Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2023
Ο Παύλος από την Αίγινα και οι Βυζαντινοί ευνούχοι.
Ο Παύλος από την Αίγινα και οι Βυζαντινοί ευνούχοι.
Οι Βυζαντινοί ευνούχοι ήταν μια πληθυσμιακή ομάδα που ξεχώριζε εύκολα την εποχή του Βυζαντίου. Ήταν πολύ ψηλοί, είχαν ψιλή φωνή και δεν είχαν γένια.
Πολλοί από αυτούς ήταν τόσο ικανοί που έφτασαν να γίνουν ουσιαστικά οι κυβερνήτες του Βυζαντίου. Μια από τις μεγαλύτερες μορφές ήταν και ο Βασίλειος Λεκαπηνός (φωτό).
Πως γινόταν κάποιος ευνούχος;
Οι πηγές είναι ελάχιστες. Επισήμως οι νόμοι και η εκκλησία απαγόρευαν τον ευνουχισμό. Υπάρχει μόνο μια πηγή του 7ου αιώνα που μας δίνει κάποιες λεπτομέρειες για τη διαδικασία.
Ως γνωστόν οι βυζαντινή ιατρική μας έχει αφήσει αρκετά πονήματα. Ένα από αυτά ήταν μια ιατρική εγκυκλοπαίδεια 7 βιβλίων του ιατροσοφιστή Παύλου από την Αίγινα. Εδώ να πούμε πως αυτό το έργο ήταν μια από τις κύριες ιατρικές πηγές σε ολόκληρο τον Αραβικό και δυτικό κόσμο για αιώνες.
Ο Παύλος λοιπόν στο έργο του αναφέρει ότι έκανε και ο ίδιος ευνουχισμούς άρα οι γνώσεις του δεν είναι απλά θεωρητικές αλλά εμπειρικές. Ο ίδιος, μέσα στο βιβλίο δικαιολογείται λέγοντας ότι έκανε τους ευνουχισμούς υπό την πίεση κάποιων δυνατών (αριστοκρατών).
2 τρόπους περιγράφει λοιπόν ο Παύλος:
Κατά θλάσιν: Πραγματοποιείται σε παιδιά μικρής ηλικίας. Τα βάζουν να κάτσουν μέσα σε ένα δοχείο με καυτό νερό μέχρι τα σημεία του σώματος να μαλακώσουν. Τότε ο γιατρός ζουλάει τους όρχεις μέχρι να διαλυθούν.
Κατ’εκτομή: Το άτομο βρίσκεται πάνω σε έναν πάγκο και εκεί γίνεται χειρουργική εκτομή των όρχεων. Όποιος θέλει πιο λεπτομερή ανάλυση μπορεί να ανατρέξει στο βιβλίο του Παύλου.😅
Ο δεύτερος τρόπος ήταν συχνά προτιμότερος στο Βυζάντιο, γιατί οι ευνούχοι έχαναν κάθε σεξουαλική διάθεση. Με αυτό τον τρόπο αποφεύγονταν τυχόν σκάνδαλα στον γυναικωνίτη.
Γι’αυτό το λόγο, η πιο συχνή ονομασία για έναν ευνούχο στις Βυζαντινές πηγές ήταν η λέξη εκτομίας. ( Όπως συμβαίνει με τον όρο Βυζαντινή αυτοκρατορία, έτσι και ο όρος ευνούχος δεν υπήρχε στο Βυζάντιο.)
Υπήρχε και ο όρος θλιβίας για την πρώτη κατηγορία ευνούχων. Υπήρχε επίσης και ο όρος θλαδίας και τέλος ο όρος Καρτζιμάς για τον ευνούχο που του είχαν αφαιρέσει και τους όρχεις και το πέος. Η τελευταία περίπτωση ευνούχων ήταν και η σπανιότερη μιας και αναφέρεται ελάχιστα στις πηγές.
ΠΟΊΗΜΑ ΜΕΓΆΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΉΣ.
Τώρα ’ν’ αγιά Σαρακοστή, τώρα ’ν’ άγιες ημέρες,
που λειτουργούν οι εκκλησιές και ψέλνουν οι
παπάδες
και λένε τ’ άγιος ο Θεός και τ’ άγιο Ευαγγέλιο.
Όποιος το λέει σώνεται κι όποιος τ’ ακούει αγιάζει
κι όποιος το καλοφουγκραστεί παράδεισο θα λάβει.
Πατήρ Διονύσιος Ταμπακης.
Ένα άτομο δεν πεθαίνει, μόνο περνά σε μια άλλη, αιώνια ζωή.
Ένα άτομο δεν πεθαίνει, μόνο περνά σε μια άλλη, αιώνια ζωή. Το σώμα είναι από τη γη, στη γη και θα πάει, αλλά η ψυχή είναι από τον Θεό, στον Θεό και θα πάει. Και υπάρχει ήδη το άγιο θέλημά Του, ποιος θα καθορίσει πού, σύμφωνα με τις πράξεις του καθενός για την αιώνια ζωή. Ξύπνα, Κύριε, το έλεός σου πάνω μας, έχουμε εμπιστοσύνη σε Σένα (Ψαλμ. 32:22).
Schiegumen John (Alekseev)
Έχετε την υπομονή να υπομείνετε τις ατέλειές σας.
Μην παραπονιέσαι για εξωτερικά πράγματα, αλλά εξομολογήσου την αδυναμία σου και η υπερηφάνεια που υψώνεται θα ταπεινωθεί. Πρέπει να γίνει πολλή δουλειά για να χτιστεί το σπίτι της ψυχής. Κατασκεύασε μωρό μου. Θα τρεκλίζεις περισσότερες από μία φορές και μάλιστα θα σπάσεις μέχρι να ωριμάσουν το μυαλό και η ψυχή. Έχετε την υπομονή να υπομείνετε τις ατέλειές σας.
Ο Θεός να σε ευλογεί.
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin)
«Το θέατρο πρέπει να αφυπνίζει, να εμπνέει, να θεραπεύει και να λυτρώνει». Συζήτηση με την Άννα Ζαγκρέμπνεβα για το Θέατρο τέχνης Όλγα Μπέργκολτς . Ειρήνη Αχούντοβα
Η Άννα Ζαγκρέμπνεβα είναι η καλλιτεχνική διευθύντρια και σκηνοθέτης του Θεάτρου τέχνης Όλγα Μπέργκολτς, που δημιουργήθηκε εθελοντικά, με την υποστήριξη του Κρατικού μουσείου αμύνης και πολιορκίας του Λένινγκραντ. Η παρουσίαση του θεάτρου έλαβε χώρα στο χώρο του μουσείου στις 16 Μαΐου 2020, στα 110 χρόνια από τη γέννηση της Όλγας Φεοντόροβνα. Ο θίασος ενός από τα νεώτερα θέατρα της Αγίας Πετρούπολης δρα σε διάφορους χώρους της πόλης και της περιφέρειας του Λένινγκραντ, πραγματοποιώντας παραστάσεις, συναυλίες για καλό σκοπό και ειδικά μαθήματα, υπενθυμίζοντάς μας αυτό, το οποίο δεν πρέπει με τίποτα να ξεχνάμε. Τα λόγια του Μιχαήλ Λομονόσοφ «Λαός, ο οποίος δεν έχει γνωρίσει το παρελθόν του, δεν έχει μέλλον» έγιναν το σύνθημα των ηθοποιών του θεάτρου.
– Άννα Αλεξάντροβνα, πώς γεννήθηκε το θέατρό σας;
– Τον Νοέμβριο του 2019 περπατούσα κατά μήκος του ποταμού Φοντάνκα και σκεφτόμουν: «Υπάρχει θέατρο προς τιμήν του Κονσταντίν Σεργκέγιεβιτς Στανισλάφσκι, υπάρχει θέατρο προς τιμήν του Γεωργίου Αλεξάντροβιτς Τοβστονόγκοφ. Γιατί να μην υπάρχει ένα θέατρο προς τιμήν της Όλγας Μπέργκολτς στο πολιορκημένο Λένινγκραντ, όπου θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε και τα έργα της και τα έργα άλλων συγγραφέων για το πιο σημαντικό πράγμα;» Αποφάσισα ν’ αναλάβω την πρωτοβουλία και έγινα καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου τέχνης Όλγα Μπέργκολτς. Τον φρικτό χειμώνα του 1941, εκείνη και ο βαριά άρρωστος άντρας της Νικολάι Μολτσανόβ έπρεπε να φύγουν από το μέρος, όμως εκείνος πέθανε και η Όλγα έμεινε στην πόλη. Η Λιάλετσκα, όπως τη φώναζαν όλοι τότε, εν μία νυκτί έγινε η ποιήτρια που προσωποποίησε τη σταθερότητα του πολιορκημένου απ’ τους φασίστες Λένινγκραντ. Καθημερινά έκανε εκπομπές στο ραδιόφωνο από το Ράδιο Σπίτι (Επιτροπή Ραδιοφώνου). Μετά τον πόλεμο, τις συμπεριέλαβε στο βιβλίο της «Το Λένινγκραντ μιλάει». Η ήρεμη φωνή της Όλγας Μπέργκολτς έγινε η φωνή του πολυπόθητου φίλου στα παγωμένα και σκοτεινά πολιορκημένα σπίτια του Λένινγκραντ, έγινε η φωνή του ίδιου του Λένινγκραντ.
– Το 2019 σκηνοθετήσατε το πρώτο σας έργο «Γεννημένοι στο Λένινγκραντ», βασισμένο στο έργο της Όλγας Μπέργκολτς και του Γεώργιου Μακογκονένκο. Την ίδια χρονιά, η παράσταση βραβεύτηκε στο ΧΙΙΙ Πασχαλινό Φεστιβάλ Θεάτρου στην Αγία Πετρούπολη. Και την επόμενη χρονιά η παράσταση βραβεύτηκε από το Φεστιβάλ «Δεν πρέπει να ξεχάσουμε αυτούς τους δρόμους» της Μόσχας.
– Στη Μόσχα μού είχαν πει τότε: «Υπάρχει πανδημία στον κόσμο. Όλα γύρω μας κλείνουν και εσείς ανοίξατε καινούργιο θέατρο;» Και εγώ απάντησα: «Μάλιστα, τέτοιοι είμαστε εμείς οι κάτοικοι του Λένινγκραντ». Δυστυχώς, η αγαπημένη μου παράσταση «Γεννημένοι στο Λένινγκραντ», την οποία θεωρούμε σπουδαία στην πόλη μας, αυτή τη στιγμή έχει «παγώσει». Ωστόσο, ελπίζω ότι έχουμε αρκετή φλόγα να δώσουμε νέα ζωή σε αυτή την παράσταση, ώστε πάλι να ακουστούν δυνατά οι στίχοι του έργου: «Μακάρι όλος ο κόσμος να μάθει ότι εμείς στο Λένινγκραντ δεν πεθάναμε, εμείς στο Λένινγκραντ γεννηθήκαμε…»
– Εσείς για 26 χρόνια εργαστήκατε στο κρατικό θέατρο. Γιατί αποφασίσατε να το εγκαταλείψετε, αφιερώνοντας τη ζωή σας σε αυτή την πρωτοβουλία, το Θέατρο τέχνης προς τιμήν της Όλγας Μπέργκολτς;
–Το θέατρό μας γεννήθηκε το 2015, όταν με τις προσπάθειες των καλλιτεχνών του κρατικού θεάτρου «Οι Κωμικοί» δημιουργήσαμε μια μουσικο–θεατρική σύνθεση με στίχους και τραγούδια της περιόδου του πολέμου: «Πήγα και εγώ στον πόλεμο αυτό», «Από πού ξεκινά η Πατρίδα» και άλλα. Αυτά τα προγράμματα μού έδωσαν ώθηση και έτσι, το 2018 δημιούργησα ένα δημιουργικό εργαστήριο, το «ΠΑνΠ» και έτσι προέκυψε από αυτό ήδη ως επαγγελματικός θίασος του Θεάτρου τέχνης Όλγα Μπέργκολτς.
– Τι σημαίνει το όνομα «ΠΑνΠ»;
– Ποιότητα, Άνθρωπος, Προσωπικότητα. Στην αναζήτηση της δημιουργικής έμπνευσης, ήρθαν στο εργαστήριο όχι μόνο επαγγελματίες, αλλά και ερασιτέχνες ηθοποιοί, για τους οποίους οι λέξεις «χρέος», «τιμή» και «συνείδηση» δεν αποτελούν έναν κενό ήχο. Θέλουμε να δούμε τη νεολαία μας ενωμένη, ευφυή, καλόψυχη, και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει η εκμάθηση της ιστορίας της χώρας μας, επειδή είναι απαραίτητο να μάθουμε από τις προηγούμενες γενιές τη δύναμη ψυχής και την αφοσίωση, όχι μόνο από το σχολείο αλλά και από το θέατρο –με την προϋπόθεση ότι το θέατρο είναι όπως είπε ο Στανισλάφσκι: «το φερέφωνο της εποχής», «ότι θέτει ένα πρόβλημα, προτείνοντας λύσεις».
Το σύγχρονο θέατρο μετατρέπεται σε τσίρκο
Σήμερα, δυστυχώς, το κρατικό θέατρο έχει χάσει μία από τις κυριότερες λειτουργίες του, το να είναι το φερέφωνο. Το θέατρο πρέπει να αφυπνίζει, να εμπνέει, να θεραπεύει, να λυτρώνει. Όμως το σύγχρονο θέατρο μετατρέπεται σε τσίρκο. Σχεδόν δέκα χρόνια δεν μπορούσα να ησυχάσω από διάφορες σκέψεις, ότι δε γίνεται τίποτα σημαντικό, ότι η ζωή περνάει, ότι είμαι εκτός τόπου και χρόνου. Με πόνο σκεφτόμουν: «Πού είναι το υψηλό φοβερό καθήκον, για το οποίο μου μιλούσαν χρόνια πριν, όταν σπούδαζα, οι δάσκαλοι;» Εκείνοι που έχουν «φύγει» ήδη, ο Βαντίμ Ροστισλάβοβιτς Ντανιλιέφσκι, ο Νικολάι Γκριγκόριεβιτς Λαβρόβ και οι εν ζωή δάσκαλοι Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Λέβσιν και ο Νικολάι Αλεξέγιεβιτς Κλότσιεφ, ο οποίος ήρθε μάλιστα στο θέατρό μας ως ηθοποιός και σκηνοθέτης και αδερφικός συνάδελφος.
Το 2018, έκανα μαθήματα σκηνοθεσίας για ένα χρόνο. Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση, που δεν ήταν τόσο δημοφιλής τότε όπως τώρα, βοήθησε. Ήταν εικοσιτετράωρη εργασία, μεγάλη, ατελείωτη διαδικασία: σπουδές, πρακτική, σπουδές, εφαρμογή ιδεών. Φυσικά, βοήθησε πολύ η εμπειρία μου ως ηθοποιού. Το πτυχίο σκηνοθεσίας του θεάτρου τέχνης το πήρα τη χρονιά που εορταζόταν η επέτειος για τα 75 χρόνια από τη Νίκη στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο.
– Την πρωτοβουλία σας την στήριξε κάποιος; Προσελκύσατε κάποιο διοικητικό φορέα;
– Τις πρώτες μέρες που φτιάχναμε το θέατρο, μου έλεγαν: «Σε ποιον είναι χρήσιμος ο πατριωτισμός σας;» Μεγάλοι άνθρωποι φωνασκούσαν: «Αυτό δεν είναι επίκαιρο. Σε κανέναν δεν είναι χρήσιμο. Καταλαβαίνετε ότι αυτό έχει ημερομηνία λήξης;» Αλλά σε πείσμα όλων, στις 27 Ιανουαρίου 2019, στην 75η επέτειο από την ολοκληρωτική απελευθέρωση του Λένινγκραντ από την πολιορκία, παρουσιάστηκε η πρεμιέρα της παράστασής μας «Γεννημένοι στο Λένινγκραντ». Έπειτα, έναν ολόκληρο χρόνο, το δημιουργικό εργαστήρι «ΠΑνΠ» σχημάτισε σύλλογο, αναζητούσε τη δική του φωνή, έκανε πρόβες για την παράσταση, η οποία αποτελείτο από 17 χαρακτήρες και μια ομάδα από σπουδαστές θεατρικών σχολών. Η πρώτη σύνθεση του θιάσου ήταν κατά το ήμισυ λαϊκή . Η πρεμιέρα παρουσιάστηκε στο στάδιο Άννιενκίρκε, το οποίο μετά την πυρκαγιά ήταν τέτοια η φρίκη, που αισθανθήκαμε απόλυτα τι βίωσαν οι κάτοικοι του πολιορκημένου Λένινγκραντ. Στην αίθουσα είχε +3 και έξω – 27 βαθμούς. «Κομήτες χιονοστιβάδας». Οι θεατές κάθονταν με τα πανωφόρια τους. Η αίθουσα θερμάνθηκε από τα τεράστια κανόνια, όπου χρειάζονταν να κάνουν ένα ηχητικό εφέ από το εργοστάσιο.
Κατά τη διάρκεια της χρονιάς, γέμιζε ολόκληρες αίθουσες, όντας μια παράσταση που έκανε πάταγο. Αρχικά η παράσταση διαρκούσε πέντε ώρες. Ύστερα τη μειώσαμε στις τρεις ώρες και παίζαμε με μια νέα σύνθεση.
Στις 27 Ιανουαρίου 2020 παρουσιάστηκε η πρεμιέρα στην κύρια αίθουσα του Κρατικού Ιστορικού Μουσείου αμύνης και πολιορκίας του Λένινγκραντ, στην οδό Σολιάν 9. Ο στολισμός της αίθουσας, γκρι κομμένες γωνίες τοίχων, τεράστια «τοιχοκολλημένα» σταυρωτά παράθυρα που εξυπηρετούσαν τη διακόσμηση, καθώς και εκθέματα κάτω από το γυάλινο πάτωμα, και τα εγκάρδια λόγια των κατοίκων του πολιορκημένου Λένινγκραντ, γραμμένα στους τοίχους.
– Χάρη στην παράστασή σας επισκέφτηκα αυτό το θαυμάσιο μουσείο παραπάνω από μία φορά, στις μέρες ενός από τα δεκαήμερα που διοργανώνετε προς τιμήν του Λένινγκραντ. Πώς γεννήθηκε η ιδέα αυτή;
– Μία ημέρα μνήμης είναι πολύ λίγη! Έχουμε τόσους φίλους και τόσους χώρους, όπου πρέπει να πάμε και να αγκαλιαστούμε με τους φίλους. Μέσα σε μία μόλις μέρα ήταν αδύνατο να βρισκόμαστε σε τόσα μέρη που θέλαμε. Και οι κάτοικοι της πόλης, επίσης, δεν προλάβαιναν να καταφτάσουν. Φέτος τον Ιανουάριο μας γεννήθηκε η ιδέα να δημιουργηθεί το «δεκαήμερο» μνήμης του Λένινγκραντ, ώστε μέσα σε αυτές τις δέκα μέρες να μιλήσουμε από τη σκηνή για το πιο σημαντικό, τη μοίρα της Πατρίδος μας, το παρελθόν της, το παρόν της και το μέλλον της. Το πρώτο χειμερινό δεκαήμερο το πραγματοποιήσαμε μαζί με τους συνεργάτες μας από τις 20 μέχρι τις 30 Ιανουαρίου, αφού προγραμματίσαμε έτσι ώστε στις 27 Ιανουαρίου να συμπέσει με τη μέρα που εορτάζεται η ολοκληρωτική απελευθέρωση του Λένινγκραντ από την πολιορκία. Έπειτα ήρθαν τα επόμενα αφιερωματικά δεκαήμερα που συνέπεφταν με την 9η Μαΐου –Μέρα της Νίκης– (6–16 Μαΐου), τις 22 Ιουνίου –Ημέρα μνήμης και θλίψης– (17–27 Ιουνίου) και τις 8 Σεπτεμβρίου –Ημέρα έναρξης της πολιορκίας– (8–18 Σεπτεμβρίου).
– Είμαι χαρούμενη για τη φιλία μας με το μουσείο, που είναι αφιερωμένο στον πολιτισμό και την τέχνη του Λένινγκραντ την περίοδο του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου. Το μουσείο άνοιξε στις 16 Μαρτίου του 1968. Σε αυτό το μοναδικό μέρος διαφυλάττουν τη μνήμη της πολιορκίας του Λένινγκραντ. Στον πρώτο όροφο του μουσείου μπορούμε να δούμε το φράκο του Κάρλ Ελίασμπεργκ, με το οποίο διηύθυνε την ορχήστρα στην πρεμιέρα της Εβδόμης Συμφωνίας. Εδώ υπάρχει, επίσης, και το τραπέζι στο οποίο, την ημέρα της πολιορκίας, η Όλγα Μπέργκολτς έγραφε «η μούσα του πολιορκημένου Λένινγκραντ», καθώς και το πιάνο, τα πλήκτρα του οποίου άγγιξε ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, και άλλα μοναδικά εκθέματα, τα οποία μαρτυρούν ότι κατά τη διάρκεια της πολιορκίας η πολιτιστική ζωή του Λένινγκραντ δεν πάγωσε. Στα αρχαία χρόνια έλεγαν: «όταν μιλούν τα όπλα, οι τέχνες σωπαίνουν». Αλλά οι τέχνες δε σώπαιναν τα χρόνια του Πατριωτικού πολέμου. Δε σωπαίνουν ούτε και τώρα.
Οι τέχνες δε σώπαιναν τα χρόνια του Πατριωτικού πολέμου. Δε σωπαίνουν ούτε τώρα
– Στις 20 Ιουνίου συναντηθήκαμε στο Στρογγυλό Τραπέζι με τους μαθητές–συμμετέχοντες. Χάρηκα για τον τρόπο που επικοινωνείτε μαζί τους, πολύ ζωντανά, επί ίσοις όροις, με σεβασμό στην άποψή τους.
–Μας αρέσουν πολύ οι συναντήσεις με τα παιδιά και τις διοργανώνουμε συχνά. Τους καλλιτέχνες μας τους ονομάζω «διαφωτιστές», επειδή έχουμε ειδικά μαθήματα και ζωντανή επικοινωνία, περισσότερη από ό,τι στις θεατρικές παραστάσεις. Αλλά θέλω και το ένα και το άλλο να αλληλοσυμπληρώνονται πλήρως και δυναμικά.
– Είναι εντυπωσιακό το ότι καταφέρνετε στην εποχή της ψηφιακής συνείδησης, μέσα σε μία ώρα να αφηγηθείτε την 5ετή ιστορία του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου.
– Στην πρεμιέρα της παράστασης «Κωδικός: Νίκη!» πράγματι καταφέραμε να χωρέσουμε όλη την ιστορία της μέσα σε 54 λεπτά. Μιλάμε για τις πιο λαμπρές στιγμές του πολέμου, οι οποίες μας συγκινούν, στις οποίες ανταποκρίνονται οι ψυχές των παιδιών και των μεγάλων, ωθώντας τους να μελετήσουν την ιστορία μόνοι τους. Το κυριότερο είναι το κίνητρο! Μας αρέσει να δημιουργούμε διαδραστικότητα. Για παράδειγμα, την Ημέρα της Νίκης στο τέλος της παράστασης την ώρα της υπόκλισης τραγουδάμε και καλούμε τους θεατές να παρελάσουν μαζί μας.
– Μιλήστε μας λίγο παραπάνω για τη συνεργασία με τους νέους, παρακαλώ.
– Το 2021, κόντρα σε όλους, αναβιώσαμε ένα από τα πιο απαραίτητα πρότζεκτ μας, «Μαθήματα γενναιότητας». Στόχος είναι η εκπαίδευση των νέων μέσω του διαλόγου. Θέτουμε ερωτήματα στα παιδιά και μαζί αναζητούμε την απάντηση, δίνοντας πραγματική αξία στην ζωντανή επικοινωνία «από καρδιά σε καρδιά». Δε μας χρειάζονται περισσότερες αίθουσες, όλα πρέπει να γίνονται απλά. Σε αυτά τα μαθήματα, τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να γνωριστούν καλύτερα. Καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε ένα μακροχρόνιο όνειρο, να δημιουργήσουμε την πρώτη περιοδεύουσα ομάδα θεάτρου, που αποτελείται από επαγγελματίες ηθοποιούς–παιδαγωγούς. Σε αυτή συμμετέχουν από 2 έως 10 άτομα. Χαίρομαι που είμαστε ήδη δύο χρόνια μαζί.
– Είναι μια κατηγορία προπαγανδιστικής ομάδας;
– Εμείς δεν προπαγανδίζουμε. Κινητοποιούμε, εμπνέουμε. Το θέατρο είναι ένα σύνολο. Πρέπει να υπάρχει ένας σκηνοθέτης, ένα υψηλό καθήκον, αλλά πρέπει να υπάρχουν και ηθοποιοί, ο καθένας από τους οποίους είναι ανεπανάληπτος. Οι καλλιτέχνες μας μπορούν να προετοιμάσουν μέσα σε λίγο διάστημα μια μικρή μουσικο–ποιητική παράσταση, σκετς, ιστορία και να παρουσιάσουν ένα οποιοδήποτε θέμα.
Εμείς δεν προπαγανδίζουμε. Κινητοποιούμε, εμπνέουμε
Οι καλλιτέχνες μας είναι έτοιμοι να συνθέσουν, να τραγουδήσουν, να χορέψουν και αν χρειαστεί θα παίξουν ακόμη και τέσσερις παραστάσεις μέσα στη μέρα. Είμαι πολύ ευγνώμων στους συνεργάτες μου. Επιδεικνύουν ένα φωτεινό παράδειγμα προσωπικού επιτεύγματος. Οι νέοι το βλέπουν και σκέφτονται: «Άραγε, θα μπορέσω να γίνω και εγώ έτσι;» Οι άνθρωποι, οι οποίοι μας αντιμετώπιζαν επιφυλακτικά, συχνά λένε μετά τις συναντήσεις μας: «Είστε τόσο διαφορετικοί και τόσο ασυνήθιστοι. Και το κυριότερο, ειλικρινείς. Πολλοί λίγοι το έχουν αυτό σήμερα στο θέατρο».
– Ποιο είναι το ρεπερτόριό σας;
– Τώρα στα σχέδιά μας είναι τρεις παραστάσεις της περιοδεύουσας ομάδας: το «Κωδικός: Νίκη!», «Πολιορκία ή Από πού ξεκινάει η Πατρίδα;» και το νέο μιούζικαλ «Οι καλλιτέχνες πήγαν στο μέτωπο». Συνεχίζεται η δουλειά με την παράσταση–περιοδεία «Η πόλη των ερωτευμένων» και η δεύτερη εκδοχή της σε στίχους του Νικολάι Κλότσιεβ. Στην πρώτη σεζόν, παίζεται η δεύτερη παράσταση «Οι φαντάροι» του Λευκορώσου συγγραφέα Αλεξέι Ντουντάρεβ.
Στην παράσταση «Πολιορκία» μιλάμε για αυτό το οποίο βοήθησε τους ανθρώπους να σταθούν στα πόδια τους όταν «τριγύρω υπήρχε κρύο, πείνα και σκοτάδι, και τα παιδιά σου και οι γείτονες πλέον δε θα ξανασηκωθούν ποτέ και δε θα ξαναέρθουν σε σένα. Και πάνω από αυτή τη φρίκη έλαμψε ένα ζεστό άστρο πίστης στη Νίκη και τον άνθρωπο…». Στην παράσταση ακούγεται η Έβδομη Συμφωνία του Σοστακόβιτς, η φωνή της Όλγας Μπέργκολτς, στίχοι από τα γράμματα των νεκρών και των επιζησάντων. Το σύνθημα της παράστασης: «Κανένας και τίποτα δεν ξεχάστηκε!» Τραγουδάμε ξεχασμένα τραγούδια, που γράφτηκαν την περίοδο της πολιορκίας. Είναι ζωντανά και τόσο χρήσιμα σε εμάς σήμερα.
– Το θέατρο στεγάζεται κάπου μόνιμα;
– Όχι. Όταν με ρωτούν: «Πού βρίσκεστε;» απαντώ: «Είμαστε στο Λένινγκραντ». Φυσικά, ονειρευόμαστε ένα δικό μας χώρο. Αλλά προς το παρόν, είμαστε παντού. Τα παιδιά μου είναι τόσο ευέλικτα που δεν τους νοιάζει πού θα κάνουν πρόβα, στην καφετέρια, έξω στο δρόμο, στο υπόγειο, παντού είναι καλά. Δε μας πειράζει.
Όταν με ρωτούν: «Πού βρίσκεστε;» απαντώ: «Είμαστε στο Λένινγκραντ
Είμαστε πολύ ευγνώμονες στον Πρωτοπρεσβύτερο Αλέξανδρο Γιόζοβ, τον υπεύθυνο του ναού της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Μπορόβαγια, για τη στήριξή του. Είναι το μετόχι της μονής Αγίων Αντωνίου και Δημητρίου. Ο πατήρ Αλέξανδρος όχι μόνο μας τρέφει πνευματικά αλλά μας παραχωρεί ένα μικρό δωμάτιο. Όταν κρυώνουμε και πεινάμε πολύ, εκεί πηγαίνουμε. Μας δίνουν φαγητό και εμείς κάνουμε την πρόβα μας εκεί, πραγματοποιώντας τις ιδέες μας, και δημιουργώντας νέα πρότζεκτ. Συμμετέχουμε ενεργά στη ζωή της ενορίας: στη διοργάνωση και παρουσίαση συναυλιών και άλλων εορταστικών εκδηλώσεων, στην προετοιμασία και στο μοντάζ καλλιτεχνο–ιστορικών ταινιών, αφιερωμένων στο ναό της Αγίας Σκέπης. Σε μια αίθουσα κάτω από το ναό φυλάσσονται τα κοστούμια μας. Δόξα τω Θεώ για όλα!
– Αυτή τη στιγμή υπάρχει κάτι που σας λείπει;
– Μας αρέσει να λέμε: «Χρειαζόμαστε κόσμο και κατά προτίμηση, όλο τον κόσμο». Θα θέλαμε πολύ, βέβαια, να μη δημιουργούνται τα πράγματα «στο πόδι», αλλά υπό φυσιολογικές συνθήκες. Όμως πέρα από αυτό, τώρα δε φοβόμαστε τίποτα απολύτως, ούτε το κρύο, ούτε το μακρύ δρόμο, ούτε την έλλειψη μικροφώνων στις εξέδρες, ούτε τους θεατές στην αίθουσα, ούτε τα αναλόγια που πέφτουν ή αν κάτι πέσει στο κεφάλι μας από το ντεκόρ, ούτε τις 6άωρες αναγνώσεις κειμένων , ούτε τις τέσσερις παραστάσεις την ημέρα. Μονάχα ένα πράγμα φοβόμαστε, ότι όλα αυτά θα τελειώσουν. Αγαπάμε πάρα πολύ αυτό που κάνουμε. Είναι αδύνατο να μην το κάνουμε, ωστόσο στο τέλος κάθε αφιερωματικού δεκαημέρου, θέλουμε να ξεκουραστούμε.
Η πόλη μάς στηρίζει, ο λαός μάς στηρίζει. Πιστεύω ότι οι κόποι μας δρέπουν καρπούς, θα μας ακούσουν και δε θα μας αφήσουν να βυθιστούμε στη Λήθη. Ελπίζω ότι κάποτε θα γράψουν βιβλίο για τους καλλιτέχνες μας, οι οποίοι έχοντας αναλάβει υψηλό χρέος, κάνουν, ειλικρινά, σπουδαία πράγματα. Βλέπω ότι τους έχει δοθεί από το Θεό το χρέος να προσεγγίσουν τις καρδιές των νέων, και να δώσουν στο κοινό ό,τι έχουν και λιγάκι παραπάνω. Προσπαθούμε να μη χρησιμοποιούμε αυτές τις στερεότυπες φράσεις «πνευματικό–πατριωτική κατεύθυνση στην εκπαίδευση μέσω του θεάτρου και της μουσικής». Εμείς απλώς θέλουμε οι νεώτεροι να σέβονται τους μεγαλύτερους, και όλη μας τη ζωή εξηγούσαμε στα παιδιά τι είναι χρέος, τιμή και συνείδηση. Μιλάμε για την ικανότητα να κρατάς το λόγο σου και να είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις σου.
Με την Άννα Ζαγκρέμπνεβα
συνομίλησε η Ειρήνη Αχούντοβα
Μετάφραση: Aργυρώ Γιαβροπούλου
Pravoslavie.ru
Τι θα γινόταν αν ο Μανουήλ Κομνηνός δεν αποκτούσε ποτέ γιό. Θα μπορούσε η πρωτότοκη Μαρία να γίνει αυτοκράτειρα;
Τι θα γινόταν αν ο Μανουήλ Κομνηνός δεν αποκτούσε ποτέ γιό. Θα μπορούσε η πρωτότοκη Μαρία να γίνει αυτοκράτειρα;
Ο Ούγγρος πρίγκηπας Μπέλα που ήταν λογοδοσμένος με την Μαρία Κομνηνή, πρωτότοκη κόρη του Μανουήλ, θα γινόταν ο νεός Βυζαντινός αυτοκράτορας. Θα κυβερνούσε ως Βασιλέας Αλέξιος.
Για ποιο λόγο όμως θα γινόταν ο Μπέλα-Αλέξιος αυτοκράτορας και όχι η Μαρία Κομνηνή; Πέραν από τους προφανείς λόγους διαχωρισμού των δύο φύλων την μεσαιωνική εποχή, το αξίωμα του αυτοκράτορα παραδοσιακά περιείχε στρατιωτικές και θρησκευτικές υποχρεώσεις, και τελετουργίες που ήταν σχεδιασμένες για έναν αρσενικό ηγεμόνα.
Κάτι παρόμοιο έγινε έναν αιώνα νωρίτερα (11ο) όταν η Ζωή της δυναστείας των Μακεδόνων παντρεύτηκε τον Ρωμανό Αργυρό. Και οι δύο στέφθηκαν, αλλά ο Ρωμανός λογιζόταν ως ο αυτοκράτωρ για τους παραπάνω λόγους. Φυσικά όμως, η Ζωή αλλά και η αδερφή της η Θεοδώρα ήταν οι νόμιμες “αυτοκράτειρες” για τον απλό κόσμο και όταν αργότερα ο Αυτοκράτορας Μιχάηλ Ε’ προσπάθησε να τις παραμερίσει ο λαός της Κωνσταντινούπολης κόντεψε να τον λιντσάρει.
Συνεπώς, με την κόρη του Μανουήλ στο πλευρό του, ο Μπέλα-Αλέξιος θα είχε και τη νομιμότητα να αντιμετωπίσει πιθανούς διεκδικητές του θρόνου που δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι έναν Ούγγρο πρίγκηπα για αυτοκράτορα.
Με βάση την ιστορική του διαδρομή ως βασιλιάς της Ουγγαρίας, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Μπέλα-Αλέξιος ως αυτοκράτορας, θα είχε αρκετές πιθανότητες να αποτρέψει την κατρακύλα του Βυζαντινού κράτους που οδήγησε στην άλωση του 1204.
Πιθανότατα, θα κληρονομούσε και τον θρόνο του Βασιλείου της Ουγγαρίας, όπως έγινε ιστορικά, και θα δημιουργούσε ένα τεράστιο υπερβασίλειο από τα Καρπάθια μέχρι τη Μικρά Ασία όπως αυτό στην φωτογραφία.
Ιστορικά, ο Μανουήλ Κομνηνός απέκτησε έναν πολυπόθητο γιό το 1169 αλλά πέθανε όταν αυτός ήταν ακόμα ανήλικος και έτσι την κυβέρνηση ανέλαβε de facto η γυναίκα του Ξένη(Μαρία της Αντιόχειας) που ήταν "Γαλλίδα" άρα και απίστευτα αντιπαθητική στον κόσμο που μισούσε όλους τους Λατίνους. Ο Μπέλα-Αλέξιος δεν παντρεύτηκε την Μαρία Κομνηνή και υποβιβάστηκε στη διαδοχή. Αργότερα, έγινε ένας πετυχημένος βασιλιάς της Ουγγαρίας.
Ένα αποκριάτικο έθιμο της Χίου.
Ένα αποκριάτικο έθιμο της Χίου.
Η Βυζαντινές αποκριάτικες παραδόσεις είναι ριζωμένες σε ολόκληρη την Ελλάδα και ως συνέπεια πολλά έθιμα προέρχονται από εκείνη την εποχή.
Ένα από αυτά είναι το αποκριάτικο έθιμο της Μόστρας. Λαμβάνει χώρα το Σαββατοκύριακο πριν την Σαρακοστή στα Θυμιανά της Χίου. Το έθιμο σχετίζεται με τις Πειρατικές επιδρομές του μεσαίωνα και συγκεκριμένα την εποχή της κυριαρχίας των Βενετών και των Γενουατών.
Το βράδυ της Παρασκευής, οι νέοι της περιοχής φοράνε, αντρικά ή γυναικεία ρούχα, καλύπτουν το πρόσωπό τους με αυτοσχέδιες μάσκες, και συμμετέχουν σε διάφορα, συνήθως χιουμοριστικά, δρώμενα στους δρόμους των Θυμιανών.
Στο site https://www.meoth.gr/ διαβάζουμε:
«Στα Θυμιανά, για να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές, όπως σε όλα τα μαστιχοχώρια, φρόντιζαν να χτίσουν τα σπίτια περιφερειακά κολλητά με μεσοτοιχία, ώστε να δημιουργούν ένα είδος κάστρου και με μικρά παράθυρα, για να λειτουργούν σε ώρα ανάγκης σαν πολεμίστρες. Οι τρεις πόρτες του χωριού το πρωί άνοιγαν και το βράδυ έκλειναν.
Για να είναι ολοκληρωμένο το αμυντικό σύστημα, εκτός από τα κάστρα και τα καστροχώρια, έχτιζαν Βίγλες (Βυζαντινά παρατηρητήρια). Όλες οι Βίγλες είχαν οπτική επαφή μεταξύ τους. Μόλις εχθρικό πλεούμενο γινόταν αντιληπτό, οι φύλακες – βιγλάτορες, αν ήταν μέρα με κίνηση ρούχων (σάκων, παλτών, τσουβαλιών αλλά κυρίως καπνού) ή αν ήταν νύχτα, με το άναμμα φωτιάς, ειδοποιούσαν η μία βίγλα την άλλη και το νέο έφτανε γρήγορα στο χωριό.
Ήταν βράδυ Τυρινής Παρασκευής και, ενώ οι Θυμιανούσοι γλεντούσαν, έφτασε το νέο από τους άγρυπνους βιγλάτορες ότι πειρατικό πλοίο πλησιάζει την παραλία του Μέγα Λιμνιώνα. Οι Θυμιανούσοι ξεσηκώνονται και αποφασίζουν, αντί να κλειστούν στα τείχη, να αντιμετωπίσουν τους πειρατές. Άντρες και γυναίκες παίρνουν κυρίως εργαλεία της δουλειάς, λίγα κρυμμένα ξίφη και ό,τι άλλο μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ως όπλο και κατευθύνονται να στήσουν ενέδρα σ΄ένα στενό πέρασμα, τον Στένακα. Εκεί γίνεται φονική μάχη και οι Θυμιανούσοι κατατροπώνουν τους Πειρατές και τους ρίχνουν στη θάλασσα. Επιστρέφουν πανηγυρίζοντας στο χωριό, φωνάζοντας «Βρε, βρε, μωρή, μωρή» και, κρατώντας κλαδιά ελιάς, γλεντούν την νίκη τους. Οι αιχμάλωτοι κρεμάζονται - μοστράρονται για 3 μέρες στη κεντρική πλατεία του χωριού, το Λιβάδι, για να διαλαληθεί σ’ όλους η επιτυχία τους. Το γλέντι κράτησε τρεις μέρες. Η παράδοση λέει ότι από τότε δεν ξαναπάτησε το πόδι του Πειρατής!
Την Κυριακή πηγαίνουν όλοι στα εξωκλήσια του Αγίου Ιωάννη και του Αγίου Δημητρίου και εκκλησιάζονται. Στη συνέχεια κατευθύνονται στο νεκροταφείο του χωριού με τη συνοδεία οργάνων. Τελικός προορισμός τους είναι η κεντρική πλατεία του χωριού, όπου χορεύουν το ταλίμι, χορός που αναπαριστά τις μάχες των Χιωτών με τους πειρατές.
Το έθιμο κορυφώνεται στην εκκλησία του Αγίου Ευστρατίου, όπου κρεμούν στα κάγκελα του ναού Χιώτικα λάβαρα και σημαίες.»
Ο Άγιος Νικόλαος της Πούλα
Ο Άγιος Νικόλαος της Πούλα
Χτίστηκε όταν Βυζαντινός αυτοκράτορας ήταν ο Κώνστας Β’, ο αποκαλούμενος ως πωγωνάτος εξαιτίας της μακριάς του γενειάδας (641-668).
Τότε η Ιστρία (σημ. ΒΔ Κροατία) βρισκόταν ακόμα υπό Βυζαντινό έλεγχο.
Ως σημαντικός εμπορικός κόμβος στην Αδριατική, η Πούλα φιλοξενούσε πάντα μικρές Ελληνικές κοινότητες .
Στα αρχαία χρόνια υπήρχε η παράδοση ότι η πόλη ιδρύθηκε από τους Κόλχους που κυνήγησαν τον Ιάσωνα όταν έκλεψε το Χρυσόμαλλο δέρας. Κατέληξαν εκεί και ίδρυσαν την Πόλα που στη γλώσσα τους σήμαινε πόλη των φυγάδων.
Το 1583 ο ναός δόθηκε στην Κυπριακή κοινότητα της πόλης και σε μετανάστες από το Ναύπλιο. Το 1785 δόθηκε στην Σερβική κοινότητα της πόλης. Ακόμα και σήμερα, ο ναός ανήκει στην Σερβική εκκλησία.
ΜΉΝΥΜΑ ΓΈΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΉΜΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΈΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΑΓΙΆΣ ΚΑΙ ΜΕΓΆΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΉΣ.
. ΜΉΝΥΜΑ ΓΈΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΉΜΟΝΟΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΈΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΑΓΊΑΣ
ΚΑΙ ΜΕΓΆΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΉΣ.
Αδελφοί μου αγαπητοί και πολύτιμοι, με τη βοήθεια του Φιλανθρώπου Κυρίου έχουμε ήδη και εφέτος εισέλθει στην περίοδο του κατανυκτικού Τριωδίου και από αύριο αρχίζει η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Με την παρουσία της Μεγάλης
Τεσσαρακοστής η μητέρα μας η Εκκλησία δεν θέλει να μας προσθέσει φορτία, αλλά να μας απαλλάξει από τα υπάρχοντα.
Γνωρίζει Εκείνη να μεταμορφώνει την λύπη σε χαρά και το πένθος σε αγαλλίαση.
Τα θεωρούμενα δεινά, οι συμφορές και οι δοκιμασίες αποδεικνύονται ευλογίες, οι οποίες μαλακώνουν τον πόνο και κάνουν τον άνθρωπο φιλεύσπλαχνο
Αν θέλουμε την Ανάσταση και το πλήρωμα της ζωής ας μιμηθούμε την υπομονή του σπόρου, ο οποίος μέσα από το θάνατο προς την ζωή κυοφορείτο θαύμα της βλαστήσεως και της καρποφορίας.
Και εμείς αδελφοί μου ας περάσουμε με την υπομονή και την μετάνοια όλο τον χειμώνα της ζωηφόρου νεκρώσεως μέσα στο χώμα της καλής γης της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Με αυτές τις σκέψεις σας προτρέπω να βαδίσουμε σταθερά και με υπομονή τον αγώνα της νηστείας.
Το μυαλό μας καθαρό από εμπαθείς λογισμούς, να καλλιεργήσουμε και να αυξήσουμε την αγάπη προς τους αδελφούς, τους συνανθρώπους μας, να εξαφανίσουμε από μπροστά μας κάθε αδικία, να ελευθερωθούμε από την υποκρισία και την ζήλια, να συγχωρέσουμε ο ένας τον άλλο, να αγαπήσουμε την προσευχή και την συμμετοχή μας στις Ιερές ακολουθίες .
Τοιαύταις γαρ θυσίαις ευαρεστείτε ο Θεός.
Μη δειλιάσουμε, μην ατονίσουμε για το κόπο.
Δεν είναι δικό μας το κατόρθωμα αλλά της άνωθεν βοήθειας του Θεού.
Ώστε να αξιωθούμε να συνεορτάσουμε μαζί με όλους τους Αγίους μας την κοσμοσωτήρια.
Ανάσταση του Κυρίου, εις τον Οποίον ανήκει κάθε δόξα τιμή και προσκύνηση εις τους αιώνας των αιώνων, ΑΜΗΝ.
Ιερομόναχος Φιλήμων και οι συν εμοί
εν Χριστώ αδελφοί .
Η παλαιότερη απεικόνιση του Εωσφόρου στην τέχνη χρονολογείται στην Βυζαντινή εποχή.
Η παλαιότερη απεικόνιση του Εωσφόρου στην τέχνη χρονολογείται στην Βυζαντινή εποχή.
Στον ναό του Αγίου Απολλινάριου στη Ραβέννα υπάρχει ένα Βυζαντινό ψηφιδωτό του 520 μ.Χ. που απεικονίζει την παραβολή με τα πρόβατα και τα κατσίκια από το ευαγγέλιο του Ματθαίου.
Το ψηφιδωτό απεικονίζει τον Ιησού χωρίς γένια, όπως συνηθιζόταν στα παλαιοχριστιανικά χρόνια.
Στα δεξιά του βρίσκεται ένας άγγελος με κόκκινα φτερά και κόκκινη αμφίεση. Πιθανότατα είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Κάτω βλέπουμε τα πρόβατα, που σύμφωνα με την παραβολή, θα μπουν στο βασίλειο των ουρανών.
Στα αριστερά του βρίσκεται ένας άγγελος ντυμένος στα μπλε. Από κάτω του βρίσκονται τα κατσίκια που αποτελούν τους καταραμένους που θα θα πάνε στον Άδη
Σύμφωνα με τον ιστορικό Jeffrey Burton Russel στο βιβλίο Lucifer: The devil in the Middle Ages αναφέρει ότι ο μπλε Άγγελος είναι στην πραγματικότητα ο Εωσφόρος. Η απεικόνιση του Σατανά ως τραγόμορφου ξεκίνησε πολύ αργότερα στα μεσαιωνικά χρόνια και πιθανόν επηρεάστηκε από τις απεικονίσεις του αρχαίου θεού Πάνα.
Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
ΠΡΙΝ ΑΠΟ κάθε Επανάσταση προηγούνται οι μυστικές συσκέψεις, τα κρυφά υπό την σκιά συνομιλήματα ,η προσμονή, ο μυστικός σχεδιασμός, …
Έτσι δα είναι και η Σαρακοστή.
Η περίοδος προετοιμασίας για την επανάσταση της ζωής.
Μυσταγωγικές υπό το ημίφως των κανδηλιών ακολουθίες, ταπεινές προσευχές , χθαμαλή τη φωνή ψαλσίματα, όλα σαν μία αγαθή κρυφή συνωμοσία εναντίον του τυράννου , του θανάτου, που σε λίγες ημέρες προσμένουμε να καταποθεί και να αναποδογυριστεί το κράτος του από τον αρχηγό της Ζωής , τον Κύριο Ιησού Χριστό.
ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ
Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2023
(Πατήρ Adrian Făgețeanu, 1912-2011).
Άρχισε η ώρα που τα μοναστήρια θα διωχθούν. Έχετε ακούσει τι λέει η Ευρώπη για τα «μαύρα κοράκια από τη Ρουμανία»;
Πολλά μοναστήρια θα μετατραπούν σε τουριστικά κέντρα που θα τα διοικούν ειδωλολάτρες, εκεί θα υποδέχονται ξένους, με σαρμάλ, με κέικ, με πίτες – ούτε με λόγο Θεού.
(Πατήρ Adrian Făgețeanu, 1912-2011)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
