Ὁρφανοτροφεῖο ἡ Ἁγία Ταβιθά στά Νησιά Φιτζι.

Ο Χριστός δεν μας ζητά να εργαζόμαστε με ωράριο, λες και είμαστε τράπεζα. Δεν έχω χρόνο, λένε σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι............ ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ.

Ο Χριστός δεν μας ζητά να  εργαζόμαστε με ωράριο, λες και είμαστε τράπεζα. Δεν έχω χρόνο, λένε σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι. Ωραία δικαιολογία Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να κάνει κάποιος το καλό. Όπως ή βασιλεία του  θεού θα έρθει εκεί πού κανείς δεν το περιμένει, έτσι και οι πράξεις που την  προαναγγέλλουν δεν λογαριάζουν όρους και συμφωνίες.

Δεν είναι αρκετό για μια φιλία να πει κανείς, θα σε βοηθήσω αν μπορέσω! Φίλος αληθινός είναι εκείνος πού βοηθάει χωρίς το ρήμα βοηθάω να χρειάζεται προσδιορισμούς επιρρηματικούς, χρονικούς, τροπικούς ή χρονικούς. Πόσο άρεσε στον Κύριο να μας αποκαλεί φίλους Του!

 Από την παραβολή των ταλάντων προκύπτει ότι ό άνθρωπος, πού έφυγε για ταξίδι μακρινό και κάλεσε τούς δούλους του και τούς παρέδωσε την περιουσία του, είναι ό ίδιος ό Θεός. Στον δούλο πού, επιστρέφοντας το ένα τάλαντο (όσο ακριβώς είχε πάρει), είπε στον κύριο του: «κύριε, έγνων σε ότι σκληρός ει άνθρωπος, θερίζων όπου ουκ έσπειρας και συνάγων όθεν ου διεσκόρπισας», δηλαδή, Κύριε σε ήξερα άνθρωπο σκληρό, που θερίζεις εκεί όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις εκεί όπου δεν σκόρπισες, ό Κύριος άπαντα επιβεβαιώνοντας και επαναλαμβάνοντας το χαρακτηρισμό. (Ματθ. 25, 24) Αμέσως μετά όμως ακολουθεί ή έξης παράδοξη φράση: «τω γαρ έχοντι παντί δοθήσεται και περισσευθήσεται, από δε του μη έχοντος και ο έχει άρθήσεται απ' αυτού», δηλαδή, στον καθένα πού έχει θα του δοθούν και άλλα και θα περισσέψουν, από εκείνον όμως που δεν έχει θα του αφαιρεθεί κι αυτό που έχει.

Προκύπτει λοιπόν ότι με τον Θεό δεν μπορούμε να βασίζουμε τη σχέση μας πάνω σε ιδέες πού έχουμε φτιάξει εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι σχετικά με το τί είναι δίκαιο και τί σωστό. Προκύπτει επίσης ότι ή σχέση μας με τον Θεό δεν πρέπει να βασίζεται σ' ένα λογιστικό du ut des στο όποιο εμείς θα πιστεύουμε εσαεί και στο οποίο μάλιστα θα είμαστε οι παθητικοί αποδέκτες.

Ό θεός θερίζει εκεί oπου δεν έσπειρε, κι αυτό σημαίνει oτι πρέπει να δώσουμε κι εμείς κάτι από τον εαυτό μας, πρέπει με άλλα λόγια να παίρνουμε πρωτοβουλίες για να κάνουμε το καλό. Το να λέει κάποιος: γιατί τί κακό έκανα; δεν έκανα κακό σε κανέναν, κάνω oτι μπορώ, αυτό δεν είναι παρά στάση χασμουρητού, ή όποια βρίσκεται σε τελεία αντίθεση με αυτό πού ζητά ό Κύριος στην παραβολή των ταλάντων και φανερώνει oτι δεν καταλάβαμε πόσο βαρύ αμάρτημα είναι να είναι κανείς τεμπέλης, πόσο σοβαρή είναι για τον Θεό ή προτροπή: ό ουρανός καταχτιέται, ούτε πόσο επίμονη προσπάθεια και πόθος απαιτείται για το «αδύνατον» ακόμα και γι` αυτό το πραγματικά αδύνατον 

Ό θεός δεν αστειεύεται: «έξελθε έκ της γης σου και έκ της συγγενείας σου, και δεύρο εις γην ην άν σύ δείξω», «Άρον τον σταυρόν σου», «Ακολουθεί μοι», «Αγρυπνείτε», «Άρον τον κράβαττόν σου και περιπατεί».

Ό θεός δεν μας θέλει ξάπλα. Δεν θέλει το βόλεμα, τις ανέσεις, την καλοπέραση, το ονειροπόλημα. Ούτε μπορεί να αποτελέσει πρόφαση ή ασθένεια και ή τρέλα. (Ακόμα και ή συκιά δεν αποτέλεσε εξαίρεση.)

Ή Μάρθα τότε γιατί επιπλήττεται; Διότι την απασχολούν τα ευτελή πράγματα. Μοχθεί ματαίως και είναι ανήσυχη. Ό Κύριος μας καλεί σε πράγματα σοβαρά. Ό Χάρος είναι πάνω από το κεφάλι μας, κι εμείς είμαστε με το τσιγάρο στο χέρι, ή ρίχνουμε όλο το βάρος μας σε πράγματα ασήμαντα, όπως ή Μάρθα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ. ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΙΣΤΡΟΣ

Η θεραπεία του δαιμονισμένου (Λουκ. 8,26-39)- Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

„ Όλοι είμαστε σε ορισμένο βαθμό „δαιμονισμένοι“, δηλαδή στο χέρι σκοτεινών δυνάμεων. Αυτός είναι ο σκοπός τους: να μας κυριαρχούν για να μη γινόμαστε τίποτα άλλο παρά ένα εργαλείο του κακού που θέλουν να κάνουν και που μπορούν να το κάνουν, όμως, μόνο μέσα από μας. Κάνοντάς μας δημιουργούς του κακού, θέλουν ταυτόχρονα να πάσχουμε.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ) για την θεραπεία του δαιμονισμένου

ιστορία που ακούσαμε πριν λίγο μας βάζει μπροστά – πρόσωπο με πρόσωπο - σε τρείς διαφορικές και αντιφατικές καταστάσεις. Πρώτα βλέπουμε πώς φέρονται οι δυνάμεις του κακού, οι δαίμονες, στον δαιμονισμένο άνθρωπο, πώς προσπαθούν να τον υποδουλώσουν, χωρίς να αφήσουν μέσα του κάτι που δεν βρίσκεται στη σφαίρα της εξουσίας τους, δεν τους ανήκει εντελώς και δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να εκτελέσουν το κακό τους. Αυτές τις δαιμονικές δυνάμεις θα μπορούσαμε να τις ονομάσουμε με όλα τα ονόματα των αμαρτιών του ανθρώπου, αν, βέβαια, επιτρέπουμε την εξουσία επάνω μας σ΄οποιαδήποτε αμαρτία, γιατί γινόμαστε δούλοι της αμαρτίας (όπως το εξηγεί λεπτομερειακά ο απόστολος Παύλος). Και όταν γινόμαστε δούλοι της αμαρτίας, τότε έχουμε μπροστά μας τη μοίρα ενός ανθρώπου στα χέρια τους: να ζεί όλη του τη ζωή στη γη ως όπλο του κακού, στη μανία, στον πόνο, στο να δημιουργεί το κακό.

Πίσω από όλα αυτά, όμως, βρίσκεται κάτι ακόμα πιο φρικτό. Οι δαίμονες ζήτησαν από το Χριστό να τους στείλει σε ένα κοπάδι χοίρων. Οι εβραίοι θεωρούσαν τα γουρούνια ακάθαρτα. Το γεγονός ότι οι δαίμονες επέλεξαν να βγούν σ΄ένα κοπάδι χοίρων μας λέει, ότι όλο το κακό που έχουμε μέσα μας ή κάνουμε, στο οποίο συμμετέχουμε ή του δίνουμε την εξουσία επάνω μας είναι διαφθορά και ακαθαρσία. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας υποδούλωσης το βλέπουμε πάλι στη μοίρα του κοπαδιού των χοίρων. Ψόφησαν οι χοίροι. Τίποτα δεν απέμεινε από αυτούς. Εκπλήρωσαν το ρόλο τους και καταστράφηκαν. Βλέπετε πώς φέρουνται οι δύναμεις του κακού σε μας? Σε καθέναν από μας, σ΄όλους μας μαζί: σ΄εκκλησιάσματα, σε οικογένειες, στα κράτη, σε εκκλησίες – σ΄όλους χωρίς εξαίρεση.

Ταυτόχρονα βλέπουμε πώς φέρεται ο Σωτήρ, ο Χριστός. Μπροστά Του είναι όλο το δράμα του κόσμου και ξεχνώντας το – καλύτερα, βλέποντας το ενσωματωμένο με όλη τη τραγικότητά του σ΄έναν άνθρωπο - αφήνει τα πάντα για να σώσει αυτόν τον άνθρωπο. Είμαστε κι εμείς ικανοί για τέτοια? Μπορούμε να ξεχνάμε όλα τα μεγάλα πράγματα, τα οποία ονειρευόμαστε, για να προσηλωθούμε και να δώσουμε την καρδιά μας εντελώς, με όλη την δημιουργικότητά μας? Είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε θυσίες να βοηθήσουμε στην μοναδική περίπτωση, που πραγματικά μπορούμε να βοηθήσουμε?

Και μια τρίτη εικόνα είναι οι άνθρωποι στα Γάρδαρα που ήξεραν την κατάσταση του δαιμονισμένου. Βλέπανε τη φρίκη της ζωής του και άκουσαν ότι ο Χριστός τον είχε θεραπεύσει και με ποιο αντίτιμο. Το αντίτιμο ήταν ο θάνατος των χοίρων τους. Και έτσι ήρθαν πρός τον Χριστό να του ζητήσουν να φύγει από την περιοχή τους, να μην κάνει και άλλα θαύματα που θα τους κοστίσουν ακριβά. Όχι την ζωή ή την ησυχία τους, αλλά τον υλικό πλούτο τους! Γι΄αυτό Του ζήτησαν να φύγει. „Από τα θαύματά Σου και την θεϊκή αγάπη Σου έχουμε μόνο να χάσουμε. Φύγε!“

Πρέπει να αναρωτηθούμε, ποιοί είμαστε? Μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας στην εικόνα του δαιμονισμένου, γιατί ο καθένας από μας βρίσκεται στο χέρι του ενός ή του άλλου πάθους. Ποιός είναι ελεύθερος από φθόνο, από πικρία, από μίσος? Μέσα σε ποιόν δεν υπάρχουν χιλιάδες άλλες αμαρτίες? Όλοι είμαστε σε ορισμένο βαθμό „δαιμονισμένοι“, δηλαδή στο χέρι σκοτεινών δυνάμεων. Αυτός είναι ο σκοπός τους: να μας κυριαρχούν για να μη γινόμαστε τίποτα άλλο παρά ένα εργαλείο του κακού που θέλουν να κάνουν και που μπορούν να το κάνουν, όμως, μόνο μέσα από μας. Κάνοντάς μας δημιουργούς του κακού, θέλουν ταυτόχρονα να πάσχουμε.

Ας σκεφτούμε σχετικά με τη συμπεριφορά μας σε άλλους ανθρώπους! Μήπως κι εμείς  θέλουμε να τους έχουμε στο χέρι μας? Μήπως προσπαθούμε να τους κυριαρχήσουμε, να τους υποδουλώσουμε, να τους κάνουμε εργαλείο της βούλησής μας και αντικείμενα των επιθυμιών μας? Ο καθένας από μας μπορεί να βρεί μέσα του τέτοια χαρακτηριστικά και μια τέτοια συμπεριφορά και μπορεί να δεί γύρω του τα θύματά του.

Τέλος πάντων, ας συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε χριστιανοί. Άραγε, δεν επιλέγουμε το δρόμο του Χριστού? Το δρόμο Του προς το σταυρό με τις θυσίες του, το δρόμο που μπορεί να δώσει ελευθερία σε άλλους, μια καινούργια ζωή σε άλλους! Αν μόνο μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε από όλα όσα μας αποσχολούν για να συγκεντρωθούμε στη μοναδική αληθινή και καυτή ανάγκη! Ας το σκεφτούμε, επειδή το Ευαγγέλιο δεν απευθύνεται σε μας για να μας δείξει μόνο εικόνες. Το Ευαγγέλιο είναι μια πρόσκληση, μια κλήση: Πού βρίσκεσαι? Μαζί με ποιόν είσαι? Ο καθένας από μας πρέπει να δώσει μια απάντηση: και στον εαυτό του και στο Θεό. Ποιός είμαι? Πού ανήκω?

Αμήν!

http://www.bogoslov.ru/greek/text/2900062.html

Στίς 9 Ὀκτωβρίου κυκλοφόρησε τό ἀξιόλογο βιβλίο "ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ, ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ" ἀπό τήν Ἱερά Μονή Παναγίας Ὁδηγητρίας, Πορταριᾶς Βόλου.

 http://www.orthodoxoskypseli.gr/C26175DB.el.aspx      

Μπορεῖτε νά διαβάσετε τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου στόν παρακάτω σύνδεσμο:      

http://www.orthodoxoskypseli.gr/dat/1FC92C50/file.pdf

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΣΕΠΙΛΥΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΚΕΛΛΙΑ ΤΩΝ ΡΟΥΜΑΝΙΚΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΗΤΑΝ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ « ΗΛΙ ΗΛΙ ΛΑΜΑ ΣΑΒΑΧΘΑΝΙ.» ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ

Ένα από τα δυσεπίλυτα προβλήματα στα περισσότερα κελιά της φυλακής ήταν ή συζήτηση πού γινόταν για τα λόγια πού είπε ό Χριστός πάνω στο Σταυρό: ΗΛΙ ΗΛΙ ΛΑΜΑ ΣΑΒΑΧΘΑΝΙ;

Από τη στιγμή πού ό Χριστός είπε: Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες, σημαίνει ότι πάνω στο σταυρό ήταν κι Εκείνος άνθρωπος, όχι μόνο Θεός. Όπως χαρακτηριστικά λέει ό Παναΐτ Τσέρνα: «Στέναξες κι Εσύ, όταν σε τρύπησε το καρφί».

Το επιχείρημα αυτό το θεωρώ τελείως αβάσιμο, ενώ αντίθετα από τα λόγια του Χριστού στο Σταυρό μπορεί να συμπεράνει κανείς την απόλυτη μαρτυρία του κύρους της σταύρωσης.

Έχω με το μέρος μου τον Ντοστογιέφσκι, τη Σιμόν Βέιλ, τον Κίρκεγκωρ και ολόκληρη σύνοδο της Χαλκηδόνας. Έχω υπόψη μου και δύο πίνακες, πού απεικονίζουν τη σταύρωση, έναν του Χολμπάιν κι έναν του Βελάσκεθ. Και στους δύο όμως λείπουν οι ακτίνες φωτός, πού ξεκινούν από τον ουρανό. Ή τραγωδία είναι άνεπίστρεπτη, αθεράπευτη. Όχι μόνο το μαρτύριο και ή προφητεία, άλλα και όλη ή υπόθεση του δράματος είναι κλινικά νεκρή, ή ανάσταση διώκεται μέσα σε αποπλανήσεις και μάταιες ελπίδες. Δεν υπάρχει περίπτωση να επιζήσει αυτό

 το αιμόφυρτο, τρυπημένο, ταπεινωμένο και κομματιασμένο σώμα. Ή ανάσταση είναι εντελώς αδύνατη.

Έτσι λέει —ανοικτά— ό Ντοστογιέφσκι ότι του φαίνεται ό Χριστός στον  πίνακα του Χολμπάιν. Ακριβώς την ίδια μαύρη και κρύα εντύπωση είχα κι εγώ κοιτάζοντας τον πίνακα του Βελάσκεθ, όταν παρουσιάστηκε στην έκθεση του Λούβρου. Στον πίνακα κυριαρχεί σε πρώτο πλάνο το έντονο κίτρινο (δεν μπορεί να το κοιτάξεις) ενός μανδύα. Στο βάθος φαίνονται οι θλιβεροί σταυροί, τα δύστυχα κορμιά και ό μολυβένιος ουρανός.

 Οι σταυροί μοιάζουν να έχουν τοποθετηθεί σε απόσταση, σχεδόν ξεχασμένοι μεταξύ τους (όπως θα ξεχνούσε κανείς πάνω στη βιασύνη του —και οι δικαστές του Κυρίου με βιασύνη ενήργησαν ασήμαντο πράγμα). Ό Χριστός είναι τελείως εγκαταλελειμμένος, είναι απλώς ένας εσταυρωμένος δίπλα σε άλλα δύο άτομα κάπου στις βρόμικες παρυφές μιας πόλης, σε ένα λοφίσκο από σκουπίδια, πέτρες και σκουριά, ένα απόγευμα —με μαύρα σύννεφα να έχουν κατέβει πολύ χαμηλά— αποπνικτικό. Δεν φαίνονταν όπως στο έργο Ό Δικτάτορας του Ζύλ Ρομαίν, οι δυνατές και μεγάλες δομές των προαστίων μιας μεγάλης και σύγχρονης πόλης, άλλα οι ογκώδεις πολεμίστρες ενός παλιού οικισμού, όχι τόσο μελαγχολικού, όσο κρύου και άγριου. Στο χώρο κυριαρχούν τα βαριά σύννεφα, οι σβησμένες ματιές των εσταυρωμένων και οι ιδιότροποι σπινθηρισμοί από τις πανοπλίες των εκτελεστών. Απ' αυτόν το χώρα πού ή έκταση του καλύπτει τα πάντα σαν τεράστια καμπάνα, δεν υπάρχει διέξοδος. Ή υπέρβαση είναι πια απλώς θεωρία, ή περίπτωση να αναστηθεί ό εσταυρωμένος Χριστός είναι ξεκάθαρο ότι αποκλείεται. Και την ήθελαν την ανάσταση όλοι τόσο πολύ, οι δύστυχοι.

Σε όσους θέτουν στη φυλακή το θέμα του Ήλί, Ήλί, τους λέω: τόσο το  καλύτερο πού έγινε έτσι. Μόνο αυτό μπορούσε να γίνει.

Ή σταύρωση δεν είναι φάρσα και απάτη, γιατί το θαύμα δεν είναι αδύνατο  και ή ανάσταση δεν είναι παραμύθι. Αν οι μονοφυσίτες είχαν δίκιο, ούτε μία στο εκατομμύριο δεν θα περνούσα στην ορθοδοξία. Θα σήμαινε ότι ή σταύρωση ήταν  στην καλύτερη περίπτωση ένα σύμβολο, μια παράσταση. Για όνομα του Θεού Μόνο και μόνο ή ανθρώπινη απελπισία του σταυρού αποδεικνύει την τιμιότητα και τη σοβαρότητα της θυσίας του Χριστού.

Ό Κύριος είχε έρθει αποφασισμένος να πιει μέχρι τέλους το πικρό ποτήρι, βαπτιστεί με το βάπτισμα του αίματος του Σταύρου, άλλα στον κήπο της Γεσθημανή, όταν πλησίαζε ή στιγμή, προσευχήθηκε να μη δοκιμάσει το πικρό ποτήρι. Βέβαια αμέσως μετά πρόσθεσε στην προσευχή του: «Ας γίνει το θέλημα σου» Ό δισταγμός όμως ήταν αληθινός. Αλλά στο σταυρό, παρά το γεγονός ότι ο Χριστός είχε πλήρη επίγνωση για την ανάσταση του, φαίνεται να δοκιμάζεται η ανθρώπινη φύση Του για κάποιο χρονικό διάστημα (ενώ αντίθετα ή άλλη φύση του Κυρίου, ή θεϊκή, επικράτησε στο Θαβώρ), διότι διαφορετικά δεν θα ακουγόταν το τόσο φυσιολογικό «διψώ» και το τόσο ολότελα ανθρώπινο .Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;

Ή πράξη της σταύρωσης ήταν τόσο σοβαρή και αυθεντική, πού ακόμα και οι απόστολοι με τους μαθητές είχαν πιστέψει πώς ό Χριστός κρεμασμένος στον σταυρό δεν πρόκειται να αναστηθεί. Αν δεν είχε κλονιστεί τόσο πολύ ή πίστη τους ό Λουκάς και ό Κλεόπας δεν θα προχωρούσαν σκυθρωποί, σέρνοντας τα βήματα τους, καθώς πήγαιναν προς Εμμαούς, και θα αναγνώριζαν αμέσως τον Δάσκαλο τους, ούτε θα έμεναν έκπληκτοι όταν κατάλαβαν ποιος είναι. (Ένιωθαν τόσο απομονωμένοι και τόσο γελασμένοι, πού παρακάλεσαν τον πρώτο άγνωστο περαστικό πού συνάντησαν να μείνει μαζί τους, να μην τούς αφήσει μόνους). 

Ούτε ό Θωμάς θα ζητούσε τόσο επίμονα χειροπιαστές αποδείξεις, αν δεν πίστευε πώς ή ανάσταση, από τη στιγμή πού τα πράγματα πήραν τέτοια τροπή, δεν επρόκειτο να γίνει. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει. Ή σταύρωση ήταν και γι` αυτούς, όπως και για τούς σταυρωτές, γεγονός οριστικό. Και ήταν αναγκαίο, για την επιβεβαίωση της θυσίας, ή σταύρωση να δώσει την εντύπωση πώς όλα τελείωσαν, πώς το ζήτημα έληξε. Για να είναι όμως ή σταύρωση αυτή πού έπρεπε να είναι, δεν έφταναν μόνο ό τρόμος του βασανιστηρίου, τα καρφιά, το δόρυ, το ακάνθινο στεφάνι (στον πίνακα του Ματίας Γκρύνεβαλτ τα αγκάθια τρυπούν ολόκληρο το σώμα, πού έχει αρχίσει να αποσυντίθεται). Ήταν αναγκαίο (για να συμπληρωθεί το δράμα) να υπάρχει καταστροφή, αμηχανία, ήττα.

Μόνο και μόνο ή κραυγή Ήλί, Ήλί μας αποδεικνύει ότι ό Εσταυρωμένος δεν έπαιζε θέατρο, ότι δεν προσπάθησε να μας παραμυθιάσει με υποκριτικά γλυκόλογα (άλλωστε πάντα συνήθιζε να συμπεριφέρεται στους ανθρώπους ωσάν σε ελεύθερες και ώριμες υπάρξεις, ικανές να ακούσουν και δυσάρεστες αλήθειες).

 Σε αντίθεση με τον Βούδα και τον Λάο-Τσέ, ό Χριστός δεν προσφέρει αφορισμούς ,και παχιά λόγια, αλλά το Σώμα και το Αίμα Του, το Μαρτύριο Του και την Απελπισία Του. Πόνος χωρίς απελπισία είναι σαν φαγητό χωρίς αλάτι, σαν γάμος χωρίς όργανα.

(Αλλά εάν ό εκ δεξιών ληστής είναι ό πρώτος άνθρωπος πού μπαίνει στον Παράδεισο- πριν ακόμη και από τους προφήτες, τούς πατριάρχες και τους

Δικαίους της  Παλαιάς Διαθήκης— αυτό το οφείλει όχι μόνο στη συγκλονιστική μεταστροφή του αλλά και στο γεγονός ότι υπέφερε μαζί με τον Κύριο. Γιατί άλλο να βρίσκεσαι κάτω από το σταυρό και να θρηνείς απ' αυτή τη θέση —όσο άγιος και τίμιος να 'σαι— κι άλλο είναι να είσαι κι εσύ πάνω στο σταυρό. Μόνο ό εκ δεξιών ληστής αισθάνεται ότι και ό Κύριος.)

Ή προσήλωση του Χριστού πάνω στο σταυρό ήταν ολοκληρωτική, όπως μας λέγει ή σύνοδος της Χαλκηδόνας.

Σίγουρα ήταν, άλλα ό Χριστός πάνω στο σταυρό δεν έπαψε να είναι και Θεός.

Δεν χωράει αμφιβολία, πιστεύω, για την συνεχή επικοινωνία (του Υιού με τον Πατέρα) την ώρα του μαρτυρίου, αλλά, μετά από κάποιες ώρες πάνω στον σταυρό, ή ανθρώπινη φύση έπρεπε να είναι αυτή πού θα κυριαρχούσε. Διαφορετικά ή τραγωδία θα ήταν παραποιημένη.

Τί περίμεναν δηλαδή οι μονοφυσίτες και οι σημερινό! άθεοι; Να έκλεινε το μάτι ό Χριστός στους δικούς του, σαν να τους έλεγε: Εντάξει μην ανησυχείτε, όλα αυτά γίνονται για τα μάτια του κόσμου. Μη φοβάστε, ξέρω εγώ τί κάνω. Θα τα πούμε την Κυριακή το πρωί;

Για φρικτό θέαμα μιλάει (τόσο άδικα) ό μονοφυσιτισμός.

Επιχειρήματα από την Αγία Γραφή: Στο Ρωμ. 8, 32, ό Παύλος γράφει: «ος γε του ιδίου υιού ουκ έφείσατο, άλλ' υπέρ ημών πάντων παρέδωκεν αυτόν», δηλαδή, ό Θεός δεν λυπήθηκε ούτε τον μονογενή του Υιό, αλλά τον παρέδωσε στο θάνατο για χάρη όλων μας. Αυτό το ουκ έφείσατο αποδεικνύει επίσης ότι πάνω στο σταυρό τα πράγματα δεν διαδραματίστηκαν συμβολικά, αλλά αποτέλεσαν αληθινό μαρτύριο. Μόνο με το συνδυασμό του φυσικού πόνου και του ηθικού μαρτυρίου προκύπτει το τελικό αφέψημα: ή υπέρτατη πίκρα.

Ό Παύλος ξανά στο Α' Κορ. I, 23 αναφέρει: «ημείς κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον», δηλαδή, εμείς κηρύττουμε τον Σωτήρα Χριστό, και μάλιστα σταυρωμένον, ενώ στο 2, 2 γράφει: «ου γάρ έκρινα του ειδέναι τί εν υμίν ει μη Ίησοϋν Χριστόν, και τούτον εσταυρωμένον», δηλαδή, σκοπός μου δεν ήταν να σας κάνω να γνωρίσετε κάτι άλλο, παρά μόνο τον Ιησού Χριστό και μάλιστα σταυρωμένο.

Ή προσθήκη από τον Παύλο «και τούτον εσταυρωμένον» έγινε ακριβώς για να δώσει έμφαση στην πιο σκανδαλώδη και τρελή πτυχή του θέματος. 

Ή κοινή λογική θα δεχόταν στο τέλος έναν Θεό συμβολικά σταυρωμένο, πού υπέφερε φαινομενικά (αλλιώς οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν), αλλά το παράδοξο και η παράνοια (ό χριστιανισμός δηλαδή) απεικονίζει τη Θεότητα θέλοντας την να βρίσκεται όχι μόνο πάνω στο σταυρό —επισήμως— αλλά στ' αλήθεια καθηλωμένη, σε μια θέση κατά την οποία στην πραγματικότητα υποφέρουν τα νεύρα (τί κατορθώματα του Μεσαίωνα, πού ξέρουν καλά τί σημαίνει πόνος, αναφέρονται συνεχώς στα νεύρα), οι μυϊκές ίνες και ή ψυχή του δύστυχου ανθρώπου με όλες τις συνέπειες πού αυτό συνεπάγεται (και ό Χριστός, σε πείσμα της αίρεσης του Απολλινάριου, έχει ολοκληρωμένη ανθρώπινη ψυχή).

 Εάν ό Χριστός ήταν, έστω και για λίγο, απαθής πάνω στο σταυρό, αν δεν είχε δοκιμάσει εξ ολοκλήρου την ανθρώπινη απελπισία, τότε το γεγονός πού διαδραματίστηκε στον Γολγοθά δεν θα ήταν (για κάποιους φιλοσόφους και Ιερείς) αιτία για να σκοντάψουν, αλλά ένα απλό «σενάριο», μια «εθιμοτυπία» αποδεκτή και εδώδιμη.

Στο Α ' Κορ. 6, 20 και στο 7, 23, ό Παύλος επιμένει: «ήγοράσθητε γάρ τιμής», δηλαδή, σας αγόρασε ό Θεός πληρώνοντας το τίμημα, και «τιμής ήγοράσθητε», δηλαδή, έχει καταβληθεί το αντίτιμο για την απελευθέρωση σας.

Ό Θεός πλήρωσε ολόκληρο το τίμημα, με τρόπο τίμιο. Δεν ξεγέλασε κανέναν. Ούτε τον διάβολο, ούτε εμάς, ούτε τον εαυτό του. Δεν πλήρωσε με φαινομενικό τρόπο, με έναν μικρούτσικο σταυρό ή με κάλπικα χρήματα. Το τίμημα δεν το πλήρωσε κάποιο φάντασμα. Σώμα σαν το δικό μας ήταν, αίμα σαν το αίμα μας.

Τέλος στο Έβρ. 2, 17 και 18: «όθεν ώφειλε κατά πάντα τοις άδελφοΐς όμοιωθήναι, ίνα ελεήμων γένηται και πιστός άρχιερεύς τα προς τον Θεόν, εις το ιλάσκεσθαι τάς αμαρτίας του λαού- εν ω γάρ πέπονθεν αυτός πειρασθείς, δύναται τοις πειραζομένοις βοηθήσαι», δηλαδή, έπρεπε λοιπόν να γίνει σε όλα όμοιος με τα αδέρφια του, ώστε να είναι σπλαχνικός και πιστός αρχιερέας στην υπηρεσία του Θεού, ώστε να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του λαού. Έτσι, επειδή ό ίδιος υπέφερε και δοκιμάστηκε, μπορεί τώρα να βοηθήσει αυτούς πού δοκιμάζονται. 

Και στο 4,15 «ου γάρ έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον συμπαθήσαι ταις άσθενείαις ημών, πεπειρασμένον δέ κατά πάντα καθ' ομοιότητα χωρίς αμαρτίας», δηλαδή, δεν έχουμε αρχιερέα πού να μην μπορεί να συμμεριστεί τις αδυναμίες μας. Αντίθετα, έχει δοκιμαστεί σε όλα, επειδή έγινε άνθρωπος σαν κι εμάς, χωρίς όμως να αμαρτήσει.

Άρα λοιπόν ό Χριστός μοιάζει μ' εμάς σε όλα και δοκιμάστηκε σε όλα όπως κι εμείς. Επομένως και από την ανθρώπινη απελπισία.

Μάρτιος 1966

ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΥ —το λέω απερίφραστα— βρίσκω αυτό πού φανταζόμουν . Ψηλαφιστά βρίσκω το φώς μονομιάς. Σχετικά με τον πίνακα του Χολμπαιν ο Ντοστογιέφσκι αναφέρει: «Ό πίνακας δεν είναι όμορφος... είναι το πτώμα ενός ανθρώπου, πού υπέφερε ατελείωτους πόνους... αν ένα  τέτοιο πτώμα είδαν οι μαθητές του... πώς άραγε θα μπορούσαν να πιστέψουν, βάζοντας το, ότι αυτό το πτώμα θα αναστηθεί;»

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑΝ!

«Αν ό θάνατος είναι τόσο τρομερός και οι νόμοι της φύσης τόσο σκληροί, πώς μπορεί κανείς να τους ελέγξει; Κι όλοι εκείνοι που στάθηκαν εκείνο το βράδυ γύρω από το νεκρό σώμα του Χριστού, σίγουρα θα αισθάνθηκαν τρομερή θλίψη, βαθιά σύγχυση στην ψυχή τους, οι όποιες μονομιάς σκόρπισαν όλες τους τις ελπίδες και σχεδόν όλα όσα πίστευαν.»

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΜΑΤΙ!

Ό Σωκράτης και ό Ιησούς Χριστός

ΛΟΓΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ότι ό θάνατος του Σωκράτη φέρει τη σφραγίδα της αταξίας, του αίματος, της λύσσας και της προδοσίας. Όμως ό θάνατος του Σωκράτη δεν θα μπορούσε να είναι πιο ήρεμος και αξιοπρεπής. Του Χριστού ό θάνατος, αντίθετα, φέρει ολόκληρη τη σφραγίδα της τραγωδίας, της αηδίας και της φρικαλεότητας. Ό Σωκράτης πεθαίνει ήρεμος, περιστοιχισμένος από μαθητές πιστούς και προσεκτικούς, πού ρουφούν τα λόγια του, την ώρα που ό ίδιος —ατάραχος και λαμπερός— πίνει το ανώδυνο δηλητήριο πού του προσφέρει ό δεσμοφύλακας. Εγκαταλελειμμένος και προδομένος από τούς δικούς του, ό Χριστός σφαδάζει πάνω στο σταυρό, διψασμένος και χλευασμένος.

 Ό Σωκράτης πεθαίνει σαν κύριος, ό Χριστός σαν παλιάνθρωπος ανάμεσα σε δύο ληστές. Ό Σωκράτης ευχαριστεί τούς θεούς γιατί γλιτώνει από τα βάσανα του υλικού αυτού κόσμου, ό Χριστός αναφωνεί: «Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;».

Ή διαφορά είναι καταφανέστατη ανάμεσα στους δύο θανάτους και ακριβώς του Χριστού μοιάζει κατώτερος, ενοχλεί. Στην πραγματικότητα όμως είναι ανείπωτα πιο ανθρώπινος. 

Του Σωκράτη ό θάνατος σ' όλο του το μεγαλείο μοιάζει λογοτεχνικός και κυρίως εξωπραγματικός. Ό Σωκράτης μεταβαίνει από την ανθρώπινη κατάσταση στη θεϊκή. Ό Χριστός, απαλλαγμένος από αμαρτίες, κατεβαίνει στα πιο χαμηλά στρώματα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ό Ντοστογιέφσκι σχεδίαζε να γράψει μέχρι το 1882 έναν επίλογο για τους Αδελφούς Καραμαζώφ κι αμέσως μετά για τη ζωή του Χριστού. Πιθανόν ό Θεός δεν θέλησε να υπάρξει και πέμπτο ευαγγέλιο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ. ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΙΣΤΡΟΣ

Η διδασκαλία ότι ο Θεός εγκατέλειψε τον Χριστό είναι Νεστοριανισμός!

Ο Χριστός μας είναι Θεάνθρωπος, δύο φύσεις σε ένα πρόσωπο.

Κατά την ακολουθία του όρθρου της Μεγάλης Πέμπτης οι θρόμβοι αίματος,

η αίτησις του Ιησού προς τον Πατέρα κατά την υπερφυά προσευχή εις την Γεθσημανή,

δια να παρέλθη απ’ αυτού-ει δυνατόν-το ποτήριο του θανάτου και

το Θεέ μου, Θεέ μου ίνα τι με εγκατέλιπες, είναι σημεία και λόγια

προς εξαπάτηση του εχθρού, του Διαβόλου :

« Προσεύχη και φόβητρα, θρόμβοι αιμάτων,

Χριστέ, προσώπου, παραιτούμενος δήθεν θάνατον,

εχθρόν εν τούτοις φενακίζων».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ.

Για την μετάνοια και την εμπιστοσύνη στον Θεό. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ 1935

Αδελφοί μου, σήμερα σ' αυτήν την πόλη πέθαναν δέκα πέντε άνθρωποι. Αν γι' αυτούς κύλησαν δεκαπέντε δάκρυα, γι' αυτούς πού πέθαναν κατά την διάρκεια μισού αιώνα, θα έχει σχηματιστεί μια λίμνη δακρύων. Αυτά τα πικρά δάκρυα είναι το αλάτι της ζωής, διαφυλάσσουν και συντηρούν την ζωή. Στο ένα ζύγι τα δάκρυα και στο άλλο ζύγι τα πολλά γέλια, ή απόλαυση και ή αμαρτία αυτής της πόλης: Τα πικρά δάκρυα εξισορροπούν αυτήν την ζυγαριά. Τόσο πολύτιμα και τρυφερά είναι τα ανθρώπινα δάκρυα για τούς νεκρούς.

Ή πύλη του νεκροταφείου καθημερινά ανοίγει ή πύλη του θανάτου δεν κλείνει ποτέ! Υπολόγισε, άνθρωπε, ποιά εισφορά σε ανθρώπους και σε δάκρυα πλήρωσε ή ανθρωπότητα για την ζωή, μόνο κατά την διάρκεια της εποχής πού ζεις.

Μάθε να σέβεσαι την ζωή την δική σου και των άλλων σαν το πιο πολύτιμο πράγμα. Την ζωή μόνο ό Θεός, ό Δημιουργός, μπορεί να χαρίσει.

Και αύριο θα πεθάνουν άλλοι δεκαπέντε άνθρωποι και ανάμεσα τους μπορεί να είμαστε εγώ και εσύ, φίλε μου. Άς σκεφθούμε ότι εγώ και σύ αύριο το βράδυ θα ξαπλώνουμε όχι στα κρεβάτια μας, αλλά σε τάφο στο νεκροταφείο, δύο μέτρα βαθειά κάτω από την γη.

Σ' αυτήν την περίπτωση ας αναρωτηθούμε- τί θα ήταν αναγκαίο να κάνουμε εγώ κι εσύ, αυτές τις τελευταίες ώρες πού μας απομένουν σ' αυτή τη ζωή.

Ό θάνατος στέκεται πάνω από κάθε κόμμα και πάνω από κάθε εθνικότητα, πάνω από τα γηρατειά και την νεότητα, πιο πάνω από την υγεία και την αρρώστια, πιο πάνω από τα γέλια και τα δάκρυα. Ό θάνατος έχει το δικό του ρολόι το όποιο δεν συμφωνεί με το δικό μας. Όταν εμείς λέμε «ήρθε ή ώρα», ό θάνατος λέει «νωρίς είναι». Όταν εμείς λέμε «νωρίς είναι», ό θάνατος λέει «ήρθε ή ώρα».

Γι' αυτόν τον λόγο ό αγώνας εναντίον του θανάτου είναι το ίδιο άσκοπος σαν τον αγώνα εναντίον της κίνησης του πολικού αστέρα από τον βορρά στον νότο. Πώς λοιπόν να ξοδέψουμε αυτές τις ώρες πριν τον θάνατο; Σκέφτομαι να σας προτείνω να κάνουμε πριν τον θάνατο αυτό πού κάνει ένας άνθρωπος πού ετοιμάζεται για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους: Νηστεύει, προσεύχεται, κοινωνεί, βοηθά με ελεημοσύνες τούς συνανθρώπους του, τούς φτωχούς και τούς δυστυχείς. Πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι σε όλο το χωριό του και τούς αποχαιρετά όλους, παρακαλώντας τούς φίλους να τον ενθυμούνται στην προσευχή τους, και τούς εχθρούς να του συγχωρήσουν όλες τις προσβολές και αδικίες. Αποφεύγει τις ματαιόδοξες διασκεδάσεις και τα γλέντια αποφεύγει τα γέλια και τις φλύαρες κουβέντες. Και την στιγμή της αναχώρησης φορά καινούργια ρούχα, ευλογεί όλους όσους μένουν στο χωριό, τούς συγγενείς και μη, τούς φίλους και τούς εχθρούς και ζητά και την δική τους ευλογία.

Όλα αυτά τα κάνει, επειδή είναι ένας αμαρτωλός άνθρωπος πού αναχωρεί για την Ιερή Χώρα, θέλοντας να πλησιάσει τον Θεό. Με δέος λοιπόν και με επιμέλεια, φροντίζει να αναγεννηθεί, να καθαριστεί και να ανανεωθεί, για να αξιωθεί την παρουσία του Θεού.

Όλα όσα κάνει ό προσκυνητής πριν την αναχώρηση του στην Αγία Χώρα, μπορούν να εκφραστούν με μια λέξη: μετάνοια. Αυτά προτείνω, φίλοι μου, σε σας και στον εαυτό μου να κάνουμε τις τελευταίες ώρες, πριν το πόδι μας πατήσει στην αγιότερη χώρα, πριν γίνουμε προσκυνητές του Θεού και των αγγέλων του.

Όταν ό Μωυσής πλησίασε τον Θεό στο υψηλότερο όρος Χωρήβ, άκουσε μία υπερφυσική φωνή να του λέει: «Μη έγγίσης ώδε, λύσαι το υπόδημα εκ των ποδών σου ό γάρ τόπος έν ω συ έστηκας, γη αγία εστί». Ή βαθύτερη, πνευματική σημασία αυτής της εντολής είναι: «αναγεννηθείτε, εξαγνιστείτε, ανανεωθείτε».

Εμείς ήδη βρισκόμαστε στην τελευταία ήμερα, στο τελευταίο μας βήμα. Μπροστά μας υπάρχει ή καιόμενη βάτος, ή άσβεστη αιώνια φλόγα του Θεού.

Ή φωνή μας ζητά να εξαγνιστούμε, γιατί τίποτε ακάθαρτο δεν εισέρχεται στη φλόγα αυτή χωρίς να καεί, διότι καθετί ακάθαρτο γίνεται στάχτη- ότι όμως είναι εξαγνισμένο και άγιο δεν καίγεται. Ή θεϊκή φλόγα το κρατάει, το διατηρεί μέσα της σε μια ανείπωτη, ανεκδιήγητη χαρά, ανέκφραστη δύναμη και αγιότητα.

Αυτή ή πράξη, το να αποβάλει κανείς το φόρεμα της αμαρτίας, είναι ή μετάνοια. Προτείνω λοιπόν σε όλους, και σ' εμένα και σε σένα, την μετάνοια.

Τα ανωτέρω είναι ένα αρχικό απόσπασμα από την ομιλία του Αγίου Νικολάου Άχρίδος: Για την μετάνοια και την εμπιστοσύνη στον Θεό.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

ΛΙΓΩΤΕΡΗ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ , ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΠΙΣΤΗ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Λιγότερη στεναχώρια, περισσότερη πίστη

Όσο λιγότερη πίστη έχουμε, τόσο περισσότερη είναι ή στεναχώρια μας. Μια από τις σπουδαιότερες ωφέλειες της πίστης είναι ή απελευθέρωση του άνθρωπου από τις πολλές στεναχώριες. Όσο το παιδί γνωρίζει πώς υπάρχει ό πατέρας, πού φροντίζει για το σπίτι και για oλες τις δουλειές του σπιτιού, κάθε στεναχώρια του τελειώνει γρήγορα με τραγούδι. Μόλις όμως χαθεί αυτή ή αίσθηση, σωπαίνει το τραγούδι! Τότε το παιδί αισθάνεται ορφανό και μόνο, περιτριγυρισμένο από στεναχώριες, αισθάνεται περιτριγυρισμένο από ένα σμήνος σφίγγες.

Όσο περισσότερο ό άνθρωπος προσπαθεί μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις να 
«ξεφορτώσει» τις στεναχώριες του, τόσο περισσότερο μπερδεύεται στα δίχτυα τους.

Ή χαρά σβήνει, τα μαλλιά ασπρίζουν, το σώμα «εξατμίζεται», ό θυμός μαζεύεται, μέχρι πού ό άνθρωπος καταλήγει σαν μία τσάντα ξηρού δέρματος γεμάτη θυμό, σκυμμένη πάνω από τον τάφο.

Για ποιό λόγο έχετε τόσες στεναχώριες;

Αυτό είναι το ερώτημα, πού θέτει ό Σωτήρας στην ανθρωπότητα πού είναι ταραγμένη και διαμελισμένη σε κομμάτια από τις πολλές στεναχώριες.

-Ποιος από σας μπορεί με το άγχος του να προσθέσει έναν πήχη στο ανάστημα του; (Ματθ. 6, 27).

-Για ποιό λόγο έχετε τόσες στεναχώριες; Ενδέχεται αύριο το πρωί ό ήλιος να μην ανατείλει;

Εκείνος πού φροντίζει να ανατείλει αύριο το πρωί ό ήλιος στη συγκεκριμένη ώρα και στο συγκεκριμένο δευτερόλεπτο, θα φροντίσει όλες τις δικές σας μικρές στεναχώριες.

Ό Επίκτητος, ό στωικός φιλόσοφος, λέει: πώς ό άνθρωπος πού δεν είναι σοφός, κατηγορεί τούς άλλους ανθρώπους, όταν δεν πηγαίνουν τα πράγματα όπως πρέπει.

Εκείνος πού αρχίζει να κατακτά τη σοφία, συνεχίζει, κατηγορεί τον εαυτό του. Ό σοφός όμως είναι άνθρωπος πού δεν κατηγορεί ούτε τον εαυτό του, ούτε τούς άλλους ανθρώπους. «Σοφός άνθρωπος», σύμφωνα με τον φιλόσοφο, «είναι εκείνος ό όποιος πλήρως παραδόθηκε στα χέρια του Οικουμενικού Νου».

Ό Ησαΐας εξηγεί σαφέστερα την ανθρώπινη πορεία:

Ιδού οι δουλεύοντές μοι άγαλλιάσονται εν ευφροσύνη, υμείς δε κεκράξεσθε διά τον πόνον της καρδίας υμών και από συντριβής πνεύματος υμών ολολύξετε (Ησαΐας ΞΕ', 14).

Δηλαδή: -Κοιτάξτε οι δούλοι μου θα υμνούν από τη χαρά πού θα έχουν στην καρδιά και εσείς (πού εγκαταλείψατε τον Κύριο), θα κραυγάζετε από τη λύπη πού θα έχετε στην καρδιά και θα θρηνείτε από την συντριβή του πνεύματος σας.

Δούλος του Κυρίου, σύμφωνα με τον προφήτη Ησαΐα, είναι εκείνος πού υπακούει στο θέλημα του Κυρίου χωρίς να γογγύζει, χωρίς να στεναχωριέται και χωρίς να φοβάται.

Τον ωραιότερο λόγο λέει ό Κύριος Ιησούς:

-Μάρθα, Μάρθα ασχολείσαι κι αγωνιάς για τόσα πολλά πράγματα, ενώ ένα μόνο χρειάζεσαι.

-Ποιό είναι αυτό το ένα πού χρειάζομαι;

-Πίστη ότι ό Πατέρας ζει.

Πώς Αυτός φροντίζει τα πάντα για τον καθένα.

Πώς ό γιός (ό άνθρωπος) δεν μπορεί να καταφέρει τίποτε από μόνος τον.

Γιατί λοιπόν κάθε στεναχώρια σας δεν γίνεται τραγούδι;

Γιατί, αν πράγματι πιστεύετε στον Αληθινό, Άγρυπνο Πατέρα, τότε θα καταλάβετε πώς όλες οι κοσμικές στεναχώριες σας είναι παράλογες και ανόητες.

Με τις ατέλειωτες στεναχώριες σας το μόνο πού κάνετε είναι να αποδεικνύετε την απιστία σας στο Θεό.

Αν ισχυρίζεστε oτι πιστεύετε στο Θεό και πάλι τρικλίζετε στα σκοτεινά από το φορτίο της στεναχώριας σας, τότε ή πίστη σας είναι λίγη.

Ή απιστία σας δείχνει καθώς νομίζετε, ότι ό Οικοδεσπότης δεν μπορεί ή δεν θέλει ή δεν ξέρει να φροντίσει το σπίτι Του και αφήνει την φροντίδα του σπιτιού του στους δούλους Του. Με ποιό τρόπο οι δούλοι θα σώσουν το σπίτι, αν δεν μπορεί να το σώσει ό Οικοδεσπότης;

Πιθανόν θα θελήσετε να με διορθώσετε και θα πείτε: τα παιδιά και όχι οι δούλοι. Όμως αληθινά παιδιά είναι μόνον όσα αφήνουν όλες τις στεναχώριες τους, όλη τους τη θέληση, όλες τους τις σκέψεις, όλη τους την καρδιά στον Πατέρα και υπακούν με αμεριμνησία στη θέληση Του. Όλοι οι υπόλοιποι είναι δούλοι χωρίς ίχνος σοφίας, γιατί δεν μπορεί να ονομαστεί σοφός αυτός πού δεν αισθάνεται την παρουσία του ουράνιου Πατέρα. Όλοι οι υπόλοιποι πού δεν υπακούν στο θέλημα του Κυρίου, βρίσκονται στο σκοτάδι και είναι γεμάτοι στεναχώριες.

Ή πίστη είναι ένα χέρι δροσιάς και ανακούφισης πού απλώνεται στους κατοίκους της κόλασης. Όλα τα υπόλοιπα εκτός από αυτό το χέρι είναι πυρακτωμένη φωτιά. Οι άμυαλοι άνθρωποι φορτώνοντας τον εαυτό τους με στεναχώριες χύνουν λιωμένο σίδηρο σε λιωμένο μόλυβδο. Με τη φλόγα όμως δεν σβήνεται ή φλόγα. Γιατί οι στεναχώριες είναι σαν να καίγεσαι πάνω σε λιωμένο μέταλλο. Μόνο ή πίστη μπορεί να σβήσει αυτή τη φωτιά.

Μεγάλη πίστη-μικρές στεναχώριες.

Τέλεια πίστη-τέλεια αμεριμνησία.

Τέλεια πίστη-τέλεια χαρά.

-Να αισθάνεστε χαρά και αγαλλίαση. (Ματθ. 5, 12).

-Σας τα είπα αυτά, ώστε ή χαρά ή δική μου να είναι μέσα σας κι ή χαρά σας να είναι ολοκληρωμένη (Ίωάν. 15, 11).

Ό Μωυσής ακολουθούσε τον Θεό όπως το παιδί τον πατέρα. Το ίδιο και ό Αβραάμ και ό Ισαάκ και ό Ιακώβ. Το ίδιο και ό Σαμουήλ και ό Δαβίδ. Θυμηθείτε πότε δυσκολεύονταν ό Μωυσής και ό Δαβίδ. Δυσκολεύονταν τότε πού έχαναν την εμπιστοσύνη τους στον Κύριο και «φορτώνονταν» ατέλειωτες στεναχώριες, βασιζόμενοι στον εαυτό τους και στις δυνάμεις τους. Και ό Ιησούς; Δεν ήταν το τελειότερο παιδί πού είχε πλήρη αφοσίωση, υπακοή και εμπιστοσύνη στον Πατέρα;

Το Ευαγγέλιο του Χριστού είναι χαρά και όχι λύπη! Ανακούφιση και όχι στεναχώρια.

Ένα γραμμάριο πίστης αξίζει περισσότερο από ένα ολόκληρο φορτίο με στεναχώριες!

Ό χριστιανός πού δεν το συνειδητοποίησε αυτό και δεν το αποδέχτηκε, είναι βαπτισμένος μόνο με νερό και όχι με Άγιο Πνεύμα.

Ό ιερέας πού δεν το αντιλήφθηκε και δεν το υιοθέτησε ως αρχή «κατρακυλά» σαν πέτρα από βουνό, γιατί αυτός είναι πού πρέπει να στηρίζει, να ενθαρρύνει άλλους ανθρώπους να σηκωθούν.

Ή ευλογία του Θεού, ή ειρήνη, ή υγεία ακολουθούν τον δούλο του Χριστού πού έχει τη δύναμη να φωνάξει με όλη την ψυχή του:

-Αληθινά, περισσότερα καταφέρνει κανείς με την πίστη παρά με την στεναχώρια!

«Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε άνατίθημι, Μήτερ τον Θεού, φύλαξαν με υπό την σκέπην σου».

ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗ.

ΚΕΝΝΕΤΗ KLAUS' AMAZING STORY ( ONLY IN ENGLISH) 5MAIOY2011

Ωφέλιμα διδάγματα από τις εμπειρίες του κυρ Θανάση του ταξιτζή

Στην Ιστοσελίδα http://www.omilies.net/ έχουν καταχωρηθεί νέες ομιλίες του π. Παύλου Ιωάννου (Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης), του π. Ζαχαρία, του π. Αιμιλιανού (προηγούμενου της Ι. Μ. Σιμωνόπετρας καθώς και ψυχοφελείς ιστορίες από τις εμπειρίες του κυρίου Θανάση του ταξιτζή.

http://www.omilies.net/19th.htm

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ. ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΚΦΡΑΣΗ

http://isagiastriados.com/2012-02-28-15-34-23.html

ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

Στους πρόποδες ενός πευκόφυτου βουνού, έξω από το χωριό Λυθροδόντα, της επαρχίας Λευκωσίας, στην περιοχή Τερέθκια, κτίστηκε το 1997 το Ησυχαστήριο της Αγίας Τριάδος.

ΤΙ ΚΑΝΕΤΑΙ; ΠΩΣ ΕΙΣΤΕ; ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ!!!!

ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΜΙΛΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΜΠΕΛΣΙΝΤΟ

ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΛΜΟΥΚΟΥ.

Κατά τη διάρκεια του ελληνικού φεστιβάλ της κοινότητας Αγίας Τριάδος στην πόλη Γουώτερμπουρυ του Κονέκτικατ, ένας ψηλός και χαμογελαστός κληρικός εξηγούσε στους Αμερικανούς επισκέπτες τον Ορθόδοξο ναό. Τις εικόνες, τις κανδήλες, τον αρχιερατικό θρόνο, το αναλόγιο των ιεροψαλτών, το ιερό βήμα και γενικότερα τον εσωτερικό διάκοσμο. Μιλούσε για την Ορθοδοξία με ζήλο και μεράκι, ενώ συστήθηκε στους επισκέπτες ως διάκονος Δημήτριος Μπελσίντο.

Σε συνέντευξη του στον «Εθνικό Κήρυκα» είπε: «είμαι μόνιμος Διάκονος έδώ στον ναό της Αγίας Τριάδος», ενώ αποκάλυψε: «έχω μεταστραφεί στην Ορθοδοξία από τον Ρωμαιοκαθολικισμό».

Στην ερώτηση τί τον προσείλκυσε στην Ορθοδοξία, είπε: «πριν από χρόνια είχα πάει στην Ακολουθία της Αναστάσεως τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου σε Ορθόδοξη εκκλησία κι έμεινα κυριολεκτικά εκστατικός από την ομορφιά, την ατμόσφαιρα, τα κανδήλια, τις εικόνες την ψαλμωδία του «Χριστός Ανέστη» στην ελληνική γλώσσα Παρατήρησα ότι οι πιστοί μέσα στο ναό έκαναν το σημείο του σταυρού διαφορετικά από έμενα πού έκανα τον σταυρό μου όπως τον κάνουν οι Ρωμαιοκαθολικοί. Ρώτησα αν υπάρχει κάποιος συμβολισμός γι' αυτό, κι έτσι άρχισα σιγά - σιγά να ανακαλύπτω το κάλλος της Ορθοδοξίας».

Ό διάκονος Δημήτριος είπε επίσης: «όταν ανακάλυψα ότι ή θεολογία και ή διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας πηγαίνουν πίσω στην εποχή των Αποστόλων και ότι από τότε παραμένει αναλλοίωτη, άρχισα να ερευνώ περισσότερο, κι όσο ερευνούσα τόσο ανακάλυπτα ότι ή αλήθεια και ή γνησιότητα βρισκόταν έδώ στην Ορθοδοξία».

Ό διάκονος Δημήτριος, έκδηλα συγκινημένος, υπογράμμισε: «όταν ήλθα έδώ στην κοινότητα όλοι με υποδέχθηκαν με θέρμη, με αγάπη, με ενδιαφέρον, πράγμα το όποιο με συγκίνησε πολύ».

Ό διάκονος Δημήτριος έσκυψε και αγκάλιασε τον Ηλία Παπουτσή, λέγοντας: «ό κ. Ηλίας μού δίδαξε και με διδάσκει να ψέλνω στην ελληνική γλώσσα» ενώ άρχισε να ψέλνει το «Χριστός Ανέστη» στην Ελληνική και τόνισε: «του οφείλω πολλά πάντοτε αφιερώνει χρόνο και μου μαθαίνει τους ύμνους ατά Ελληνικά, όλα τα απολυτίκια».

Ό διάκονος Δημήτριος Μπελσίντο ήταν 32 ετών όταν ανακάλυψε την ' Ορθοδοξία στην οποία μεταστροφή και ή σύζυγος του επίσης. «Με την σύζυγο μου αρχίσαμε να εκκλησιαζόμαστε εδώ στην Αγία Τριάδα και οι άνθρωποι μας ρωτούσαν από πού είστε, είστε Έλληνες;», τόνισε.

Κάποια στιγμή εκείνος και ή σύζυγος του πήραν τη μεγάλη απόφαση της μεταστροφής στην Ορθοδοξία την οποία αγαπούσε κάθε μέρα και πιο πολύ, οπότε πήρε και τη δεύτερη μεγάλη απόφαση και πήγε στην Θεολογική Σχολή και φοίτησε στο ειδικό πρόγραμμα εκπαίδευσης Μονίμων Διακόνων, κι έτσι χειροτονήθηκε διάκονος παίρνοντας το όνομα Δημήτριος.

Ό διάκονος Δημήτριος ψέλνει στην ελληνική γλώσσα για την οποία είπε: «προτιμώ την ελληνική γλώσσα μού αρέσει ή χρήση της ελληνικής γλώσσας στη Λειτουργία διότι έχει μια μελωδικότητα και μία ομορφιά πού δεν υπάρχει στην Αγγλική, γιατί είναι ξηρή ή απόδοση στην Αγγλική».

Στην ερώτηση αν κατανοεί όλα αυτά πού ψέλνει στην Ελληνική, είπε: «μάλιστα τα καταλαβαίνω, διότι μελετώ τις λέξεις και τις φράσεις και το νόημα τους, το τί σημαίνουν».

Ό διάκονος Δημήτριος δεν εξαρτάται μισθολογικά από την Εκκλησία, αλλά έχει εργασία με πλήρη απασχόληση έξω στην κοινωνία Όπως εξήγησε είναι «επόπτης στο Τμήμα Παιδιών και Οικογενειών της Πολιτείας. Όταν έλθει στην αντίληψη μας θέμα πού άφορα παιδιά, κακοποίηση ή αμέλεια, πρέπει να στείλω κοινωνικούς λειτουργούς να ελέγξουν για να βεβαιωθούμε ότι τα παιδιά είναι ασφαλή».

Στην ερώτηση αν αισθάνεται άνετα στα φεστιβάλ πού είναι όλα ελληνικά μουσική, χοροί, τραγούδια φαγητά είπε: «αισθάνομαι πολύ άνετα μού αρέσει».

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΑΛΜΟΥΚΟΣ

«Εθνικός Κήρυκας» Νέας Υόρκης ΗΠΑ.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ . ΑΡΙΘΜΟΣ  98

ΕΝΘΕΟΣ ΤΗΣ ΑΦΑΝΕΙΑΣ ΕΡΩΣ. 23 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ.

Ευαγόρα Ιακώβου

ΕΝΘΕΟΣ ΤΗΣ ΑΦΑΝΕΙΑΣ ΕΡΩΣ

Φέτος, στις 10 Νοεμβρίου, κλείνουν 23 χρόνια από την κοίμηση του μακαριστού π. Έπιφανίου Θεοδωροπούλου. Όλα αυτά τα χρόνια έχουν πολλά γραφεί και έχουν φωτίσει την χαρισματική αυτή προσωπικότητα από ανθρώπους πού τον γνώρισαν, κυρίως πνευματικά του παιδιά. Μεταξύ των τελευταίων και εγώ, πού σχετικά κείμενα μου φιλοξενήθηκαν, κατά τα πρώτα χρόνια μετά την κοίμηση του, στις φιλόξενες στήλες αυτού του περιοδικού. Κρίνοντας ότι είχα πει ότι άξιο λόγου είχα να πω, είχα αποφασίσει να μη γράψω άλλα. «Ουκ εν τω πολλώ το ευ», αντίθετα, είναι συχνά επικίνδυνο: εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση, Ίσως ασυναίσθητα, να κάνουμε αυθαίρετες προεκτάσεις προβάλλοντας, ως δήθεν αυθεντικές θέσεις εκλιπόντων προσώπων, δικές μας θέσεις σε τρέχοντα προβλήματα Πολλές αγίες μορφές έχουν κακοποιηθεί έτσι, εμφανιζόμενες ως αντιφατικές, από επιγόνους τους, πού αυτοπροβάλλονται ως οι γνήσιοι εκφραστές τους, αν και υποστηρίζουν ριζικά αντίθετες μεταξύ τους θέσεις.

Παρά ταύτα, παραβαίνοντας την ανωτέρω απόφαση μου, επιθυμώ να γράψω κάτι για τον μακαριστό Γέροντα μου. Ό λόγος απλός: αυτό το Νοέμβριο συμπληρώνονται τόσα χρόνια από την κοίμηση του, όσα μού χάρισε ό Θεός να βρίσκομαι σε στενή πνευματική σχέση μαζί του ήταν Νοέμβριος του 1966 όταν εγώ και ή οικογένεια μου μπήκαμε κάτω από το πετραχήλι του... .

Βρισκόμενος πια στο δειλινό της ζωής μου, στύβω το σφουγγάρι των εμπειριών μου και κρίνω, (κρίση απόλυτα προσωπική και υποκειμενική), ότι ως αξιολογότερη πλευρά της πολύπλευρης αυτής θεοφιλούς μορφής, πού αξίζει να τονισθεί ιδιαίτερα, είναι ό θερμός κατά Θεό έρως του προς την αφάνεια. Ακούγεται παράξενα. Ίσως αυτό θα ταίριαζε σε έναν μοναχό - αναχωρητή και όχι σε μια πληθωρική προσωπικότητα, έναν άγαμο φιλομόναχο κληρικό, πού δεν έλαβε όμως μοναχική κουρά, επιλέγοντας να μείνει στον κόσμο και να υπηρετήσει το λαό του Θεού. Προφανώς, αναφέρομαι στο φρόνημα του ανδρός και όχι στη μορφή της διακονίας του στον αγρό του Κυρίου. Και θεωρώ αυτήν του την πλευρά άξια να τονισθεί, γιατί έχω θρηνήσει πολλά πρόσωπα, πού γνώρισα, κληρικούς και λαϊκούς, προικισμένα με χαρίσματα σπάνια και προϋποθέσεις πνευματικές, πού έλαμπαν στην αρχή της πορείας τους στην κατά Χριστό ζωή, να κρημνίζονται από τον ουρανό στη γή αλλοτριωμένοι, εξ αιτίας της δίψας για προβολή και ανάδειξη, την οποία άφησαν ανεξέλεγκτη μέσα τους να θεριέψει... . Καλύτερα όμως να μιλήσουν τα γεγονότα

Το χρόνο ακριβώς της χειροτονίας του σε πρεσβύτερο (1961), ό Γέροντας επιμελήθηκε την έκδοση τιμητικού τόμου για μια αγία ιερατική μορφή, πού ένα χρόνο πριν είχε μεσαστεί στους ουρανούς. Μια μορφή, πού λάμπρυνε πνευματικά την τοπική Εκκλησία των Αθηνών τις τραγικές δεκαετίες μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για τον μακαριστό Αρχιμανδρίτη π. Σπυρίδωνα Σγουρόπουλλο. Ό π. Έπιφάνιος έκρινε ως αξιολογότερο εγκωμιαστικό χαρακτηρισμό της πολυδιάστατης μορφής του εκλιπόντος, κάτι, πού, φαίνεται, έκρουσε μέσα του ευαίσθητες χορδές- κάτω από το όνομα του τιμώμενου έγραψε: «Ό αφανής Πρεσβύτερος». Στον πρόλογο δε του τόμου γράφει ότι ό τιμώμενος άνηκε στην κατηγορία των προσώπων εκείνων, πού δεν περιβάλλονται «αξιωμάτων πορφύραν και βύσσον, αρχιερατικούς μανδύας ή ακαδημαϊκός τηβέννους, αλλά της άφανείας και της άσημότητος την ταπεινήν πλήν θεοΰφαντον στολήν        

 Εν τοις χαλεποίς τούτοις καιροίς καθ' ους ή Εκκλησία ... πανταχόθεν δέχεται βέλη ήκονημένα.., ιδία δε παρ' αναξίων και σκανδαλοποιών λειτουργών του εαυτής Θυσιαστηρίου, ή προβολή ιερατικών αναστημάτων, δοξασάντων, ει και αφανώς, την εαυτών διακονία, και καθήκον αποτελεί και υπηρεσία σημαντική προς Αυτήν συνίστησι». Και προσθέτει την ευχή: «Είθε το παράδειγμα του αφανούς, άλλ' αληθινού Λευΐτου, να εμπνεύσει πολλάς ψυχάς, ιδία διακονούσας το ιερόν Θυσιαστήριο».

Δεν θα έλεγα ότι αυτό το «παράδειγμα του αφανούς, άλλ' αληθινού Λευΐτου» ενέπνευσε το μακαριστό μας Γέροντα, σίγουρα όμως αναμόχλευσε και υποδαύλισε τον φλογερό προϋπάρχοντα έρωτα του προς την αθόρυβη και αφανή διακονία Στην εποχή εκείνη της πρώιμης ιερατικής του σταδιοδρομίας τοποθετείται ένα γεγονός, πού μάς διηγήθηκε πολύ αργότερα Γενικώς απέφευγε τα πανηγύρια Έτυχε όμως μια φορά να παρευρεθεί στον εσπερινό σε κεντρικό ναό της Καλαμάτας, πού πανηγύριζε. Ήταν εκεί ό οικείος Επίσκοπος και πολλοί κληρικοί. Οι περισσότεροι λάβαιναν μέρος στην τελετή. 

Ό Γέροντας δεν ήταν μεταξύ αυτών. Ήταν μαζί με λίγους ακόμα, πού δεν λάβαιναν μέρος, στο Ιερό και προσευχόταν. Ήρθε ή ώρα της περιφοράς της εικόνας με τη συνήθη διάταξη της πομπής. Πίσω από το Δεσπότη, μεταξύ των επισήμων, πήγαιναν οι κληρικοί, πού δεν είχαν λάβει μέρος, και μεταξύ αυτών ό νέος τότε π. Έπιφάνιος. «Δεν είχαμε προχωρήσει πολύ στην πλατεία», μάς είχε διηγηθεί, «και ένιωσα αφόρητα Εγώ μεταξύ των επισήμων; Και όλα τα μάτια του κόσμου πάνω μας! Ένοιωθα το αίμα μου να ανεβαίνει στο κεφάλι! Πήρα αμέσως την απόφαση. Ξέμεινα πίσω, χώθηκα στο πλήθος και γύρισα στο Ιερό περιμένοντας τη λιτανεία να επιστρέψει».

Ό ένθεος αυτός έρως προς την αφανή, πλην έμπονη, ποιμαντική διακονία δεν ήταν για το Γέροντα ένας νεανικός ενθουσιασμός. Αργότερα, σε πλήρη ωριμότητα, συντάσσει την περίφημη εξομολογητική «απολογία» του, αποκρούοντας τις εναντίον του κριτικές, ότι είχε βλάψει την Εκκλησία με την άρνηση του να γίνει Επίσκοπος. (Το κείμενο αυτό, όσο ζούσε ό Γέροντας, ήταν γνωστό σε μικρό αριθμό πνευματικών του παιδιών, προς χάρη των οποίων και το είχε συντάξει- αποσκοπούσε στο να ειρηνεύσει κάποιους λογισμούς τους, πού οι περιρρέουσες κριτικές ήταν πιθανόν να είχαν προκαλέσει. Είχε απαγορεύσει να γίνει ευρύτερα γνωστό. Δημοσιεύτηκε 10 χρόνια μετά την κοίμηση του. (Βλ. «Εξομολόγηση και Απολογία», Έκδ. «Τροχαλία» 1999).

 Σ' αυτήν λοιπόν την «απολογία» αναφέρει κάπου: «... . εκ χαρακτήρας και «ψυχοσυνθέσεως» ήσθανόμην άπέχθειαν προς την προβολήν και την έπίδειξιν, τούς θορύβους και τάς τυμπανοκρουσίας, και έρρεπον προς την μόνωσιν και την άφάνειαν... Το περιθώριον, ή σκιά, ή «γωνία», το «κάτω κεΐσθαι», με είλκυον ως μαγνήτης• ό θόρυβος, ή προβολή, τα χειροκροτήματα, ή «οχλοβοή», ζητωκραυγαί, ή έπισημότης, τα «μεγαλεία», το «πρωτόκολλον», αι ύψηλαί καθέδραι, επισκοπικοί ή άλλαι, με απωθούν «άρρήτω βία» και μού δημιούργουν «ψυχική αλλεργία»...».

Σε κάποια από τα πνευματικοπαίδια του το παράδειγμα του είχε γίνει Ιδανικό ζωής. (Δυστυχώς όχι σε όλους μας). Μεταξύ των πρώτων ήταν ένας αγαπητός πνευματικός αδελφός. Θα αναφερθώ στη περίπτωση του γιατί αποκαλύπτει τη βαθειά συγγένεια της βιωματικής διδασκαλίας του π. Έπιφανίου, για το θέμα πού μάς απασχολεί, με εκείνη μιας άλλης μορφής, πού αγλάισε την Εκκλησία μας τον 20 αιώνα, του μακαριστού αγιορείτη Γέροντα π. Παίσιου.

 Ό φίλος μου είχε πάει για ανώτερες σπουδές στο εξωτερικό. Όταν τις ολοκλήρωσε με επιτυχία, τον είχα ρωτήσει: «Τί σκοπεύεις να κάνεις γυρίζοντας στην Ελλάδα;» Η απάντηση του κοφτή: «Να θαφτώ». Το είπε, αλλά δεν έπαψε να τον τσιμπάει μέσα του αυτό, πού λέμε συνήθως «αξιοποίηση των σπουδών». Τα λέγαμε συχνά. Ταχτοποιήθηκε επαγγελματικά και όπως όλοι μας επιζητούσε και αυτός να συναντά Γεροντάδες. 

Μού είχε διηγηθεί, λοιπόν, ότι σε μια συνάντηση του με τον π. Παίσιο, χωρίς να θέσει αυτός θέμα, του είπε ό διορατικός Γέροντας: «Εσύ να κρυφτείς, και άσε το Θεό να σε προδώσει». Χαριτωμένη μεταφορά από το «κρυφτό», το παιδικό παιχνίδι, όπου, καμιά φορά, ό μικρός «ζαβολιάρης» της παρέας, όταν του έλθει ή όρεξη να χαλάσει το παιγνίδι, «μαρτυράει» σ' αυτόν, πού τα «φυλάει», πού είναι κρυμμένο κάποιο από τα παιδιά

Είθε ό καλός μας Θεός να «προδώσει» και να φανερώσει στην Εκκλησία του, (αλλά και στην Πολιτεία), κρυμμένες θεοφιλείς ψυχές, έτοιμες να υπηρετήσουν το λαό Του, μένοντας στο φρόνημα «μανικοί εραστές» της αφάνειας, όπως οι παραπάνω μακαριστοί Γεροντάδες. Την ευχή τους να έχουμε... .

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ. ΑΡΙΘΜΟΣ 98. ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2012