«Κάποια φορά, σε μία του ἐπίσκεψι στο δάσος ὁ Στάρετς Αμβρόσιος, ἐνῶ προχωρούσε πρός τό μέρος ἑνός ρυακιοῦ δέχθηκε κάποια εὐλογημένη ἐπίσκέψι τῆς Χάριτος.
Τα νερά τοῦ ρυακιοῦ κυλοῦσαν καί κελάρυζαν ἁρμονικά. Καί σέ μιά στιγμή —ἀνεπανάληπτη και ἀλησμόνητη— λές καί πῆραν ἀνθρώπινη φωνή. Τα ἄκουσε νά μιλοῦν:
"Χβαλίτε Μπόγα"ι (Δοξολογεῖτε τόν Θεόν).
"Χρανίτε Μπόγα"! (Φυλάξατε τόν Θεόν).
Ἐκστατικός καί ἀκίνητος ἀκροαζόταν γιά πολλή ὥρα τά γλυκά καί ρυθμικά καί μελωδικά καί ὑπερκόσμια αὐτά λόγια. Σ' αὐτές τίς στιγμές ὁ ἄνθρωπος παύει νά ζῆ ἐπάνω στήν γῆ.
—Πολύ ὥρα (διηγεῖτο ὁ ἴδιος ἀργότερα) στεκόμουν σιωπηλός καί στοχαστικός. Ἄκουγα τή μυστηριώδη αὐτή φωνή τῆς φύσεως καί γέμιζα ἀνέκφραστο θαυμασμό».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου