Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2025
U kremtua me madhështi dhe solemnitet kujtimi i Atit tonë ndër Shenjtorë, Shën Sofianoit, Episkop i Gjirokastrës dhe Drinopojës.
U kremtua me madhështi dhe solemnitet kujtimi i Atit tonë ndër Shenjtorë, Shën Sofianoit, Episkop i Gjirokastrës dhe Drinopojës.
Ditën e mërkurë, 26 nëntor, në katedralen “Ngjallja e Krishtit” në qytetin e Gjirokastrës u kremtua kujtimi i Shën Sofianoit, Episkopit të Gjirokastrës dhe Drinopojës. Shërbesat e Shenjta të Mëngjesores dhe Liturgjisë Hyjnore u drejtuan nga Mitropoliti i Gjirokastrës, z. Nathanail. Gjatë Shërbesave të Shenjta priftërinjtë dhe besimtarët patën mundësinë që t’u faleshin lipsaneve të shenjta të Shenjtorit.
Shën Sofianoi jetoi dhe veproi në një periudhë shumë të vështirë për ekzistencën e të krishterëve orthodhoks. Në një kohë kur Perandoria Osmane kishte shtrirë sundimin e saj edhe në hapësirën e Gjirokastrës së Drinopojës. Gjatë shek. XVII kur vala e islamizimit po bëhej gjithnjë edhe më shumë intensive, Shën Sofianoi si një hierark i denjë i fronit dhe grigjës së tij, me predikimin e tij të frymëzuar nga Perëndia bëri të mundur që shumë të krishterë të Episkopatës së tij të mos mohonin besimin e tyre. Gjithashtu duke konstatur nevojën e madhe të të krishterëve për arsim, Shën Sofianoi çeli në vitin 1672 një shkollë në Manastirin e Shën Athanasit në Poliçan të Pogonit. Grigja e tij, ruajta dhe kultivimi shpirtëror i saj ishte shqetësimi kryesor i Shën Sofianoit deri në vitin 1711, kur ndërron jetë dhe bashkohet me Perëndinë në Mbretërinë Qiellore.
E kremtja e kujtimit të Shën Sofianoit është një ditë e rëndësishme për mbarë komunitetin orthodhoks të zonës dhe më gjerë, duke na rikujtuar se Shenjtorët e Kishës nuk janë vetëm pjesë e së kaluarës, por, gjithashtu ata përbëjnë një realitet të gjallë që frymëzojnë dhe udhëheqin besimtarët në çdo kohë dhe hapësirë.
ΤΌ ΣΚΉΝΩΜΑ ΤΉΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΊΝΗΣ.
Τὸ σκήνωμα τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνας
ἀπόκειτο στὸ νότιο τμῆμα
τοῦ Ἱεροῦ Βήματος τοῦ Καθολικοῦ,
σὲ περίοπτη θέση, ὅπου καὶ σήμερα.
Γραπτὰ κείμενα προσκυνητῶν
ἀποτυπώνουν μὲ λεπτομέρειες
τὸ τυπικὸ τῆς προσκύνησης,
ποὺ τηρεῖται ἀκόμη πιστά:
ἡ λειψανοθήκη ἀνοιγόταν ἀπὸ τὸν προεστώτα,
οἱ μοναχοὶ προσκυνοῦσαν πρῶτοι,
βάζοντας μετάνοια
καὶ ψάλλοντας ὕμνους,
καὶ ἀκολουθοῦσαν οἱ ἐπισκέπτες.
Κατὰ τὸν ἀσπασμό,
ὁ προεστὼς διένεμε ὡς εὐλογία μύρο,
ποὺ ἀνέβλυζε ἀπὸ τὸ λείψανο.
Σὲ μεταγενέστερους χρόνους,
ὡς ἀναμνηστικὸ τοῦ προσκυνήματος
τῆς Νύμφης τοῦ Χριστοῦ
καθιερώθηκε ἕνα δαχτυλίδι,
ποὺ καὶ σήμερα διανέμεται
ἀπὸ τοὺς Σιναΐτες Πατέρες.
Ἔτσι, τὸ σιναϊτικὸ προσκύνημα,
ποὺ ἀρχικὰ ἀναπτύχθηκε
μὲ πυρήνα τὶς παλαιοδιαθηκικὲς θεοφάνειες,
συμπεριέλαβε καὶ τὴν προσκύνηση τῆς
πολιούχου Ἁγίας.
Γεωργίας Φουκανέλη
Ἡ σιναϊτικὴ τιμὴ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνας,
ἱστορικὴ ἀναδρομή (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα "Οἱ Ἅγιοι τοῦ Σινᾶ "
τεῦχος 383, Νοέμβριος 2025
«Κύριε, θέλω να Σε αγαπώ!», «Κύριε, θέλω να δω το Πρόσωπό Σου!», «Κύριε, βοήθησέ με να νιώσω πόσο καλός είσαι!»
«Κύριε, θέλω να Σε αγαπώ!», «Κύριε, θέλω να δω το Πρόσωπό Σου!», «Κύριε, βοήθησέ με να νιώσω πόσο καλός είσαι!»
Αυτές οι τρεις σύντομες προσευχές είναι καλό να τις λέμε κάθε μέρα! Θα σας φέρουν πολύ καλό! Κάνουν θαύματα!
Να λέτε τρεις σύντομες προσευχές, καθημερινά. Και θα τραφείτε περισσότερο αργότερα...
Απλώς πείτε αυτό:
...☆«Κύριε, θέλω να γευτώ και να δω πόσο καλός είσαι... Τάισέ με!» Και θα το κάνει.
...☆ προσπαθήστε να πείτε αυτήν την προσευχή από καρδιάς:
«Κύριε, θέλω να δω το Πρόσωπό Σου!»... Θα σας πει: «Κοίτα γύρω σου, να 'μαι». Και η καρδιά σας θα αλλάξει.
...☆«Κύριε, δίδαξέ με να αγαπώ!»...Και μετά πάρτε το νου σας και τοποθετήστε τον στον Κύριο. «Γέμισέ με, Κύριε, μόνο Εσένα θέλω! Γιατί δεν υπάρχει τίποτα εκτός από Εσένα. Και δεν είμαι τίποτα χωρίς Εσένα». Αυτή είναι η προσευχή.
Αλλά ανεξάρτητα από το πώς προσευχόμαστε ή πόσο πολύ προσευχόμαστε, ας προσευχηθούμε από τα βάθη της καρδιάς μας.
(Από τον αρχιμανδρίτη Γιοακίμ Παρ, Συζήτηση στη Μονή Όπτινα στη Ρωσία)
Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.
†Μητροℼολίτης Αι҆τωλίας κυρός Κοσμᾶς:
Η҅ ℼαναίρεσι τοῦ Οι҆κουμενισμοῦ. Η҅ αι҅́ρεσι αυ҆τή, ο҆́ρℽανο τῆς νέας τάξεως ℼραℽμάτων, θέλει νὰ ζυμώση τὴν ℽλυκυτάτη Ο҆ρθοδοξία μέσα στὴν ι҆́δια σκάφη, μαζὶ μὲ αι҅ρέσεις καὶ ℼλάνες, μὲ α҆λλόθρησκες δοξασίες. Θέλει νὰ δημιουρℽήση ε҅́ναν Θεό, φυσικό δημιούρℽημα τοῦ α҆νθρώℼου, χωρὶς τὴν α҆νόθευτη α҆λήθεια τῆς Ο҆ρθοδοξίας μας καὶ τὴν υ҅ℼακοή στὸ Ευ҆αℽℽέλιο τοῦ Χριστοῦ μας.
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ << ΘΗΣΑΥΡΟΣ >> ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΣΠΑΝΙΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ !
ΠΑΛΑΙΟΝ ΕΚ ΝΕΟΥ - ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ.
Σπανιότατο και πολύ αξιόλογο θεολογικό βιβλίο σε εξαιρετική επανέκδοση από μας σε τιμή έκπληξη !
Από 23 ευρώ σήμερα μόνο 12 ευρώ !
Αν το έχετε ήδη προμηθευτεί αξίζει να το χαρίσετε και σε άλλους αγαπητούς πατέρες και αδελφούς μας ! ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ !
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΑΛΠΙΓΞ - ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΣΟΦΩΤΑΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΟΣΙΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΑ (ΤΟΥ ΠΑΤΜΙΟΥ) , Β΄ έκδοση το 1868 , σελίδες 402 σε μεγάλο σχήμα ! Δεκάδες θεολογικές ομιλίες στα ιερά Ευαγγέλια και τις Δεσποτικές ,Θεομητορικές και τις εορτές των Αγίων μας από τον άγιο Σχολάρχη της Πατμιάδος Σχολής. Θεωρείται ένα από τα πιο πνευματικά έργα που κυκλοφόρησαν την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Όταν μάλιστα, κυκλοφόρησε τὸ μνημειώδες αυτό έργο η «Ευαγγελικὴ Σάλπιγξ», οι Παπικοί το κατάσχεσαν στα Δωδεκάνησα και στην Βενετία που τυπώθηκε, τὸ έριξαν στὴν πυρὰ καὶ τὸ κατέκαυσαν μέσα στὴν πλατεία του Αγίου Μάρκου της Βενετίας. Τὸ περισπούδαστο αὐτό έργο , είναι ένα απὸ τὰ πλέον ελεγκτικὰ των παπικών αιρέσεων και καινοτομιών.
Πληροφορίες-παραγγελίες Λάμπρος Παπανικολάου ο εκ Κερατέας 698 5807653,
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 39.
Στάση 14η: Ἡ χαρὰ τῆς μετάνοιας
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Μὴ φοβᾶσαι νὰ μετανοήσῃς! Ἡ μετάνοια δὲν εἶναι λύπη, ἀλλὰ χαρὰ ποὺ προετοιμάζει τὴν ψυχὴ γιὰ τὴν συνάντηση μὲ τὸ Χριστό. «Μετανοεῖτε· ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 4:17). Ὁ δρόμος τῆς μετάνοιας εἶναι δρόμος ἀναστάσεως.
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 38.
Στάση 15η: Ἡ χαρὰ τῆς εὐγνωμοσύνης
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Νὰ εὐχαριστῃς τὸ Θεὸ γιὰ κάθε δῶρο ποὺ σὲ περιβάλλει, ἀπὸ τὸ πιὸ μικρὸ μέχρι τὸ μεγαλεῖο τῆς ζωῆς σου. «Εὐχαριστεῖτε ἐν παντί» (Α΄ Θεσ. 5:18). Ἡ εὐγνωμοσύνη καλλιεργεῖ τὴν ταπεινοφροσύνη καὶ προσελκύει τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει εὐχαριστία, γεννιέται ὁ Χριστός.
Την τριακοστή του μήνα η μνήμη του αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου.
Την τριακοστή του μήνα η μνήμη του αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου.
Ὁ Ἀνδρέας γεννήθηκε στὴ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, ἕνα ψαραδοχώρι χτισμένο στὴν ἀκρογιαλιὰ τῆς λίμνης Γεννησαρέτ. Κατὰ τὰ παραπάνω ποὺ εἴπαμε, ὁ Πέτρος ἤτανε ἀδελφὸς τοῦ Ἀνδρέα, κ᾿ οἱ δυὸ ἤτανε γυιοὶ τοῦ γέρο Ἰωνᾶ, ψαραδόσογο. Ὁ Πέτρος ἤτανε φουριόζος καὶ ἐνθουσιαζότανε εὔκολα, ἐνῶ ὁ Ἀνδρέας ἤτανε ἥσυχος καὶ λιγόλογος, ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος: «Πέτρος θερμὸς τῷ πνεύματι ἦν πάνυ καὶ εἰς κοσμικῶν χρεῶν μέριμναν ἐπιτήδειος, ὁ δὲ Ἀνδρέας πραῢς καὶ ὀλιγόλαλος».
Ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο φαίνεται πὼς ὁ Ἀνδρέας ἤτανε ἀνάμεσα στοὺς μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἴχανε πιὸ πολὺ θάρρος μαζί του, σὰν τὸν Πέτρο, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Φίλιππο. Ὡστόσο τὰ λόγια ποὺ ἔλεγε ἦταν πάντα λιγοστά. Τὴ μέρα ποὺ μαζεύθηκε πολὺς κόσμος κι᾿ ἄκουγε τὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ πεινάσανε, γύρισε ὁ Χριστὸς κ᾿ εἶπε στὸν Φίλιππο: «Ἀπὸ ποῦ θὲ ν᾿ ἀγοράσουμε ψωμιὰ γιὰ νὰ φάει ὁ κόσμος;» Κι᾿ ὁ Φίλιππος τοῦ εἶπε: «Διακόσια τάλληρα ψωμιὰ δὲν φτάνουνε γιὰ νὰ φάγει ὁ καθένας τους ἀπὸ μία μπουκιά». Τότε ὁ Ἀνδρέας λέγει στὸν Χριστό: «Εἶναι ἐδῶ πέρα ἕνα παιδάριο ποὺ ἔχει πέντε ψωμιὰ κριθαρένια καὶ δυὸ ψάρια» (Ἰω. στ´ 5-10).
Κι᾿ ἄλλη φορὰ πάλι, τὴ μέρα ποὺ μπῆκε ὁ Χριστὸς στὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ τὰ βάγια, κάποιοι Ἕλληνες θέλανε νὰ τὸν δοῦνε, καὶ πήγανε στὸν Φίλιππο καὶ τοῦ εἴπανε: «Κύριε, θέλουμε νὰ δοῦμε τὸν Ἰησοῦ». Καὶ ὁ Φίλιππος πῆγε καὶ τὸ εἶπε στὸν Ἀνδρέα, κ᾿ ὕστερα κ᾿ οἱ δυὸ μαζὶ τὸ εἴπανε στὸν Χριστό. Καὶ τότες ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῆ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω. ιβ´ 23). «Ἔφταξε ἡ ὥρα γιὰ νὰ δοξασθεῖ ὁ γυιὸς τοῦ ἀνθρώπου», δηλαδὴ μὲ τοὺς Ἕλληνες θὰ κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο. Λοιπόν, βλέπεις; Πάλι ὁ Ἀνδρέας τοῦ μίλησε. Συμπεραίνω πὼς οἱ Ἕλληνες πήγανε καὶ τὄπανε στὸν Φίλιππο γιατὶ θἄξερε ἑλληνικά, ἀφοῦ καὶ τὄνομά του ἤτανε ἑλληνικό, μακεδονικό. Κι᾿ αὐτὸς πάλι τὸ εἶπε στὸν Ἀνδρέα, ποὺ εἶχε κι᾿ αὐτὸς ἑλληνικὸ ὄνομα, κ᾿ ἴσως γνώριζε καὶ τὴ γλώσσα. Ἀπὸ τοὺς δώδεκα μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, μοναχὰ αὐτοὶ οἱ δυὸ εἴχανε ἑλληνικὰ ὀνόματα.
Μετὰ τὴν Ἀνάσταση, τὴν τελευταία φορὰ ποὺ φανερώθηκε ὁ Χριστὸς στοὺς μαθητές του, τοὺς εἶπε: «Πηγαίνετε καὶ μαθητέψετε ὅλα τὰ ἔθνη, βαφτίζοντάς τα στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καὶ διδάσκοντας τὰ νὰ κρατᾶνε ὅλα ὅσα σᾶς παράγγειλα. Κ᾿ ἐγὼ θἆμαι πάντα μαζί σας ὅλες τὶς ἡμέρες, μέχρι τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου». Ἀφοῦ λοιπὸν πήρανε τὴ χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, τραβήξανε ὁ καθένας κατὰ τὴ φώτιση ποὺ πῆρε, στόνα καὶ στ᾿ ἄλλο μέρος. Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας τράβηξε, κατὰ τὴν παράδοση, καὶ πῆγε κατὰ πρῶτο στὰ μέρη τῆς Μαύρης Θάλασσας. Κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο στὴν Τραπεζοῦντα καὶ στὴν Ἀμισό, ἔχοντας μαζί του κάποιους ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήντα ἀποστόλους, καὶ γύρισε στὴ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ χιλιάδες Ἕλληνες καὶ Ἰουδαίους. Ἀπὸ κεῖ τράβηξε στὴν Κολχίδα, δηλαδὴ στὸ σημερινὸ Λαζιστᾶν, ποὺ κατοικούσανε οἱ ἄγριοι κουρσάροι οἱ λεγόμενοι Κερκέτες. Κατόπι γύρισε πίσω στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ νὰ δεῖ τὸν ἀδελφό του τὸν Πέτρο καὶ τοὺς ἄλλους ἀποστόλους, καὶ πάλι ξανάφυγε μαζὶ μὲ τὸν Ἰωάννη τὸν Θεολόγο καὶ πήγανε στὴν Ἔφεσο. Στὴν Ἔφεσο εἶδε στόνειρό του τὸν Χριστό, ποὺ τὸν πρόσταξε νὰ πάγει στοὺς Σκύθες νὰ κηρύξει τὸ Εὐαγγέλιο. Πηγαίνοντας στὴ Σκυθία, πέρασε ἀπὸ τὴ Βιθυνία καὶ κήρυξε στὴ Νικομήδεια, στὴ Χαλκηδόνα καὶ στὴν Ποντοηράκλεια. Ἀπὸ κεῖ πῆγε στὴν Παφλαγονία καὶ κήρυξε στὴν Ἄμαστρη καὶ στὴ Σινώπη, κ᾿ ἐκεῖ βάφτισε τοὺς πιὸ πολλοὺς χριστιανοὺς καὶ κατόπι πῆγε πάλι στὴν Ἀμισὸ καὶ στὴν Τραπεζούντα. Ἀπὸ κεῖ πῆγε στὰ Σαμόσατα ποὺ βρισκότανε ἀπάνω στὸν ποταμὸ Εὐφράτη καὶ δίδαξε τοὺς Ἕλληνες, ποὺ κατοικούσανε πολλοὶ σ᾿ αὐτὸ τὸ μέρος. Ἀπὸ τὰ Σαμόσατα ξαναγύρισε στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τότες εἶδε τὸν Παῦλο. Μετὰ τὸ Πάσχα, ἔφυγε πάλι καὶ πέρασε τὴν Καππαδοκία καὶ τὴ Λαζικὴ κ᾿ ἔφταξε στὸ Κίεβο τῆς Σκυθίας, ποὺ ἤτανε τὸ Πάνθεο τῆς σλαυωνικῆς πολυθεΐας, κι᾿ ἀπάνω σ᾿ ἕνα χαμοβούνι ἔστησε ἕναν πέτρινο σταυρό. Κατόπι πέρασε τὸν Καύκασο καὶ τὴν Κασπία Θάλασσα, καὶ κήρυξε στὴ Χορασμία, στὸ σημερινὸ Χορωσᾶν. Ὕστερα ἔστρεψε πίσω κατὰ τὸ βασίλεμα καὶ πῆγε στὴν Κριμαία, κι᾿ ἀφοῦ δίδαξε καὶ βάφτισε πολλούς, πέρασε στὴ Σινώπη, κι᾿ ἀπὸ κεῖ πῆγε στὸ Βυζάντιο, ποὺ ἤτανε τότες ἕνα χωριό, πρὶν χτιστεῖ ἡ Κωνσταντινούπολη, κι᾿ ἀφοῦ χειροτόνησε ἐπίσκοπο τὸν Στάχυν, ἕναν ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήντα ἀποστόλους, πῆγε στὴ Θράκη καὶ στὴ σημερινὴ Βουλγαρία καὶ Σερβία. Ἔπειτα κατέβηκε στὴ Μακεδονία, στὴ Θεσσαλία καὶ στὴ Ρούμελη, κι᾿ ἀπὸ κεῖ πέρασε στὸν Μοριὰ καὶ πῆγε στὴν Ἀχαΐα ποὺ εἶχε πρωτεύουσα τὴν Πάτρα, μεγάλη πολιτεία τιμημένη ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους ποὺ ἀφεντεύανε τὸν καιρὸ ἐκεῖνον ἀπάνω σ᾿ ὅλον τὸν κόσμο, κ᾿ ἤτανε στολισμένη μὲ ἐπίσημα χτίρια καὶ μὲ ἀγάλματα. Ἀνθύπατος τῆς Ἀχαΐας ἤτανε τότες ἕνας ποὺ τὸν λέγανε Αἰγεάτη. Σὲ λίγο ἀκούσθηκε πὼς ὁ Ἀνδρέας γιάτρεψε πολλοὺς ἀρρώστους μονάχα μὲ τὸ ἄγγιγμα τῶν χεριῶν του κι᾿ ὁ κόσμος ἔτρεχε σ᾿ αὐτόν. Ἔτυχε τότε ν᾿ ἀρρωστήσει κι᾿ ἡ γυναίκα τοῦ Αἰγεάτη, λεγόμενη Μαξιμίλλα, κι᾿ ὁ ἅγιος Ἀνδρέας τὴν ἕγιανε. Σὲ λίγον καιρὸ ἔφυγε στὴ Ρώμη ὁ Αἰγεάτης γιὰ νὰ παρουσιασθεῖ στὸν αὐτοκράτορα Νέρωνα γιὰ κάποιες ὑποθέσεις, κι᾿ ἄφησε στὸ πόδι τοῦ τὸν ἀδελφό του Στρατοκλῆ. Αὐτὸς ὁ Στρατοκλὴς ἤτανε σοφὸς καὶ φημισμένος μαθηματικὸς στὴν Ἀθήνα, κ᾿ εἶχε ἕνα δοῦλο ποὺ τὸν λέγανε Ἀλκαμανά, καὶ τὸν γιάτρεψε ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ἀπὸ σεληνιασμὸ ποὺ ὑπόφερνε. Ὁ Στρατοκλὴς κ᾿ ἡ Μαξιμίλλα πιστέψανε στὸν Χριστὸ καὶ βαφτισθήκανε, κι᾿ ἄλλος πολὺς κόσμος μαζί τους. Γυρίζοντας στὴν Πάτρα ὁ Αἰγεάτης καὶ μαθαίνοντας αὐτὰ ποὺ γινήκανε, πρόσταξε νὰ πιάσουνε τὸν Ἀνδρέα καὶ νὰ τὸν βάλουνε στὴ φυλακή, καὶ σὲ λίγες μέρες, ἀφοῦ τὸν δίκασε, ἔβγαλε ἀπόφαση νὰ σταυρωθεῖ. Πρὶν νὰ τὸν πιάσουνε, χειροτόνησε ἐπίσκοπο τὸν Στρατοκλή. Σὰν ξημέρωσε ἡ μέρα ποὺ θὰ τὸν σταυρώνανε, οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες, ἀφοῦ τὸν βασανίσανε, τὸν πήγανε στὴν ἀκροθαλασσιά, στὸν τόπο ποὺ εἶναι σήμερα χτισμένη ἡ ἐκκλησιά του καὶ ποὺ τότες ἤτανε χτισμένος ὁ ναὸς τῆς Δήμητρας. Γύρισε καὶ κοίταξε ἀτάραχος τὸ σταυρὸ καὶ τὸν βλόγησε, βλόγησε καὶ τὸν κόσμο, κ᾿ ὕστερα τὸν σταυρώσανε, γέρον, παραπάνω ἀπὸ ἑβδομήντα χρονῶν. Ὁ σταυρὸς ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ἤτανε κανωμένος ἀπὸ δυὸ ἴσια σταυρωτὰ ξύλα σὲ σχέδιο X, καὶ κατὰ τὴν παράδοση ἤτανε ἀπὸ ξύλο τῆς ἐληᾶς. Μαρτύρησε βασιλεύοντας στὴ Ρώμη ὁ Νέρωνας. Κατὰ τὸν ἅγιο Ἐπιφάνιο, «ἤτανε μεγαλόσωμος, λίγο σκυφτός, μὲ γυριστῆ μύτη καὶ μὲ πυκνὰ φρύδια». Τὸ σκήνωμά του τὸ ἔθαψε ὁ ἐπίσκοπος Στρατοκλῆς μὲ τὴ Μαξιμίλλα καὶ κόσμος πολύς, ἀφοῦ τὸ ἀλείψανε μ᾿ ἀκριβὰ ἀρώματα καὶ τὸ ἐνταφιάσανε σ᾿ ἕνα μνῆμα μαρμάρινο κοντὰ στὴ θάλασσα.
Φώτης Κόντογλου, Ανδρεας ο Πρωτόκλητος
Στην έρημο του Σινά.
Στὴν ἔρημο τοῦ Σινᾶ,
ὅπου ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ ξαναγεννιέται,
καὶ ὅπου καταφεύγουν καταδιωγμένοι
οἱ προφῆτες του, ἀποσύρονται
μετὰ ἀπὸ αἰῶνες καὶ οἱ πρῶτοι
χριστιανοὶ ἀναχωρητές.
Ἤδη ἀπὸ τὴν περίοδο τῶν διωγμῶν,
πολὺ πρὶν τὴν ὀργανωμένη καὶ
«ἐπίσημη» ἐμφάνιση τοῦ μοναχισμοῦ,
ἡ Σιναϊτικὴ ἔρημος γίνεται
καταφύγιο διωκομένων καὶ
τόπος ὅπου συγκροτοῦνται ἀτύπως
ὁμάδες θεοφιλῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν.
Ἐμπνέονται ἀπὸ τὴν ἱερότητα τοῦ τόπου,
ζοῦν μιὰ ἰδιότυπη μοναστικὴ ζωὴ
στὸ περιθώριο τῆς κοινωνίας τῆς αὐτοκρατορίας,
καὶ δὲν θὰ γνωρίζαμε τίποτε γιὰ αὐτούς,
ἂν δὲν εἶχαν ἀναδειχθεῖ ἀνάμεσά τους μάρτυρες.
Οἱ ἐπισημότεροι ἀνάμεσά τους εἶναι
οἱ ὁσιομάρτυρες Γαλακτίων καὶ Ἐπιστήμη.
Νικολάου Λ. Φύσσα
Ἡ ἔρημος τοῦ Σινᾶ
Ἐργαστήρι ἁγιότητας (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα "Οἱ Ἅγιοι τοῦ Σινᾶ "
τεῦχος 383, Νοέμβριος 2025
Γιώργου ἈνανιάδηἩ θεοφάνεια καὶ ἡ νεότης τοῦ Μωϋσέως (ἀπόσπασμα).
Στὴν εἰκονογραφία
στὶς δύο φορητὲς εἰκόνες
τοῦ Σινᾶ τοῦ 13ο αἰώνα (βλ. εἰκόνες),
ὁ Μωϋσῆς ἔχει νεανικὴ ὄψη καὶ
ἀποδίδεται μὲ φωτεινὴ μορφὴ νέου καὶ
ὄχι μὲ τὴν μορφὴ ἡλικιωμένου,
δηλαδὴ μὲ τὴν ἱστορικὴ καὶ
κατ’ ἐπέκταση ρεαλιστικὴ
ἀπόδοση τῆς ἡλικίας.
Αὐτὲς οἱ εἰκόνες διατηροῦν
τὴν εἰκονογραφικὴ παράδοση
στὴν ὁποία ἡ μορφὴ ἢ ἡ σύνθεση
προϋποθέτουν πρωτίστως
ἕνα θεολογικὸ περιεχόμενο καὶ
μιὰ θεολογικὴ ἑρμηνεία.
Ἐδῶ λοιπόν, οἱ ἁγιογράφοι ἀκολουθοῦν
αὐτὴν τὴν εἰκονογραφικὴ ἀπόδοση
στὴν ὁποία παραλληλίζεται
ὁ Μωϋσῆς μὲ τὸν Χριστό,
καθὼς θεωρεῖται προτύπωσή Του,
ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ «Νέος Μωϋσῆς».
Ὁ προφήτης Μωϋσῆς
ὡς «τύπος τοῦ Χριστοῦ»
ἐνῷ βιολογικὰ εἶναι
περίπου 80 ἐτῶν,
εἰκαστικὰ παριστάνεται
νέος, ἄφθαρτος, ἀγένειος
καὶ φωτεινὸς φανερώνοντας
ὅτι εἶναι ἄνθρωπος ποὺ μετέχει
στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ.
Ἡ θεία αὐτὴ ἐμπειρία,
ἡ θεοπτία στὴν ὁποία μετέχει
καταργεῖ τὴ φθορὰ καὶ
μεταμορφώνει τὸν ἄνθρωπο
σὲ αἰώνιο νέο ὑπὸ τὸ φῶς
τῆς σωτηρίας τοῦ Χριστοῦ.
Γιώργου Ἀνανιάδη
Ἡ θεοφάνεια καὶ ἡ νεότης τοῦ Μωϋσέως (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα "Οἱ Ἅγιοι τοῦ Σινᾶ "
τεῦχος 383, Νοέμβριος 2025
Σέ ποιόν....
«Μπροστά σε ποιόν στέκεσαι ψυχή μου, με ποιόν μιλάς, από ποιόν ζητάς βοήθεια και προστασία, από ποιόν περιμένεις απάντηση; “
*
"Γιατί Είναι - Θεός, Αυτός - Δημιουργός, Αυτός - Στοχαστής, Αυτός - Σωτήρας; Αυτός - Ζωή προς Ζωή... “
Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν)Από το άρθρο «Πληροφορίες και Καθολικισμός»
«Η Ορθόδοξη Εκκλησία έγινε ο άξονας της γεωργιανής εθνικότητας και κρατικής υπόστασης. Η Ορθοδοξία ένωσε τη χώρα ως έναν ενιαίο λαό ακόμη και όταν η Γεωργία ήταν διαιρεμένη σε βασίλεια και κυβερνήσεις. Ένα μέρος της διανόησής μας δεν το αναφέρει αυτό, δεν αναφέρει καν ότι ήλπιζε ότι ο Καθολικισμός θα προστάτευε τη χώρα από την επιθετικότητα ή τις αξιώσεις των επιτιθέμενων. Αλλά ιστορικά, ο Καθολικισμός έδινε πάντα υποσχέσεις, αλλά ποτέ δεν τις εκπλήρωνε. Την Ένωση της Φλωρεντίας ακολούθησε η πτώση της Κωνσταντινούπολης και η Δύση απάντησε σε αυτή την τραγωδία όχι με στρατιωτική βοήθεια, αλλά με κομψή ποίηση. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αρμένιοι άρχισαν να ασπάζονται τον Καθολικισμό με την ελπίδα βοήθειας από το Βατικανό, αλλά ο καθολικός κόσμος δεν σκέφτηκε τη βοήθειά τους και η γενοκτονία των Αρμενίων σκότωσε έως και δύο εκατομμύρια ανθρώπους».
Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν)
Από το άρθρο «Πληροφορίες και Καθολικισμός»
Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2025
Σημεία των καιρών.''Η παραχάραξη των Χριστουγέννων συνεχίζεται – Απρόσωπη «συμπεριληπτική» φάτνη έστησαν στις Βρυξέλλες''
Sportime. gr:
''Η παραχάραξη των Χριστουγέννων συνεχίζεται – Απρόσωπη «συμπεριληπτική» φάτνη έστησαν στις Βρυξέλλες''
Κενά τα πρόσωπα, νεκρά τα νοήματα - Παρόμοια εκτρώματα στήνουν και δήμοι της Ελλάδας, ευτελίζοντας τα Χριστούγεννα με λεφτά των δημοτών
Στην τεχνοκρατική καρδιά της Ευρώπης που αποτελούν οι Βρυξέλλες, στην εμβληματική πλατεία «Γκραν-Πλας», στήθηκε φέτος ένα τέτοιο κακέκτυπο Φάτνης που έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Το «καλλιτεχνικό» έργο ονομάστηκε «Fabrics of the Nativity» (Υφάσματα της Γέννησης) και παρουσιάζει τρεις φιγούρες που μόνο κατά φαντασία παραπέμπουν στην Παναγία, τον Ιωσήφ και τον νεογέννητο Ιησού.
...Οι κούκλες φορούν ρούχα που παραπέμπουν στην εποχή του Χριστού, όμως στη θέση του άφαντου προσώπου τους, έχουν μια συρραφή από υφάσματα διαφορετικών αποχρώσεων. Παραπέμποντας – σύμφωνα με τους διοργανωτές – σε μια κοινωνία «συμπερίληψης» με ανθρώπους διαφορετικών αποχρώσεων δέρματος.
Με λίγα λόγια έχουμε να κάνουμε με μια «woke» φάτνη που εμφανίζεται ως σύμβολο πολιτικής ατζέντας και συγκεκριμένα της παγκοσμιοποίησης....
...Εξετάζοντας τους διδακτικούς κύκλους που σχηματίζει πάντοτε η ιστορία, αν αναζητήσουμε ποιοι διεξήγαγαν ανοιχτό πόλεμο στον συμβολισμό των Χριστουγέννων, θα «σκοντάφτουμε» πάντα στην πολιτική των Ναζί. Από το 1937 οι φάτνες είχαν κηρυχθεί απαγορευμένες στη Γερμανία, και όπου εμφανίζονταν, έπρεπε να παραποιηθούν με «άριες» αναπαραστάσεις, σβάστικες, ρούνους, ελάφια και άλλα στοιχεία που παρέπεμπαν στον παγανισμό....
Αυτές τις μέρες οι πόλεις μας ξεκινούν να φορούν τα γιορτινά τους και οι λιγοστές φάτνες που ακόμα στήνονται, ανταγωνίζονται για βραβείο αφαιρετικότητας και κακογουστιάς. Ενδεικτικά να δείξω τη φάτνη που στήθηκε στην κεντρική πλατεία της Καρδίτσας. Η Παναγία και ο Ιωσήφ για άλλη μια φορά έχουν κενά πρόσωπα που θυμίζουν αόριστες φιγούρες παιδικής χειροτεχνίας. Και στη θέση του μικρού Ιησού, το απόλυτο κενό. Δεν υπάρχει καν κάποια βρεφική σιλουέτα. Μόνο κάτι αδειανό που αμυδρά παραπέμπει σε λίκνο και εκπέμπει 12 ακτίνες..
Πολύ λίγος για τον ρόλο.
Στο μεταξύ, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ της Ρώμης επισκέπτεται την Τουρκία στην πρώτη του επίσκεψη στο εξωτερικό, όπου συναντήθηκε με τον Ερντογάν (ο Τούρκος πρόεδρος τον υποδέχθηκε στο αεροδρόμιο στην Άγκυρα) και στις δηλώσεις του προέτρεψε την Τουρκία να σεβαστεί τον πλουραλισμό.
Μπούρδες! Λόγια του αέρα και διπλωματικός λόγος άνευ ουσίας, καθώς άκουσα την ομιλία του στο Προεδρικό Μέγαρο της Τουρκίας και όσα είπε ήταν φρου φρου κι αρώματα!!!
Στα αξιοσημείωτα είναι πως, σε αντίθεση με τους προκατόχους του, το επίσημο πρόγραμμα του Πάπα Λέοντα στην Κωνσταντινούπολη- η τελευταία στάση της επίσκεψής του στην Τουρκία- δεν περιλαμβάνει επίσκεψη στην Αγία του Θεού Σοφία, την οποία η κυβέρνηση Ερντογάν αποφάσισε να μετατρέψει σε τζαμί (λες και δεν υπάρχουν εκατοντάδες τζαμιά στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης και πέριξ).
Στη φωτογραφία τον βλέπουμε να αποδίδει τιμές στον τάφο του Μουσταφά Κεμάλ στην Άγκυρα, του υποκινητή και δράστη της γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, δηλαδή των χριστινιανικών πληθυσμών της Ανατολίας.
Σημείωση: Επειδή πολλοί αναφέρουν ότι δεν επετράπη στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α', τον πνευματικό ηγέτη περίπου 300 εκατομμυρίων Ορθόδοξων Χριστιανών παγκοσμίως, να υποδεχθεί τον Πάπα στο αεροδρόμιο, να σας πω το εξής:
Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την οικουμενική ιδιότητα του πατριάρχη, υποστηρίζοντας ότι υπηρετεί μόνο ως επικεφαλής της ελληνορθόδοξης κοινότητας της Τουρκίας, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, την ιδρυτική συμφωνία της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας. Η Τουρκία υποστηρίζει ότι η αναγνώριση της οικουμενικής εξουσίας θα παραβίαζε την κυριαρχία της.
Κατά τ΄άλλα να τον χαίρεται η Καθολική Εκκλησία τον προκαθήμενο της. Πολύ λίγος για τον ρόλο.
Γιώτα Χουλιάρα
Geopolitics & Daily News
ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.(το αγαπημένο μου απόφθεγμα)
ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
(το αγαπημένο μου απόφθεγμα)
Για να φτάσεις στο...δεν υπάρχω, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς κι έτσι, ταυτίζεσαι απόλυτα με τον άλλον, τον εκάστοτε άλλον ...
και τότε, στο τέλος της ημέρας, αναρωτιέσαι ....
Θέλω τίποτε;.. Όχι!.
Επιθυμώ τίποτε;. .Όχι!..
Μου λείπει τίποτε;..Όχι!..
Αυτό είναι!!..
Οσία Γαβριηλία
"φωτό: με την υποτακτική της +μ. Γαβριηλία,
στην αυλή τους στην Λέρο!.."
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
