Μακάρι να ήξερες πώς αλλάζει το πρόσωπό σου όταν μιλάς για κάποιον που αγαπάς. Ένα παιδί, μια γιαγιά, έναν παππού, έναν γονέα, ένα αγαπημένο πρόσωπο. Ακόμα και ένα σκυλί ή ένα γατάκι. Όλη η ένταση εξαφανίζεται, όλες οι ρυτίδες λειαίνονται και ένα απαλό φως ρέει από τα μάτια σου. Και στα χείλη σου, ένα μισό χαμόγελο. Και αυτό το φως της αγάπης σε μεταμορφώνει - γίνεσαι εξαιρετικά όμορφος. Εξαιρετικά ευγενικός. Τρυφερός. Και λίγη από αυτή τη φωτεινή ενέργεια της αγάπης μεταδίδεται στους άλλους.
Σε αυτές τις στιγμές, μπορείς να σε θαυμάσεις ή να σε ζωγραφίσεις.
Αυτές οι σύντομες, υπέροχες στιγμές μέσα στη φασαρία της ζωής. Πρέπει να θυμόμαστε πιο συχνά αυτούς που αγαπάμε. Με τους οποίους είμαστε πραγματικά δεμένοι. Που γεμίζουν τις καρδιές μας... Και όλοι θα γίνονται όλο και πιο όμορφοι. Πιο τρυφεροί και ευγενικοί. Πιο συμπονετικοί ο ένας προς τον άλλον - η αγάπη μας κάνει πιο συμπονετικούς. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να μιλήσεις σε κάποιον για αυτόν που αγαπά. Έτσι θυμούνται. Και γεμίζουν τον εαυτό τους με φως. Και γεμίζουν τους άλλους.
Άννα Κιριάνοβα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου