11 Μαΐου - πριν από 7 χρόνια, η δούλη του Θεού Ταμάρα (Κρονκόγιανς) (11 Αυγούστου 1932 - 11 Μαΐου 2019) εκοιμήθη προς τον Κύριο.

 

11 Μαΐου - πριν από 7 χρόνια, η δούλη του Θεού Ταμάρα (Κρονκόγιανς) (11 Αυγούστου 1932 - 11 Μαΐου 2019) εκοιμήθη προς τον Κύριο.

Είναι γνωστή για το ότι έζησε για 12 χρόνια σε μια καλύβα στο Γερμανικό Νεκροταφείο Ββεντένσκογιε στη Μόσχα. Χρησιμοποιώντας ελεημοσύνες που συγκεντρώθηκαν για χάρη του Χριστού, ανακαίνισε το παρεκκλήσι του γέροντα της Λαύρας, Αρχιμανδρίτη Ζαχαρία (†15 Ιουνίου 1936), και άλλα ιερά κειμήλια που βρίσκονταν στο νεκροταφείο, συμμετέχοντας προσωπικά στην αναστήλωσή τους.

Γεννήθηκε στο Νοβοτσερκάσκ, στην περιοχή Ροστόφ. Μεγάλωσε ορφανή. Τι συνέβη στους γονείς της και πώς κατέληξε στο ορφανοτροφείο είναι άγνωστο. Δεν γνώριζε τα ονόματά τους. Η Ταμάρα έλαβε το πατρώνυμό της "Πάβλοβνα" από το όνομα του ιερέα που τη βάπτισε.

Εργάστηκε στον σιδηρόδρομο, στη συνέχεια αρρώστησε βαριά και ουσιαστικά ήταν κατάκοιτη για δέκα χρόνια. Κατά τη διάρκεια μιας άλλης επίθεσης στο νοσοκομείο, όπου μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο, της είπαν ότι η ασθένεια ήταν ανίατη και ότι δεν θα ζούσε μέχρι το πρωί.

Πέρασε όλη τη νύχτα προσευχόμενη, ζητώντας από τον Κύριο να παρατείνει τη ζωή της, να την εμποδίσει να χαθεί και να την στείλει να κάνει καλές πράξεις. Και ο Κύριος άκουσε την ένθερμη προσευχή της. Σε ένα όνειρο, είδε μια εικόνα, ένα παρεκκλήσι και ένα νεκροταφείο. Το πρωί, ένιωσε καλύτερα.

Την επόμενη Κυριακή, μετά την εκκλησιαστική λειτουργία, της έδωσαν ένα βιβλίο για τον γέροντα Αρχιμανδρίτη Ζαχαρία, μοναχό και πνευματικό πατέρα της Αγίας Τριάδας-Σεργίου Λαύρας, ο οποίος ήταν ο τελευταίος που έφυγε από το μοναστήρι του Αγίου Σεργίου μετά το κλείσιμό του από το σοβιετικό καθεστώς.

Όταν επέστρεψε σπίτι, το άφησε στην άκρη. Την τρίτη μέρα, η Ταμάρα, η δούλη του Θεού, άκουσε μια φωνή να λέει: «Διάβασε αυτό το βιβλίο· θα σου είναι χρήσιμο». Διάβασε το βιβλίο τρεις φορές εκείνο το βράδυ, μάλιστα το αποστήθισε.

Η Ταμάρα Παβλόβνα θεώρησε αυτό το περιστατικό ως σημάδι από τον Θεό και άρχισε να ψάχνει για τον τάφο του γέροντα. Κατέληξε στο Νεκροταφείο Ββεντένσκογιε στη Μόσχα. Με την πρόνοια του Θεού, βρήκε ένα παρεκκλήσι, ακριβώς αυτό που είχε δει στο όνειρό της. Τα παράθυρα του παρεκκλησίου ήταν σπασμένα και μέσα υπήρχε μια εικόνα που απεικόνιζε τον Χριστό να σπέρνει πίστη.

Έτσι παρέμεινε να ζει στο νεκροταφείο. Καλοί άνθρωποι τη βοήθησαν, συμπεριλαμβανομένων των εργαζομένων στο νεκροταφείο και εκείνων που επισκέπτονταν τους τάφους των συγγενών τους.

Αρχικά, κοιμόταν σε μια κρύπτη ανάμεσα στα φέρετρα. Λίγο αργότερα, της έφτιαξαν μια μικρή ντουλάπα και εγκατέστησαν μια σόμπα.

Έζησε εκεί για 12 χρόνια. Το πρωί, ζητιάνευε όρθια στο νεκροταφείο και στη συνέχεια συμμετείχε στην αναστήλωση του παρεκκλησίου στον τάφο του γέροντα, και αργότερα, σε άλλα ιερά κειμήλια του Νεκροταφείου Ββεντένσκογιε.

Μετά από μια σύγκρουση στο νεκροταφείο, η Ταμάρα Παβλόβνα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει για πάντα τον τόπο των κόπων της. Πήγε στη Λαύρα Ποτσαΐφ για να συναντήσει τον πνευματικό της πατέρα και μετά τον θάνατό του επέστρεψε στη Μόσχα.

Πρόσφατα ήταν ενοριακή στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην πύλη Γιάουζα.

Είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Ββεντένσκογιε, Τμήμα 14, δίπλα στο παρεκκλήσι του Γέροντα Ζαχαρία.