Δέν μποροῦσε ποτέ να λησμονήση ὁ γερο-Δανιήλ σέ ὅλη του την κατοπινή ζωή, τά ὅσα τοῦ προσέφερε ὁ εὐλογημένος αὐτός ἄνθρωπος

 «Ὁ πατέρας του [: τοῦ γ. Δανιήλ τοῦ Κατουνακιώτη] Σ. Δημητριάδης ἀσκοῦσε τό ἐπάγγελμα τοῦ ὁπλοποιοῦ καί ὁ μικρός Δημήτρης πήγαινε κάθε τόσο κοντά του καί περιεργαζόταν τό έργαστήριό του. Μά περισσότερο σύχναζε σέ ἕνα ἄλλο

πνευματικό ὁπλοποιεῖο, πού ἀνῆκε στό μπαρμπα-

Ἀναστάση. Ἁπλός ἄνθρωπος ὁ μπαρμπα-Ἀναστάσης,

μέ λίγα γράμματα, ἀλλά μέ θερμή πίστι καί μεγάλη

ἀρετή, ὅπλισε το Δημήτρη μέ τά "ὅπλα τοῦ φωτός".

Τό κατάστημά του, πού ἔφτειαχνε καί πουλοῦσε σαπούνι, τό εἶχε μετατρέψει σέ ἀσκητική παλαίστρα.

Δέν ἔλειπαν ἀπό ἐκεῖ οὔτε οἱ κρεμαστῆρες γιά τίς

ὁλονύχτιες προσευχές. Ο κόσμος συνήθιζε νά τόν λέη

“ὁ σαπουντζῆς ὁ ἅγιος". Καί οἱ νεανικές καρδιές, πού

τόν πλησίαζαν, δέχονταν τό λόγο τοῦ Εὐαγγελίου σάν γῆ ἀγαθή. 

Κάθε Κυριακή μάλιστα ἔπαιρνε τόν ὅμιλό του καί ἔκαναν ἐκδρομές στήν ἁγνή φύσι, μακρυά ἀπό τήν πνικτική ατμόσφαιρα τῆς πόλεως, μελετοῦσαν, προσεύχονταν, ἀνέπνεαν τό ὀξυγόνο τοῦ

Θεοῦ. 

Δέν μποροῦσε ποτέ να λησμονήση ὁ γερο-Δανιήλ σέ ὅλη του την κατοπινή ζωή, τά ὅσα τοῦ προσέφερε ὁ εὐλογημένος αὐτός ἄνθρωπος»