σύγχυση τους άρχισαν να ρίχνουν βέλη στην Άγια Θεοτόκο και τον Άγιο
Ιώβ, αλλά τα βέλη επέστρεφαν και χτυπούσαν αυτούς που τα εκτόξευαν. Τρόμος
κυρίευσε τους επιτιθέμενους. Τράπηκαν σε φυγή και χωρίς να αναγνωρίζονται
μεταξύ τους, σκότωναν ο ένας τον άλλον. Οι υπερασπιστές του μοναστηριού
έσπευσαν να τους καταδιώξουν και αιχμαλώτισαν πολλούς. Μερικοί κρατούμενοι στη
συνέχεια δέχτηκαν την ορθόδοξη πίστη και παρέμειναν στο μοναστήρι για πάντα.
... Σήμερα, η θαυματουργή εικόνα είναι τοποθετημένη στον
Καθεδρικό Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου της Λαύρας, σε ένα περίπτερο σε σχήμα
αστεριού στην τρίτη βαθμίδα του τέμπλου. Δωρίστηκε το 1859 από τον αυτοκράτορα
Αλέξανδρο Β' εις ανάμνησίν του προσκυνήματός του στη Μονή Ποτσάεβ.
Κάθε μέρα, στις πέντε το πρωί, στον Καθεδρικό Ναό της
Κοίμησης της Θεοτόκου, ως αφιέρωμα στο λυκόφως και πριν από την αυγή με μόνες
τις λαμπάδες, η αδελφότητα των μοναχών τελεί την ακολουθία του μεσονυκτικού.
Μετά από αυτήν, όταν ψάλλουν το τροπάριο «αδιάβατη πύλη», η θαυματουργή εικόνα
της Μητέρας του Θεού του Ποτσάεβ, κατεβαίνει αργά και σταματά στο επίπεδο του
ανθρώπινου ύψους. Η εικόνα περικλείεται σε δύο μεταξωτές κορδέλες. Δίπλα της,
στέκει ένας ιερομόναχος, που ονομάζεται εκ της παράδοσης "της
κιβωτού". Οι υπόλοιποι ακολουθούντες μοναχοί και μετά από αυτούς όλοι οι
προσκυνητές στο ναό, σιωπηλά και χωρίς βιασύνη, πλησιάζουν και προσκυνούν τη
θαυματουργή εικόνα.
Με τον ίδιο τρόπο, η εικόνα χαμηλώνει τα Σάββατα μετά τον
Ακάθιστο στον καθεδρικό ναό προς τιμήν της, καθώς και τις Κυριακές και τις
αργίες μετά την ύστερη Θεία Λειτουργία.
Τα θαύματα των ιαμάτων αυτής της εικόνας, είναι
ατελείωτα, όπως και η ροή προσκυνητών από τη Ρωσία, τη Λευκορωσία, την
Ουκρανία, τη Μολδαβία, τη Σερβία και άλλες χώρες, που έρχονται στη Λαύρα της.
Τα θαύματα από το ιερό του Ποτσάεβ, δεν διαχέονται προς
όλους, αλλά σε όλους, όσους στρέφονται προς αυτήν την εικόνα με μια ειλικρινή
προσευχή, μυστικά και αθόρυβα, λαμβάνοντας απτή και σαφή πνευματική, ψυχική και
σωματική βοήθεια.
Ο καθένας από αυτούς που έρχονται στο ιερό, έχει κάτι,
που μπορεί να εκφραστεί μόνο με την προσευχή. Και δεν υπάρχουν πάντα αρκετά
λόγια γι αυτό.
Σέργιος Μίλοβ
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru:
Κωνσταντίνος Θώδης
foma.ru
10/31/2023
Πειρασμός!!!
Πειρασμός
Σέργιος Μαζάεβ
Τη μελέτη του Ευαγγελίου μπορούμε να την παρομοιάσουμε με
την ανάβαση στο Έβερεστ: από μακριά οι χιονόλευκες κορυφές προκαλούν θαυμασμό,
αλλά καθώς τις πλησιάζει ένας μη εξοικειωμένος άνθρωπος αρχίζει και νιώθει μια
αυξανόμενη ανησυχία και δυσανεξία. Για κάποιον που γνωρίζει για τον Χριστό εξ
ακοής, η διδασκαλία Του μοιάζει ρομαντική ιστορία για την ελευθερία, την αγάπη
και τη συγχώρεση. Όποιος όμως προσπαθεί με ειλικρίνεια να θεμελιώνει τη ζωή του
στο Ευαγγέλιο, σύντομα θα πεισθεί ότι αυτή η «διαδρομή» ανήκει στο πιο υψηλό
επίπεδο δυσκολίας. Στα λόγια του Σωτήρα μπορούμε να βρούμε τέτοιες αλήθειες που
είναι εξαιρετικά δύσκολο να τις αποδεχτούμε.
Σε ένα έργο με τίτλο «Το λυκόφως των ειδώλων» ο Νίτσε
έγραφε: «Κάποτε, εξαιτίας της ανοησίας που έγκειτο στο πάθος, κήρυτταν πόλεμο
στο ίδιο το πάθος: ορκίζονταν να το καταστρέψουν... Η πιο διάσημη φόρμουλα για
το θέμα αυτό βρίσκεται στην Καινή Διαθήκη: “εἰ δὲ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει
σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ”. Ευτυχώς, κανένας χριστιανός δεν ενεργεί σύμφωνα
με αυτή την εντολή... Η Εκκλησία νικάει το πάθος κόβοντάς το με όλη τη σημασία
της λέξης: η πρακτική της, η “θεραπεία” της είναι ο ευνουχισμός».
Η λογική του Γερμανού φιλοσόφου είναι απλή: η χριστιανική
διδασκαλία είναι εχθρική προς τη ζωή, αλλά οι φορείς της συνεχίζουν να ζουν ως
υποκριτές που είναι.
Στην πραγματικότητα όλα είναι πολύ πιο περίπλοκα. Ίσως, ο
Νίτσε δεν το γνώριζε, αλλά την προσταγή «ἔξελε καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ» την τηρούσαν
κυριολεκτικά εκείνοι που ανήκαν στην αίρεση των ευνούχων, την οποία δημιούργησε
ο Κονδράτιϊ Σελιβάνοφ τον 18ο αιώνα. Το ενδιαφέρον είναι ότι η πρακτική αυτής
της αίρεσης έδειξε ότι η λεγόμενη «πρώτη σφραγίδα», ή ο ευνουχισμός, δεν οδηγεί
στην αληθινή αγνότητα. Ο άνθρωπος που δεν έχει πλέον τη φυσική δυνατότητα να
πορνεύει, πολύ σύντομα πείθεται ότι μπορεί να διεγείρεται παρατηρώντας άλλους.
Και πλέον το μάτι – ένα εντελώς διαφορετικό μέρος του σώματος – γίνεται η αιτία
του ίδιου πειρασμού. Βέβαια, και το μάτι μπορείς να το αφαιρέσεις, αλλά αυτό δε
στερεί τη δυνατότητα να αμαρτάνει κανείς με το να παραδίδεται σε ηδονικές
φαντασιώσεις και αναμνήσεις.
Οι πρώτοι ακροατές της επί του Όρους Ομιλίας ήταν
κάτοικοι του αρχαίου Ισραήλ, δηλαδή άνθρωποι που ήταν θρησκευτικά μυημένοι και
που γνώριζαν την εμπειρία της εγκράτειας. Επομένως, όταν άκουγαν για «το μάτι
και το χέρι» που σκανδαλίζουν τον άνθρωπο, καταλάβαιναν πολύ καλά ότι την αιτία
του πειρασμού δεν πρέπει να την αναζητούν στο σώμα. Μήπως, η ψυχή είναι αυτή
που ονομάζεται αλληγορικά «μάτι που σκανδαλίζει»; Την ψυχή, όμως, δεν μπορείς
να την αφαιρέσεις και να την πετάξεις έξω. Τότε, για ποιο πράγμα μιλάει ο
Χριστός;
Όσοι έχουν μελετήσει οικονομική θεωρία γνωρίζουν δύο
όρους: «πληθωρισμός» και «υποτίμηση». Στην ουσία, και οι δύο λέξεις περιγράφουν
δύο διαφορετικές πλευρές της ίδιας διαδικασίας υποτίμησης του χρήματος. Στον
πολιτισμό, κατά καιρούς, συμβαίνει επίσης μια παρόμοια υποτίμηση. Μόνο που αντί
για χρήματα υποτιμώνται οι ανθρώπινες πράξεις. Αν μια αμαρτία διαδίδεται ευρέως
και γίνεται μαζική, στα μάτια των ανθρώπων «χάνει τη βαρύτητά της» και αρχίζει
να θεωρείται ως μια απλή ζαβολιά. Όπως και στα οικονομικά, η υποτίμηση και εδώ
μπορεί να είναι κρυφή ή επίσημη. Στην τελευταία περίπτωση, η αμαρτία γίνεται
ανεκτή πλέον στο όνομα της παράδοσης ή του νόμου.
Ο άνθρωπος είναι πράγματι ικανός να πείσει τον εαυτό του
ότι η αμαρτία δεν είναι κάτι τρομερό. Η αγοραία κουλτούρα μας σπρώχνει να
ξεχνιόμαστε. Ωστόσο, η αισιοδοξία της στρουθοκαμήλου δεν ευνοεί την επιβίωση
ούτε συνεργεί στη σωτηρία. Γι' αυτό, στο Ευαγγέλιο λέγονται σκληρά λόγια: «καὶ
εἰ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστι
μονόφθαλμον εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, ἢ δύο ὀφθαλμοὺς ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν
τοῦ πυρός» (Μτ. 18: 9). Εδώ ο Σωτήρας μάς υποδεικνύει την πραγματική και όχι
την κερδοσκοπική τιμή της αμαρτίας. Είναι σαν να λέει στους επιπόλαιους
ανθρώπους: «Μην απατάσθε: η αμαρτία είναι καταστροφή. Ο κόσμος είναι φτιαγμένος
έτσι που είναι προτιμότερο να χάσεις μάτι ή χέρι παρά να υποκύψεις σε
πειρασμό».
Στους Βίους των Αγίων βρίσκουμε μια διήγηση για τη Ζωή,
μια κοπέλα «χωρίς κόμπλεξ», που έζησε στα τέλη του 4ου αιώνα στην Καισάρεια.
Μια μέρα γλεντούσε με τους φίλους της. Άρχισαν να μιλάνε για τους χριστιανούς.
Παρεμπιπτόντως, θυμήθηκαν τον μοναχό Μαρτινιανό, ο οποίος ασκήτευε εκεί κοντά
στην έρημο της Παλαιστίνης. «Δε μου λέτε, πρέπει να είναι πολύ μεγάλος σε
ηλικία αυτός ο Μαρτινιανός, ε;» – ρώτησε η Ζωή. «Τι λες! Ούτε σαράντα χρονών
δεν είναι ακόμα!» – απάντησε κάποιος. «Βάζετε στοίχημα; Θα καταφέρω έτσι ώστε ο
ασκητής σας να πέσει!» – ανταπάντησε η Ζωή γελώντας.
Η κοπέλα, μεταμφιεσμένη σε ταξιδιώτη, πήγε νύχτα στον
Μαρτινιανό και ζήτησε κατάλυμα για διανυκτέρευση. Ο μοναχός της επέτρεψε να
μπει μέσα, μια και ο καιρός ήταν άσχημος. Λίγο πριν ξημερώσει, η φιλοξενούμενη
φόρεσε ακριβά ρούχα και άρχισε να υλοποιεί το σχέδιό της. Αφού την κοίταξε ο
Μαρτινιανός, βγήκε από το κελί του, άναψε φωτιά και κάθισε ξυπόλητος πάνω στα
πυρακτωμένα κάρβουνα. Για λίγο υπέμεινε σιωπηλός, αλλά στη συνέχεια δεν άντεξε
και φώναξε: «Είναι δύσκολο για σένα, Μαρτινιανέ, να υπομένεις αυτή την
προσωρινή φωτιά. Πώς όμως θα υπομένεις την αιώνια φωτιά που σου ετοίμασε ο
διάβολος;» Αυτή η κραυγή συγκλόνισε τη Ζωή μέχρι τα βάθη της ψυχής της.
Μετανόησε και αργότερα αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι στη Βηθλεέμ.
Αφού θεραπεύτηκε από τα εγκαύματά του, ο Άγιος
Μαρτινιανός εγκαταστάθηκε σε ένα ακατοίκητο βραχώδες νησί, όπου τον
επισκεπτόταν περιστασιακά ένας φίλος του ναυπηγός. Μια μέρα, στη διάρκεια μιας
σφοδρής θύελλας, κοντά στο νησί ναυάγησε ένα πλοίο και τα κύματα έβγαλαν στην
ακτή μια κοπέλα. Ο Άγιος Μαρτινιανός την βοήθησε να βγει στη στεριά. «Μείνε
εδώ. Ορίστε, εδώ έχει ψωμί και νερό, και σε δύο μήνες θα έρθει ο ναυπηγός» – με
αυτά τα λόγια ο Μαρτινιανός έπεσε στη θάλασσα και κολυμπώντας έφυγε.
Για να νιώσουμε το φόβο του ασκητή μπροστά στην αμαρτία,
την οποία πολλοί από εμάς διαπράττουν εύκολα και ρουτινιάρικα, πρέπει να
φανταστούμε με σαφήνεια αυτό το επεισόδιο: ο άνθρωπος μιλάει στη γυναίκα που
μόλις είχε σώσει και στη συνέχεια απλώς γυρίζει την πλάτη και πέφτει μέσα στα
μανιασμένα κύματα, όπως εμείς αποχαιρετάμε έναν φίλο μας και κατεβαίνουμε στο
μετρό.
«Καλύτερα να πεθάνεις παρά να αμαρτήσεις». Έτσι
αξιολογούσαν την αμαρτία οι άγιοι. Ο άνθρωπος του μεσαίωνα φοβόταν τον Θεό
περισσότερο από τον ηγεμόνα. Ο σύγχρονος άνθρωπος, αντίθετα, βασίζεται στις
κοινωνικές δυνάμεις και στις αρχές εξουσίας, θεωρώντας πλέον αυτές ως την
αληθινή πραγματικότητα. Κακό, κατά την άποψη του ουμανιστή, δεν είναι τίποτα
παραπάνω από τη βλάβη στον πλησίον του. «Επομένως», – πιστεύει ο ουμανιστής, –
«μπορώ να κάνω ό, τι γουστάρω, αρκεί αυτό να μην ενοχλεί τους άλλους». Η ίδια η
έννοια της «αμαρτίας» στον ουμανιστικό κόσμο μοιάζει αρχαϊκή και έχει πάψει να
σημαίνει κάτι. Τη θέση της «μετάνοιας» στο λεξιλόγιό τους καταλαμβάνει πλέον η
«συγγνώμη» ή η «επανόρθωση της ζημιάς».
Σε αυτόν τον κόσμο ζει και η Εκκλησία. Ο άνθρωπος που
εισέρχεται σε Αυτήν αναρωτιέται: «Έχω απελευθερωθεί από τον κόσμο; Πώς να μάθω
αν έχω γίνει πλήρως χριστιανός;» Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς
ευκολότερα απ' ό, τι φαίνεται: ο ίδιος ο κόσμος καθημερινά μας δίνει πολλές
ευκαιρίες να λύσουμε αυτό το ζήτημα με πλήρη βεβαιότητα. Ακόμα και τώρα μέσα
από τα βάθη των απολαύσεών του θέτει το ύπουλο ερώτημα: «Τι είναι καλύτερο για
σένα, να πεθάνεις ή να αμαρτήσεις;»
Σέργιος Μαζάεβ (νυν ιερομόναχος Συμεών)
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru:
Αναστασία Νταβίντοβα
Pravoslavie.ru
10/30/2023





.jpg)


