Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026
Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 13
362. Τι είναι ένα εικονίδιο;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι μια εικόνα;
Η απάντηση του ιερέα : «Εικόνα» είναι μια ελληνική λέξη που σημαίνει «εξωτερική εμφάνιση» ή «εικόνα», αφού στη ρωσική μας γλώσσα όλες οι ιερές εικόνες ονομάζονται «εικόνες». Μια ιερή εικόνα είναι απλώς μια εικόνα, ένα αχνό ίχνος του προσώπου ή της μορφής με την οποία ο Θεός ευαρεστήθηκε να εμφανιστεί κάποτε στην ανθρωπότητα. Για παράδειγμα, οι προφήτες έβλεπαν τον Θεό Πατέρα ως έναν ηλικιωμένο, αρχαίο άνθρωπο - ως άναρχο και ατελείωτο: γι' αυτό το λόγο απεικονίζεται ως ο Παλαιός των Ημερών - ως σημάδι της αιωνιότητάς Του. Ευαρεστήθηκε ο Θεός Υιός να εμφανιστεί στον κόσμο ως τέλειος άνθρωπος: γι' αυτό το λόγο ο Υιός του Θεού απεικονίζεται πάντα ως άνθρωπος. Το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε από τον ουρανό στον βαπτισμένο Ιησού Χριστό με τη μορφή περιστεριού: γι' αυτό το λόγο το Άγιο Πνεύμα απεικονίζεται στις εικόνες ως περιστέρι.
Επομένως, Χριστιανέ, κοιτάζοντας τις ιερές εικόνες, και πρέπει να έχεις μια αληθινή αίσθηση γι' αυτές, πρέπει να τις αποδέχεσαι όχι ως την ίδια τη Θεότητα, αλλά μόνο ως εικόνα, και ως εικόνα όχι της ίδιας της ουσίας της Θεότητας, αλλά μόνο εκείνων των εξωτερικών μορφών με τις οποίες ο παντογνώστης Θεός εμφανίστηκε στους ανθρώπους.
Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τις εικόνες όλων των αγίων.
363. Τι θα πρέπει να παρακινεί τους γονείς να φροντίζουν τα παιδιά τους;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι πρέπει να παρακινεί τους γονείς να φροντίζουν τα παιδιά τους;
Η απάντηση του ιερέα : Οι γονείς πρέπει να φροντίζουν τόσο για την εγκόσμια όσο και για την αιώνια ευημερία των παιδιών τους:
1) επειδή τα παιδιά είναι σάρκα και αίμα τους·
2) τα παιδιά τους δίνονται από τον Θεό ( Ψαλμ. 12:6-9 ) και είναι ευάρεστα σε Αυτόν ( Ματθ. 10:13 )· επομένως, αυτός που αγαπά τον Θεό δεν μπορεί παρά να αγαπά τη δημιουργία Του, η οποία είναι τόσο αγαπητή σε Αυτόν·
3) το δημόσιο καλό απαιτεί φροντίδα για τα παιδιά· διότι όπως ακριβώς η ευημερία της κοινωνίας εξαρτάται από την κατάλληλη φροντίδα των γονέων για τα παιδιά τους, έτσι, αντίθετα, από την αμέλειά τους σε αυτό το θέμα, η κοινωνία υφίσταται διάφορα μειονεκτήματα, λαμβάνοντας άχρηστα, ακόμη και επιβλαβή μέλη·
4) Η παραμέληση της διδασκαλίας και της διόρθωσης των παιδιών εκθέτει τους γονείς στην τιμωρία του Θεού, όπως βλέπουμε στην περίπτωση του αρχιερέα Ηλία ( Α' Σαμουήλ 4 ), ο οποίος όχι μόνο πέθανε με έναν φρικτό και αιφνίδιο θάνατο , αλλά και τα παιδιά του χάθηκαν, και ολόκληρη η γενιά του στερήθηκε την αρχιεροσύνη. Διότι η αμαρτία των παιδιών πέφτει κατά κάποιο τρόπο και στους γονείς που δεν ενδιαφέρονται για την ευημερία και την αιώνια σωτηρία των παιδιών τους.
364. Πώς να ελευθερωθεί κανείς από τις αμαρτίες;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς μπορεί κανείς να απαλλαγεί από τις αμαρτίες;
Η απάντηση του ιερέα : Αν ομολογήσουμε τις αμαρτίες μας, είναι πιστός και δίκαιος για να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες μας και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία ( Ιωάννης 2:9 ) . Αν κάποιος αμαρτήσει, έχουμε παράκλητο προς τον Πατέρα, τον Ιησού Χριστό τον δίκαιο. Και αυτός είναι ο καθαρισμός των αμαρτιών μας, όχι μόνο των δικών μας, αλλά και όλου του κόσμου ( Ιωάννης 2:1-2 ).
365. Είναι αμαρτία να κρίνουμε τους άλλους;
Ερώτηση ενορίτη . Η γειτόνισσά μου Ν. φαίνεται να μην έχει κανέναν στο χωριό μας που να μην τον κρίνει, είτε για καλό είτε για κακό λόγο. Όλοι της λένε ότι το να κρίνεις τους άλλους είναι αμαρτία. Αλλά εκείνη απαντά ότι το να κρίνεις τους άλλους δεν είναι αμαρτία και ότι ο Κύριος δεν θα της κάνει κακό. Είναι δίκαιο αυτό;
Η απάντηση του ιερέα : Άδικο. Ο Χριστός Σωτήρας είπε: «Μη κρίνετε, για να μην κριθείτε. Διότι με όποια κρίση κρίνετε, θα κριθεί σε εσάς· και με όποια μέτρο μετρήσετε, θα μετρηθεί σε εσάς» ( Ματθαίος 7:1-2 ). Αυτός που καταδικάζει τον πλησίον του ιερόσυλα προεξοφλεί τον νόμο του Κυρίου. Ιδού ένα παράδειγμα:
«Κάποτε ο αββάς Ισαάκ της Θήβας, ενώ βρισκόταν σε ένα γειτονικό μοναστήρι, καταδίκασε έναν άλλο αββά για την αμελή ζωή του. Αυτή η εν μέρει εγωιστική σκέψη κατέλαβε την καρδιά του Ισαάκ τόσο πολύ που, ακόμη και κατά την επιστροφή του στο σπίτι, δεν σταμάτησε να αναλύει και να καταδικάζει τις πράξεις των αδελφών. Αλλά όταν πλησίασε το κελί του, ένας άγγελος εμφανίστηκε στην ίδια την πόρτα και είπε αυστηρά: «Ο Σωτήρας με πρόσταξε να μάθω τις σκέψεις σας· τι να κάνω με τον αββά που καταδικάσατε;» Ο Ισαάκ ένιωσε την ενοχή του και, πέφτοντας μπροστά στον άγγελο, φώναξε: «Έχω αμαρτήσει, έχω παρανομήσει, έχω κάνει άδικα πράγματα! Προσευχηθείτε για μένα στον Σωτήρα του κόσμου». «Σηκωθείτε», είπε ο άγγελος, «αυτή τη φορά ο Κύριος σας συγχωρεί· αλλά από τώρα και στο εξής, φοβηθείτε να τον καταδικάσετε· αλλιώς δεν θα σας επιτραπεί ούτε σε αυτό το κελί».
366. Πότε μια ομολογία πίστης δεν είναι Ορθόδοξη;
Ερώτηση διακόνου : Πότε μια ομολογία πίστης δεν είναι Ορθόδοξη;
Η απάντηση του ιερέα . «Μια ομολογία πίστης είναι μη Ορθόδοξη όταν οι Χριστιανοί την ομολογούν όχι σύμφωνα με τη διδασκαλία ολόκληρης της Χριστιανικής Εκκλησίας και - αυτό που είναι επίσης - όχι σύμφωνα με τη διδασκαλία των αποστόλων και του Χριστού, αλλά με κάποιο άλλο τρόπο, σύμφωνα με τη δική τους ερμηνεία, και, έτσι, έχουν τη δική τους ιδιαίτερη διδασκαλία , όχι μόνο διαφορετική από τη διδασκαλία της Μίας Παγκόσμιας Εκκλησίας, αλλά και αντίθετη με αυτήν. Μια τέτοια διδασκαλία ονομάζεται μη Ορθόδοξη διδασκαλία ή μη Ορθοδοξία, ανορθόδοξη, και όσοι την υποστηρίζουν είναι μη Ορθόδοξοι, ανορθόδοξοι... Αλλά όπως ακριβώς η αλήθεια στην πίστη ή η ορθοδοξία είναι πάντα μία, έτσι και η αναλήθεια ή η ανορθοδοξία έχουν διαφορετικές μορφές ή βαθμούς, οι οποίοι μπορούν, ωστόσο, να χωριστούν σε δύο κύριους. Ο πρώτος είναι η αίρεση. Αυτή είναι μια λανθασμένη ή ψευδής διδασκαλία που διαστρεβλώνει τα ίδια τα θεμέλια (θεμελιώδη δόγματα ) της πίστης, γι' αυτό και όσοι την υποστηρίζουν, ή οι αιρετικοί, είναι κοντά στους άπιστους και είναι εντελώς αποκομμένοι από την Εκκλησία του Θεού. Ένας άλλος βαθμός είναι το σχίσμα ή η αποστασία, σχίσμα. Σχίσμα ή Η αποστασία συμβαίνει όταν οι Χριστιανοί ή οι χριστιανικές κοινωνίες, αν και διατηρούν τα θεμέλια ή τις θεμελιώδεις, ουσιώδεις αλήθειες της πίστης, αναμειγνύουν τις δικές τους λανθασμένες ερμηνείες, διδασκαλίες και διατάγματα, και για χάρη αυτών διαχωρίζονται, αποσχίζονται (αλλά όχι αποκόπτονται εντελώς) από την ενότητα με την αληθινή, Ορθόδοξη Εκκλησία. Τέτοιοι άνθρωποι ονομάζονται σχισματικοί, αποστάτες, διαφωνούντες. Αλλά όπως ακριβώς κάθε ψέμα συγχέεται και μπλέκεται με ένα άλλο, έτσι και η αίρεση και το σχίσμα συχνά συγχέονται, συγκλίνοντας στο κοινό τους χαρακτηριστικό - την ανορθοδοξία.»
367. Ποιο είναι το καθήκον των παιδιών απέναντι στους γονείς τους;
Ερώτηση ενός ενορίτη: Ποια είναι η ευθύνη των παιδιών απέναντι στους γονείς τους;
Η απάντηση του ιερέα : Τα παιδιά είναι υποχρεωμένα να έχουν και να διατηρούν αγάπη, τιμή και υπακοή για τους γονείς τους. Τα παιδιά είναι υποχρεωμένα να αγαπούν τους γονείς τους, γιατί μετά τον Θεό, οφείλουν τα πάντα στους γονείς τους - ζωή, ανατροφή και συντήρηση ( Φιλ. 2:22 , Παρ. 15:20 , Κύριος 8:14–18, 7:20 ). Και ποια αγάπη μπορεί να ανταμείψει τους γονείς για τα οφέλη που έλαβαν από αυτούς; Με όλη σου την καρδιά, δόξασε τον πατέρα σου και μην ξεχνάς τις λύπες της μητέρας σου. Να θυμάσαι ότι γι' αυτούς γεννήθηκες και ότι τους ανταπέδωσες όπως σου ανταπέδωσαν ( Κύριος 7:29–30 ).
Η αγάπη των παιδιών δεν πρέπει να είναι άκαρπη: τους επιβάλλει την υποχρέωση να βοηθούν τους γονείς τους στις ανάγκες τους, σύμφωνα με τη θέση, τον πλούτο και την κοινωνική τους τάξη. Αυτό απαιτείται από τους νόμους της πολιτείας. Τα παιδιά πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά ώστε οι γονείς τους να μην πεθάνουν χωρίς την καθοδήγηση των ιερών μυστηρίων της πίστης. Εάν, λόγω αδιαφορίας ή αμέλειας, επιτρέψουν να συμβεί αυτό, θα γίνουν ένοχα θανάσιμα αμαρτήματα. Είναι επίσης υποχρεωμένα να προσεύχονται για τους γονείς τους κατά τη διάρκεια της ζωής τους και μετά τον θάνατό τους, τιμώντας τη μνήμη τους πρώτα με μια σωστή ταφή, στη συνέχεια εκπληρώνοντας πιστά τις επιθυμίες τους ( Τωβ. 4:3 ) και με συνεχείς προσευχές για την ανάπαυση των ψυχών τους, ειδικά μέσω της αναίμακτης θυσίας που προσφέρεται μέσω των ιερέων.
368. Σας ζητώ να μου πείτε: ποια παιδιά αμαρτάνουν ενάντια στην υιική αγάπη για τους γονείς τους;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είδους παιδιά αμαρτάνουν ενάντια στην υιική αγάπη για τους γονείς τους;
Η απάντηση του ιερέα : Όσοι τρέφουν αποστροφή και μίσος για τους γονείς τους στην καρδιά τους, όσοι επιθυμούν τον θάνατό τους για να μπορούν να ζήσουν ελεύθερα χωρίς αυτούς ή όσοι επιθυμούν μια κληρονομιά από αυτούς, αμαρτάνουν κατά της υιικής αγάπης όταν τους λυπούν, όταν τους εμποδίζουν παράνομα να συντάξουν νόμιμη διαθήκη. Αλλά τα παιδιά πρέπει να αγαπούν τους γονείς τους, είτε έχουν ελαττώματα είτε όχι, είτε είναι καλοί είτε αγενείς μαζί τους, είτε είναι τέλειοι είτε πονηροί ( Συρ. 3:13-15 ).
Τα παιδιά είναι υποχρεωμένα να τιμούν τους γονείς τους σύμφωνα με τη σαφή εντολή του Κυρίου του Θεού: Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, για να ευημερείς και να ζήσεις μακροχρόνια πάνω στη γη ( Δευτ. 5:16 ).
Τα παιδιά αμαρτάνουν ενάντια στην τιμή των γονιών τους όταν τους περιφρονούν, τους μιλούν αγενώς, τους απαντούν αλαζονικά, χλευάζουν τις απόψεις και τις συμβουλές τους και τους κάνουν να φαίνονται γελοίοι όταν κάνουν ή μιλούν άσεμνα μπροστά τους, όταν θυμώνουν μαζί τους, τους απειλούν ή όταν εκθέτουν τα ελαττώματά τους σε άλλους. « Όποιος καταριέται τον πατέρα του ή τη μητέρα του, σίγουρα θα πεθάνει» ( Έξοδος 21:16 ). «Το μάτι που οργίζει τον πατέρα και κακομεταχειρίζεται τη μητέρα στα γηρατειά της, ας το αρπάξουν τα κοράκια από την άγρια φύση και ας το καταβροχθίσουν οι αετοί» ( Παροιμίες 30:17 ).
Το να σηκώνει κανείς χέρι ενάντια στον πατέρα ή τη μητέρα του είναι η πιο ειδεχθής και αηδιαστική αμαρτία.
Τέλος, εκείνα τα παιδιά που, έχοντας γίνει πλούσια ή ευγενή, δεν θέλουν, από υπερηφάνεια ή ματαιοδοξία, να επισκεφθούν τους γονείς τους ή να τους δεχτούν επειδή είναι φτωχοί ή χωρίς ανατροφή, διαπράττουν σοβαρή αμαρτία.
Εκτός από την αγάπη και τον σεβασμό, τα παιδιά πρέπει να δείχνουν υπακοή στους γονείς τους. Αυτή η υπακοή, ως χριστιανικό καθήκον, πρέπει πάντα να είναι πλήρης - με την πεποίθηση ότι ο ίδιος ο Θεός την απαιτεί μέσω των γονέων. Το θέλημα των γονέων πρέπει να είναι ο κανόνας της ζωής για τα παιδιά στο σπίτι των γονιών τους ( Έξοδος 21:16 ).
Τα παιδιά είναι υποχρεωμένα να μην υπακούουν στους γονείς τους μόνο όταν:
α) όταν οι γονείς απαιτούν από αυτούς κάτι αντίθετο με τις εντολές του Θεού·
β) ή τους εκκλησιαστικούς και κρατικούς κανονισμούς και τα καθήκοντα που τους επιβάλλονται από τους ανωτέρους τους. Ο Ιησούς Χριστός λέει: Όποιος αγαπάει πατέρα ή μητέρα περισσότερο από εμένα δεν είναι άξιός μου ( Ματθαίος 10:37 ).
369. Ποια είναι η δύναμη του σημείου του σταυρού;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι η δύναμη του σημείου του σταυρού;
Η απάντηση του ιερέα : Για όσους με πίστη και αγάπη προστατεύουν τον εαυτό τους με το σημείο του σταυρού, σύμφωνα με τον Άγιο Κύριλλο, χρησιμεύει ως μεγάλη προστασία, θεραπεία στην ασθένεια και απομάκρυνση των δαιμόνων και όλων των επιβλαβών επιθέσεων του εχθρού στους πειρασμούς. Οι βίοι των αγίων του Θεού περιέχουν πολλά παραδείγματα της νικηφόρας επίδρασης του σημείου του σταυρού πάνω στους εχθρούς της σωτηρίας μας. Έτσι, ο Άγιος Αντώνιος της Αιγύπτου, με τη δύναμή του, απέκρουε επανειλημμένα τις εκδηλώσεις και τους πειρασμούς του πνεύματος του κακού και συμβούλευε τους αδελφούς του να οπλίζονται με αυτό, ως ένα αήττητο όπλο, κάθε φορά που αντιμετώπιζαν τέτοιους πειρασμούς.
«Έτσι», σύμφωνα με τα λόγια του Αγίου Εφραίμ, «ας κουβαλάμε αυτό το νικηφόρο όπλο μαζί μας πάντα και παντού, και ας μην το αποχωριζόμαστε ποτέ, είτε πρόκειται να κοιμηθούμε είτε να ξυπνήσουμε από αυτό, είτε ασχολούμαστε με την εργασία μας, είτε τρώμε είτε πίνουμε, είτε βρισκόμαστε σε ταξίδι, είτε διασχίζουμε ποτάμια και θάλασσες, είτε κάνουμε οτιδήποτε άλλο, ας προστατεύσουμε τον εαυτό μας παντού με το σωτήριο και ζωογόνο σημάδι του Σταυρού του Κυρίου· τότε, δεν θα φοβηθούμε ούτε τον φύλακα τη νύχτα, ούτε το βέλος που πετάει την ημέρα· το κακό δεν θα έρθει σε εμάς, και καμία πληγή δεν θα πλησιάσει το σώμα μας!»
370. Γιατί λέμε ότι πιστεύουμε στην Εκκλησία, η οποία είναι κτίσμα, ενώ πρέπει να πιστεύουμε σε έναν Θεό;
Η ερώτηση ενός ευγενή : Γιατί λέμε ότι πιστεύουμε στην Εκκλησία, η οποία είναι δημιούργημα, ενώ θα έπρεπε να πιστεύουμε σε έναν Θεό;
Η απάντηση του ιερέα . Επειδή, αν και η εκκλησία είναι δημιούργημα του Θεού, αποτελούμενη από ανθρώπους, έχει ως κεφαλή της τον ίδιο τον Χριστό, τον αληθινό Θεό, και το Άγιο Πνεύμα, το οποίο τη διδάσκει συνεχώς και την καθιστά, όπως λέει ο απόστολος, νύφη του Χριστού, χωρίς ψεγάδι και κηλίδα ( Εφεσ. 5:26 ), και στύλο και εδραίωμα της αλήθειας ( Α' Τιμ. 3:15 )· και επειδή τα δόγματά της δεν προέρχονται από ανθρώπους, αλλά από τον Θεό, γι' αυτό, όταν λέμε ότι πιστεύουμε στην εκκλησία, εννοούμε ότι πιστεύουμε στις Γραφές που της παραδόθηκαν από τον Θεό, και στα δόγματά της που είναι εμπνευσμένα από τον Θεό. Διότι η Αγία Γραφή λέει: «Οι άγιοι άνθρωποι του Θεού μίλησαν , φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα » ( Β' Πέτρ. 1:21 )· και ο Απόστολος Παύλος λέει: Δεν την λάβατε ως λόγο ανθρώπων, αλλά, όπως είναι στην αλήθεια , ως λόγο Θεού ( Α' Θεσσαλονικείς 2:13 )
Παρακλητικός Κανών εις τον Αγιον Ιωσήφ τον ελεήμονα Ποίημα του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου
῞Αγιος Ιωσήφ ὁ Ελεήμων (Νανιέσκου)
Μητροπολίτης Μολδαβίας
(26 Ιανουαρίου)
῾Ο ῞ΑγιοςΙωσήφ Νανιέσκου, ὁ «ἐλεήμων», ἦταν ὁ
ἐπιφανέστερος ἐκπρόσωπος τῆς Ρουμανικῆς ἐκκλησίας κατὰ
τὸν 19ον αἰ. Γεννήθηκε στὶς 15̉Ιουλίου 1818 καὶ ἦταν γιὸς τοῦ
ἱερέαΑνανίου Μιχαλάκε. Δύο χρόνια μετὰ τὴ γέννησή του ὁ
πατέρας του πέθανε καὶ ἀνέλαβε τὴν ἀνατροφὴ του ὁ θεῖος του
ἱεροδιάκονος Θεοφύλακτος, ὁ ὁποῖος τὸ 1831τὸν ἔφερε στὸ
μοναστήρι τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος τοῦΙασίου γιὰ νὰ μορφωθεῖ.
Εδῶ ἔμαθε γραφή, ἀνάγνωση, τυπικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ.
Στὶς 23 Νοεμβρίου 1835 ἐκάρη μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομαΙωσήφ, μετὰ ἀπὸ δύο ἡμέρες
χειροτονήθηκε διάκονος καὶ στὶς 29 Αὐγούστου 1850 χειροτονήθηκε ἱερεὺς στὸ
Βουκουρέστι. Στὶς 23Απριλίου 1872 χειροτονήθηκε ἀρχιερεὺς καὶ τὸνΙανουάριο τοῦ
1873 ἔγινε ἐπίσκοπος τοῦ ῎Αρντζες. Στὶς 10Ιουνίου 1875 ἐξελέγη μητροπολίτης
Μολδαβίας μὲ ἕδρα τὸΙάσιο. 27 χρόνια ἐποίμανε μὲ μία σπάνια πραότητα καὶ σοφία
τὴν Μητρόπολη τῆς Μολδαβίας.Ανέπτυξε πλούσια πνευματική, θεολογική, ποιμαντικὴ
καὶ κοινωνικὴ δραστηριότητα σ̉ ὅλη τὴν ζωὴ του. Στὶς 26Ιανουαρίου 1902 ὁ
μητροπολίτηςΙωσήφ, «ὁ ἅγιος καὶ ἐλεήμων», μετατέθηκε στὶς οὐράνιες μονὲς γιὰ νὰ
δοξολογεῖ μαζὶ μὲ τὴν Θεοτόκο, τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς λοιποὺς ἁγίους τὸν Τριαδικὸ
Θεὸ. ῾Ο τάφος του εὐρίσκεται πλησίον τοῦ Κάθεδρικοῦ ναοῦ ποὺ τὸν ἀποτελείωσε ὁ
ἴδιος.
Παρακλητικὸς Κανὼν εἰς τὸν ῞Αγιον Ιωσὴφ τὸν ἐλεήμονα
Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου
Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις)
καὶ τὰ ἑξής:
Ἦχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ...
Τῆς Μολδαβίας τὸν φρουρὸν καὶ προστάτην* καὶ τῶν πιστῶν ἰατρὸν καὶ τροφέα*
καθικετεύσομεν πάντες ἐκ μέσης ψυχῆς,* Ιωσὴφ ἐλεήμωνΑρχιθύτα Κυρίου,*
πρόφθασον καὶ λύτρωσον* τοὺς δεινῶς θλιβομένους* καὶ ὑγιείαν δώρησε πιστοῖς* σὲ
γὰρ προστάτην καὶ φύλακα ἔχομεν.
Δόξα Πατρὶ… Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου.
῾Ρουμανίας τὸν γόνον* καὶ Μολδαβίας τὸν Πρόεδρον* καὶ τῶν πάλαι Πατέρων
μιμητὴν καὶ ὁμότροπον,*Ιωσήφ, τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν μέγα τοῦ Σωτῆρος ἀθλητὴν* τὸν
λιτρούμενον ἐκ κινδύνων παντοειδῶν* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας˙* Δόξα τῷ σὲ
δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι,* δόξα τῷ παρέχοντι ἡμῖν λιταῖς σου τὰ
κρείττονα.
Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ… Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ
σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων;* Τὶς δὲ
διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ
δούλους σώζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.
῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.
ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν διοδεύσας 1 ...
Πρὸς σὲ καταφεύγω ἱκετικῶς,*Ιωσὴφ θεόφρον,Ορθοδόξων καταφυγὴ* καὶ τὴν σὴν
βοήθειαν αἰτοῦμαι,* ἣν σὺ παράσχου ἐμοὶ τῷ ἀγνώμονι
Πῦρ τὸ κατακαῖον δάση, ἀγρούς,* θνητῶν τὰς οἰκίας καὶ γεννήματα τῶν πιστῶν*
κατάπαυσον πάντες, Αρχιθύτα,* γονυκλινῶς σοῦ δεόμεθα, ἔνδοξε.
Τὸ ῎Αχραντο σῶμα τοῦΙησοῦ* καὶ Θεῖον Του αἷμα* κοινωνήσαι θερμῶς ποθῶ,* ἀλλ̉
εἰμὶ ἀνάξιος ὁ τάλας* διὸ σοῦ μεσιτείας αἰτῶ, πάντιμε.
Θεοτοκίον.
Τὰ τέκνα ἃ δέδωκέν μοι Θεός,* ἀξίωσον, Μῆτερ,* ἀναθρέψαι χριστοπρεπῶς* καὶ
τούτοις παράσχου ὡς συζύγους* χριστιανοὺς ὁμοδόξους δεόμεθα.
ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος...
Εκ τροχαίου ἱκέτας,* θαυματουργέ, φύλαττε* καὶ ἐκ χειρῶν ἀρχεκάκου* πάντας
ἐξάρπασον,* ἵνα κηρύττωμεν* ἀπανταχοῦ,Αρχιθύτα,* τὰς εὐεργεσίας σου* καὶ τὰ ἐλέη
σου.
Ταῖς λιταῖς σου, Παμμάκαρ,* ὁ Ποιητὴς τάχυον* εἰρηνεύει τὰ ἔθνη* τὰ τοὺς πολέμους
θέλοντα* καὶ τὴν εἰρήνην ἀεὶ* καὶ τὴν ὁμόνοιαν, Πάτερ,* τοῖς ἀνθρώποις δίδωσι,* ὁ
Πολυέσπλαχνος.
Ανεργίαν διώκει ταῑς σαῖς λιταῖς, ῞Αγιε,* ὁ τῶν οὐρανῶν Κυβερνήτης* διὸ σοι
ἅπαντες* γονυκλινῶς, θαυμαστέ,* τὰς χείρας αἴρουμε πόθῳ* καὶ αἰτούμεθα πίστει* τὴν
μεσιτείαν σου.
Θεοτοκίον.
Θεοτόκε Παρθένε χριστιανῶν καύχημα* σὲ καθικετεύομεν πάντες* ῥῦσαι ἱκέτας σου*
ἐκ τῶν χειρῶν πτερνηστοῦ* καὶ ἐκ δολίων ἀνθρώπων* καὶ εἰρήνην δώρησαι* οἴκοις
οἰκέταις Σου.
Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου,Αρχιθύτα,* ὅτι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ
καταφεύγομεν* ὡς ἔχοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία.
̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ,* πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος
κάκωσιν* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Δέησις καὶ εἶτα τὸ Κάθισμα Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν...
Πρεσβείαν τὴν σὴν* ποθοῦμεν, Θεοδόξαστε,* διὸ τῶν πιστῶν* τὰ πλήθη σοι
προσφεύγουσι* καὶ πόθῳ βοῶσι σε,*Ιωσήφ, σκέπασον ἅπαντας* καὶ ἐκ κινδύνων
λύτρωσον ἡμᾶς* τοὺς σοι θερμῶς καὶ πίστει προσφεύγοντας.
ᾨδὴ δ´. Εἰσακήκοα, Κύριε...
̉Ιατρὸς ὁ ἀλάνθαστος* ἀνεδείχθης, πάντιμε καὶ ἀνάργυρος˙* διὸ σοι πάντες
προστρέχουσι,* Ιωσήφ, Μολδαβίας ὁ πρόμαχος.
Ορθοδόξους διάσωσον* ἐκ τῆς ἀνεργίας πάντες δεόμεθα* καὶ προφύλαξον ἱκέτας
σου* ἐκ ποικίλων νόσων τε καὶ θλίψεων.
1 . Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ
δύο τελευταῖα: Δόξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν… .
Τῆς ζωῆς μου τὸ πέλαγος* καλῶς διαβῆναι Σὺ κατάξίωσον,*Αρχιθύτα, καὶ διάλυσον*
τῆς ψυχῆς μου πάθη, Θεοπρόβλητε.
Θεοτοκίον.
Τὸν Υἱὸν σου ἱκέτευε,* Θεοτόκε ῎Αχραντε, σοῦ δεομεθα* θεραπεύσαι τὰς ψυχὰς
ἡμῶν* ἐκ ῥοπῶν ποικίλων καὶ στενώσεων.
ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς...
Πάντας τοὺς πιστοὺς* ἐντρυφήσαι καταξίωσον* ἐν ταῖς Γραφαῖς,Ιωσὴφ
θαυματουργέ,* καὶ βιώσαι τοῖς Χριστοῦ λόγοις καὶ προστάγμασι.
῎Ιασον πιστοὺς* ἐκ τῶν ὄγκων σύ, Πανάριστε,* καὶ τὰς καρδίας ἡμῶν ἔμπλησον
χαρᾶς* τῆς οὐρανίου,* Ιωσήφ, Αγγέλων σύσκηνε.
Δέομαι θερμῶς* τὴν ψυχὴν μου διαφύλαττε* ἐκ τῶν παγίδων ἀρχαίου πτερνιστοῦ*
καὶ ταῖς λιταῖς Σου* τοὺς Ορθοδόξους προστάτευσον.
Θεοτοκίον.
῎Εμπλησον χαρᾶς εὐεργέτας τοῦ ἱκέτους Σου* καὶ διαφύλαττε αὐτούς, Μαριάμ,* ἐκ
πάσης βλάβης* καὶ στενώσεως σοῦ δέομαι.
ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ...
Τὰ τέκνα τῶν Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς
λιταῖς σου,Ιωσὴφ φωσφόρε,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγησον,* δεόμεθά σου
ταπεινῶς,* σὲ τῶν πιστῶν προστάτην καὶ φύλακα.
Θανάτου τοῦ αἰφνιδίου ῥῦσαί με* καὶ ἐκδίωξον κἀμοῦ,Αρχιθύτα,* τῆς ὀλεθρίου
φιλίας τῶν κάτω* καὶ ἀμελείας δεινῆς, Πανσεβάσμιε,* ἐκσώζουσα ἐκ πειρασμῶν* ταῖς
λιταῖς σου, Ιωσὴφ θεόληπτε.
Προστάτην τῶν ὀρφανῶν καλοῦμεν σε* καὶ χηρῶν πανσθενὴ προστασίαν* τῶν δὲ
ποθούντων ὑγείαν καὶ ῥώμην,* καταφυγὴν καὶ βοήθειαν, ἔνδοξε,*Ιωσὴφ σέμνωμα
Χριστοῦ* καὶ Εκκλησίας ἄνθος πανεύωσμον.
Θεοτοκίον.
Πανάχραντε, Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διάσωζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει
ἡμῶν ἀλλοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ ποιμένας ἀκραιφνεῖς*
ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδειξον.
Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Αρχιθύτα,* ὅτι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ
καταφεύγομεν* ὡς ἔχοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία.
῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν
τεκοῦσα* δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Καὶ πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος βʹ. Προστασία...
Σὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν
ἀμετάθετος˙* μὴ παρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνὰς,* ἀλλὰ σπεῦσον σύ,
θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν πιστῶς δεομένων σου˙* δέχου ἡμῶν
πρεσβείαις* καὶ ῥῦσε ἐκ τῶν κινδύνων,* μυροβόλεΙωσήφ, ἰσχυρὸν* τῶνΟρθοδόξων
καταφύγιον.
Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. Ἦχος δ´.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ. (δίς)
Στίχος: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ.
῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς…
῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)
῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσομεν τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου. Εἰρήνη πᾶσι.
῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου
῾Ο ῾Ιερεύς:Εκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην ἁγίου Εὐαγγελίου τὸ ἀνάγνωσμα (Κεφ. ι΄ 9 – 16).
Πρόσχωμεν.
῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.
Εἶπεν ὁ Κύριος˙ ἐγὼ εἰμι ἡ θύρα˙ δι᾽ ἐμοῦ ἐὰν τις εἰσέλθῃ σωθήσεται καὶ
εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται καὶ νομὴν εὑρήσει. Ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μὴ ἵνα κλέψῃ
καὶ θύσῃ καὶ ἀπολέσῃ˙ ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσιν καὶ περισσὸν ἔχωσιν. Ἐγώ εἰμι ὁ
ποιμὴν ὁ καλός˙ ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων˙ ὁ
μισθωτὸς καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ ἔστιν τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον
ἐρχόμενον καὶ ἀφίησιν τὰ πρόβατα καὶ φεύγει καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει
τὰ πρόβατα. ῾Ο δὲ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστιν καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν
προβάτων. Ἐγὼ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός, καὶ γινώσκω τὰ ἐμὰ καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν
ἐμῶν˙ καθὼς γινώσκει με ὁ Πατὴρ, κἀγὼ γινώσκω τὸν Πατέρα˙ καὶ τὴν ψυχήν μου
τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων. Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης˙
κἀκεῖνα δεῖ με ἀγαγεῖν καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσιν καὶ γενήσονται μία ποίμνη, εἷς
ποιμήν.
῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.
Δόξα Πατρὶ…
Ταῖς τοῦΑρχιθύτου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν
ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν…
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν
ἐγκλημάτων.
Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν
οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον. Ἦχος πλ. βʹ. Ὅλην ἀποθέμενοι ...
Μὴ ἐγκαταλείπης με* τῶνΟρθοδόξων προστάτα* καὶ πιστῶν τὸ στήριγμα,* ἀλλὰ
δέξαι δέησιν τοῦ ἱκέτους σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι* ἀρχεκάκου τὰ
τοξεύματα˙* σκέπην οὐ κέκτημαι* οὐδὲ ποῦ πρσφύγω, Πανάριστε,* πάντοθεν
πολεμούμενος* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* Σπεῦσον,Αρχιθύτα* καὶ γίνου σὺ
προστάτης καὶ φρουρὸς* καὶ βακτηρία, τρισένδοξε,* πάντων τῶν τιμῶντων σε.
῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου…
῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)
῾Ο ῾Ιερεύς:Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς…
ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς Ιουδαίας…
Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανία* καταπαύει ὁ Πλάστης, λιταῖς σου ἕνδοξε,* διὸ πιστῶν τὰ
πλήθη* αἰτοῦσι σαῖς πρεσβεῖαις* καὶ γονυκλινῶς σοῦ δέονται,* τὸν Ζωοδότην
Χριστόν, εὐμένισον, παμμάκαρ.
Εκ ποικίλων παγίδων* τοὺς ἱκέτας σου, πάτερ, ταχὺ διάσωσον* καὶ ποίησον εὐχαῖς
σου* δοχεῖα Παρακλήτου,* ἵνα ἅπαντες ᾄδωμεν·* ῾Ο τῶν Πατέρων ἡμῶν* Θεός,
εὐλογητός εἶ.
Νικητὴς ἀνεδείχθης* τοῦ Σατάν, Θεοπρόβλητε, καὶ προπύργιον* ἡμῶν τῶν
Ορθοδόξων* καὶ πάντων τῶν ἐν θλίψει* παραμύθιον, εὔσημε˙* διὸ ἀπαύστως πιστοὶ*
σέ, Ιωσήφ, ὑμνοῦσι.
Θεοτοκίον.
Ατεκνίαν γυναίων* θεραπεύεις ταχέως, Θεομακάριστε,* διὸ καὶ αἱ ποθοῦσαι* υἱοὺς
καὶ θυγατέρας* ἱκετικῶς σου δέονται˙* τέκνα παράσχου ἡμῖν,* ὦ Μῆτερ τοῦ ῾Υψίστου.
ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα...
Τὸν Βασιλέα καὶ Ποιητὴν τῶν ἁπάντων* καθικέτευε πάντες αἰτοῦμεν,* ὅπως
καταπέμψῃ* ἡμῖν τὴν Θείαν Χάριν.
Σέ,Αρχιθύτα, καθικετεύομεν πάντες* τὸν Δεσπότην τῶν ὅλων δυσώπει,* ὅπως τήν
πατρίδα* ἡμῶν περιφρουρήσῃ.
Τὸν Κυβερνήτην τῆςΕκκλησίας δυσώπει,*Ιωσὴφ μυροβόλε, ἀπαύστως,* ὅπως
καταστείλῃ αἰρέσεων τὰς φλόγας.
Θεοτοκίον.
Τὴν νεολαίαν ἐξ ἐθισμῶν ὀλεθρίων,* σὺ διάσωσον τάχος, Παρθένε,* καὶ φύλαττε,
Κόρη,* ἐκ πλάνης διαβόλου.
ᾨδὴ θ´. Κυρίως Θεοτόκον...
Ψυχὰς τῶνΟρθοδόξων* ἔμπλησον εὐχαῖς σου* μετ̉ εὐφροσύνης δεόμεθα πάντες
θερμῶς* καὶ τοὺς ποθοῦντας εἰρήνην* λιταῖς σου δώρισε.
Τὸ ἄγχος καὶ τὰς θλίψεις,* τάχος ἀπελαύνεις,* ἐκ τῶν πιστῶν καὶ ὑγείαν παρέχεις
αὐτοῖς,* διὸ πρὸς σέ, Αρχιθύτα,* πάντες προσφεύγομεν.
Αγάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπομονὴν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ
τῆς ὀσφῦος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον.
Θεοτοκίον.
῾Ημᾶς τοὺςΟρθοδόξους* στήριξον τῇ πίστει* καὶ τοῦ Υἱοῦ Σου τὴν δόξαν ἀξίωσον*
ἰδεῖν οἱ ἀχρείοι,* Θεοκοινώνητε.
Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.
῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ
παναμώμητον* καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ* καὶ
ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν
ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
Ο ρφανῶν προστάτης καὶ βοηθός˙* πεινόντων τροφέας* καὶ ἀνέργων καταφυγή,*
Ιωσήφ, ἐδείχθῃς* διό σε, φωτοφόρε,* δοξάζομεν ἀπαύστως* καὶ ὕμνους μέλπομεν.
῎Αγγελοι ὑμνοῦσι, θαυματουργέ,* καὶ πιστῶν τὰ πλήθη* ὕμνους μέλπουσι ἐκ ψυχῆς*
πρὸς τὸν Ζωοδότην* καὶ Κύριον τοῦ κόσμου* τὸν δόσαντα προστάτην* ἡμῖν Σέ, ἔνδοξε.
ΔόξαΕκκλησίας καὶ χαρμονή,* μάκαρ, ἀνεδείχθης* καὶ προστάτης τῶν μοναχῶν*
καὶ τῆς νέολαίας* φρουρὸς καὶ ποδηγέτης* καὶ πάντων τῶν νοσοῦντων* τὸ καταφύγιον.
Φύλαττε τὰ τέκνα σῶν ἱκετῶν* ἐκ πάσης κακίας,* ἐφαρμάτων συνηθειῶν* καὶ ἐκ τῆς
μανίας* τοῦ γυμνισμοῦ, Χριστόφρων,* ὦ Ιωσὴφ τρισμάκαρ,* πιστῶν τὸ πρότυπον.
Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρίου*Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ
῞Αγιοι Πάντες,* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
Εἶτα ὁ Χορός τό: ῞Αγιος ὁ Θεός, ... (τρίς) Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῶ ... Παναγία τριάς, ....
Κύριε ἐλέησον, (τρίς) Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῶ ... Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ... καὶ ὁ
῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία ….
Εἶτα τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου.
῾Ρουμανίας τὸν γόνον* καὶ Μολδαβίας τὸν Πρόεδρον* καὶ τῶν πάλαι Πατέρων
μιμητὴν καὶ ὁμότροπον,*Ιωσήφ, τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν μέγα τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,*
τὸν λυτρούμενον ἐκ κινδύνων παντοειδῶν* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας˙* Δόξα τῷ σὲ
δοξάσαντι Χριστῷ,* Δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι,* Δόξα τῷ παρέχοντι ἡμῖν λιταῖς σου τὰ
κρείττονα.
Δέησις ὑπό τοῦ ῾Ιερέως καὶ έν συνεχείᾳ ποιεῖ μικρὰν ἀπόλυσιν. Τῶν πιστῶν
ἀσπαζομένων τὰς ἱερὰς εἰκόνας ψάλλομεν:
῏Ηχος β´. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Δέχου παρακλήσεις μοναστῶν,* δέχου τῶν πιστῶν ἱκεσίας,* ὦΑρχιθύτα Χριστοῦ,*
ἄλλον γὰρ οὐκ ἔχομεν* πρὸς τὸν Θεὸν πρεσβευτήν,* οἱ παθῶν ἐμπιμπλάμενοι*
ἀόκνως, φωσφόρε,* σὲ ἐπικαλούμεθα καὶ ἱκετεύομεν,*Ιωσὴφ Θεοδόξαστε, σπεῦσον*
καὶ τοὺς Ορθοδόξους λιταῖς σου* ῥῦσαι ἐκ τῆς ἀνεργίας, ῞Οσιε.
῏Ηχος πλ. δ´.
Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ
πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
῏Ηχος β´.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν
σκέπην σου.
῏Ηχος α´.
Τῇ πρεσβεία Κύριε,* πάντων τῶν ἁγίων,* καὶ τῆς Θεοτόκου,* τὴν σὴν εἰρήνην δὸς
ἡμῖν* καὶ ἐλέησον ἡμᾶς,* ὡς μόνος οἰκτίρμων
῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.
Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, ΚύριεΙησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ
σῶσον ἡμᾶς.
̉Αμήν
Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026
Ο Πατέρας Σωφρόνιος μας μιλάει: για την προετοιμασία για την Αγία και Θεία Λειτουργία.
Ο Πατέρας Σωφρόνιος μας μιλάει: για την προετοιμασία για την Αγία και Θεία Λειτουργία
Προς το τέλος της ζωής του, σε μια από τις συναντήσεις του με την κοινότητα, ο Πατέρας Σωφρόνιος μας προέτρεψε: «Μην έρχεστε στη λειτουργία χωρίς πρώτα να ζεστάνετε τις καρδιές σας με προσευχή, πριν έρθετε στη λειτουργία, προσευχηθείτε για τουλάχιστον δέκα λεπτά. Ελάτε προετοιμασμένοι να σταθείτε ενώπιον του Θεού, επικαλούμενοι το Όνομά Του! Όσοι έχουν τη δύναμη, προσευχηθείτε για μία ώρα, δύο, αλλά όχι λιγότερο από δέκα λεπτά. Μην το παραμελείτε αυτό, αλλιώς θα στεγνώσετε πνευματικά!»
Ο Πατέρας Ζαχαρίας του Έσσεξ
στο "Ο Μυστηριώδης Άνθρωπος της Καρδιάς"
† Γέροντας Αιμιλιανόςαριστερά – Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος Ζαχάρωφ Έσσεξ.
Είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι προσευχόμαστε στον Θεό να αλλάξει την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε,
χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι Εκείνος επέτρεψε να είναι ακριβώς όπως είναι,
όχι για να αλλάξει τις συνθήκες,
αλλά για να αλλάξει εμάς.
† Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνόπετρας
Στη φωτογραφία:
δεξιά – † Γέροντας Αιμιλιανός
αριστερά – Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος Ζαχάρωφ Έσσεξ
Νέα έκδοση.
Νέα Έκδοσις
Ιερέως Αντωνίου Μάρκου (2025)
ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΤΣΑΝΙΝΩΦ
Προνοία του φιλακολούθου και αγιοφίλου κ. Ελευθερίου Χαμπεσή από την Κόρονθο, εκδόθηκε υπό τον ανώτερω τίτλο ένα νέο υμνογραφικό μας πόνημα, σε εκδοτική παραγωγή των Εκδόσεων Σαίτη.
Οι φιλολογικές διορθώσεις ανήκουν στην ερίτιμο Πρεσβυτέρα κ. Χαρούλα Τσουλιάη, Φιλόλογο Καθηγήτρια στην Άρτα, και οι μουσικολογικές στον Οσιώτατο Ιεροδιάκονο π. Χρυσόστομο παπα"Αγαθοκλέους. Η έκδοση πολυτελής, περικοσμείται στο εμπροσθόφυλλο με σύγχρονη εικόνα του Αγίου (της Μονής Παρακλήτου Ωρωπού) και στο οπισθόφυλλο με φωτογραφία του περίφημου Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βασιλείου της Μόσχας.
Η έκδοση περιλαμβάνει:
Παραχωρητήριο του υμνογράφου στον εκδότη.
Προλογικό Σημείωμα του εκδότη.
Τυπικολογικές διατάξεις.
Την Ακολουθία (Μικρό και Μεγάλο Εσπερινό και Όρθρο) και τον Παρακλητικό Κανόνα του Αγίου.
Σύντομο Βίο του.
Πέντε από τις Διδαχές του και
Βιβλιογραφία.
Η έκδοση διατίθεται ευλογίας χάριν.
Ο άγ. Ιγνάτιος (Μπριατσανίνωφ, + 1867), Επίσκοπος Σταυρουπόλεως και Καυκάσου της Ρωσικής Εκκλησίας, είναι ένας των πλέον σημαντικών συγγραφέων της Ορθοδοξίας του Βορρά, γνωστός και στο ελληνόφωνο κοινό από μεταφράσεις έργων του. Δια βίου ασκητής, έγινε Επίσκοπος παρά την θέλησή του, αλλά παρέμεινε ασκητής και κοιμήθηκε σαν απλός μοναχός, προσευχόμενος, συγγράφων και αγωνιζόμενος τόσο για την δική του σωτηρία, όσο και την εν Χριστώ παιδαγωγία του ποιμνίου της Εκκλησίας.
Ευχόμεθα η παρούσα έκδοσις να συντελέσει στην διάδοση της μνήμης του Αγίου και να επισκιάσει διά πρεσβειών του η χάρις του Αγίου Πνεύματος σε όσους τον τιμούν και τον επικαλούνται.
Το τέλος του Ιερού Χρυσοστόμου (S. D. Amédée Thierry)
Το τέλος του Ιερού Χρυσοστόμου (S. D. Amédée Thierry)
Μετά την εκλογή του τόπου εξορίας του ιερού Χρυσοστόμου, ο Αττικός, άνθρωπος επιδέξιος, πήρε προφυλάξεις για το ταξίδι του φυλακισμένου αρχιεπισκόπου. Φοβούνταν ότι το πέρασμά του θα ξεσήκωνε την οργή ή τον οίκτο στους λαούς από τους οποίους θα περνούσε. Συμφώνησαν ν’ αποφύγουν τις πόλεις ανάμεσα στην Αραβισσό και την Πιτυούντα, κυρίως εκείνες, όπου γνώριζαν ότι θα συναντούσαν επισκόπους λιγότερο ή περισσότερο ευνοϊκούς στην υπόθεσή του και διοικητές πονετικούς. Έπειτα αποφάσισαν να μην ξαναπέσουν στο λάθος που διέπραξαν κατά την πρώτη του εξορία, δίνοντάς του φρουρά από πραιτωριανούς. Ο Χρυσόστομος είχε σαγηνεύσει τους αξιωματικούς κι αυτοί έγιναν περισσότερο υπηρέτες παρά φρουροί του. Ο Αττικός και ο Σεβηριανός συνεννοήθηκαν γι’ αυτό το θέμα με τον στρατιωτικό αρχηγό ή τον πραίτωρα, που τους έδωσε ό,τι επιθυμούσαν, ό,τι σκληρότερο και αγριότερο για την περίσταση. Στους δύο αξιωματικούς της φρουράς υποσχέθηκαν μια αξιόλογη προαγωγή, αν εκτελούσαν καλά την αποστολή τους. Άφησαν μάλιστα να εννοηθεί ότι τους ήταν εντελώς αδιάφορο αν θα έφθανε ο φυλακισμένος μέχρι την Πιτυούντα. Ο θάνατός του από τις ταλαιπωρίες του ταξιδιού θα ισοδυναμούσε με πλήρη εκτέλεση της αποστολής τους. Εξάλλου αυτό θα εξέθετε λιγότερο τον αυτοκράτορα. Οι άνθρωποι αυτοί βάδισαν βιαστικά προς το φρούριο της Αραβισσού. Έφθασαν στα μέσα ή στο τέλος του Ιουνίου του 407 μ.Χ.
H παρουσία τους κοντά στον εξόριστο Ιωάννη είχε κάτι το απαίσιο. Φαίνονταν να επιδεικνύουν τη βαναυσότητά τους κι επαναλάμβαναν στον καθένα περαστικό ότι ήθελαν να κερδίσουν την προαγωγή, που τους είχαν υποσχεθεί. Διατυμπάνιζαν μάλιστα πως, αν αυτός ο ισχνός και άρρωστος άνθρωπος δεν έφθανε στον προορισμό του, λίγο τους ένοιαζε, αφού αυτοί δεν θα έχαναν την αμοιβή τους. Αν τα λόγια αυτά έφθασαν στ’ αυτιά του Χρυσοστόμου, θα χρειάστηκε τελεία υποταγή στο θέλημα του Κυρίου, για να ενισχύσει την καρδιά του. Με τέτοιους οιωνούς και τέτοιους οδηγούς ξεκίνησε το ταξίδι του μετά την κοινοποίηση της διαταγής.
Από την Αραβισσό προς την Πιτυούντα ο δρόμος περνούσε αρχικά προς τη Σεβάστεια, πρωτεύουσα της Μεγάλης Αρμενίας. Έπειτα έκλινε προς τη δύση, διέσχιζε τα όρια της επαρχίας του Πόντου και κατέληγε στα Κόμανα, μια από τις μεγάλες πόλεις αυτής της επαρχίας. Από ’κει έστριβε δεξιά, παράλληλα προς την όχθη του Εύξεινου Πόντου κι έφθανε στους πρόποδες του Καυκάσου. Τα Κόμανα βρίσκονταν στο ένα τρίτο σχεδόν της απόστασης ανάμεσα στην Αραβισσό και την Πιτυούντα. Ο δρόμος ήταν από τους πιο τραχείς και επικίνδυνους της Ασίας. Σε μεγάλο μέρος της διαδρομής σκαρφάλωναν σε ψηλά βουνά, συναντούσαν σχεδόν σε κάθε βήμα ποταμούς ή χείμαρρους συχνά ξεχειλισμένους. Ο Χρυσόστομος ταξίδευε τον περισσότερο καιρό με τα πόδια.
Αν είναι αληθινό αυτό που αναφέρει ο σύγχρονός του ιστορικός Παλλάδιος, είτε επειδή οι δυσκολίες του δρόμου ήταν υπέρμετρες είτε λόγω της πολύ μεγάλης του κόπωσης, χρειάστηκαν τρεις μήνες, για να πάνε από την Αραβισσό στα Κόμανα. Οι οδηγοί του άλλωστε προσπαθούσαν να του κάνουν το ταξίδι όσο γινόταν πιο κουραστικό. Η φαντασία τους, γόνιμη σε βασανιστήρια, τα πολλαπλασίαζε πάνω στον άτυχο δέσμιό τους. Έβρεχε καταρρακτωδώς; Διάλεγαν αυτόν τον καιρό για να προχωρήσουν και συνέχιζαν, ώσπου να μουσκευτούν τα ρούχα του αδύναμου εξόριστου σε τέτοιο σημείο, που το στήθος και η πλάτη κολυμπούσαν, θα λέγαμε, στο νερό. Αντίθετα, αν έφθαναν σε κάποια πεδιάδα που έκαιγε κάτω από έναν ασυννέφιαστο ουρανό, είχαν την άγρια ευχαρίστηση να τον βάζουν να περπατά με γυμνό κεφάλι κάτω από τον ήλιο τις πιο ζεστές ώρες της μέρας. Ο Χρυσόστομος ήταν φαλακρός όπως ο Ελισσαίος, μας λέει ο Παλλάδιος, κι αυτό το βασανιστήριο τού ήταν θανάσιμο. Τέτοια ήταν τα μέσα που επινοούσαν οι άθλιοι, για να πετύχουν γρηγορότερα τα αξιώματά τους.
Όταν διέσχιζαν μια πόλη, όπου ο εξόριστος θα μπορούσε να αναπαυθεί και να πάρει ένα λουτρό τόσο αναγκαίο, τη στιγμή που ο πυρετός τον έκαιγε εσωτερικά όπως ο ήλιος εξωτερικά, το απόσπασμα αρνούνταν να σταματήσει. Οι στάσεις γίνονταν σε ασήμαντα χωριά και σ’ έρημους τόπους, όπου δεν μπορούσαν να του παρέχουν καμία ανακούφιση. Κάθε επιστολή ήταν απαγορευμένη, κάθε επικοινωνία με οποιονδήποτε είχε καταργηθεί. Ο ένας από τους αξιωματικούς ήταν τόσο άγριος, ώστε τον έπιανε μανία κάθε φορά που οι περαστικοί σπλαχνίζονταν τον κρατούμενό του ή του απηύθυναν παρηγορητικά λόγια. Απειλούσε, χτυπούσε, σαν να είχαν βρίσει τον ίδιο. Ο άλλος αξιωματικός φαινόταν λιγότερος κακός. Η πραότητα και η καρτερία του Χρυσοστόμου τον είχαν συγκινήσει. Του έδειχνε τη συμπάθειά του, αλλά μυστικά. Φοβόταν τον σύντροφό του και ήθελε επίσης να κερδίσει την προαγωγή.
Τρεις μήνες, κατά τον Παλλάδιο, βάδιζαν έτσι, διασχίζοντας βουνά και λαγκάδια, περνώντας από πεδιάδες και ποτάμια, μέχρι που έφθασαν στα Κόμανα. Ο Χρυσόστομος μόλις που σερνόταν. Το πρόσωπό του ήταν σαν καμένο. Ο βιογράφος του Παλλάδιος κάνει μια φοβερή παρομοίωση. Με το κεφάλι κατακόκκινο, κρεμασμένο στο στήθος του, έμοιαζε σαν ώριμος καρπός, που πρόκειται να πέσει από το κλαδί. Τα Κόμανα τα ονόμαζαν επίσης «Κόμανα Ποντικά», για να τα διακρίνουν από τα άλλα Κόμανα της Καππαδοκίας. Ήταν μεγάλη πόλη, συνηθισμένος σταθμός των ταξιδιωτών, όπου έβρισκαν κάθε είδος προμήθειες και ανάπαυση. Αλλά ο άσπλαχνος αξιωματικός έδωσε σήμα να προχωρήσουν παραπέρα και διέσχισαν την πόλη, όπως περνά κανείς μια γέφυρα, προσθέτει ο ίδιος ιστορικός.
Σε απόσταση δέκα ή έντεκα χιλιομέτρων από ’κει βρισκόταν μικρός έρημος ναός, όπου οι αξιωματικοί διέταξαν να σταθμεύσει η φρουρά. Ο Χρυσόστομος εξαντλημένος τοποθετήθηκε σ’ ένα από τα παραρτήματα του ναϋδρίου. Το εξωκλήσι αυτό ήταν αφιερωμένο στον άγιο μάρτυρα Βασιλίσκο [22 Μαΐ.]. Εκεί μέσα βρισκόταν και ο τάφος του. Ο Βασιλίσκος ήταν επίσκοπος Κομάνων τον 3ο αιώνα. Διώχθηκε για την πίστη στην Αντιόχεια μαζί με τον μάρτυρα Λουκιανό κατά το διωγμό του Μαξιμίνου Δάια. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ο Χρυσόστομος είδε ένα όραμα. Του φάνηκε ότι ο επίσκοπος Βασιλίσκος στεκόταν όρθιος μπροστά του και του απηύθυνε τα εξής λόγια: «Έχε θάρρος, Ιωάννη, αδελφέ μου· αύριο θα είμαστε μαζί!». Την ίδια νύχτα ή την προηγούμενη ο ιερέας, ο καθορισμένος για τη συντήρηση του ναού και τη φύλαξη του τάφου, είδε παρόμοιο όραμα. Ο μάρτυρας τού είχε πει: «Ετοίμασε θέση για τον αδελφό μας Ιωάννη. Πρόκειται να έλθει…». Αυτός ο ιερέας βεβαίωσε αργότερα την αλήθεια του οράματος. Ο Χρυσόστομος με τη σιγουριά ότι πήρε εντολή από τον Θεό, προσπάθησε την επομένη το πρωί να εμποδίσει την αναχώρησή τους. «Μείνετε, σας ικετεύω!», παρακαλούσε τους αξιωματικούς· «Μείνετε τουλάχιστον ως την πέμπτη ώρα». Αναμφίβολα πίστευε ότι η ώρα αυτή του υποδείχθηκε με τρόπο υπερφυσικό. Αλλά οι πραιτωριανοί, αντί να υποχωρήσουν, επιτάχυναν την αναχώρηση.
Είχαν βαδίσει περίπου πέντε χιλιόμετρα, όταν ο εξόριστος κυριεύθηκε από ένα παραλήρημα πυρετού, που έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή του. Τρομαγμένοι μήπως τον δουν να πεθαίνει στα χέρια τους, πάνω στο δρόμο, οι στρατιώτες γύρισαν πίσω και ξαναμπήκαν στο εξωκλήσι, που είχαν αφήσει λίγες ώρες πριν. Ο Χρυσόστομος, δίχως να μπορεί πια να στηριχθεί, οδηγήθηκε κοντά στην αγία Τράπεζα. Από τον φύλακα ιερέα του ναού ζήτησε να φορέσει ολόλευκα άμφια. Ένοιωθε ότι πλησιάζει το τέλος του. Ο ιερέας τού τα έφερε κατά την επιθυμία του. Κι ο Χρυσόστομος ντύθηκε, αφού πρώτα μοίρασε όλα όσα είχε, ακόμη και τα παπούτσια του, στους παρευρισκομένους. Στη συνέχεια, θέλησε να κοινωνήσει τα άχραντα Μυστήρια από τα χέρια του ιερέα. Μετά τη θεία Κοινωνία προσευχήθηκε με θέρμη. Αποτελείωσε την τελευταία του προσευχή μ’ εκείνη τη φράση, που συχνά ανέβαινε στα χείλη του: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν. Αμήν». Έκανε το σημείο του σταυρού κι έγειρε πάνω στο πλακόστρωτο, για να μην ξανασηκωθεί ποτέ πια…
«Η ψυχή του», λέει ο ιστορικός για τη συγκινητική αυτή σκηνή, «τίναξε τη σκόνη απ’ αυτή τη θνητή ζωή. Ενώθηκε με τους πατέρες του». Κοντά στο ναό κατά τύχη πρόσφατα είχε ανοιχθεί ένας τάφος. Τον μετέφεραν εκεί. Κι ο δεύτερος αυτός μάρτυρας τάφηκε δίπλα στον πρώτο. Αυτό συνέβη στις 18 των καλενδών του Οκτωβρίου, κατά την έβδομη υπατεία του Ονωρίου και τη δεύτερη του νέου Θεοδοσίου. Συμπίπτει με τις 14 Σεπτεμβρίου του 407 μ.Χ. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος έζησε εξήντα χρόνια. Διετέλεσε επίσκοπος εννιά χρόνια κι επτά μήνες περίπου. Από το διάστημα αυτό τρία χρόνια και τρεις μήνες ήταν εξόριστος. […]
Στο μεταξύ ο θάνατος, χρόνο με το χρόνο, έκανε ομαλότερο το έδαφος πάνω στο οποίο τόσα πάθη ανακινούνταν εδώ κι ένα τρίτο του αιώνα γύρω από το πρόσωπο ή το όνομα του Χρυσοστόμου. Οι σχισματικοί «ιωαννίτες», οι πιστοί οπαδοί του διωγμένου για την αγάπη και τη δικαιοσύνη πατριάρχη, άρχισαν να επιστρέφουν διαδοχικά σε κοινωνία με τους αρχιεπισκόπους. Κι ενώ ξαναχτίζοταν η ενότητα, ο ενθουσιώδης σεβασμός για τον εξόριστο της Κουκουσού όλο και ζωντάνευε στην Εκκλησία του. Δεν φοβόντουσαν πια να διακηρύττουν δημόσια τη δόξα και το μαρτύριό του, ακόμη και μπροστά στους διώκτες του. Τέλος, οι εκλογές για τον κενό πατριαρχικό θρόνο της Βασιλεύουσας οδήγησαν στον θρόνο, το 434, έναν άνθρωπο, που στα νεότερα χρόνια του ήταν αναγνώστης και γραμματέας του Χρυσοστόμου. Ένας ιστορικός μάλιστα τον χαρακτηρίζει «υποτακτικό αφοσιωμένο στο πρόσωπό του».
Ο Πρόκλος -αυτό ήταν το όνομα του νέου αρχιεπισκόπου- διατηρούσε ευλαβικά τη μνήμη του παλιού του διδασκάλου και δεν παρέλειπε καμιά ευκαιρία να την υπενθυμίζει στο λαό. Μια μέρα, λοιπόν, του 437, ενώ έπλεκε τον πανηγυρικό λόγο του Χρυσοστόμου με αφορμή τη γιορτή του, οι παρευρισκόμενοι τον διέκοψαν με ζητωκραυγές. «Ζητούμε», φώναζαν, «να μας δώσουν πίσω τον επίσκοπό μας Ιωάννη! Θέλουμε το σώμα του πατέρα μας!». Ο Πρόκλος έσπευσε να γνωστοποιήσει στον αυτοκράτορα αυτήν την επιθυμία του λαού. Στην ικανοποίησή της έβλεπε την πλήρη αποκατάσταση της ειρήνης.
Ο Θεοδόσιος ο Β΄, που κατείχε πάντα το θρόνο των καισάρων της Ανατολής και κυβερνούσε τότε μόνος του, αποδέχθηκε χωρίς δισταγμό την επιθυμία του λαού και του αρχιεπισκόπου. Στα χρόνια της νιότης του ανατράφηκε με τις φροντίδες της μεγαλύτερης αδελφής του Πουλχερίας. Ποτέ δεν είχε συμμεριστεί η αδελφή του, ούτε και στις οξύτερες θρησκευτικές διενέξεις, τα αισθήματα της μητέρας της Ευδοξίας. Από νωρίς ο Θεοδόσιος θαύμασε και πόνεσε μυστικά τον μεγάλο κατατρεγμένο ρήτορα. Τον αποκαλούσε «διδάσκαλο της οικουμένης και πατριάρχη με χρυσό στόμα».
Δόθηκε αμέσως διαταγή να μεταφέρουν το σώμα του εξόριστου στην Κωνσταντινούπολη και να το αποθέσουν στο ναό των Αγίων Αποστόλων [27 Ιαν.]. Ο Χρυσόστομος άφησε, λοιπόν, το εκκλησάκι του Αγίου Βασιλίσκου, όπου αναπαυόταν εδώ και τριάντα χρόνια. Το φέρετρο, που περιείχε τα λείψανά του, μεταφέρθηκε από πόλη σε πόλη ως τη Χαλκηδόνα μέσα από αναρίθμητη συρροή λαού, ιερέων και μοναχών. Στη Χαλκηδόνα τον περίμενε η αυτοκρατορική τριήρης μεγαλόπρεπα στολισμένη. Ο αυτοκράτορας δεν θέλησε να παραλάβει την ιερή παρακαταθήκη κάποιο άλλο πλοίο. Όλη η πόλη ήταν εκεί· ο αυτοκράτορας, η σύγκλητος, οι πρώτοι άρχοντες, οι ανώτεροι αξιωματικοί. Και η θάλασσα καλύφθηκε από αμέτρητα πλοία και καΐκια γεμάτα κόσμο και φωταγωγημένα με πυρσούς. Είχε ήδη βραδιάσει. «Από το στόμιο του Ευξείνου Πόντου ως την Προποντίδα θα μπορούσε κανείς να νομίσει ότι η θάλασσα ήταν ξηρά», έτσι εκφράζονται οι ιστορικοί.
Η πομπή στο πέρασμά της από την πόλη δέχθηκε μεγαλοπρεπείς τιμές. Για το φέρετρο ορίστηκε μια θέση στο ναό των Αγίων Αποστόλων, που κτίστηκε από τον Κωνσταντίνο, για να ενταφιάζονται οι χριστιανοί αυτοκράτορες και οι επίσκοποι της Κωνσταντινουπόλεως. Εκεί είχαν ταφεί ο Αρκάδιος και η Ευδοξία. Τη στιγμή που το φέρετρο του Χρυσοστόμου τοποθετήθηκε πάνω στην πλάκα, ο Θεοδόσιος έβγαλε τον πορφυρό του μανδύα και το κάλυψε. Έπειτα με μάτια και μέτωπο στραμμένα προς τα κάτω, μπροστά στα μαρτυρικά λείψανα, ζήτησε συγνώμη για τον πατέρα και τη μάνα του, παρακαλώντας τον άγιο επίσκοπο να ξεχάσει το κακό, που από άγνοια τού είχαν κάνει. Πριν σφραγίσουν τα λείψανα στον τάφο, ο Πρόκλος θέλησε να τα παρουσιάσει στο λαό ψηλά από το θρόνο που κάθονταν οι αρχιεπίσκοποι. Και ο λαός με τρομερή κραυγή, που έσεισε τους θόλους του ναού, κραύγαζε με μια φωνή: «Πατέρα, πάρε ξανά το θρόνο σου!».
Τέτοιος ήταν ο τελευταίος θρίαμβος του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Έπειτα πήρε τη θέση του κοντά στον Αρκάδιο και την Ευδοξία. Διώκτες και καταδιωγμένος κοιμήθηκαν μαζί κάτω από τη συγχώρεση του θανάτου. Η αποκατάστασή του έγινε αναμφίβολα πολύ γρήγορα. Ολοκληρώθηκε, όταν η Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και μάρτυρα χωρίς να έχει χύσει αίμα· γιατί πέραν όλων των αναρίθμητων άλλων, ήταν ένας μεγαλομάρτυρας μετά τους διωγμούς…
(D. AMEDEE THIERRY (1797–1873): «Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Μεγαλομάρτυρας μετά τους διωγμούς». Βιβλίο Η΄, §3 και §4, σελ. 416–420 και 439–442. Μετάφραση: Θεοφανή Σουγκάκη και Βασιλική Μπαρακλή. Επιμέλεια: Μαρία Γούδα και Βασιλική Μπαρακλή. Εκδόσεις «Χριστιανική Ελπίς»)
(Πηγή ψηφ. κειμένου: wra9.blogspot.com)
Πατήρ Παντελεήμων Γκούσκος.
Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 13
357. Τι είναι η προσευχή;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι η προσευχή;
Η απάντηση του ιερέα . «Η προσευχή», λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος , «είναι, εκ φύσεως, η συνύπαρξη και η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό· με την ενέργειά της, η διατήρηση της ειρήνης, η συμφιλίωση με τον Θεό, η μητέρα και ταυτόχρονα η κόρη των δακρύων, ο καθαρισμός των αμαρτιών, η γέφυρα ανάμεσα στους πειρασμούς, η προστασία από τις θλίψεις, η παύση του εσωτερικού πολέμου, η αγγελική ενασχόληση, η τροφή για όλα τα ασώματα όντα, η μέλλουσα χαρά, η αδιάλειπτη δραστηριότητα, η πηγή αρετών, η αιτία των χαρισμάτων, η αόρατη πρόοδος, η τροφή της ψυχής, ο φωτισμός του νου, το όπλο κατά της απελπισίας, η επιβεβαίωση στην ελπίδα, η απαλλαγή από τη θλίψη, ο πλούτος των μοναχών, ο θησαυρός του ησυχαστή, το σημάδι της δόξας, η καταστροφή του θυμού, ο καθρέφτης της πνευματικής επιτυχίας, ο δάσκαλος της σωφροσύνης, η αποκάλυψη του μέλλοντος. Για αυτόν που προσεύχεται, η προσευχή είναι βήμα κρίσης και βάσανο, είναι η κρίση του Κυρίου, πριν από τη μέλλουσα κρίση » . 30
358. Πώς πρέπει να κάνει κανείς όρκους;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς πρέπει να δίνει κανείς όρκους;
Η απάντηση του ιερέα : Οι όρκοι πρέπει να γίνονται μετά από ήρεμη και ώριμη σκέψη, με σαφή κατανόηση του τι υπόσχεται κανείς, με δική του ελεύθερη βούληση και όχι υπό πίεση ή βία.
α) Ένα άτομο που δίνει όρκο ενώπιον του Θεού πρέπει να έχει το δικαίωμα να διαθέσει τον εαυτό του και την περιουσία του, διαφορετικά να μην δώσει όρκο, παρά μόνο με τη συγκατάθεση εκείνων από τους οποίους εξαρτάται. ( Αριθμοί 30:4-17 ).
β) Ο σκοπός του όρκου πρέπει να είναι ηθικά εφικτός· διαφορετικά, θα ήταν μια ανόητη υπόσχεση, αντίθετη προς τον Θεό. Αν ορκιστείς έναν όρκο στον Θεό, μην καθυστερήσεις να τον εκπληρώσεις, γιατί δεν υπάρχει θέληση στους ανόητους ανθρώπους ( Εκκλησ. 5:3 ).
γ) Ο σκοπός του όρκου πρέπει να είναι σωματικά εφικτός και σύμφωνος με τη δύναμη όσων τον κάνουν.
δ) Το αντικείμενο ενός όρκου πρέπει να είναι μόνο ό,τι είναι καλό, άγιο και πραγματικά ωφέλιμο. Τα κακά και τα ανεπίτρεπτα πράγματα, καθώς και τα κενά και άχρηστα, δεν πρέπει να αποτελούν αντικείμενο ενός όρκου.
δ) Δεν πρέπει ποτέ να υποσχόμαστε στον Θεό τίποτα που είναι αντίθετο με τα καθήκοντά μας. Για παράδειγμα, αν μια μητέρα ορκιζόταν να πάει σε ένα μακρύ προσκύνημα και να αφήσει τα παιδιά της χωρίς επίβλεψη, ένας τέτοιος όρκος, ασυμβίβαστος με τα καθήκοντά της, θα ήταν παράνομος.
δ) Οι όρκοι, τόσο στην πρόθεση όσο και στην εκτέλεσή τους, πρέπει να εμπνέονται από την ευλάβεια προς τον Θεό και να είναι καρπός αληθινής ευσέβειας, και αυτό που υπόσχεται πρέπει να είναι το καλύτερο μέσο για την επιτυχία στην αρετή, για την εξάλειψη της αμαρτίας μέσα μας, αλλά ένας όρκος χωρίς διόρθωση της ζωής δεν έχει σκοπό.
359. Ποιο όφελος μπορεί να αποκομιστεί από την ανάγνωση του Ψαλτηρίου;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια οφέλη μπορούν να αποκομιστούν από την ανάγνωση του Ψαλτηρίου;
Η απάντηση του ιερέα : «Τίποτα», λέει ο Άγιος Χρυσόστομος, «δεν είναι τόσο ικανό να συνεπάρει την ψυχή, να την ανυψώσει, να την σηκώσει από τη γη, να την απελευθερώσει από τα δεσμά της σάρκας, να την υποκινήσει στην αγάπη της σοφίας και στην περιφρόνηση των εγκόσμιων πραγμάτων, όσο το θείο τραγούδι, αρμονικά και πιστά συντεθειμένο. Ο Θεός μας έδωσε τους ψαλμούς για να είναι για εμάς πηγή ευχαρίστησης και ωφέλειας. Οι ψαλμοί είναι μεγάλης ωφέλειας, μεγάλου καλού. φέρνουν αγιασμό και διδάσκουν υψηλή αγάπη για τη σοφία. Το ψάλσιμο των ψαλμών καθαρίζει την ψυχή εκείνου που τους ψάλλει. Το Άγιο Πνεύμα τον επισκιάζει με την έμπνευσή Του. Αυτός που επικαλείται τον Δαβίδ με την άρπα του επικαλείται τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνετε το νόημα των ψαλμών, ας συνηθίσουν τα χείλη σας να τους διαβάζουν: γιατί η ίδια η γλώσσα αγιάζεται από τα λόγια των ψαλμών όταν διαβάζονται με πρόθυμη και ζηλωτή διάθεση πνεύματος. Στους Ψαλμούς μαθαίνουμε πολλά χρήσιμα πράγματα. Ο Δαβίδ σας μιλάει για το παρόν και το μέλλον, για τα ορατά και τα αόρατα πλάσματα. Σας διδάσκει για τον Ιησού Χριστός, και για την ανάσταση, και για τη μέλλουσα ζωή, και για την ανάπαυση των δικαίων, και για τα βάσανα των αμαρτωλών· σας μεταδίδει ηθικές και δογματικές διδασκαλίες. Με μια λέξη, στο Ψαλτήρι θα βρείτε ατελείωτες ευλογίες. Έχετε πέσει σε πειρασμό; Θα βρείτε σε αυτό την καλύτερη παρηγοριά. Έχετε πέσει στην αμαρτία; Θα βρείτε αμέτρητες θεραπείες. Έχετε πέσει στη φτώχεια; Θα βρείτε εκεί πολλά καταφύγια. Αν είστε δίκαιοι, θα βρείτε εκεί την πιο αξιόπιστη υποστήριξη· ή ένας αμαρτωλός, την πιο αποτελεσματική παρηγοριά. Αν οι καλές σας πράξεις σας φουσκώνουν, θα μάθετε ταπεινότητα. Αν οι αμαρτίες σας σας βυθίζουν στην απελπισία, θα βρείτε εκεί μεγάλη ενθάρρυνση. Αν φοράτε βασιλικό στέμμα ή διακρίνεστε από μεγάλη σοφία, οι ψαλμοί θα σας διδάξουν να είστε ταπεινοί. Αν είστε πλούσιοι και διάσημοι, ο ψαλμωδός θα σας πείσει ότι δεν υπάρχει τίποτα μεγάλο στη γη. Αν σας χτυπήσει η λύπη, θα ακούσετε παρηγοριά. Βλέπετε ότι κάποιοι εδώ απολαμβάνουν την ευτυχία; Θα μάθετε να μην τους ζηλεύετε. Βλέπετε ότι οι δίκαιοι υποφέρουν από κακοτυχίες εξίσου με τους ασεβείς; Θα λάβετε μια εξήγηση. Κάθε λέξη εκεί περιέχει μια απέραντη θάλασσα σκέψεων." 31
360. Ποιες είναι οι ευθύνες των γονέων;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι ευθύνες των γονέων;
Η απάντηση του ιερέα : Οι πατέρες και οι μητέρες πρέπει να αγαπούν τα παιδιά τους για τον Θεό και σύμφωνα με τον νόμο Του, και επίσης να τους παρέχουν όλα τα απαραίτητα για την πρόσκαιρη και αιώνια ζωή τους.
Οι γονείς θα πρέπει να φροντίζουν την υγεία των παιδιών τους ακόμη και πριν από τη γέννησή τους, δίνοντας προσοχή στη δική τους υγεία και ζώντας μια καλή, ευσεβή ζωή.
Οι γονείς έχουν την υποχρέωση να φροντίζουν για τη μελλοντική ευημερία των παιδιών τους. «Οὐ γὰρ τέκνα ἀποκτῶσιν ἀπὸ τῶν γονέων, ἀλλὰ οἱ γονεῖς ἀπὸ τέκνων», λέει ο Απόστολος ( Β΄ Κορινθίους 12:14 ).
Οι γονείς αμαρτάνουν κατά της πατρικής αγάπης όταν τρέφουν στην καρδιά τους αποστροφή για οποιοδήποτε από τα παιδιά τους, καταριούνται ή εκδιώκουν τα παιδιά από το πατρικό τους σπίτι ή τα αποκληρώνουν χωρίς κανένα λόγο ή επειδή τα παιδιά θέλουν να εισέλθουν στη μοναστική ζωή ή να παντρευτούν κάποιον άλλον από αυτόν που θα ήθελαν οι γονείς.
Οι γονείς θα πρέπει, όποτε είναι δυνατόν, να έχουν ίση αγάπη για όλα τα παιδιά τους. Αν, για κάποιο λόγο, δεν μπορούν παρά να αγαπούν ένα παιδί περισσότερο από ένα άλλο, δεν πρέπει να το δείχνουν. Διαφορετικά, αυτή η προτίμηση θα προκαλέσει φθόνο μεταξύ των παιδιών και θα γίνει πηγή μίσους, εχθρότητας και πολλών άλλων δυσάρεστων καταστάσεων.
361. Ποιο είναι το καθήκον των γονέων για την πνευματική ευημερία των παιδιών τους;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι η ευθύνη των γονέων για την πνευματική ευημερία των παιδιών τους;
Η απάντηση του ιερέα : Αν οι γονείς πρέπει να διαφυλάξουν την επίγεια ζωή και το σώμα των παιδιών τους για την υγεία τους, τότε πρέπει να ενδιαφέρονται ακόμη περισσότερο για τη διατήρηση των ψυχών τους. Η αμέλεια σε αυτό το θέμα είναι εξαιρετικά εγκληματική. Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου θα πρέπει να εφαρμοστούν ιδιαίτερα εδώ: «Εάν τις δεν προνοεί για τους εαυτούς του περισσότερο παρά για τους δικούς του, αρνήθηκε την πίστη και είναι χειρότερος από έναν άπιστο» ( Α΄ Τιμ. 5:8 ).
Οι γονείς είναι υποχρεωμένοι να διασφαλίζουν ότι τα παιδιά τους φωτίζονται με το άγιο βάπτισμα αμέσως μετά τη γέννησή τους και μέσω αυτού εισάγονται στη διαθήκη της χάριτος ( Ιωάννης 3:5-6 ). Εάν, λόγω αμέλειάς τους, ένα παιδί πεθάνει χωρίς βάπτισμα, θα είναι ένοχο για την καταστροφή της ψυχής του. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η μητέρα πρέπει να διατηρεί την εγκράτεια, να στρέφεται συχνά στην προσευχή και να συμμετέχει στα άγια μυστήρια της μετάνοιας και της κοινωνίας, προκειμένου να αγιάσει τον καρπό της κοιλιάς της πριν από τη γέννησή του ( Κριτές 13:5 ).
Το πρωταρχικό και ουσιαστικό καθήκον των γονέων είναι να παρέχουν στα παιδιά τους μια χριστιανική, ευσεβή ανατροφή —όχι απλώς σωματική, πολιτική ή απλώς ηθική— που είναι ανεπαρκείς. Οι γονείς είναι σοβαρά ένοχοι εάν, λόγω αμέλειάς τους, τα παιδιά τους δεν γνωρίζουν τις θεμελιώδεις χριστιανικές αλήθειες της πίστης, την Κυριακή Προσευχή, το Σύμβολο της Πίστεως, τις εντολές του Κυρίου και όλα τα άλλα που κάθε πιστός χρειάζεται να γνωρίζει.
Οι γονείς πρέπει να παρακολουθούν αυστηρά τη συμπεριφορά των παιδιών τους, να τα απομακρύνουν από κάθε κακό, να τα νουθετούν, να τα διορθώνουν, ακόμη και να τα τιμωρούν αν δεν υπάρχουν άλλα μέσα για να τα κάνουν να σέβονται τη γονική τους εξουσία ( Παροιμίες 19:15, 13:15 ). Αυτός που αρνείται να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά του δείχνει έλλειψη αγάπης γι' αυτά ( Κύριε 30:10 ).
Οι πατέρες αμαρτάνουν κατά της πατρικής αγάπης όταν επιτρέπουν σε άλλους να μιλούν μπροστά στα παιδιά τους για τον Θεό, την Εκκλησία και τους θεσμούς της χωρίς ιδιαίτερη ευσέβεια και για τους λειτουργούς της πίστης χωρίς σεβασμό. Αμαρτάνουν επίσης όταν οι ίδιοι βάζουν σε πειρασμό τα παιδιά τους με αδιαφορία για την πίστη, ασέβεια, συκοφαντία, συκοφαντία, δυσφημιστικό λόγο για τους εκκλησιαστικούς ποιμένες και καταδίκη των πράξεων και των εντολών της κυβέρνησης. Είναι ακόμη πιο ένοχοι όταν διατάζουν τα παιδιά τους να κάνουν ό,τι απαγορεύεται από τους νόμους της πίστης, της εκκλησίας και του κράτους.
Όταν τα παιδιά είναι άρρωστα, οι γονείς πρέπει να φροντίζουν να αποκαθιστούν την υγεία τους και να τους παρέχουν τα οφέλη της πίστης· θα αμαρτήσουν σοβαρά αν, λόγω της αμέλειάς τους, τα αφήσουν να πεθάνουν χωρίς να λάβουν τα Άγια Μυστήρια.
Ιεραποστολή στην Νότιο Μαδαγασκάρη.
Όταν τελειώσει η «βροχή» της ζωής, πολλοί πετούν την ομπρέλα και ξεχνούν ποιος τους σκέπασε στην ώρα της ανάγκης.
Όμως η πνευματική ζωή μάς διδάσκει το αντίθετο να μην ξεχνάμε την αγάπη που μας κράτησε όρθιους, το χέρι που μας στήριξε, την προσευχή που μας σκέπασε όταν όλα σκοτείνιασαν.
Ο Χριστός δεν είναι ομπρέλα για τη δυσκολία και βάρος στην ηρεμία.
Είναι συνοδοιπόρος σε κάθε καιρό και η ευγνωμοσύνη είναι το μέτρο της αληθινής πίστης να θυμόμαστε, να τιμούμε και να αγαπούμε όχι μόνο όταν βρέχει, αλλά και όταν βγει ο ήλιος.
Αναφέρει ο πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος.
Μια φορά πλησίασα έναν μοναχό αγιορείτη που ήταν καλός και προχωρημένος λέγοντάς του ότι ακούγεται πως είστε άνθρωπος της προκοπής, γι’ αυτό ήρθα να σας δω. Τι προκοπής, μου απάντησε, ένας άνθρωπος που έχω μπλοκάρει είμαι. Το μεγαλύτερο μπλοκάρισμα συμβαίνει όταν γίνεσαι της προκοπής. Εννοούσε αυτό εδώ. Δηλαδή έδωσε κάτι , του έδωσε ο Θεός. Εάν εκείνη τη στιγμή δεν γίνει ταπεινός, είναι μια άλλη λέξη για το απλός, και δεν προχωρήσει σε ευχαριστία, δεν προχωρεί από εκεί και πέρα. Μένει στάσιμος και σαν να χάνει και αυτό που έχει. Το φράγμα του Αδάμ είναι αυτό, μου είπε. Γιατί πρέπει να ξεπεράσει αυτό που δήθεν έχει και να δει αυτόν που του δίνει αυτό που έχει.
Π.Νικόλαος Λουδοβίκος
Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 12
346. Ποιες είναι οι κακίες που αντιτίθενται στην αποχή;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι κακίες που είναι αντίθετες με την αποχή;
Η απάντηση του ιερέα . Τα ελαττώματα που αντιτίθενται στην αποχή είναι: οι λιχουδιές και η υπερφαγία. Οι άκρατοι άνθρωποι καταστρέφουν τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος, διεγείρουν την επιθυμία στον εαυτό τους και υποβιβάζουν τον εαυτό τους σχεδόν στο επίπεδο των ζώων. Ο Λόγος του Θεού απειλεί αυτούς τους ανθρώπους με αυστηρές τιμωρίες. Σε πάρα πολλά γεύματα θα έρθει η ασθένεια, και η λαιμαργία θα φέρει ακόμη και χολέρα ( Σερ. 37:33 ). Σύμφωνα με τη μαρτυρία του αποστόλου, βέβαιη καταστροφή περιμένει εκείνους των οποίων ο θεός είναι η κοιλιά τους και η δόξα τους είναι στην ντροπή τους ( Φιλ. 5:9 ). Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος αποκαλεί τον πρόωρο και συχνό κορεσμό έργο χοίρου (Λόγος 67, σελ. 416) και λέει ότι αυτός που εντρυφεί στην κοιλιά στερείται της σοφίας και της γνώσης του Θεού (Λόγος 58, σελ. 345).
347. Είναι ωφέλιμο για την οικογένεια να διαβάζει τις Αγίες Γραφές;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Είναι ωφέλιμο για τα μέλη της οικογένειας να διαβάζουν τις Αγίες Γραφές ;
Η απάντηση του ιερέα : Πολύ χρήσιμη. Ακούστε τι λέει η Αγία Γραφή σχετικά με αυτό· λέει:
Αυτά τα λόγια, που σε προστάζω σήμερα, θα είναι στην καρδιά σου και στην ψυχή σου· και θα δίνεις εντολή στα παιδιά σου μαζί τους, και θα μιλάς γι' αυτά όταν κάθεσαι στο σπίτι, και όταν περπατάς στον δρόμο, και όταν ξαπλώνεις, και όταν σηκώνεσαι. Και θα τα δέσεις ως σημείο στο χέρι σου, και ας είναι στερεωμένα μπροστά στα μάτια σου. ( Δευτ. 6:6-8 ) Ξέρω ότι (ο Αβραάμ) θα δώσει εντολή στους γιους του, και στην οικογένειά του μετά από αυτόν, να φυλάττουν τους δρόμους του Κυρίου, να πράττουν δικαιοσύνη και κρίση . ( Γέν. 18:19 )
348. Βρίσκονται οι ψυχές των αγίων στο ίδιο επίπεδο μετά θάνατον;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Είναι οι ψυχές των αγίων στο ίδιο επίπεδο μετά θάνατον;
Η απάντηση του ιερέα : Αφού οι ψυχές δεν απομακρύνονται από αυτόν τον κόσμο με το ίδιο μέτρο χάρης, τότε μετά την απομάκρυνσή τους από τον κόσμο δεν τοποθετούνται στον ίδιο βαθμό ευδαιμονίας, όπως διδάσκει ο Χριστός: Εν τω οίκω του Πατρός μου πολλά οικήματα είναι ( Ιωάννης 14:2 ). Και αλλού: Αι πολλάι αμαρτίαι αυτής αφέθηκαν· διότι ηγάπησε πολύ· ολίγα δε μένει εις αυτόν, διότι ηγάπησε ολιγότερον ( Λουκάς 7:47 ). Ομοίως, ο απόστολος λέει: ότι (ο Θεός) ανταμείβει τον καθένα κατά τα έργα αυτού ( Ρωμ. 2:6 ).
349. Πώς πρέπει να σκεφτόμαστε τους ανθρώπους που πεθαίνουν κάτω από την οργή του Θεού;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς πρέπει να σκεφτόμαστε τους ανθρώπους που πεθαίνουν κάτω από την οργή του Θεού;
Η απάντηση του ιερέα : Μετά την τελική κρίση, θα βασανίζονται για πάντα, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο, όπως λέει η Αγία Γραφή: « Ο δούλος που γνώριζε το θέλημα του κυρίου του και δεν προετοίμασε ούτε έπραξε σύμφωνα με το θέλημά του, θα δεχτεί πολλές μαστιγώσεις· αυτός όμως που δεν γνωρίζει, αλλά πράττει άξια μαστιγώσεων, θα δεχτεί λίγες μαστιγώσεις» ( Λουκάς 12:47-48 ).
350. Ποιος τόπος έχει οριστεί ειδικά για τις ψυχές εκείνων των ανθρώπων που πεθαίνουν με τη χάρη του Θεού;
Ερώτηση ενός ενορίτη: Ποιος χώρος έχει οριστεί ειδικά για τις ψυχές εκείνων των ανθρώπων που πεθαίνουν με τη χάρη του Θεού;
Η απάντηση του ιερέα : Οι ψυχές εκείνων που φεύγουν από αυτόν τον κόσμο με τη χάρη του Θεού και τη μετάνοια για τις αμαρτίες τους έχουν τη θέση τους στα χέρια του Θεού. Γιατί η Αγία Γραφή λέει: « Οι ψυχές των δικαίων είναι στα χέρια του Θεού, και βασανιστήρια δεν θα τις αγγίξουν» ( Παροιμίες 3:1 ). Ο τόπος τους ονομάζεται επίσης παράδεισος, όπως είπε ο Κύριος Χριστός στον ληστή στον σταυρό: « Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο» ( Λουκάς 23:43 ). Ονομάζεται επίσης κόλπος του Αβραάμ και Βασιλεία των Ουρανών. Επομένως, ανεξάρτητα από το όνομα που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς για να ονομάσει αυτόν τον τόπο, δεν θα κάνει λάθος, αρκεί να γνωρίζει ότι οι ψυχές των δικαίων κατοικούν στη Βασιλεία των Ουρανών.
351. Πότε ο ύπνος είναι πιο εύκολος και ευχάριστος;
Η ερώτηση ενός ευγενή : Πότε ο ύπνος είναι πιο ελαφρύς και ευχάριστος;
Η απάντηση του ιερέα .
1) Μετά νηστεία και νηστεία.
2) Μετά από έντονη θερμή προσευχή.
3) Μετά από μια εγκάρδια συμφιλίωση με τον εχθρό.
4) Μετά από εξομολόγηση που φέρεται από καρδιάς.
5) Μετά από μια δύσκολη εμπειρία αυτοαπάρνησης.
6) Μετά έργων ελέους.
352. Είναι δυνατόν να αποφύγει κανείς μια θέση όταν του την αναθέτουν οι ανώτεροί του;
Ερώτηση ενός ενορίτη. Ο αστυνομικός θέλει να με κάνει πρεσβύτερο του χωριού, αλλά ξέρω τι συνεπάγεται η δουλειά και δεν νομίζω ότι θα την αναλάβω. Σκέφτομαι να φύγω από το χωριό, για τουλάχιστον δύο χρόνια. Μπορώ να το κάνω αυτό ή όχι;
Η απάντηση του ιερέα : Δεν σας συμβουλεύω να φύγετε τρέχοντας, αλλά μάλλον να αποδεχτείτε ταπεινά τη θέση που σας έχει ανατεθεί και να την εκπληρώσετε με επιμέλεια. Διαφορετικά, θα προσβάλετε τους ανωτέρους σας και θα εξοργίσετε τον Θεό. Στην Αγία Γραφή είναι γραμμένο: « Πάσα ψυχή ας υποτάσσεται στις εξουσίες. Διότι δεν υπάρχει εξουσία παρά μόνο από τον Θεό · και οι υπάρχουσες εξουσίες έχουν οριστεί από τον Θεό». ( Ρωμ. 13:1 )
Επιτρέψτε μου να σας πω ότι ένα άξιο και ικανό άτομο δεν πρέπει να αποφεύγει τα δημόσια καθήκοντα. Ακούστε!
Ο Άγιος Θεόδωρος, από το μοναστήρι του Αγίου Σάββα, προήχθη παρά τη θέλησή του στην επισκοπή της Εκκλησίας της Έδεσσας. Χύνοντας δάκρυα για το σιωπηλό κελί του και αποχαιρετώντας τους αγαπημένους του αδελφούς, ο Θεόδωρος, μαζί με αρκετούς επιφανείς πολίτες της Έδεσσας, ξεκίνησε το ταξίδι του. Αλλά όταν έφτασαν στον ποταμό Ευφράτη και έστησαν τις σκηνές τους για τη νύχτα, ο άγιος ερημίτης, θρηνώντας ιδιωτικά για την αγία πόλη και τους αγίους αδελφούς του, άρχισε να ψάλλει το Άσμα του Δαβίδ: « Παρά τα ποτάμια της Βαβυλώνας καθίσαμε και κλάψαμε, πάντα θυμούμενοι τη Σιών ». Τότε ξέσπασε σε κλάματα και σκέφτηκε να φύγει.
Ξαφνικά όμως τον κατέλαβε ένα είδος υπνηλίας και άκουσε μια άγνωστη φωνή: «Φοβηθείτε την τύχη του τεμπέλη δούλου που έκρυψε το τάλαντο του Κυρίου στη γη· αυτός που, έχοντας δύναμη, αρνείται να σηκώσει τον ζυγό του Χριστού, αμαρτάνει βαριά». Μετά από αυτό, ο Άγιος Θεόδωρος σηκώθηκε και, αφού συλλογίστηκε λίγο, είπε: «Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου!» Άφησε στην άκρη τον θρήνο του και προχώρησε πρόθυμα στο ιερό του καθήκον .
Ενορίτης: Ω! Αν ναι! Τότε δεν θα φύγω ποτέ από το χωριό για τίποτα στον κόσμο, αλλά θα δεχτώ το καθήκον που μου έχει ανατεθεί και, με τη βοήθεια του Θεού, θα το εκπληρώσω με ζήλο.
353. Τι πρέπει να σκεφτούμε για την εγκόσμια εξουσία των πάπων και της Ρωμαϊκής Εκκλησίας τους;
Το ερώτημα του διακόνου : Τι πρέπει να σκεφτεί κανείς για την εγκόσμια εξουσία των πάπων και της Ρωμαϊκής Εκκλησίας τους;
Η απάντηση του ιερέα : «Αυτή η εξουσία είναι παράνομη και αντίθετη με τις ιδιότητες της Εκκλησίας του Χριστού. Η Εκκλησία, σύμφωνα με τον Κύριο, είναι μια βασιλεία όχι αυτού του κόσμου ( Ιωάννης 18:36 ), μια βασιλεία όχι κοσμική, αλλά πνευματική. Όπως ακριβώς η κλήση της και των λειτουργών της είναι αποκλειστικά πνευματική - να υπηρετούν την υπόθεση της πίστης και της ανθρώπινης σωτηρίας - έτσι και τα μέσα για μια τέτοια υπηρεσία δίνονται μόνο πνευματικά: ο λόγος του Θεού, η διδασκαλία, η προσευχή , τα μυστήρια με τη χάρη τους, κ.λπ. Όταν έστειλε τους αποστόλους να διαδώσουν την Εκκλησία στον κόσμο, ο Κύριος δεν τους έδωσε κοσμική εξουσία, όπλα ή άλλα κοσμικά μέσα, αλλά τους όπλισε με το σπαθί του λόγου του Θεού, τους έντυσε από πάνω με τη δύναμη του Πνεύματος, χαρίσματα χάριτος, σημεία και θαύματα ( Ματθαίος 10 , Μάρκος 16:15 ). Με αυτό, οι απόστολοι κατέκτησαν τον κόσμο με την πίστη τους και δεν επιδίωξαν κοσμική εξουσία, αφήνοντάς την στις τότε δημόσιες αρχές, προτρέποντας τους Χριστιανούς να τους υπακούουν και να προσεύχονται γι' αυτούς, παρόλο που αυτές οι αρχές ήταν ακόμα άπιστες και ειδωλολάτρες. Και για περίπου τρεις αιώνες, η Εκκλησία συνέχισε να ζει υπό παγανιστικές αρχές, οι οποίες όχι μόνο δεν τη βοήθησαν, αλλά την καταδίωξαν σκληρά. Ωστόσο, η Εκκλησία δεν είχε καμία πρόθεση να καταλάβει τον έλεγχο των αρχών τους ή να πάρει τη θέση τους. Υπομένοντας υπομονετικά και θαρραλέα σκληρούς διωγμούς, η Εκκλησία συνέχισε να εκτελεί το πνευματικό της έργο - το έργο της φώτισης των απίστων με το φως της πίστης και της σωτηρίας των ανθρώπων μέσω της πίστης. Έτσι, συνεχώς αυξανόμενη μεταξύ των ειδωλολατρών, τελικά προσέλκυσε τις αρχές τους - στα πρόσωπα του Αγίου Κωνσταντίνου και της Ελένης. Από τότε και στο εξής, οι κυρίαρχοι και οι δημόσιες αρχές άρχισαν να πατρονάρουν την Εκκλησία, χορηγώντας της πολιτικά δικαιώματα, βοηθώντας την σε θέματα πίστης και υπερασπιζόμενη την από τους εχθρούς - αλλά όλα αυτά ήταν έργο της ευσέβειας και της αγάπης τους για την πίστη. Η ίδια η Εκκλησία, ακόμη και τώρα, δεν επιδίωκε να πάρει τη θέση των ηγεμόνων και των κοσμικών αρχών, να τους υποτάξει σε όλα, να πάρει όλες τις υποθέσεις τους στα χέρια της: παρέμεινε πιστή στον σκοπό και την υπηρεσία της. Αλλά αυτό ακριβώς έκανε πάντα η Ανατολική Εκκλησία, πιστή στο πνεύμα του Χριστού και των αποστόλων. Αντίθετα, η Ρωμαϊκή Εκκλησία, έχοντας προδώσει αυτό το πνεύμα και έχοντας χωριστεί από την Ανατολική Εκκλησία, επιδίωξε τόσο πνευματική όσο και κοσμική εξουσία στον χριστιανικό κόσμο . »
354. Πώς πρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς πρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά;
Η απάντηση του ιερέα : Ένα μικρό παιδί είναι σαν μια σανίδα προετοιμασμένη για ζωγραφική. Ό,τι κι αν απεικονίσει ο καλλιτέχνης - καλό ή κακό, άγιο ή αμαρτωλό, άγγελο ή δαίμονα - παραμένει πάνω στη σανίδα. Έτσι συμβαίνει και με ένα παιδί: το είδος της ανατροφής που του δίνουν οι γονείς του, τα ήθη που του διδάσκονται - ευάρεστα στον Θεό ή ασεβή, αγγελικά ή δαιμονικά - με τέτοια θα περάσει τη ζωή του. Ένα λευκό ύφασμα δεν θα αλλάξει το χρώμα και το χρώμα στο οποίο βυθίστηκε για πρώτη φορά. Ένα σκεύος δεν χάνει το άρωμά του - καλό ή κακό, με το οποίο ήταν προηγουμένως εμποτισμένο. Αυτή είναι η ανατροφή των παιδιών. Επομένως, είναι απαραίτητο να τα συνηθίσουμε από την παιδική ηλικία στην καλοσύνη, χρησιμοποιώντας απειλές και χάδια... Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρομοιάζει τη νεότητα με ένα ορμητικό και αδάμαστο άλογο. Πώς μπορείς να το συγκρατήσεις αν όχι περιπλανώμενος, ιππεύοντας και μαραζώνοντας; Ομοίως, η νεότητα απαιτεί φόβο και τιμωρία. Αυτός που αγαπά τον γιο του θα του προκαλέσει πιο συχνά πληγές ( Συρ. 30:1 ). Ο Άγιος Χρυσόστομος λέει: «Ψάχνουμε έναν βοσκό για τα γαϊδούρια μας, έναν καλό οικονόμο για τα μουλάρια μας· αλλά δεν σκεφτόμαστε τι είναι πιο ευγενές, δεν ανησυχούμε για το σε ποιον να εμπιστευτούμε τον γιο μας για τη διατήρηση της αγνότητας». Ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος αφηγείται μια τρομερή ιστορία στη συζήτησή του με τον Πέτρο τον Διάκονο στο Βιβλίο 4, Κεφάλαιο 18. «Για πολλά παιδιά», λέει, «η είσοδος στη Βασιλεία των Ουρανών είναι κλειστή αν έχουν κακή ανατροφή». Τρία χρόνια πριν από αυτό, στην πόλη μας, τη Ρώμη, ένας άνθρωπος γνωστός σε όλους είχε έναν γιο, ένα παιδί περίπου πέντε ετών, νομίζω. Ο πατέρας, αγαπώντας πολύ το μικρό του, το μεγάλωσε χωρίς καμία τιμωρία. Χαϊδεμένο συνεχώς και ποτέ επιπλήττοντάς το, το παιδί συνήθισε να βρίζει, ξερνώντας βλασφημίες στους ανθρώπους - φρικτό να το πούμε - κατά του ίδιου του μεγαλείου του Θεού· και ο πατέρας του δεν του το απαγόρευσε. Θυμάστε την πανώλη που κατέστρεψε την πόλη μας πριν από τρία χρόνια;... Εκείνη την εποχή, ο κακομαθημένος γιος αρρώστησε μέχρι θανάτου. Καθώς το παιδί πέθαινε, ήρθαν πονηρά πνεύματα—ήρθαν να πάρουν την ψυχή του. Βλέποντάς τα, ο μικρός κυριεύτηκε από απερίγραπτο φόβο, έκλεισε τα μάτια του και ούρλιαξε: «Πάρε με μακριά τους, πατέρα!» Τότε, βγάζοντας τρομακτικές κραυγές, έκρυψε το πρόσωπό του στην αγκαλιά του πατέρα του, προσπαθώντας να κρυφτεί. Ο άτυχος γονιός, κοιτάζοντας τον τρεμάμενο γιο του, ρώτησε τι είδε. «Έχουν έρθει μαύροι», απάντησε ο γιος, «και θέλουν να με πάρουν». Αφού είπε αυτό, άρχισε να ξερνάει τα επαίσχυντα και βλάσφημα λόγια στα οποία είχε συνηθίσει, τα οποία ίσως μόνο αυτός γνώριζε· και με αυτά τα λόγια έβγαλε την ψυχή του . Ας τρομάξει αυτή η ιστορία του Αγίου Γρηγορίου τους γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους άσχημα, χωρίς πειθαρχία, και που τα επιτρέπουν από βρεφική ηλικία να συνηθίσουν σε ασεβείς πράξεις και λόγια. Πράγματι, οι ίδιοι αυτοί γονείς, με τα παιδιά τους να μην έχουν ανατραφεί σωστά, θα παραδοθούν από τη δίκαιη κρίση του Θεού σε αιώνια βασανιστήρια. Όπως ο Χαμ και ο μικρός γιος του Χαναάν καταράστηκαν από τον Νώε ( Γέν. 9:25 )· έτσι κι αυτοί θα ακούσουν από τον Θεό: Φύγετε από μένα, οι καταραμένοι .
355. Ποια είναι τα καθήκοντά μας απέναντι στους αγγέλους;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι τα καθήκοντά μας απέναντι στους αγγέλους;
Η απάντηση του ιερέα : Τα καθήκοντά μας απέναντι στους αγγέλους είναι τα εξής:
α) Πρέπει να τους δείχνουμε σεβασμό και να τους επικαλούμαστε στις προσευχές μας. «Οι άρρωστοι», λέει ο Άγιος Αμβρόσιος, «δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια από έναν γιατρό, εκτός αν τον καλέσουν σε εμάς μέσω των προσπαθειών άλλων. Η σάρκα μας είναι αδύναμη, η ψυχή μας είναι άρρωστη, δεμένη από τα δεσμά της αμαρτίας και δεν μπορεί να εξηγήσει στον γιατρό όλα όσα είναι απαραίτητα. Επομένως, πρέπει να στρεφόμαστε με προσευχές σε εκείνους τους αγγέλους που μας έχουν δοθεί ως βοηθοί» (Βιβλιοθήκη του βιβλίου, κεφ. IX, σελ. 200 και 55. Τόμος II, έκδ. 1690).
β) Πρέπει να έχουμε ευγνώμονα αγάπη γι' αυτούς για την υπηρεσία τους στη σωτηρία μας και για το γεγονός ότι δεν μας εγκαταλείπουν, αν και τους λυπούμε συνεχώς με τις αμαρτίες μας.
γ) Να αγωνιζόμαστε να επιτύχουμε κοινωνία μαζί τους καθαρίζοντας τον εαυτό μας από την αμαρτία και αφομοιώνοντας, όσο το δυνατόν περισσότερο, αγγελικές ιδιότητες: την αγνότητα και άλλες αρετές, και να επαγρυπνούμε αυστηρά όχι μόνο για τις πράξεις μας, αλλά και για τα λόγια και τις σκέψεις μας, ώστε να μην προσβάλλουμε τους αγίους αγγέλους, οι οποίοι, ενώ παραμένουν μαζί μας, βλέπουν τώρα το πρόσωπο του ουράνιου Πατέρα, και να μην τους αποξενώνουμε από εμάς· γιατί όπως οι μέλισσες φεύγουν από εκεί που εξαπλώνεται η δυσοσμία, έτσι και οι άγγελοι φεύγουν από εκεί που βρίσκεται η αμαρτία.
δ) Για να προστατευτούμε με επιτυχία από τις αμαρτίες, πρέπει να προσευχόμαστε συνεχώς για την παρουσία των αγγέλων φύλακα μας μαζί μας.
δ) Ακούστε τις καλές υποδείξεις των αγγέλων και ακολουθήστε τες και φροντίστε για την προσευχητική διάθεση του πνεύματος.
ε) Ζητήστε τους βοήθεια σε περίπτωση κινδύνου, παρηγοριά στη θλίψη, θεραπεία σε περίπτωση ασθένειας και προστασία από εχθρούς και κακοπροαίρετους.
ζ) Προσευχηθείτε στους αγίους αγγέλους να είναι οι μόνιμοι φύλακες και προστάτες μας ακόμη και μετά τον θάνατό μας.
356. Τιμωρεί ο Κύριος για την ιδιοποίηση της περιουσίας κάποιου άλλου;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ένας γείτονας, συγγενής μου, πέθανε. Μετά τον θάνατό του, πήρα το ζευγάρι βόδια του, λέγοντας στους συγγενείς μου ότι μου τα είχε κληροδοτήσει. Ένα μήνα αφότου πήρα τα βόδια, το ένα πέθανε, το άλλο αρρώστησε και δεν ξέρω αν θα ζήσει... και εγώ ο ίδιος αρρώστησα. Ίσως ο Κύριος ο Θεός με τιμωρούσε επειδή πήρα αυτό που ανήκε σε κάποιον άλλο χωρίς κανένα δικαίωμα;
Η απάντηση του ιερέα : Ναι, πράγματι, ο Κύριος σε τιμώρησε επειδή οικειοποιήθηκες την περιουσία κάποιου άλλου. Στην όγδοη εντολή, ο Κύριος ο Θεός πρόσταξε: « Ου κλέψεις», και στη δέκατη: « Ου επιθυμήσεις ούτε βόδι ούτε γαϊδούρι ούτε οτιδήποτε είναι του πλησίον σου ». Αλλά επιθύμησες, και χωρίς κανένα δικαίωμα, πήρες τα βόδια κάποιου άλλου. Γι' αυτό, ο Κύριος σε τιμώρησε και θα σε τιμωρήσει ακόμη περισσότερο αν δεν μετανοήσεις.
Όσον αφορά το γεγονός ότι ο Κύριος είναι θυμωμένος επειδή οικειοποιείται την περιουσία κάποιου άλλου, με οποιονδήποτε τρόπο, θα σας πω μια ιερή ιστορία και ακούστε!
«Δύο αδέρφια, ο Ιωάννης και ο Θεοδόσιος, έζησαν στην έρημο για αρκετά χρόνια, σε διαφορετικά κελιά, αγωνιζόμενοι αποκλειστικά για τη σωτηρία των ψυχών τους, και τελικά έγιναν τόσο τέλειοι που ένας άγγελος Κυρίου εμφανιζόταν συχνά σε αυτούς και τους ενίσχυε για τους κόπους τους που ευαρεστούσαν τον Θεό. Αλλά ποια είναι η τελειότητα ενός ανθρώπου ενώ η σάρκα του τον κρατάει στον κόσμο;»
Μια μέρα, ο Ιωάννης και ο Θεοδόσιος, περπατώντας στην έρημο σε κάποια απόσταση ο ένας από τον άλλον, μάζευαν βότανα. Ξαφνικά, ο Ιωάννης σταμάτησε έκπληκτος, αλλά εκείνη τη στιγμή, κάνοντας το σταυρό του, πήδηξε στον χώρο και έτρεξε γρήγορα στο κελί του. Ο Θεοδόσιος, βλέποντάς το από μακριά, έμεινε έκπληκτος και, αναρωτώμενος αν ήταν κάποιο φίδι που είχε τρομάξει τόσο πολύ τον αδελφό του, πήγε εκεί από περιέργεια και είδε ένα σωρό χρυσάφι. Αφού προσευχήθηκε, έβγαλε τον μανδύα του, μάζεψε τον θησαυρό που είχε μέσα και μόλις που κατάφερε να τον μεταφέρει πίσω στο κελί του χωρίς να τον δει ο αδελφός του. Την επόμενη μέρα, χωρίς να του πει, πήγε στην Έδεσσα, αγόρασε ένα ευρύχωρο σπίτι με έναν εύφορο κήπο και λίμνες και το μετέτρεψε σε πανδοχείο και νοσοκομείο για την ανάπαυση των εγκλωβισμένων και των ασθενών. Τότε βρήκε έναν καλό οικονόμο και από την υπόλοιπη περιουσία, αφού του έδωσε χίλια χρυσά νομίσματα για τις ανάγκες ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος και αφού μοίρασε το άλλο στους φτωχούς, πήγε ξανά στην έρημο, στον αδελφό του Ιωάννη.
Στην πορεία, συλλογίστηκε: «Ο αδελφός μου μπορούσε να κάνει το καλό, αλλά δεν ήθελε ή δεν ήξερε πώς, ενώ εγώ έκανα ένα μεγάλο και θεάρεστο έργο». Έχοντας παραδώσει την καρδιά του σε αυτές τις αλαζονικές σκέψεις, ο Θεοδόσιος πλησίασε τον τόπο όπου ζούσε ο Ιωάννης. Αλλά εκεί τον συνάντησε ο ίδιος άγγελος που τον είχε επισκεφτεί πριν, ο οποίος, απειλητικά κοιτάζοντάς τον, του είπε: «Γιατί είσαι ματαιόδοξος και αλαζόνας μπροστά στον αδελφό σου; Να ξέρεις ότι όλοι οι μακρύς σου κόποι, όλη η φιλοξενία και το θεραπευτικό σου σπίτι δεν μπορούν να συγκριθούν με το άλμα του Ιωάννη πάνω σε χρυσό που δεν του ανήκε. Αφού πάτησε τον θησαυρό κάποιου άλλου, πέταξε με ελαφριά φτερά πάνω από το χάσμα που βρισκόταν ανάμεσα στον πλούσιο και τον Λάζαρο, και ο κόλπος του Αβραάμ τον περιμένει. Επομένως, δεν θα δεις το πρόσωπό του σε όλη σου τη ζωή· ούτε θα δεις εμένα μέχρι να εξευμενίσεις τον Θεό». Έχοντας πει αυτά, ο άγγελος έγινε αόρατος. Ο τρομοκρατημένος Θεοδόσιος μόλις που έφτασε στη σπηλιά του αδελφού του και, μη βρίσκοντας τη, άρχισε να κλαίει και να κλαίει.
Ο θρήνος του Θεοδοσίου διήρκεσε επτά ημέρες. Μετά από αυτό, αποσύρθηκε στην Έδεσσα και εκεί, στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, παρέμεινε σε μετάνοια για σαράντα εννέα χρόνια. Αλλά ακόμη και εδώ, ορισμένες σκέψεις, σαν ένα σκοτεινό σύννεφο, συνέχιζαν να στοιχειώνουν την ψυχή του. Συχνά, η απαρηγόρητη θλίψη γέμιζε την καρδιά του. «Πόσο τρομερή είναι η επιθυμία για λεηλασία! Γιατί είναι αχώριστη από την προσβολή και συχνά από την καταστροφή του πλησίον... Γι' αυτό, ήδη στα πεντηκοστά του χρόνια, ο Κύριος θυμήθηκε τον Θεοδόσιο και διέταξε ξανά να είναι μαζί του ένας φύλακας άγγελος » .
Με ακούς; Πόσο φρικτό είναι να οικειοποιείσαι την περιουσία κάποιου άλλου.
Ενορίτης: Πώς μπορώ να μετανοήσω, Πάτερ, για να μου συγχωρήσει ο Κύριος αυτή την αμαρτία μου;
Ιερέας: Δεν υπάρχει συγχώρεση για μια αμαρτία όταν δεν υπάρχει τίποτα να επιστρέψει, είναι γραμμένο στο βιβλίο της εκκλησίας. Εσύ, χωρίς κανένα δικαίωμα, πήρες ένα ζυγό βοδιών από τον αποθανόντα συγγενή σου· και αυτός άφησε και τα παιδιά του. Αν δώσεις το ζυγό σου βοδιών σε αυτά τα ορφανά και, κάνοντας καλές πράξεις, μετανοήσεις ειλικρινά, τότε ο Κύριος θα σου συγχωρήσει την αμαρτία σου και θα σε ελεήσει.
Ενορίτης: Κύριε! Θα δώσω το ζυγό μου από βόδια στα ορφανά· μόνο συγχώρεσέ μου αυτή την αμαρτία και ελέησέ με.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
