32.
Να το πλεονέκτημά σου έναντι των αγίων Αγγέλων: φωνάζοντας μαζί τους: «Γενηθήτω το θέλημά Σου!» παρόλα αυτά έχεις την ελευθερία και την επιθυμία να παραβιάσεις αυτό το πανάγαθο και τέλειο θέλημα του Θεού. Κύριε! Λάμψε μια ακτίνα της Θείας Σου αγαθότητας στην σκληρυμένη καρδιά μου! Στείλε μια σταγόνα από το δροσιστικό Σου Πνεύμα στην άγονη, διψασμένη ψυχή μου! Να το πλεονέκτημά μου: όντας τόσο αμαρτωλός και βρώμικος όσο μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να είναι, εγώ, χώμα και στάχτη, μπορώ να στρέψω την καρδιά μου σε Εσένα, να ανοίξω το στόμα μου για να δοξάσω το μεγαλείο Σου! Δεν είναι η ασημαντότητά μου, τα βδελύγματά μου και η ανυπακοή μου στον Θεό που προσβάλλουν, αλλά μάλλον εγώ ο ίδιος υποφέρω και προσβάλλομαι - η εικόνα Σου, χαραγμένη από Εσένα στο αθάνατο πνεύμα μου! Το μεγαλείο Σου μένει για πάντα, και μπορεί ένα ασήμαντο πλάσμα να το μειώσει; Συγχώρεσέ με, Κύριε, τις πτώσεις μου, και δώσε μου τη δύναμη να Σε τραγουδώ και να Σε δοξάζω, ακόμα και από τα βάθη της κόλασης! Σε Εσένα, σε Εσένα είναι η καρδιά μου πάντα, και Εσύ, Κύριέ μου και Δημιουργέ μου, θα την απορρίψεις;!..
1897
33.
Είναι λυπηρό και αξιολύπητο όταν αναπολείς το παρελθόν. Πόσος πολύτιμος χρόνος χάθηκε χωρίς κανένα όφελος! Πόσο καλό θα μπορούσε να είχε γίνει κατά τη διάρκεια αυτού του ανεπανόρθωτου χρόνου! Και πόσος από αυτόν τον χρόνο χρησιμοποιήθηκε άμεσα προς ζημία και καταστροφή της ψυχής!
1897
34.
Δεν σας είναι εξοικειωμένο το συναίσθημα της πιο πικρής και κακής ενόχλησης όταν, έχοντας φέρει ένα σημαντικό έργο σχεδόν στο τέλος, ξαφνικά παρατηρείτε ότι κάπου έχετε υπολογίσει λάθος, έχετε μετρήσει λάθος, έχετε ζυγίσει λάθος, έχετε κάνει λάθος στους υπολογισμούς σας σχετικά με την επάρκεια του υλικού, από το οποίο είχατε ακριβώς όσο χρειαζόταν και δεν υπάρχει τρόπος να βρείτε περισσότερο πουθενά και να διορθώσετε αυτό που λείπει!; Η ενόχληση και ο οίκτος σε τέτοιες στιγμές είναι απαράδεκτα. Το έργο είναι συχνά εντελώς άχρηστο, έτσι ώστε να πρέπει να εγκαταλειφθεί εντελώς, να καταστραφεί, να καταστραφεί, και εξακολουθεί να είναι καλό αν υπάρχει τουλάχιστον η δυνατότητα να το ξαναφτιάξετε και να το χρησιμοποιήσετε για κάτι, ξεκινώντας από την αρχή - από ένα μακρύ, δύσκολο, σκληρό "καινούργιο".
Τι ταλαιπωρία, πραγματικά κολασμένα κακό, βασανιστικότατη, θα βρει εκείνους που, στο τέλος της ζωής τους, θα δουν ότι όλο το έργο της ζωής τους είναι άχρηστο, δεν έχει οδηγήσει σε τίποτα διαρκές ή καλό, και δεν μπορεί να μετατραπεί σε κάτι χρήσιμο ή καλό. Αυτή είναι μια επαρκής πηγή για αιώνια, τρομερά, κολασμένα βασανιστήρια, τα οποία ο χρόνος δεν θα γιατρέψει, γιατί δεν θα υπάρχει πια χρόνος, αλλά μόνο νεκρή, αδυσώπητη, σιωπηλά θλιβερή αιωνιότητα.
1897
35.
Τι στέρηση και δυστυχία για την ψυχή του ανθρώπου, αν οι άγιες εικόνες αφαιρούνταν! Φανταστείτε ότι το βλέμμα μας, όπου κι αν έπεφτε, θα έβλεπε παντού μόνο το υλικό, το νεκρό, το φθαρτό! Δεν θα βυθιζόμασταν ακόμη περισσότερο στα βάθη της θάλασσας της ζωής, μη βρίσκοντας πουθενά εικόνες και υπενθυμίσεις του πνευματικού, άγιου, ουράνιου κόσμου ; Πώς θα μπορούσε λοιπόν ο άνθρωπος να ανέλθει στο νου και την καρδιά του στον Θεό, αν ακόμη και τώρα, βλέποντας συνεχώς άγιες εικόνες σε κάθε βήμα, φθείρεται σε γήινα ενδιαφέροντα;
1897
36.
Λυτρωτέ μας, Κύριε! Κινούμενος από ευσπλαχνική συμπόνια, όταν ανέλαβες πάνω Σου τις αμαρτίες όλης της ανθρωπότητας, τότε φώναξες – χωρίς να τις έχεις διαπράξει – με θανάσιμη θλίψη: «Λυπημένη είναι η ψυχή μου μέχρι θανάτου! » ( Ματθ. 26:38 ). Γνωρίζεις λοιπόν το βάρος των αμαρτιών που μας βασανίζουν, καταλαβαίνεις την απελπισμένη θλίψη της ψυχής που τις βαρύνει! Βοήθησέ μας, Ελεήμονα, τους αδύναμους, τους φτωχούς, τους δυστυχισμένους, που αποσπώνται από Σένα παρά τη θέλησή μας, γιατί Εσύ ο ίδιος καταδέχτηκες να βιώσεις τι σημαίνει να νιώθεις αν δεν είσαι αμαρτωλός!..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου