Αύριο εορτάζει μια μητέρα με τα παιδιά της....

Αύριο εορτάζει μια μητέρα με τα παιδιά της.... 

Η Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της 

η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη! 

Πόσο διαφέρει το φρόνημα αυτής της μητέρας 

με το φρόνημα μια σημερινής μητέρας.... 

Σήμερα μια τέτοια μητέρα θα θεωρείτο  

φανατική, οπισθοδρομική... 

Που ακούστηκε μια μάνα 

να ενθαρρύνει τα παιδιά της 

να αγωνίζονται πνευματικά άχρι μαρτυρίου.... 

Εάν λ.χ τυχόν κάποιο παιδί πάει  

σε περίοδο νηστείας σε κάποιο πάρτι σε σπίτι 

και φανεί ότι τρώει ότι άλλο εκτός από αρτήσιμα 

φαντάζεσαι τι ‘’καλόβουλο’’ πηγαδάκι 

θα δημιουργηθεί 

από κάποιες μοντέρνες μητέρες.... 

‘’μα παιδάκι είναι....είναι στην ανάπτυξη...σιγά 

 δεν είναι κι αμαρτία λίγο τυράκι....’’ 

Εάν για μια χούφτα φαγητό κάνουμε έτσι  

μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται  

την αρετή της υπομονής,της συχώρεσης,

της προσευχής,της αγάπης κ.ο.κ)... 

Ασφαλώς και δεν λέμε 

ότι οι γονείς σήμερα δεν αγαπούν τα παιδιά τους  

αλλά να που πολλές φορές 

η αγάπη μας έχει ταυτιστεί  

με την απομάκρυνση 

κάθε δυσκολίας από τον δρόμο τους. 

Αξίζει να αναρωτηθούμε... 

Μήπως στην προσπάθειά μας 

να τα προστατεύσουμε από τον πόνο 

ξεχάσαμε να τα προετοιμάσουμε για τον πόνο; 

Ίσως το βαθύτερο έργο του γονιού είναι ακριβώς στο να το βοηθά να αποκτήσει δύναμη  

για να σηκώσει τον σταυρό που κάποτε αναπόφευκτα θα συναντήσει. 

Και αυτή η δύναμη δεν είναι η σκληρότητα.  

Είναι η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη, 

φωτισμένες όμως από τη Σοφία του Θεού. 

Ξέρεις...

όντως δεν μπορούμε να υποσχεθούμε 

στα παιδιά μας ότι δεν θα πονέσουν.  

Μπορούμε όμως να προσπαθήσουμε 

να τους δώσουμε έναν Χριστό

(μια σχέση μ’ Αυτόν δηλαδή)  

στον Οποίον θα μπορούν να ακουμπήσουν 

όταν παραπατήσουν, όταν πονέσουν! 

Εν τω μεταξύ,

σκέψου ποιας ποιότητας ήταν 

η σχέση της αγίας Σοφίας με τον Χριστό,  

πόσο ελκυστική ήταν 

που δεν χρειάστηκε έξτρα επιχειρήματα  

η προτροπή της στα παιδιά της για να κάνουν υπομονή στο μαρτύριο; 

Βλέπεις...

το παιδί δεν κληρονομεί την πίστη 

επειδή του την εξηγούμε.  

Την ανακαλύπτει όταν βλέπει ότι ο Χριστός 

είναι αληθινός στη ζωή εκείνου που Τον αγαπά.

Η κατάληξη αυτής της αγία οικογένειας; 

Όλοι μαζί με τον Χριστό

(και στην επίγεια και επουράνια ζωή). 

Δεν νομίζω ότι υπάρχει 

μεγαλύτερη ευλογία από τούτο 

μαζί με τον Χριστό νυν και αεί!

Υ.Γ Και το παράξενο....

     Οι τρεις κόρες μαρτύρησαν πρώτες, 

     ενώ η Αγία Σοφία έζησε ακόμη λίγο. 

     Μετά τον ενταφιασμό τους, 

     έμεινε τρεις ημέρες 

     προσευχόμενη στους τάφους τους 

     και εκεί παρέδωσε το πνεύμα της.

     Γιατί η Εκκλησία τις εορτάζει τότε όλες μαζί;

     Γιατί σημασία δεν έχει τόσο για το 

     πότε σταμάτησε η επίγεια ζωή καθεμιάς

     όσο για το πού κατέληξε η ζωή τους...

     στον Χριστό!

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.