Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2026
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.59
"Ἡ Καλλισθένη καὶ ὁ Χρῆστος ὁ Μάγος"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἡ Καλλισθένη καθόταν στὴν κουζίνα μὲ τὸ τσάϊ της καὶ ἀναλογιζόταν: πῶς στὸ καλὸ ὁ Χρῆστος εἶχε καταφέρει νὰ μετατρέψει τὸν ἄντρα της σὲ αὐτόματη ταμειακὴ μηχανή;
«Τελευταία φορά, Καλλισθένη!» ὄρκιζότάν ὁ Γιῶργος κάθε βδομάδα. «Τοῦ εἶπα τὰ κάθετά του! Τὸν ἔβρισα! Τὸν ἔδιωξα!» Καὶ μετὰ ἀπὸ δύο μέρες: «Ἀγάπη μου, ὁ Χρῆστος χρειάζεται 450 εὐρώ... προσωρινά...»
Ἐκεῖνο τὸ πρωί, ἡ Καλλισθένη ἀνακάλυψε ὅτι οἱ μισὲς γυναῖκες ποὺ πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία ἦταν χωρισμένες. «Ἴσως,» σκέφτηκε μὲ ἕνα πονηρὸ χαμόγελο, «νὰ ἔχουν κι αὐτὲς τὸν δικό τους Χρῆστο.»
Ἐκείνη τὴ στιγμὴ χτύπησε τὸ κουδούνι. Ὁ Χρῆστος! «Καλλισθένη μου, εἶναι ὁ Γιῶργος μέσα;»
«Ὄχι, Χρῆστο. Ἀλλὰ μπὲς μέσα. Θέλω νὰ σοῦ πῶ κάτι γιὰ ἕνα μοναστήρι...»
Ὁ Χρῆστος κατάλαβε ἀπὸ τὸ βλέμμα της πὼς αὐτὴ τὴ φορὰ τὸ εἶχε παρακάνει. Ἡ Καλλισθένη δὲν ἦταν πιὰ ἡ ἀφελὴς σύζυγος.
«Ξέρεις,» τοῦ εἶπε χαμογελῶντας, «στὸ μοναστήρι δὲν δίνουν 450 εὐρώ. Ἀλλὰ δίνουν γαλήνη.»
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ὑπομονὴ ἔχει ὅρια, καὶ μερικὲς φορὲς ἡ ἀπειλὴ τῆς γαλήνης εἶναι πιὸ τρομακτικὴ ἀπὸ ὅλες τὶς φωνὲς τοῦ κόσμου. Ὁ πραγματικὸς μάγος δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ παίρνει χρήματα, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ καταλαβαίνει πότε τὸ παιχνίδι τελείωσε.
Η αγάπη μου είναι αρκετή...
Η αγάπη μου είναι αρκετή, γιατί αγκαλιάζει και τους ανθρώπους και τον Θεό, τη ζωή και τον θάνατο!...
Είναι μέσα μου και έξω από μένα, σε όλο το άπειρο!.. Όποιος δεν τη νιώθει, δεν ζει αληθινά. Όποιος τη νιώθει, ζει στην αιωνιότητα!
✍️ -Liviu Rebreanu
Η αγάπη δεν έχει όρια: είναι μέσα μας, στους άλλους, στη ζωή και στον θάνατο, σε όλα όσα υπάρχουν και θα υπάρχουν. Όποιος τη νιώθει, ζει αληθινά, και όποιος τη μοιράζεται, φτάνει στην αιωνιότητα.
Όλοι σε έχουν ως μέγα υπερασπιστή και καλό βοηθό σε καιρούς ανάγκης· γι' αυτό, ως υπερασπιστή των πιστών και ταχύ λυτρωτή, σε τιμούμε, και στη μνήμη σου σου φέρνουμε τέτοια δώρα όπως αυτά:
Όλοι σε έχουν ως μέγα υπερασπιστή και καλό βοηθό σε καιρούς ανάγκης· γι' αυτό, ως υπερασπιστή των πιστών και ταχύ λυτρωτή, σε τιμούμε, και στη μνήμη σου σου φέρνουμε τέτοια δώρα όπως αυτά:
Χαίρε, πολλὰ θαύματα ποιήσας·
Χαίρε, σοφέ δοτέ καινῆς εντολής·
Χαίρε, ένθερμος διασκορπιστής εχθρών·
Χαίρε, παρηγορήτης τῶν θλιμμένων·
Χαίρε, ὅτι προσεύχεσαι ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς Κύριον·
Χαίρε, ὅτι ἀπομακρύνεις τὸν τύραννο ἀπὸ ἡμῶν·
Χαίρε, ὅτι φωτίζεις τὶς καρδιές τῶν πιστῶν·
Χαίρε, ὅτι ἀπομακρύνεις λογισμούς γεμάτους πονηρία·
Χαίρε, ένθερμος βοηθός τῶν ἀσθενῶν·
Χαίρε, ὁ λαμπερὸς μαργαριτάρι τοῦ Χριστοῦ·
Χαίρε, ὅτι διὰ τοῦ ὁποίου φωτίζεται ὁ κόσμος·
Χαίρε, ὅτι διὰ τοῦ ὁποίου ἔδιωξε ἡ πλάνη·
Χαίρε, Ἅγιε Ἰωάννη, ὁ παναξιότιμε Πρόδρομε!
Διὰ σῶν, ἐλευθέρων ἡμᾶς ἀπὸ πάσης θλίψεως, μετά ὀφείλουσας εὐχαριστίας, ἐσὲ παρακαλοῦμεν, ὑμῖν, ὁ ἀμυνταύτης καὶ ἐνθουσιῶς ἡμῶν, ὁ ὁποῖος ἔχει τόλμη πρὸς Κύριον, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης ἐλευθέρωσον ἡμᾶς, ὥστε νὰ σὲ ψάλλουμε· Χαίρε, ἅγιε Ἰωάννη, ὁ σεβασμιότατος Πρόδρομε!
(Ακάθιστος πρὸς Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστῆ)
🙏 Διὰ τὶς εὐχῶνες τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστῆ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν ἡμᾶς τοῖς ἁμαρτωλοῖς!
Αμήν.
Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής!
Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής!
Σήμερα γιορτάζουμε έναν άνθρωπο με ζωή αγγέλου! Ο σπουδαιότερος άνθρωπος που γεννήθηκε από γυναίκα! Γιατί μόνο ένας άντρας; Επειδή το σπουδαιότερο ον που γεννήθηκε από έναν άντρα παραμένει η Μητέρα του Θεού! Κάθονται δεξιά και αριστερά του θρόνου της Αγίας Τριάδας! Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον παράδεισο, πόσο μάλλον την υψηλότερη κορυφή του! Παλεύουμε για ρούχα, φαγητό και θέσεις στην κοινωνία! Ο Ιωάννης φορούσε τα πιο φτωχά ρούχα και έτρωγε το πιο απλό φαγητό! Πέθανε αποκεφαλισμένος, επειδή τόλμησε να πει την αλήθεια χωρίς συμβιβασμούς! Φοβόμαστε την αλήθεια και είμαστε ικανοποιημένοι που ζούμε διττοί, με τον έναν τρόπο στην εκκλησία και με τον άλλον όταν είμαστε στην κοινωνία! Δεν υπάρχουν δύο μέτρα στη ζωή, αυτό που είναι ναι πρέπει να είναι ναι και αυτό που είναι όχι πρέπει να είναι όχι! Αύριο ας τον γιορτάσουμε όπως πρέπει, διαβάζοντας τον Ακάθιστο και παρακολουθώντας τη Θεία Λειτουργία! Χρόνια πολλά σε όλους όσους φέρουν το όνομά του! Ας προσπαθήσουμε να αντιγράψουμε έστω και λίγο από τη ζωή του! Να είστε ευλογημένοι!
Πατέρας Alexandru Lungu
(φωτογραφία: @ooana blaga)
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.58
"Ὁ Σταυρὸς στὰ Νερά"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Τὰ Θεοφάνεια ξημέρωσαν μὲ παγωμένο ἄνεμο ποὺ χάϊδευε τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ. Στὴν ὄχθη, πλῆθος πιστῶν συγκεντρώθηκε γιὰ τὸν Μεγάλο Ἁγιασμό.
Ὁ γέροντας ἱερέας ὕψωσε τὸν Τίμιο Σταυρὸ ψηλά. Ἡ φωνή του ἀντήχησε: "Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου Σου, Κύριε..." Καὶ μὲ εὐλαβικὴ κίνηση, τὸν ἔριξε στὰ κρυστάλλινα νερά.
Ἀμέσως, δεκάδες κολυμβητὲς βούτηξαν. Μικροὶ καὶ μεγάλοι, νέοι καὶ γέροντες, ὅλοι μαζὶ στὸ παγωμένο ποτάμι. Χέρια ἁπλώνονταν, καρδιὲς κτυποῦσαν, προσευχὲς ψιθυρίζονταν.
Ὁ μικρὸς Νικόλας, δεκατριῶν χρονῶν, κολυμποῦσε δίπλα στὸν παπποῦ του, τὸν ἑβδομηντάρη Κωνσταντῆ. Ξαφνικά, τὰ δάχτυλα τοῦ παιδιοῦ ἄγγιξαν κάτι λαμπερό. Ἅρπαξε τὸν Σταυρὸ καὶ τὸν ὕψωσε θριαμβευτικά!
Ἀλλὰ ὅταν βγῆκε στὴν ὄχθη, κοίταξε τὸν παπποῦ του ποὺ χαμογελοῦσε ὑγρὸς καὶ τρέμοντας. Χωρὶς δισταγμό, ὁ Νικόλας τοῦ ἔδωσε τὸν Σταυρὸ νὰ τὸν φιλήσει πρῶτος.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ἀληθινὴ εὐλογία δὲν βρίσκεται στὸ νὰ κερδίσεις, ἀλλὰ στὸ νὰ μοιραστεις. Ὅταν τιμᾶμε τοὺς μεγαλύτερούς μας, πολλαπλασιάζουμε τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.57
"Ἡ Χάρη τῶν Μετεώρων"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Τὸ χειμωνιάτικο φῶς ἔλουζε τοὺς βράχους καθὼς οἱ πιστοὶ ἀνηφόριζαν πρὸς τὴν Παναγιοσκέπαστη Μονή. Τὰ πέτρινα σκαλοπάτια, γυαλισμένα ἀπὸ αἰῶνες προσκυνητῶν, ὁδηγοῦσαν στὸν οὐρανό.
Στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ναοῦ, τὸ χρυσάφι τῶν εἰκόνων ἀστραπόλαμπε ὑπὸ τὸ τρεμοπαῖζον φῶς τῶν κεριῶν. Ὁ σεπτὸς ποιμενάρχης λειτούργησε μὲ κατάνυξη, καὶ οἱ ἀγγελικὲς μελωδίες τῶν ψαλτῶν ἀνέβαιναν σὰν λιβάνι πρὸς τὰ ψηλά.
Ὁ ἀδελφὸς Σαμουήλ, μὲ τὰ μάτια βουρκωμένα, γονάτισε. Τόσα χρόνια ἀφοσίωσης, προσευχῆς καὶ ἀγρυπνιῶν ἔφταναν στὴν κορύφωσή τους. Ἡ χειροθεσία σὲ Ἀρχιμανδρίτη ἦταν στιγμὴ ἱερή, σφράγισμα μιᾶς ζωῆς ἀφιερωμένης στὸν Θεό.
Ἀκολούθησε τὸ ἑξάμηνο μνημόσυνο τοῦ Ἄτλαντα τῶν Μετεώρων, τοῦ γέροντα ποὺ στήριξε τὴ Μονὴ σὰν κολώνα αἰώνων. Οἱ πιστοὶ ἔψαλαν τὸ «Αἰωνία ἡ μνήμη» μὲ λυγμοὺς στὴ φωνή.
Στὸ ἀρχονταρίκι, ἡ ἀτμόσφαιρα ἄλλαξε. Ἡ βασιλόπιτα λαμπερὴ καὶ ἀρωματικὴ περίμενε. Οἱ πατέρες, μὲ φωνὲς βραχνὲς ἀλλὰ γεμᾶτες ζεστασιά, τραγούδησαν τὰ κάλαντα. Χαμόγελα, ἀγκαλιές, εὐχές.
Πένθος καὶ χαρά, τέλος καὶ ἀρχή, ὅλα ἑνωμένα στὸν ἱερὸ κύκλο τῆς πίστης.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι ταυτόχρονα ἀνάβαση καὶ ταπείνωση, μνήμη καὶ προσδοκία. Στὴ σκέπη τῆς Παναγίας, ὅλες οἱ ἀντιθέσεις τῆς ὕπαρξης συμφιλιώνονται.
Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026
Ο Παναγ. Κανελλόπουλος σημειώνει:
Ο Παναγ. Κανελλόπουλος σημειώνει:
«Το μεγάλο μυστήριο τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα στήν ἀνθρώπινη ψυχή... "Ιδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω", λέει ὁ Θεός "Εστηκα" Δέν μπαίνει μέσα, ἄν δέν Τοῦ ἀνοίξης νά μπῆ. Καί δέν μπορεῖς νά τοῦ ἀνοίξης, ἄν δέν φθάσης στο σημείο ναμήν περιμένης τίποτε ἄλλο καί κανέναν ἄλλο, ἐκτός ἀπό Αὐτόν»
Γράφει ὁ Κων. Κούρκουλας:
Γράφει ὁ Κων. Κούρκουλας: «Κάποιοι καλόγεροι τοῦ Μεσαίωνα ἔκτισαν τό μοναστήρι τους μέ τά παράθυρα ὅλα στραμμένα στήν ἐσωτερική μικρή αυλή, χωρίς κανένα παράθυρο νά βλέπη ἀπ' τήν ἄλλη μεριά πρός τά πανύψηλα και χιονισμένα βουνά τριγύρω τους.
Πολλοί τούς μοιάζουν στη ζωή αυτή.
Προσηλώνονται στα τιποτένια πράγματα τῆς αὐλῆς. Στον περίγυρο τῆς γῆς αὐτῆς καί χάνουν τήν ὡραία μεριά τοῦ Οὐρανοῦ»
Διαβάζουμε.
«Ἄνθρωποι, πού ἀντί νά ἀγωνίζωνται πῶς θα ζήσουν κατά Θεόν, ἀπεναντίας ἀπεραντολογοῦν σε σχολαστικές συζητήσεις περί Θεοῦ καί Ἁγίων, ἄν τύχη καί δοῦν δύο πόρτες, πού στή μία νά εἶναι γραμμένο “Παράδεισος" καί στήν ἄλλη "Διάλεξι περί Παραδείσου" θά προτιμήσουν να μπουν στη δεύτερη πόρτα»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το φώς τό Αληθινό.
Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.
Γράφει ἡ Elisabeth Elliot:
Γράφει ἡ Elisabeth Elliot: «Ένα πρωϊνό διά-
βαζα ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ τό περιστατικό μέ τίς 5.000 ἀνδρῶν, τούς ὁποίους ὁ Ἰησοῦς ἔθρεψε στον ἔρημο τόπο, ὅπου εἶχαν πάει γιά νά Τόν ἀκούσουν. Οἱ μαθητές βρῆκαν μόνο πέντε ψωμιά και
δύο ψάρια. "Φέρτε τα ἐδῶ, εἶπε ὁ Ἰησοῦς. Τά ζήτησε ὅλα. Τά πῆρε, προσευχήθηκε καί τά ἔκοψε πρίν τά δώση γιά νά μοιρασθοῦν. Θυμήθηκα τότε τί εἶχε
πεῖ σέ μιά ὁμιλία της ή Ruth Stull ἀπό τό Περού:
"Αν ἡ ζωή μου συντρίβεται ὅταν δοθῆ στό Χριστό, αὐτό συμβαίνει ἐπειδή κομμάτια θά θρέψουν πλῆθος
ἀνθρώπων, ἐνῶ τό καρβέλι ἂν παραμείνη ὁλόκληρο θα θρέψη μόνο ἕνα παιδάριο"»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το φώς τό Αληθινό.
Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.
ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΓΙΟΡΤΗ!
ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΓΙΟΡΤΗ!
«Βαθιά είναι η αγάπη και η ευγνωμοσύνη μου για την Εκκλησία, στους κόλπους της οποίας η Θεότητα του Ιησού Χριστού και η μορφή με την οποία έδειξε την ανθρώπινη φύση Του αποκαλύφθηκαν σε μένα».
Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,
στο «Περί Προσευχής»
Γράφει ὁ χειρουργός Γιώργος Τόλης:
Γράφει ὁ χειρουργός Γιώργος Τόλης:
«Τη στιγμή κατά τήν ὁποία ήμασταν ἕτοιμοι ν
ἀποχωρήσουμε, ἕνας ἄλλος χειρουργημένος, ὁ Νίκος
Πεντάρης ἀπό τήν Κρήτη, στόν ὁποῖο δύο ἡμέρες
νωρίτερα εἴχαμε ἀντικαταστήσει τήν ἀορτική βαλβίδα, χωρίς να ζητήση τήν ἄδεια κανενός, εἶπε στη
Χριστίνα Ωνάση μέ τήν χαρακτηριστική προφορά
τῆς μεγαλονήσου:
"Κυρία Χριστίνα, ἐμεῖς πού μπήκαμε σ᾿ αὐτή τή
Μονάδα εἴμαστε οἱ τυχεροί. Ἔξω περιμένουν πολλοί
πού ἔχουν ἀνάγκη νά μποῦν ἐδῶ μέσα. Μπορεῖς νά τούς βοηθήσης;”. Ἡ Χριστίνα τοῦ χαμογέλασε, εὐχήθηκε σ' αὐτόν καί τούς υπολοίπους χειρουργημένους
"περαστικά" καί ὅλη ἡ παρέα μαζί ἀποχωρήσαμε
ἀπό τή Μ.Ε.Θ.
Ἐκεῖνο τό βράδυ τῆς 20ῆς Αὐγούστου 1976 ἔπεσε ὁ σπόρος σέ γόνιμο έδαφος γιά τή δημιουργία τοῦ Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικοῦ Κέντρου»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το φώς τό Αληθινό.
Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.
ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΜΑΣ...
ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΜΑΣ...
Τον χειμώνα, τα δέντρα στέκονται γυμνά, φαινομενικά νεκρά. Αλλά αυτό δεν είναι θάνατος. είναι κρυμμένη ζωή. Βαθιά μέσα στους κορμούς, αόρατος στο μάτι, ρέει χυμός, η ζωή διατηρείται μέχρι την άνοιξη. Έτσι, επίσης, στη θλίψη, μας φαίνεται ότι η ζωή μας έχει παγώσει, έχει τελειώσει. Αλλά αυτό δεν είναι έτσι. Αν είσαι με τον Θεό, τότε ακόμη και στον πιο σκληρό χειμώνα των δοκιμασιών, η αιώνια ζωή διατηρείται και ωριμάζει βαθιά μέσα στην ψυχή σου. Να είσαι υπομονετικός. Ο χειμώνας δεν είναι αιώνιος. Θα έρθει και το δικό σου Πάσχα.
Διαπίστωση.
Όταν έφαγε η Έυα το μήλο, δεν ένιωσε
την γύμνιά της. Και αυτό γιατί ο Αδάμ
κρατούσε ακόμα την ακεραιότητά του.
Όταν έφαγε και ο Αδάμ, τότε ένιωσαν την
γύμνιά τους και καλύφτηκαν με φύλλα συκιάς.
Τότε ένιωσαν τη Χάρη να τους εγκαταλείπει.
Αυτό σημαίνει, ότι υπάρχει έμμεσος αγιασμός, όταν δηλ. κάποιος από το ζευγάρι κρατάει την ακεραιότητά του, αυτό βοηθάει και τον άλλον
και λειτουργεί σαν μια ομπρέλλα ο άνδρας για
την γυναίκα ή η γυναίκα για τον άνδρα.
Δημήτρης Παναγόπουλος
Αληθινή ιστορία από το βιβλίο «Σχεδόν Άγιοι»
Αληθινή ιστορία από το βιβλίο «Σχεδόν Άγιοι»
Η ιστορία του π. Μελχισεδέκ είναι ίσως η πιο συγκλονιστική του βιβλίου, γιατί αγγίζει το θέμα της πνευματικής αδιαφορίας που μπορεί να κυριεύσει ακόμα και έναν μοναχό.
Ο π. Μελχισεδέκ ήταν ένας πολύ ικανός ξυλουργός του μοναστηριού Πσκώφ .Ήταν εργατικός, τυπικός στα καθήκοντά του, αλλά με τα χρόνια η καρδιά του είχε «στεγνώσει». Έκανε τα πάντα μηχανικά, χωρίς φλόγα προσευχής.
Το Συμβάν
Μια μέρα, ενώ δούλευε, έπαθε ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Έπεσε στο έδαφος και για αρκετή ώρα ήταν σε κατάσταση κλινικού θανάτου. Οι μοναχοί που τον βρήκαν άρχισαν να προσεύχονται για την ψυχή του, θεωρώντας πως είχε «φύγει».
Όμως, ο π. Μελχισεδέκ συνήλθε ξαφνικά. Όταν άνοιξε τα μάτια του, το βλέμμα του ήταν γεμάτο τρόμο και δέος. Δεν ήταν πια ο ίδιος άνθρωπος.
Το Όραμα της Κρίσης. Όταν συνήλθε λίγο, διηγήθηκε στον π. Τύχωνα και στους άλλους πατέρες τι είδε όσο ήταν «αναίσθητος»:
Η Πεδιάδα: Είδε τον εαυτό του να στέκεται σε μια τεράστια, άγονη πεδιάδα. Εκεί, είδε έναν φωτεινό Άγγελο και απέναντί του μια σκοτεινή φιγούρα.
Το Φορτίο: Μπροστά του εμφανίστηκαν όλα τα έργα της ζωής του. Ο Άγγελος έφερε έναν τεράστιο σωρό από ξύλινα αντικείμενα — πόρτες, παράθυρα, εικονοστάσια — όλα όσα είχε φτιάξει ο π. Μελχισεδέκ στο μοναστήρι.
Η Ερώτηση: Ο Άγγελος τον κοίταξε με θλίψη και του είπε: «Μελχισεδέκ, όλα αυτά είναι καλά έργα, αλλά είναι έργα των χεριών σου. Πού είναι οι προσευχές σου; Πού είναι η μετάνοιά σου; Αυτά τα ξύλα δεν μπορούν να σε σώσουν».
Η Ετυμηγορία: Στο όραμά του, ένιωσε ότι η ψυχή του ήταν άδεια, παρόλο που είχε δουλέψει σκληρά όλη του τη ζωή. Τότε, άκουσε μια φωνή —την οποία απέδωσε στην Παναγία— που είπε: «Αφήστε τον να επιστρέψει. Χρειάζεται χρόνο για να μετανοήσει πραγματικά».
Η Μεταμόρφωση
Μετά από αυτό το περιστατικό, ο π. Μελχισεδέκ έγινε ένας άλλος άνθρωπος.
Σταμάτησε να μιλάει πολύ.
Κάθε φορά που περπατούσε στο μοναστήρι, τα μάτια του ήταν δακρυσμένα.
Περνούσε ώρες ολόκληρες στον ναό γονατιστός, όχι πια από καθήκον, αλλά από εσωτερική ανάγκη.
Το Τέλος
Όταν τελικά κοιμήθηκε μετά από λίγο καιρό, το πρόσωπό του ήταν γαλήνιο και φωτεινό. Είχε προλάβει να γεμίσει το «άδειο του δοχείο» με αυτό που του έλειπε: την αγάπη για τον Θεό και όχι μόνο για τη δουλειά του.
Πεθαίνοντας, σκέφτηκε ...
Πεθαίνοντας, σκέφτηκε - Είναι το τέλος..
Και πεθαίνοντας, συνειδητοποίησε - Μόλις ξεκίνησε!
Και θα έτρεχε στον ναό, τελικά,
αλλά η καρδιά του σταμάτησε να χτυπάει...
Μοναχός Βαρνάβας (Σάνιν)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
.jpg)
