ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012 . ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟ. 2

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ - ΕΥΛΟΓΙΑ ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012 . ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟ. 1

ΝΕΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012 . ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟ.

- -

Ο ΠΑΤΗΡ ΚΩΝ/ΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΣ ΣΕ ΣΥΝΕΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΑΛΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΙΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ..

ΓΕΡΩΝ ΙΩΑΚΕΙΜ. Η ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ANTONIE PLAMADEALA ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΤΟΥ SIBIU KAI ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟΥ ARDEAL, CRISANA, MARAMURES. (+1926- 2005). ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ.

  Η μοναξιά αλλά και η υπομονή και η ελπίδα του παραλύτου

«Πρέπει να προσέξουμε ακόμα ένα πράγμα από την ιστορία αυτού του παραλύτου. Πρέπει να προσέξουμε την ελπίδα αυτού... Ερχόταν πάντα εκεί. Έλπιζε πως καμία μέρα θα γίνει κάτι. Είχε μέσα του την πίστη για ένα θαύμα, μια δυνατή πίστη. Και να, μία μέρα Κάποιος ήρθε. Και ήρθε ιδιαίτερα για αυτόν. Και σας παρακαλώ να παρατηρείτε ούτε που τον έριξε στην κολυμβήθρα. Δεν το χρειάστηκε πια. Δεν περίμενε ούτε τον άγγελο. Του είπε μόνο· Έγειρε άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει(1ω. 5, 8) Γιατί αυτός που ήρθε ήταν ο Θεός. Ο Θεός μπορεί να λύσει τα προβλήματα και με έναν άλλο τρόπο, διαφορετικό από αυτό που σκεφτόμαστε εμείς ότι είναι δυνατόν. ... Έλεγε πως δεν έχει άνθρωπο. Είχε όμως Θεό, γιατί είχε πίστη και γιατί είχε ελπίδα,

-   Στην ομιλία για τον δαιμονισμένο στο Γαδάρα:

«Αν οι εκ Γαδαρηνοί είδαν πόση δύναμη έχει και αν είδαν ότι ήταν από το Θεό, τότε γιατί τον παρακάλεσαν να φύγει από τα όρια τους;

Μία από τις υποθέσεις θα ήταν ότι τον παρακάλεσαν να φύγει από τα όρια τους, γιατί δεν μπορούσαν να υποφέρουν το ασυνήθιστο. Δεν μπορούσαν να υποφέρουν το υπερφυσικό. Δεν μπορούσαν να υποφέρουν κάτι που υπερέβαινε τις συνήθειες τους, τη καθημερινή ζωή τους. Αν τέτοια υπερφυσικά πράγματα θα γινόταν μέρος κάθε μέρα, αυτό θα έκανε άνω κάτω όλη την ύπαρξη τους. Αυτοί δεν ήξεραν να ζουν, παρά στα όρια του φυσικού, με το οποίο είχαν συνηθίσει. Γι' αυτό τον παρακάλεσαν να φύγει από τα όρια τους. Ο Χριστός τους ενοχλούσε. Με έναν τέτοιο άνθρωπο όλες οι εκπλήξεις ήταν δυνατές. Τώρα είχαν χάσει μόνο τους χοίρους, αλλά ποιος ξέρει τι μπορεί να συμβεί πιο αργά!

Άρα τί θα κάναμε εμείς στη θέση τους; Νομίζω ότι και εμείς θα κάναμε το ίδιο. Και εμείς συνηθίζουμε να ζούμε στη φυσική ζωή, έτσι όπως είναι, στην καθημερινή ζωή μας. Ας φανταστούμε ότι θα έπρεπε να ζούμε σε μια ατμόσφαιρα υπερφυσικού κάθε μέρα, με γεγονότα που θα υπερέβαιναν διαρκώς την φυσική τάξη. Π.χ. ας φανταστούμε ότι διαρκώς κάποιος, ή ο ένας στον άλλο, θα μπορούσε να βλέπει μέσα στη ψυχή μας. Θα ήταν εύκολο για μας; Θα το υποφέραμε εύκολα;... Το ίδιο ήταν και αυτοί- δεν είχαν την δύναμη να υποφέρουν το ασυνήθιστο».

Ομιλία για τη αμαρτωλή γυναίκα (Λου. 7, 37-50)

«Η γυναίκα αυτή ήταν αμαρτωλή. Τώρα έκλαιγε τις αμαρτίες της. Ένιωθε στο Χριστό το πρόσωπο που είχε την εξουσία να συγχωρήσει. Και δεν ξεγελιόταν. ... Η μετάνοια είχε ανοίξει τα μάτια για να αγαπά περισσότερο από πριν. Η μετάνοια την είχε αλλάξει. Είχε καρποφορήσει μέσα της την αγάπη. Ο Ιησούς την συγχωράει, γιατί κατάλαβε την καινούρια της μορφή της αγάπης, μια αγάπη καινή, γενναιόδωρη, θυσιαστική, με π6χρρησία, πλήρη, μεγάλη όπως ήταν και οι αμαρτίες της. άφέωνται αι άμαρτίαι αυτής αί πολλαί, ότι ήγάπησεν πολύ... Ο Ιησούς εκτιμά τα δάκρυα της μετανοίας της, αλλά την συγχωράει γιατί, εγκαταλείποντας μέσα στη καρδιά της τις αμαρτίες, τώρα αγαπούσε. Την συγχωράει γιατί αγαπούσε. Η μετάνοια είχε γεννήσει αγάπη μέσα αυτής. Για τους καρπούς της μετανοίας την συγχωράει. Διότι, αν μετανιώνουμε, αλλά μένουμε στείροι, ξυροί, εγωιστές, δεν αποκτάμε τίποτα μεγάλο. Η μετάνοια πρέπει να μας κάνει να γινόμαστε καινοί άνθρωποι, ώστε οι γύρω μας να δούνε πως έχουμε γίνει πιο αγαθοί.

Ομιλία για τον παράλυτο του Βηθέζδα (Ιω. 5, 7)

«Κανείς δεν βρέθηκε τόσα χρονιά κινούμενος από φιλανθρωπία προς αυτόν ή από κάποιο άλλο συναίσθημα, για να προσπαθήσει να το ρίξει στη κολυμβήθρα. Ο άνθρωπος ήταν εντελώς μόνος, βρισκόταν σε μια τέλεια μοναξιά και απομόνωση. Τον είχαν αφήσει μόνον με το εαυτό του. Και προσέξτε πόσο κακό είναι ναι σε αφήσουν όλοι. Να μην έχει άλλον άνθρωπο! Να μην έχει ένα φίλο. Να μην έχει κάποιον κοντά του.

Ο Σωτήρας μας ήρθε αυτό το πράγμα να διορθώσει. Ήρθε να διακηρύξει τον Εαυτό του ως τον άνθρωπο που χρειαζόταν ο παράλυτος και δεν τον έβρισκε. Ήρθε για να δώσει το παράδειγμα σε όλους εμάς. Να είμαστε άνθρωποι που βοηθούν. Να είμαστε άνθρωποι που αφιερώνονται στους άλλους. Να είμαστε άνθρωποι που παλεύουν εναντίο στην απομόνωση όπου έβρισκε ο πλησίον και που παλεύουν αντί της μοναξιάς. Ρώτησαν κάποιον ποτέ· ποια είναι ή χειρότερη κατάσταση για ένα άνθρωπο; Η απάντηση ήταν μία- η μοναξιά.

Το ευαγγέλιο τούτο είναι το ευαγγέλιο της κοινωνίας. Μας διδάσκει πώς να συμπεριφερθούμε ο ένας απέναντι τον άλλο, να ζούμε σαν αδέλφια, να μην αφήνουμε κανέναν μέσα στην απομόνωση, να μην αφήνουμε κανέναν όπως εκείνοι άφησαν αυτόν τον παράλυτη αυτό, ο οποίος για 38 χρόνια δεν βρήκε άνθρωπο που να τον βοηθήσει».

Ομιλία στο ευαγγέλιο των δαιμονισμένων στα Γαδαρά 

«... ελευθερία είχε και ο διάβολος. Αλλά ελευθερία είχε και ο άνθρωπος. Και ο δαίμονας του την είχε ακυρώσει. Τον κατείχε. Δηλαδή κυριαρχούσε πάνω του, του περιόριζε τη δική του ελευθερία. Ο άνθρωπος δεν είχε πια την δύναμη να εκφράσει τον εαυτό του. Ο δαίμονας την είχε και τώρα ζητούσε τα δικαιώματα του εν ονόματι της ελευθερίας. Αλλά ο Ιησούς δεν συμφώνησε μαζί του. Τι σοι και εμοί, τι πρόβλημα έχεις με εμένα; Το πρόβλημα ήταν ότι ο δαίμονας, ασκώντας την ελευθερία του, είχε ακυρώσει την ελευθερία του ανθρώπου. Ο Ιησούς επεμβαίνει μέσα στη ελευθερία του δαίμονα για να αποκαταστήσει τη πλήρη δύναμη του δαιμονισμένου, ώστε να χρησιμοποιεί τις δικές του δυνάμεις, τις δικές του ιδιότητες, τη δική του ελευθερία».

Ομιλία στη περικοπή της χήρας του Ναίν (Λκ. 7,11-16)

«Η χήρα του Ναϊν δεν είπε προς τον Σωτήρα ούτε ένα λόγο. Δεν το παρακάλεσε καθόλου. Τί να τον παρακαλέσει; Αυτή ήταν κλειστή στο πόνο της. (...) Η γυναίκα αυτή έχει την συμπάθεια των συνάδελφων της (ο ευαγγελιστής σημειώνει ότι όχλος πολύς την συνόδευε). Άρα δεν ήταν δυνατόν να μην προσελκύσει και την συμπάθεια του Ιησού»

Ομιλία στο ευαγγέλιο με το Ζακχαίο

Ο Ζακχαίος έγινε προσήλυτος του Ιησού, αν μπορούμε να πούμε έτσι. Άφησε το εαυτό του να νικηθεί από αγάπη. Από μια αγάπη με την οποία δεν ήταν συνηθισμένο οποία δεν του είχε δοθεί ποτέ από κανέναν. Είδε πώς κανείς δεν συμπεριφέρθηκε ποτέ έτσι σε αυτόν. Και κατάλαβε ότι δεν ήταν άξιος για μια τέτοια συμπεριφορά, αλλά του ήρθε δωρεάν. Κατάλαβε πως ο Ιησούς ήταν διαφορετικός και ότι έχει διακινδυνεύσει τα πάντα για αυτόν. Γιατί ο Ιησούς δεν έδινε σημασία πως όλοι διαμαρτυρόταν και ο Ζακχαίος ακουγόταν»

Ομιλία στη θεράπευση του τυφλού από Ιεριχώ (Μαρ 10, 46-52).

«Πρέπει να παρατηρήσουμε την πίστη του τυφλού στον Κύριο ως Μεσσία, διότι τον ονομάζει   Ιησούς, Υιός του Δαυίδ. Επομένως ο τυφλός ήξερε με ποιον καταπιάνεται. Είχε ακούσει για αυτόν. Ήταν σαν τον περίμενε (...) Στα βάθη της διανοίας αυτού πρέπει να τον περίμενε από πολύ καιρό.

Ο τυφλός βρισκόταν σε ένα μεσσιανικό καιρό. Από αυτό τον καιρό, από αυτή την πραγματικότητα απευθύνθηκε απελπισμένα προς τον Ιησού, με το φόβο ότι υπάρχει η πιθανότητα να παρέλθει αυτός ο χρόνος, χωρίς να αγγίξει και αυτόν μέσα του με τις ευλογίες του. Γι'αυτό ζήτησε με πίστη να κάνει το μεγάλο του θαύμα και σ' αυτόν. Όχι να του δώσει κανένα δηνάριο ή κάτι να φάει. Τί αξία είχαν πια όλα αυτά;»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΟΜΙΛΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ.

ΚΑΤΑ ΤΟ Β ΜΕΣΩ ΤΟΥ 20 ΑΙΩΝΑ.

PREDA IONEL SABINΤ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Περεσβέτ & Οσλιάμπια

Η περίφημη μάχη του Κουλίκοβο, στον ποταμό Ντόν. Επεξεργασία: Ενορία Ι.Ν.Κοιμήσεως της Θεοτόκου, 40 Εκκλησιών, Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Ομιλητής: Αρχιμ. Νεκτάριος Αντωνόπουλος Ηγουμ. Ι.Μ. Σαγματά Θέμα: Η Αγάπη ως Κινητήριος Δύναμη στη Ζωή

14/11/2012

http://www.xeen-fos.gr/indexgr.php?p=p_206&sName=Video5

" Όσιος γέρων Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης. Ο πλησίον …Εγώ"Η ομιλία της Γερόντισσας Αικατερίνας, καθηγουμένης της Ι.Μ. Οσίου Εφραίμ του Σύρου Κονταριώτισσας στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνη

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΚΟΡΙΤΙΣΙΑ

Ευλογημένα κορίτσια

Το φιλμ «Lucky Girls» («Ευλογημένα Κορίτσια») γυρίστηκε τον Ιανουάριο του 2009 με σκοπό την ευαισθητοποίηση και την εξεύρεση πόρων για τις ανάγκες του Ορφανοτροφείου Θηλέων της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Καλκούτα της Ινδίας. Είναι ένα φίλμ 16 λεπτών που παρουσιάζει τον αγώνα των μικρών κοριτσιών της Ινδίας και καταγράφει τις συγκινητικές ιστορίες και τα όνειρα των κοριτσιών του ορφανοτροφείου. Το φιλμ αυτό, που μιλάει στις καρδιές όσων το βλέπουν, μας προσκαλεί στο να αισθανθούμε και να αφουγκραστούμε τη ζωή αυτών των παιδιών. Το γύρισμα και η παραγωγή του έγινε από εθελοντές της Αμερικής με τις ευλογίες της συνιδρύτριας του ορφανοτροφείου Αδελφής Νεκταρίας.

www.theluckygirlsmovie.com/film

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ.ΓΕΡΩΝ ΑΝΤΥΠΑΣ. ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΝΤΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΦΟΡΟΥ.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΣΑΣ ΣΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 21/11/2012 ΣΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ .ΟΜΙΛΕΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΗΡΑΣ ΚΑΙ ΑΜΟΡΓΟΥ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ Κ.Κ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ..

ΟΜΙΛΕΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΗΡΑΣ ΚΑΙ ΑΜΟΡΓΟΥ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ Κ.Κ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ..

Κομποσχοίνι (The Holy Prayer)

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

Στην αρχή της νηστείας των Χριστουγέννων γιορτάζουμε τα Εισόδια της Θεοτόκου στο Ναό. Ο ναός είναι ο οίκος του Θεού, είναι ο τόπος που ανήκει μόνο στο Θεό, όπου δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε σκέψεις, ούτε αισθήματα, ούτε επιθυμίες που δεν συμπίπτουν με το θέλημα του Θεού. Και λοιπόν η Αγνή Παρθένα, η Θεοτόκος, εισάγεται - όταν ήταν ακόμα ένα μικρό κορίτσι -  στο Ναό του Κυρίου, δηλαδή μπαίνει σ΄εκείνη τη σφαίρα που δεν υπάρχει εκτός από το Θεό και τη σοφία Του,  τίποτα άλλο. Εμβαθύνει στο να προσεύχεται. Στέκεται μπροστά στο Θεό το Ζώντα. Αφοσιώνεται στις άγιες εργασίες των γυναικών που μπορεί να εκφράζουν – μόνο αν η καρδιά του ανθρώπου είναι ευαίσθητη και καθαρή – τόση αγάπη και φροντίδα.

Και αφοσιωμένη σ΄ αυτή την ατμόσφαιρα της παρουσίας του Θεού και της προσκύνησης από τον άνθρωπο, μεγαλώνει και φτάνει - περνώντας τα χρόνια – στην τέλειά της ωριμότητα. Και όταν παρουσιάστηκε μπροστά της ο μεγάλος Αρχάγγελος του Ευαγγελισμού, διακηρύττοντάς της, ότι θα γεννήσει με ένα μυστηριώδη και ανεξήγητο τρόπο τον Κύριο, υπακούει χωρίς αντίρρηση, γεμάτη ευσέβεια, ταπεινοφροσύνη και υπακοή: Είμαι μια δούλη του Κυρίου, ας γίνει το θέλημά Του.

Κατά την διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, ολότελα βυθισμένη στα μυστήρια του Θεού, στο μυστήριο της αγάπης, κατέστη ικανή να γίνει Εκείνη, μέσω της οποίας η αγάπη που μεταμορφώνει τα πάντα και θυσιάζεται στο Σταυρό, μπαίνει μέσα στον κόσμο.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέει, ότι η ενσάρκωση του Υιού του Θεού δεν θα ήτανε δυνατή  ούτε χωρίς την συμφωνία της επίγειας Μητέρας Του ούτε χωρίς το θέλημα του Πατέρα του στον Ουρανό. Υπακούοντας ολότελα στο θέλημα του Θεού, αφοσιωμένη ολότελα στο μυστήριο του να Τον αγαπάει και, μέσα από Αυτόν, όλον τον κόσμο Του, κατέστη ικανή να εκφράσει το όνομα του Θεού, εκείνο το άγιο και μυστηριώδες όνομα, που ομοιάζει στην προσωπικότητά Του, με όλες τις σκέψεις της, με όλη την καρδιά της, με όλη τη θέλησή της και με όλο το κορμί της. Και έτσι ο Λόγος μπορούσε να γίνει σαρξ και γι΄αυτό με τόση ευσέβεια εκτιμούν την ανυπέρβλητη αγιότητα της Θεοτόκου.

Όχι τυχαία η Εκκλησία αποφάσισε να μας θυμίζει τα Εισόδια της Θεοτόκου στην αρχή του δρόμου μας προς την συνάντηση της Γεννήσεως του Χριστού, της ενσάρκωσης του Υιού του Θεού. Η γιορτή σήμερα είναι μια πρόσκληση να ετοιμαστούμε κι εμείς όπως πρέπει, να βυθιστούμε, να καθαρίσουμε την καρδιά μας, να αγιάσουμε τις σκέψεις και τη σάρκα μας, αλλάζοντας την θέλησή μας, ώστε, η αιώνια ζωή που μας έδειξε ο Χριστός, να μπορεί να γεννηθεί μέσα μας. Ώστε εμείς, βυθισμένοι στο θάνατό Του και αναστημένοι μέσα από την Ανάστασή Του τη μέρα της βάφτισής μας, πραγματικά μπορούμε να ταυτιστούμε με Αυτόν, να  ενωθούμε με Αυτόν, όπως τα μέλη του σώματος είναι ενωμένα μεταξύ τους, όπως το σώμα αποτελεί ένα ολόκληρο σύνολο με το κεφάλι.

Η Θεοτόκος γέννησε στον κόσμο το δημιουργικό Λόγο και την ενσαρκωμένη Αγάπη. Και μας δόθηκε η δυνατότητα να ενωθούμε με το Θεό – έτσι, με έναν μυστηριώδη τρόπο - μέσα από τις προσευχές και μια ζωή σύμφωνη με το Ευαγγέλιο, μέσα από την αγάπη στο Θεό και τον πλησίον μας, μέσα από το να αποστρεφόμαστε τον εγωισμό μας για να αφοσιωθούμε στο Θεό και στον πλησίον μας, ώστε να αναστηθούμε κι εμείς μαζί με και μέσα στον Χριστό.

Μπροστά μας βρίσκεται ο δρόμος. Ας τον περάσουμε, όχι μόνο απλά προσδοκώντας ένα θαύμα στο τέλος του, αλλά ας συμμετέχουμε σ΄αυτόν με όλη τη ζωή  και όλη την δημιουργικότητά μας, για να γεννηθεί ο Χριστός και μαζί Του, μέσα μας, καινούργια και χαρούμενη αγάπη, που υπερνικάει τα πάντα, και οδηγεί στην αιώνια ζωή!

Αμήν

http://www.bogoslov.ru/greek/text/2965961.html

ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η Εκκλησία δεν είναι κάποιο καταφύγιο που μας απομονώνει από τον κόσμο για να μας προφυλάξει από αυτόν, αλλά ένα σχολείο που μας προετοιμάζει και μας αποστέλλει για να κηρύξουμε στον κόσμο. Η Θεία Λειτουργία αρχίζει με τη είσοδο στη Βασιλεία: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός....» και τελειώνει με τη έξοδο προς τον κόσμο: «εν ειρήνη προέλθωμε»!

 Η στάση μας απέναντι του Κόσμου δεν είναι ο φόβος ούτε  η ανασφάλεια ούτε η  περιφρόνηση ή αναχώρηση ,  αλλά η  ευθύνη.

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Η παραβολή του άφρονα πλουσίου (Λουκ. 12, 16-21) Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

Στο τέλος του το σημερινό Ευαγγέλιο μας προειδοποιεί για κάτι που θα μπορούσαμε να το έχουμε στο μυαλό μας πάντα: Ότι μας περιμένει ο θάνατος και πολλά από αυτά που κάνουμε θα εξαφανιστούν ως κάτι άχρηστο και παροδικό.

Άραγε η προειδοποίηση του Χριστού, ότι ο θάνατος περιμένει τον καθένα από μας, θέλει να μας  τρομάξει ή να χάσουμε τη δημιουργικότητα και τις δυνάμεις μας? Όχι! Το αντίθετο! Οι πατέρες έλεγαν: Να θυμάσαι συνέχεια τον θάνατο! Όχι με αυτή την έννοια, ότι πρέπει να φοβόμαστε τον θάνατο και να ζούμε σαν να βρισκόμαστε συνέχεια στη σκιά του, αλλά με την έννοια, ότι μόνο όταν συνειδητοποιούμε, ότι η ζωή είναι μικρή, ότι μπορεί να τελειώσει οποιαδήποτε στιγμή, μπορεί να δώσει σε κάθε στιγμή την υπαρξιακή σημασία της και σε όλη τη ζωή μια επίγνωση, ότι πρέπει να βιαστούμε να κάνουμε το καλό και να ζούμε με ένα τέτοιο τρόπο, ώστε η ζωή, οποτεδήποτε ο θάνατος μας πάρει, να λάμπει μέσα μας και μέσα από μας, κάθε στιγμή.   

Πώς θα ζούσαμε, με τί βάθος και εντατικότητα, αν το συνειδητοποιούσαμε συνέχεια, αν ξέραμε, ότι τα λόγια που λέω τώρα, μπορεί να είναι τα τελευταία. Πώς θα τα έλεγα και πώς θα τα ακούγατε! Αν συνειδητοποιούσαμε, ότι ο άνθρωπος, με τον οποίον επικοινωνούμε τώρα, θα μπορούσε να πεθάνει σε λίγα λεπτά, πώς θα φροντίζαμε για τα λόγια μας. Πώς θα θέλαμε οι πράξεις μας απέναντι του – όσο είμαστε ικανοί – να ήτανε γεμάτες αγάπη  και φροντίδα, να ήταν η κορυφή όλου του μεγαλείου που υπάρχει μεταξύ μας.

Συχνά δεν αισθανόμαστε καλά και δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τη ζωή μας. Ο λόγος είναι, ότι λέμε τόσο κενά, σάπια και νεκρά λόγια και κάνουμε τόσα πράγματα που δεν έχουν νόημα και που μας καίνε μετά σαν πληγές στην ψυχή μας. Ένας άλλος λόγος είναι, ότι ζούμε συχνά μόνο σε ουτοπίες, φανταζόμαστε τη ζωή μας που θα ζήσουμε κάποτε στο μέλλον, πότε θα πραγματοποιήσουμε τα σχέδιά μας. Αλλά δεν θα γίνει έτσι. Έρχεται ο θάνατος και τα σχέδια απομένουν σχέδια χωρίς να πραγματοποιηθούν. Τη ζωή μας την ζήσαμε πραγματικά, μόνο που τη λερώσαμε. Και απομένει μια θλίψη για τον άνθρωπο που θα μπορούσε να γίνει τόσο μεγαλοπρεπής, αλλά δείχτηκε τόσο μικρός και άθλιος.

Γι αυτό μιλάει το σημερινό Ευαγγέλιο. Όχι για να φοβόμαστε το θάνατο, αλλά για να καταλάβουμε, ότι επειδή μπορεί να ρθεί οποιαδήποτε στιγμή, κάθε στιγμή της ζωής μας πρέπει να είναι τέλεια, κάθε λέξη μας πρέπει να είναι γεμάτη ζωή και πνεύμα, ώστε να μπορεί να μπει στην αιωνιότητα. Όλα όσα κάνουμε πρέπει να είναι προς τον καθέναν από μας κάτι που δίνει ζωή και εκφράζει όλη την πληρότητα και όλο το βάθος και την δύναμη της αγάπης και της εκτίμησης που πρέπει να νιώθουμε για τον καθένα και για όλα.

Ας το σκεφτούμε αυτό! Αν γίνει έτσι, τότε όλες οι πράξεις και οι λέξεις μας αποκτούν το μεγαλείο της αιωνιότητας και θα λάμψουν στο φως της αιωνιότητας.

Αμήν

Η ΤΥΠΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ. ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ HLIE CLEOPA.

«Να ξέρετε, αδελφοί, ότι ο Χριστός γεννήθηκε σωματικώς μόνο μια φορά στη Βηθλεέμ, αλλά πνευματικά γεννάται συνεχώς στις καρδιές μας και στις ψυχές μας μέσω Εκκλησίας, διαμέσου προσευχής, διαμέσου της θείας Λειτουργίας και Ιερών Μυστηρίων. 

Επειδή το σπήλαιο του Βηθλεέμ μεταβλήθηκε σε αμέτρητα χριστιανικούς ναούς διασκορπισμένους σήμερον & όλο τον κόσμο. Η φάτνη στην οποία γεννήθηκε ο Χριστός αντικαταστάθηκε από τα ιερά θυσιαστήρια πάνω στα οποία τελείται η θεία Λειτουργία και όπου εξαγιάζεται το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου. Η Παρθένος Μαρία εικονίζει την Εκκλησία του νόμου της χάριτος, την οποία ίδρυσε ο Χριστός και την οποία αι πύλαι άδου ου κατίσχύσουσιν αυτής (Ματθ. 16,18). 

Ο Ιωσήφ απεικονίζει το παλαιό νόμο, ο οποίος δεν είχε την δύναμη να σώσει τους ανθρώπους. Οι μάγοι απεικονίζουν όλα τα έθνη της γης, τα οποία είναι καλεσμένα στην χριστιανική πίστη. Οι ποιμένες των προβάτων από το Βηθλεέμ εικονίζουν όλους τους ποιμένες της ορθόδοξης Εκκλησίας, τους επισκόπους, τους ιερείς και τους διακόνους, που ποιμαίνουν το ποίμνιο του Χριστού προς σωτηρία. Και τα δώρα που έφεραν οι μάγοι απεικονίζουν όλα τα καλά έργα που πρέπει να τα κάνουμε εμείς και να τα προσφέρουμε μπροστά στο Χριστό».

Όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει από το παράθεμα, υπάρχει και μία τυπολογία της Καινής Διαθήκης, η οποία αποκαλύπτεται τόσο μέσα στη Εκκλησία, μέσα στη ζωή της Εκκλησίας συνολικά, όσο και μέσα στη ζωή του κάθε πιστού. Τον ίδιο τρόπο ερμηνείας εφαρμόζει ο πατέρας Cleopa  και στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης.

«Το θυσιαστήριο που ο Ηλίας έφτιαξε πάνω στο βουνό του Καρμήλου προεικόνισε το θυσιαστήριο της χριστιανικής εκκλησίας, την οποία ίδρυσε ο Χριστός με την θυσία Του πάνω στη Γολγοθά. Έτσι οι δώδεκα πέτρες του θυσιαστηρίου συμβολίζουν τους δώδεκα Αποστόλους, οι οποίοι αποτελούν τα θεμέλια της Εκκλησίας. Τα ξύλα που ήταν πάνω από το θυσιαστηρίου συμβολίζουν το πλήθος των μαρτύρων που σφαγιάσθηκαν για το Ευαγγέλιο. Το μοσχάρι της θυσίας είναι ο Ίδιος Χριστός, ο οποίος θυσιάζεται πάνω στα ιερά βήματα των ιερών ναών στην ώρα της θείας Λειτουργία για τη σωτήρια του κόσμου.

 Το αυλάκι που έκανε γύρω από το θυσιαστήριο είναι το χωράφι αυτού του κόσμου, όπου σπείρετε ο σπόρος της διδασκαλίας της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Οι τέσσερεις κάδοι με τους οποίους χύνουν νερό πάνω στο θυσιαστήριο είναι οι τέσσερεις ευαγγελιστές. Τα τρία ποτίσματα δείχνουν τα τρία πρόσωπα της Παναγίας Τριάδος. Το νερό που γέμισε τα αυλάκια είναι η διδασκαλία του Ευαγγελίου και η φλόγα που κατέβηκε από τον ουρανό και χώνεψε το θυσιαστήριο και τη θυσία εικονίζει το πλήρωμα του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο αγιάζει, φωτίζει και ανακαινίζει τα πάντα».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΟΜΙΛΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ.

ΚΑΤΑ ΤΟ Β ΜΕΣΩ ΤΟΥ 20 ΑΙΩΝΑ.

PREDA IONEL SABINΤ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Πορίσματα Ε' Διορθόδοξης Συνάντησης του Δικτύου Πρωτοβουλιών Μελέτης Θρησκειών και Καταστροφικών Λατρειών, Νόβι Σαντ-Σερβίας, 24-27 Σεπτεμβρίου 2012

Νόβι Σάντ-Σερβία, 24-27 Σεπτεμβρίου 2012

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ-ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ-ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

http://www.ppu.org.cy/index.php/en/

"Η Κρίση Ταυτότητος στη σημερινή Τουρκία". 12-11-2012 Nικόλαος ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Ο μοναχός Γαβριήλ της Ι.Μ.Λογγοβάρδας 102 χρονών. ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΦΙΛΟΘΕΟ ΖΕΡΒΑΚΟ.

Βιβλικές ερμηνευτικές αρχές στις ομιλίες του πατέρα CLEOPA HLIE

Προϋποθέσεις μελέτης της Αγίας Γραφής

Στα κείμενα του ο π. CLEOPA υποστηρίζει ότι όλοι δεν πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να κατανοήσουν το βιβλικό κείμενο, διότι είναι απαραίτητα τα εξής:

α'. μία καλή γνώση των ιστορικών γεγονότων που περιέχει η Αγία Γραφή

β'. μία διαρκή αναφορά του ερμηνευτή στην πατερική παράδοση και

 γ'. μία βαθύτατη συνείδηση ότι η κατανόηση γίνεται εφικτή μόνο με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος . Διότι η Αγία Γραφή διαβάζετε με προσευχή, κατά την μαρτυρία του Οσίου Ισαάκ του Σύρου «Από τα λόγια των μυστηρίων που υπάρχουν στη Θεία Γραφή να μην πλησιάζεις χωρίς προσευχή, αλλά να ζητάς τη βοήθεια του Θεού».

 Και πάλι ο ίδιος λέγει «Να λογίζεις τη προσευχή σαν κλειδί των αληθινών νοημάτων που υπάρχουν στις θείες Γραφές»

Παρ' όλο ότι η ανάγνωση των Γραφών είναι μια υποχρέωση κάθε χριστιανού, δεν υποχρεώνονται όλοι να την ερμηνεύσουν ιδιαίτερα, όταν δεν έχουν ούτε την απαραίτητη γνώση ή την πνευματική δύναμη.

«Άρα, αδελφοί μου, μπορούν όλοι να απασχοληθούν με την ανάγνωση των Αγίων Γραφών; Ναι, μάλιστα! Αλλά μπορούν όλοι να κατανοήσουν τις Αγίες Γραφές; Όχι όντως. Και γιατί λέω αυτό το πράγμα; Γιατί μέσα στις Γραφές «υπάρχουν μερικά δυσνόητα σημεία τα οποία οι αμαθείς και ταλαντευόμενοι τα διαστρεβλώνουν. Το ίδιο κάνουν και με την υπόλοιπη Γραφή, με αποτέλεσμα να προκαλούν την καταστροφή τους, εν αίς δυσνόητα τίνα, ά οι αμαθείς και αστήρικτοι στρεβλούσιν ως και τας λοιπάς γραφάς προς την ιδίαν αυτών άπώλειαν...» (β' Πέτρου 3, 16). Επομένως πρέπει να ξέρουμε ότι όχι οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα ή την κλήση να Καταλάβει και να εξηγεί την Αγία Γραφή, αλλά μόνο η Εκκλησία διαμέσου των προσώπων στα οποία έχει εμπιστευθεί ο Θεός αυτή τη κλήση. Γιατί μέσα στη Εκκλησία δεν έχουν όλοι την ίδια κλήση και το ίδιο χάρισμα» .

Η ανάγνωση της Αγίας Γραφής είναι απαραίτητη και φέρει πολύ ωφέλεια για κάθε χριστιανό, γιατί «έχει το χάρισμα να συνενώνει (συγκεντρώνει) το μυαλό που πάντα διασκορπίζεται και περιπλανιέται από τα μάταια και άχρηστα πράγματα»  διότι «κατά δε τρόπον ή σάλπιγξ βοώσα έπισυνάγει τους στρατιώτας, ούτω και ει θείαι Γραφαι βοώσαι προς ημάς, έπισυνάγουσιν ημών τους λογισμούς εις φόβον Θεού. Και γάρ είσιν οι λογισμοί ημών δίκην στρατιωτών πολεμούντες προς τούς εχθρούς τού Βασιλέως» . «Αι θείαι Γραφαί διεγείρουσί σου την προθυμίαν εις τό αγαθόν, και άνδρίζουσί σε κατά τών παθών» .

Παρ' όλα αυτά υπάρχει μέσα στη απλή ανάγνωση της Αγίας Γραφής ένας μεγάλος πειρασμός, μια παγίδα, σε δύο στάδια•

α'. Το να βασίζεται κανείς χωρίς ένα «παιδαγωγό» περισσότερα στο μυαλό του και να αρχίσει να καυχιέται, πιστεύοντας ότι καταλαβαίνει το κείμενο που διάβασε, διότι «είναι υπερηφάνεια να μην ζητούμε νουθεσία όταν δεν ξέρουμε κάτι και δεν μπορούμε να καταλαβαίνουμε τη την Αγία Γραφή»  και

β'. Το δεύτερο στάδιο του πειρασμού, όταν διαβάζουμε την Αγία Γραφή, σημειώνει ο π.  CLEOPA  «έρχεται όταν κάποιος προσπαθεί να διερευνήσει τις Γραφές, χωρίς να έχει την κατάλληλη πνευματική ηλικία». «Μια τέτοια διερεύνηση προέρχεται από περηφάνια και, αν ο άνθρωπος δεν θα σταματήσει απ' αυτή, υποπίπτει στη μωρία, στη βλασφημία και στην αίρεση, κατά την μαρτυρία του οσίου Εφραίμ του Σύρου.

 Ο άγιος Μακάριος ο Μέγας δείχνει πως ένα είδος δαιμόνων ονομάζονται αρχικόνοι , και αυτοί είναι οι φιλόσοφοι και οι θεολόγοι της κόλασης . Αυτοί γνωρίζουν απ' έξω τις Γραφές και μπαίνουν στα μυαλά των υπερήφανων και ερευνητικών ανθρώπων, διδάσκοντας τους το κείμενο της Γραφής, όχι όμως την αλήθεια της Εκκλησίας του Χριστού- τους διδάσκουν μια διαστρεβλωμένη και αυθαίρετη αλήθεια, οδηγώντας τους στις αιρέσεις, όπως συνέβηκε με Αρειο, Μακεδόνιο, Νεστόριο, τον Ωριγένη και άλλους».

Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης λέει πως η Αγία Γραφή έχει κόκαλα, δηλαδή σκληρά χωρία, και κανείς απ' αυτούς τους οποίους έχουν δόντια γάλακτος στη κατανόηση τους, ας μην έχει το θάρρος να σπάσει τα κόκαλα της Γραφής, γιατί θα σπάσει τα παιδικά δόντια του μυαλού του και θα βρίσκει κίνδυνο αντί ωφέλεια . Η Αγία Γραφή είναι η πηγή χωρίς τέλος της σοφίας του Θεού και απ' αυτή τη πηγή καλό είναι να βγάλουμε από λίγο, για να χαλαρώσουμε την πνευματική μας δίψα.

Η Αγία Γραφή είναι πηγάδι, από το οποίο ο σοφός άνθρωπος βγάλει νερό με το «κουβά», παίρνει από το «κουβά» με τη κανάτα, από την κανάτα με το ποτήρι και έτσι, με μέτρο, πίνει και δεν προσπαθεί να ρουφήξει με μια φορά ολόκληρο το πηγάδι ή ολόκληρο το κουβά» , υπογραμμίζει ο π. CLEOPA

 «Η Αγία Γραφή είναι μια πνευματική θάλασσα χωρίς βυθό και κανείς απ' αυτούς που δεν ξέρουν να κολυμπούν μέσα στα πνευματικά νοήματα ας μην προσπαθεί να βυθισθεί μέσα σ' αυτή περισσότερο από τις δυνάμεις κατανόηση του, γιατί θα πνίγει και θα χαθεί ο εαυτό του» .

Από τα προηγούμενα μπορούμε να συμπεράνουμε κάποιες πολύ σημαντικές διαπιστώσεις για την ερμηνευτική προσέγγιση του π. CLEOPA η οποία βρίσκεται στη πατερική γραμμή.

α. Η ερμηνεία της Γραφής είναι μια συνεργία. Μόνον ο άνθρωπος, ο φωτισμένος από το Θεό, μόνο αυτός που έχει το άνωθεν χάρισμα μπορεί να ερμηνεύει τη Γραφή και να οικοδομεί τα άλλα μέλη της Εκκλησίας.

β. Η ερμηνεία γίνεται πάντοτε βαθμιαία, από το λίγο προς το πολύ, τόσο ως προς το κείμενο, όσο και ως προς την κατανόηση.

γ. Για να μπορεί κανείς να καταλαβαίνει την Αγία Γραφή χρειάζεται ένα πνευματικό οδηγό (παιδαγωγό), ο οποίος πρέπει ο ίδιος να γνωρίζει καλά την Αγία Γραφή, την Ιερά Παράδοση και τους ιερούς κανόνες.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΟΜΙΛΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ.

ΚΑΤΑ ΤΟ Β ΜΕΣΩ ΤΟΥ 20 ΑΙΩΝΑ.

PREDA IONEL SABINΤ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ....

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΜΕΝΕΣ ΒΙΒΛΙΚΕΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ Π.HLIE CLEOPE

Συχνά ο π. CLEOPE χρησιμοποιεί  διηγήσεις που στηρίζονται στα βιβλικά κείμενα αλλά και με πολλά πρόσθετα δικά του στοιχεία. Ο στόχος είναι να γίνει πιο κατανοητό το μήνυμα του Ευαγγελίου, το οποίο στις διηγήσεις αποτελείται βασικό στοιχείο με τη χρήση του διαλόγου, την ένταξη στις διηγήσεις τα δεδομένα της εποχής στο χρονογραφικό του πλαίσιο. Το φαινόμενο απαντά στην ορθόδοξη υμνογραφία, αλλά και σε όλη την ομιλητική παράδοση της Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία ο κήρυκας μπορεί να χρησιμοποιεί λογοτεχνικά μέσα (όπως π.χ. ο διάλογος) για να προσφέρει εναργέστερων τον βιβλικό λόγο.

Πολλές φορές, χρησιμοποιώντας αυτή την μέθοδο, ο ομιλητής παρουσιάζει σαν λόγια διάφορων χαρακτήρων της Γραφής φράσεις τις οποίες δεν υπάρχουν στο κείμενο και αυτός ο χαρακτήρας δεν τα είπε ποτέ. Αυτές οι καινούριες φράσεις επεκτείνουν το λόγο της Γραφής και φέρουν καινούρια νοήματα, που η Εκκλησία τα κράτησε στη παράδοση της.

Άλλωστε οι Πατέρες δίδαξαν ότι το Άγιο Πνεύμα που ενέπνευσε τους συγγραφείς της Αγίας Γραφής εμπνέει συνεχώς και τους ερμηνευτές Πατέρες για να οικοδομήσουν την Εκκλησία.

Στο γεγονός αυτό συμβάλλει η μεγάλη εξοικείωση του ομιλητή με το κείμενο της Γραφής και με τις πνευματικές εμπειρίες.

Για το θέμα της εν Αγίω Πνεύματι ερμηνείας των Ευαγγελίων από τον κήρυκα και της

Ερμηνεύοντας τη διήγηση της Μεταμόρφωσης, ο π.  CLEOPE τοποθετεί στο στόμα του Χριστού λόγια που Αυτός δεν θα έλεγε ποτέ ή λόγια τα οποία δεν αναγράφονται στα Ευαγγέλια, τα οποία εισάγει με την εξής φράση: «Χριστός όμως μυστικώς είπε στον Πέτρο- 'Άκου Πέτρο, εσύ σκέφτεσαι ακόμα ως άνθρωπος για Μένα. Πιστεύεις ότι Εγώ χρειάζομαι σκηνή να μένω εδώ, στο Θαβώρ; Θα σου δείξω όμως ποιος είμαι. Εγώ μπορώ να κάνω σκηνή από τα σύννεφα του ουρανού. Εγώ θα σκεπάζω όλο το βουνό του Θαβώρ σαν μια σκηνή από φωτεινό σύννεφο πλήρη από ακτίνες φωτός. Έτσι θα σου δείξω πως δεν χρειάζομαι ανθρώπινες σκηνές» .

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η λέξη κλειδί μυστικώς, η οποία πιθανόν να σημαίνει ότι το ιστορικό γεγονός, που περιγράφουν τα συνοπτικά Ευαγγέλια, περιέχει και άλλα στοιχεία τα οποία δεν έχουν διαφυλαχθεί στα Ευαγγέλια. Ωστόσο η απορία είναι από που γνωρίζει ο ομιλητής και το διηγείται.

Μία απάντηση, αν προχωρήσουμε βαθύτερα στο πνευματικό ερμηνευτικό επίπεδο, θα ήταν ότι το ιστορικό γεγονός έχει μέσα του στοιχειά σαν το σπερματικό λόγο  κάθε πράγματος, θείους λόγους τους οποίους ο άνθρωπος θα μάθει με τη κάθαρση και με την ενέργεια της χάρης του Αγίου Πνεύματος, για να προχωρήσει στη γνώση του Θεού.

Άλλη απάντηση είναι ότι όλα τα λόγια αυτά είναι ρητορικοί εκφραστικοί τρόποι, με τους οποίους ο ομιλητής θέλει να υπογραμμίσει κάτι από τη έννοια της εορτής ή να παρουσιάσει καλύτερα το πρόσωπο του Χριστού. Από που όμως προέρχεται το θάρρος του ομιλητή για να παρουσιάζει τα δικά του λόγια σαν ευαγγελικά λόγια, σαν κρύφια λόγια των χαρακτήρων της Γραφής;

Όλες αυτές οι απαντήσεις ισχύουν αν λάβουμε υπ' όψη τη σημασία της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος στην ερμηνευτική διαδικασία της Γραφής .

Ένα άλλο παράδειγμα είναι το εξής• «Αν θα ήταν να' ρθεί ο Άγιος Πρόδρομος επάνω στη γη, τί είδους λόγια άραγε θα μιλήσει προς εμάς, τους χριστιανούς; Θα καθόταν στο τραπέζι μαζί μας; Ή θα θαύμαζε τις ωραιότητες της φύσεως; Όχι. Νομίζω ότι θα μας μάλωνε για τις αμαρτίες μας. 

Διότι αν δεν μπόρεσε να αντέξει τη ανομία ενός μόνο ανθρώπου, πώς θα αντέχει τόσες ανομίες που γίνονται πάνω στη γη; Όλους θα μας μάλωνε με τα ίδια λόγια που τα είπε και τότε. Σ' αυτόν που κείται στις πορνείες θα τους έλεγε- Δεν σον επιτρέπεται να αφήσεις τη γυναίκα σου και να ζεις με άλλη, γιατί είσαι χριστιανός! 

Σ' έναν άλλο δεν είναι καλά να σκοτώσεις τον καρπό της κοιλίας σου, γιατί είστε καλεσμένοι να είσαι πατέρα και μητέρα παιδιών και όχι δολοφόνοι, όπως ο Ηρώδης! Σ' έναν άλλο πάλι θα έλεγε- Δεν είναι καλά να μεθάς, γιατί δεν θα μπορείς να εισέλθεις στη βασιλεία των ουρανών! Πρόσεξε, έχεις παιδιά και γυναίκα που πάσχουν από πείνα και δεν έχουν ρούχα! Καλύτερα να φέρεις τα χρήματα σου στο σπίτι. Στον άλλον θα του έλεγε- Να' σαι ευχαριστημένος με το μισθό σου, δεν είναι καλά να κλέψεις ξένη περιουσία και εκείνο για το οποίο κόπιασε άλλος! Δεν σου επιτρέπεται να παίρνεις το ψωμί των άλλων! Στο τεμπέλη θα του έλεγε- 

Πήγαινε πρώτα στη Εκκλησία, γιατί είσαι χριστιανός! Δεν σου επιτρέπεται να κοιμάσαι η να διασκεδάσεις, όταν τελείται η θεία Λειτουργία. Και έτσι θα μας δίδασκε όλους, θα μας επέπληττε, θα μας μάλωνε».

Όπως φαίνεται με σαφήνεια, όλες τις διδασκαλίες του Αγίου Πρόδομου - ακόμη και άλλες όμοιες με καινοδιαθηκικό πνεύμα - βρίσκονται σ' αυτά τα επεξεργασμένα λόγια, τα οποία ακολουθούν τη δομή της ευαγγελικής διήγησης (Λκ. 12-14). Αν και ξέρει καλά το ευαγγελικό κείμενο, ο π.  CLEOPA παίρνει το πνεύμα του κηρύγματος του Αγίου Προδρόμου και αναπλάθει - με τα δικά του λόγια και για τους συγκεκριμένους ανθρώπους της εποχής του - αυτό το χριστιανικό μήνυμα. Με αυτό τον τρόπο ο π. CLEOPA  κατορθώνει να μεταδώσει το μήνυμα του κηρύγματος του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στους απλούς ανθρώπους της εποχής του.

Απ' αυτά τα δύο παραδείγματα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το ωφέλιμο αυτής της μεθόδου είναι το ότι κατορθώνει να μεταδώσει το χριστιανικό μήνυμα και να ερμηνεύσει τη Γραφή με ένα ζωηρό και αποδεκτό τρόπο. Με αυτό τον τρόπο οι διδασκαλίες της Καινής Διαθήκης δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, αλλά γίνονται επίκαιρες και στο σήμερον του κοσμικού και λειτουργικού χρόνου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΟΜΙΛΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ.

ΚΑΤΑ ΤΟ Β ΜΕΣΩ ΤΟΥ 20 ΑΙΩΝΑ.

PREDA IONEL SABINΤ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Ο ΠΑΤΗΡ ΗΛΙE CLEOPA ΔΙΔΑΣΚΕΙ.....4

ΠΑΤΗΡ ΗΛΙΑ CLEOPE . Η ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ.

«Αδελφοί μου, αυτές οι διδασκαλίες είναι πολύ δύσκολες για κάποιους από σας, αλλά να ξέρετε ότι είναι προς την ωφέλεια μας, για να μάθουμε κάποια πράγματα περί της Αγίας Τριάδος. Ακούτε τί έλεγε ο Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής προς Θαλάσιον.

 Η γνώση της Αγίας Τριάδος είναι αγιασμό και θέωση για τους αγγέλους και τους ανθρώπους. Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε κάποια πράγματα περί της Αγίας Τριάδος, όσο είναι δυνατόν στον άνθρωπο να γνωρίσει.

Αλλά όσο και πιο πολύ θα μαθαίνουμε, δεν είναι αρκετά. Όλοι όμως είμαστε υποχρεωμένοι να μάθουμε κατά τις δυνατότητες μας περί της Αγίας Τριάδος».

Όπως προκύπτει από τον π. CLEOPA  η γνώση της διδασκαλίας της Εκκλησίας - και στο προκείμενο γνώση του τριαδολογικού δόγματος προσφέρει στον χριστιανό την απαραίτητη γνώση για να μπορεί να προσεύχεται. Αντίθετα, αν ο χριστιανός δεν γνωρίζει σε ποιο πνεύμα ανήκει και ποιος κατοικεί μέσα του, πώς και σε ποιόν θα απευθύνεται στις προσευχές του, ποιόν θα καλέσει με τα λόγια «έλθέ και εσκήνωσε εν ήμίν»;

Γι' αυτό το λόγο ο π. CLEOPA   ΗΛΙΑ  διδάσκει• «Ο χριστιανός είναι και πρέπει να είναι συνεχώς ναό της Αγίας Τριάδος. Ο Πατήρ κατοικεί ιδιαίτερα στο θέλημα, στη θέληση του ανθρώπου. Ο Ιησούς Χριστός ο Λόγος, εισέρχεται, αναπαύεται στο νου μας. Και το Πνεύμα το Άγιο - το οποίο δεχόμαστε μέσα μας με το μυστήριο του Βαπτίσματος, κατοικεί (αναπαύεται) στην καρδία μας» .

«Περί δε της Αγίας Τριάδος λέγει κάθε ενέργεια του τριαδικού Θεού που ενεργείται στον κόσμο, που ο Θεός Πατήρ την αρχίζει (εκ τού πατρός), ο Υιός την πραγματοποιεί (διά τού Υιού) και το Άγιο Πνεύμα την εκπληρώνει (εν τώ Αγίω Πνεύματι). Οι δε ενέργειες του αγίου Πνεύματος μέσα στο κόλπο της Τριάδος είναι τα εξής• διά τον Χριστού εισερχόμαστε προς τον Θεό Πατέρα, και διά τον Πνεύματος ενδυόμαστε στο Χριστό. Ο Χριστός είναι η θύρα προς τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιο είναι το κλειδί που ανοίγει, που ξεκλειδώνει αυτή την θύρα. Το Άγιο Πνεύμα ανοίγει τον Χριστό, επειδή ξεκλειδώνει για τον Θεό το νουν μας»

«Δύο είναι οι έξοδοι (οι πρόοδοι) του Πνεύματος, κατά την ορθόδοξη διδασκαλία. Μία ήταν η προ πάντων των αιώνων πρόοδος, με την εκπόρευση του εκ τού Πατρός (Ιω. 15, 26), η δεύτερη είναι η αποστολή του μέσα στον κόσμο από τον Υιό και η κάθοδος Του πάνω στους αγίους Αποστόλους εν μορφή γλωσσών ωσεί πυρός (Πρ. 2, 3)» .

Με αυτό τον τρόπο ο π. CLEOPA  φτάνει στο σημείο να μιλήσει στους πιστούς για τη καταφατική και αποφατική θεολογία , για τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει την οικονομία του Θεού, για τους κανόνες της Εκκλησίας κλπ. Όλα αυτά δεν είναι μόνο για τους θεολόγους, για την επιστημονική Θεολογία, αλλά είναι απαραίτητα πράγματα για όλους, γιατί είναι η πραγματικότητα της πνευματικής ζωής του κάθε άνθρωπου. Η άγνοια των δογματικών διδασκαλιών και των πνευματικών δογμάτων είναι η αιτία της αίρεσης και της διάλυσης προς τους αιρετικούς.

Το φαινόμενο των αιρέσεων ήταν ένα σοβαρό πρόβλημα κατά την εποχή του π. CLEOPA , όπως είναι και σήμερα. Έτσι εξηγείται η προσπάθεια του για να διασαφηνίζει τις διαφορές ανάμεσα στην ορθή πίστη και τις αιρέσεις, όπως μαρτυριέται από τη συχνότητα αυτού του φαινόμενου στα κηρύγματα του . Δεν υπάρχει ομιλία περίπου που να μην αναφέρετε στις σύγχρονες αιρέσεις. Αυτοί απειλούν την ενότητα της Εκκλησίας, είναι «αί πύλαι τού Άδη», «αυτοί που αρνούνται το Σταυρό, τους Αγίους, την Εκκλησία, την Παναγία, τα άγια Μυστήρια, τους ιερείς. Οι αιρετικοί εγκαταλείπουν την Εκκλησία, παρεξηγούν τα δόγματα της πίστεως και κηρύττουν έτερον ευαγγέλιο» . Οι σέκτες είναι ο καρκίνος της Εκκλησίας. Γεννιούνται από την υπερηφάνεια και ανυπακοή.

 Επειδή μόνο οι υπερήφανοι και οι ανυπάκουοι αποκόπτονται τη Εκκλησία, βλασφημούν την Παναγία, πετούν έξω από τα σπίτια τους τις εικόνες και το σταυρό, αρνούνται τα Άγια και μισούν τους ποιμένες που ο ίδιος Χριστός τους όρισε» .

Όλη η πτώση των σεκταριστών, κατά την γνώμη του π. Cleopa προέρχεται από την υπερηφάνεια και από την εμπιστοσύνη στο μυαλό τους περισσότερο από το Θεό. Είναι δαιμονισμένοι , γιατί η ενέργεια τους είναι να διαβάλλουν, να διαιρούν, να διασπούν, και απ' αυτούς οι περισσότεροι είναι ιδιαίτερα υπερήφανοι, «ώστε όλοι δημιουργούν αιρέσεις και σέκτες. Διότι τί άλλο είναι οι σεκταριστές παρά στασιαστές υπερήφανοι και ανυπάκουοι χριστιανοί, οι οποίοι δεν θέλουν πλέον να υπακούουν (υποτάσσονται) την Εκκλησία που ο ίδιος Χριστός την ίδρυσε, αλλά φτιάχνουν δικούς τους νόμους και δόγματα κατά το δοκούν τους. Όλοι αυτοί είναι μακριά από την υπακοή, είναι μακριά από τον Χριστό, μακριά από την Εκκλησία και τους Αγίους, και ερίζουν για τη Αγία Γραφή, την οποία εξηγούν κατά τη θέληση τους. 

Όποιος εκπίπτει όμως από την υπακοή και από την Εκκλησία, εκπίπτει και από το Θεό .

Κατά τη γνώμη του π. Cleopa, αυτά τα έργα των αιρετικών προεικονίστηκαν ποικιλοτρόπως στη Αγία Γραφή, τόσο στην Παλαιά Διαθήκη, όσο και στην Καινή.

«Ψευδοπροφήτες είναι όλοι που λένε ότι πιστεύουν στο Θεό και ιδρύουν σέκτες και αιρέσεις, ενώ έχουν πλανηθεί από τη αλήθεια. Αυτοί, κατά την μαρτυρία του Αγίου Ανδρέα Καισαρείας, προεικονίστηκαν από το μαύρο άλογο της Αποκαλύψεως (6, 5), πάνω στο οποίο κάθεται ο διάβολος και όλοι οι αρχηγοί των αιρετικών. Απεικονίζονται με μαύρο άλογο, γιατί έχουν το μυαλό τους μαυρισμένο από το διάβολο και ακόμη γιατί είναι μαύρη η κακή τους πίστη. 

Ο ζυγός αυτού που κάθεται στο μαύρο άλογο είναι ή Αγία και Ιερά Γραφή, την οποία όλοι οι αιρετικοί και σεκταριστές την εξηγούν κατά το διεφθαρμένο από το διάβολο μυαλό τους, διότι αυτοί καμία φορά προσθέτουν κάτι κατά την κακή τους γνώμη, και άλλες φορές αλλάζουν το νόημα των λόγων όπως τους βολεύει, για να υποστηρίζουν τη δική τους ψευδή πλάνη, χωρίς να οδηγούνται με το δίκαιο και άγιο ζυγό της αλήθειας που την διαγγέλλει η Αγία του Χριστού Εκκλησία. Αυτοί οι ψευδοπροφήτες που αλλοιώνουν το νόημα της Αγίας και Ιεράς Γραφής κατά  τη γνώμη τους, δεν θέλουν να μάθουν πως ο Θεός δεν αντέχει ούτε προσθήκη, ούτε αφαίρεση, όπως ο Ίδιος ορίζει: «ου προσθήστε προς το ρήμα ο εγώ εντέλλομαι υμίν και ουκ αφελείτε απ' αυτόν φυλάσσεσθε τας εντολάς κυρίου του θεού υμών όσα εγώ εντέλλομαι υμίν σήμερον (Δευ. 4, 2• 12, 32• 30, 6• Αποκ. 22,18-19)» .

Την ίδια μοίρα με τους ψευδοπροφήτες της Παλαιάς Διαθήκης - και ο π.  Cleopa παραπέμπει πολλές φορές στις μέρες του προφήτου Ηλία (Βασιλειών Γ', 18) - θα έχουν όλοι οι άνθρωποι που θα κάνουν τις ίδιες κακίες.

«Να, η μοίρα των ψευδοπροφητών και ψευδοδιδασκάλων, οι οποίοι στις μέρες μας προσπαθούν να ελκύσουν τους πιστούς, να τους αποκόψουν από τη Εκκλησιά, από την Παράδοση, από τις εικόνες, από την Παναγία, από τα Ιερά Μυστήρια, από την Ορθοδοξία και από ότι έχουμε εμείς πιο αγαπημένο σ' αυτό τον κόσμο, παρεξηγώντας το Ιερό Ευαγγέλιο κατά το μυαλό τους. Να μην τους ακούστε ούτε να τους δεχθείτε στα σπίτια σας ούτε να πηγαίνετε στις συναθροίσεις τους, για να μην σας απατούν και να έλθει πάνω σας η τιμωρία του Θεού» .

Επομένως, κατά τον π. Cleopa, πρέπει να καταλαβαίνουμε ορθώς την Αγία Γραφή, γιατί αυτή περιέχει την αλήθεια και, αν δεν ερμηνεύεται σωστά, μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλη πλάνη. Γι' αυτό το λόγο ο μακαριστός γέροντας επιμένει και μάχεται για τα πολύ πρακτικά θέματα της πίστεως, τα οποία οι αιρετικοί προβάλλουν στους χριστιανούς και δείχνει πόσο λανθασμένα μπορεί κανείς να κατανοήσει τη Γραφή κατά την μέθοδο τους.

 Στο παράθεμα που ακολουθεί ο π. Cleopa εξηγεί με σαφήνεια ένα χωρίο της Αγίας Γραφής (Ματθ. 24, 20), το οποίο οι προτεστάντες χρησιμοποίησαν σαν γραφικό επιχείρημα για το πρόβλημα του Σαββάτου και της Κυριακής, πρόβλημα που προέκυψε από τη συνάντηση των ορθοδόξων με τους προτεστάντες.

«Μήπως κανείς θα έλεγε ότι ο Χριστός είπε στους μαθητές Του  Προσεύχεσθε δε ίνα μή γένηται ή φυγή υμών χειμώνος, μηδέ σαββάτω (Ματθ. 24, 20), και με αυτά θα είχε δείξει την ιερότητα του Σαββάτου. Πρέπει όμως να καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα λόγια του Κυρίου δεν υποχρεώνουν καθόλου τους χριστιανούς να τηρούν το Σάββατο ως μέρα αναπαύσεως. Αλλιώς θα έπρεπε να τιμήσουμε και να εορτάσουμε και τον χειμώνα. Αυτοί οι λόγοι δείχνουν μόνο την εγγύτητα της καταστροφής των Ιεροσολύμων και τη δυσκολία η οποία θα υπήρχε για τους μαθητές του Χριστού, αν αυτό συνέβαινε ξαφνικά το χειμώνα, όταν θα πέθαιναν από το πολύ κρύο. Επίσης σημειώνει το διάστημα μέχρι τα πάθη και την Ανάσταση του Χριστού, όταν το παλαιό Σάββατο ίσχυε ακόμη και ήταν δύσκολο να φύγει κανείς από τα Ιεροσόλυμα, γιατί οι πύλες της πόλεως ήταν κλειστές».

Παρατηρούμε πως η λύση του θέματος Σαββάτου είναι μια πολύ απλή ιστορική εξήγηση, η οποία προέρχεται από μια καλή γνώση της ιστορίας της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Αυτή η περίπτωση όπως και πολλές άλλες ερμηνευτικές περιπτώσεις τις ομιλίες του μας οδηγούν να υποστηρίζουμε ότι αυτή τη ερμηνεία του αποδεικνύει ο σεβασμός του ιστορικού πλαισίου των χρονών της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης που τηρήθηκε ακέραιος μέσα στη Παράδοση της Εκκλησίας για την κατανόηση της Αγίας Γραφής. Αυτές οι πληροφορίες σήμερα επιβεβαιώνονται από την ιστορική-κριτική μέθοδο.

Η άγνοια της παράδοσης της Εκκλησίας είναι μια άλλη αιτία πλάνης από τη αλήθεια. Και αυτό γιατί η Παράδοση είναι το ζωντανό κριτήριο της αληθείας και της κατανοήσεως της Γραφής. Καθώς οι αιρετικοί δεν δέχονται την αλήθεια που η Εκκλησία διδάσκει, οι σεκταριστές καθιστούν το εαυτό τους κριτήριο της αληθείας και δεν έχουν καμία αρχή που να επιβεβαιώσει την αυθεντικότητα της κατανοήσεως της Γραφής. Γι' αυτό το λόγο παραγκωνίζουν όλη την Παράδοση της Εκκλησίας και κρατούν μόνο το κείμενο της Γραφής, τον οποίο θεωρούν ως μόνη πηγή της σωτηρίας. Με αυτό τον τρόπο αντιμετώπισης της Γραφής διαπράττουν μεγάλο λάθος, διότι μέσα στην Παράδοση της Εκκλησίας υπάρχουν όλα τα απαράτητα στοιχεία για μια ορθή κατανόηση της Γραφής.

Εκτός από αυτή τη πλάνη, αυτοί που αρνούνται τα πάντα εκτός από τη Γραφή, κάνουν ακόμη και το λάθος να πιστεύουν ότι με το μυαλό τους μπορούν να καταλαβαίνουν κάτι, να πιστεύουν πως χωρίς μια πνευματική καθοδήγηση και χωρίς την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και μόνο με τα ανθρώπινα μέσα και με το μυαλό τους μπορούν να καταλαβαίνουν και να εξηγήσουν όλα τα λόγια της Γραφής. Αντιθέτως, η Εκκλησία μας διδάσκει το ταπεινό τρόπο κατανοήσεως της Γραφής  και πως η Αγία Γραφή δεν είναι η μόνη οδό στην οποία έχουμε την δυνατότητα να γνωρίσουμε τον Θεό . 

Η Αγία Γραφή «είναι μόνο ένα από τα δώρα που μας άφησε ο Σωτήρας μας για να σωθούμε, δεν είναι άρα η μόνη βοήθεια στην οδό μας για να αποκτήσουμε την σωτηρία»  είναι «το βιβλίο της ζωής» που ο Σωτήρας μας το χάρισε σαν δώρο, όπως ήδη έχουμε πει, «με την οποία μας διδάσκει τις σωτηριώδεις εντολές Του» .

Εκτός από αυτό το βιβλίο, δηλαδή της Αγίας Γραφής, υπάρχουν όμως και τα Ιερά Μυστήρια, τα οποία ανοίγουν για τον άνθρωπο την δυνατότητα άμεσης συμμετοχής στη θείας χάριτος. Η Γραφή, και ιδιαίτερα στην «εκτεταμένη μορφή» της, δηλαδή στην επεξηγημένη παρά των ανθρώπων του Θεού μορφή της προσφέρει στον άνθρωπο το θεμέλιο της πίστης, διδάσκει στον άνθρωπο τη γνώση Θεού, δείχνει τις εντολές που οδηγούν στην αιώνια ζωή, συνενώνει το νουν του ανθρώπου με τον Θεό. Τα Ιερά Μυστήρια όμως εκχύνουν την χάρη του Θεού μέσα στη ψυχή του ανθρώπου και παρέχουν την δυνατότητα συμμετοχής στη Βασιλεία του Θεού. Δεν υπάρχει μία χωρίς την άλλη.

Γι' αυτό όποιοι δεν αναγνωρίζουν τα Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας, τους Αγίους, το Σταυρό, αρνιούνται πράγματι να συμμετάσχουν πλέον στη θεία χάρη. Και ο π. Cleopa συμβουλεύει χαρακτηριστικά: «Ας μένουμε στην Εκκλησία του Χριστού μαζί με τους Αγίους Αυτού. Εδώ είναι η σωτηρία, η χαρά, η ειρήνη και η ελπίδα μας. Έξω από την Εκκλησία είναι αυτοί που έπεσαν από την πίστη, οι αποστάτοι, οι άθεοι, οι αιρετικοί, οι ψευδοπροφήτες, οι προδότες, οι μέθυσοι, οι πόρνοι και όλοι οι κυριαρχούμενοι από τα πάθη που δεν θέλουν να μετανοήσουν»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΟΜΙΛΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ.

ΚΑΤΑ ΤΟ Β ΜΕΣΩ ΤΟΥ 20 ΑΙΩΝΑ.

PREDA IONEL SABINΤ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Ο ΠΑΤΗΡ ΗΛΙE CLEOPA ΔΙΔΑΣΚΕΙ.....3

Ο ΠΑΤΗΡ ΗΛΙE CLEOPA ΔΙΔΑΣΚΕΙ.....2

Ο ΠΑΤΗΡ ΗΛΙE CLEOPA ΔΙΔΑΣΚΕΙ.....1