Ο πατέρας Σωφρόνιος του Έσσεξ είπε μια συγκλονιστική λέξη: «Το τέλος θα έρθει όταν ο άνθρωπος θα πει ότι είναι τα πάντα και ότι δεν χρειάζεται πλέον τον Θεό».

22 Σεπτεμβρίου 2026... και η Σεβάσμια Αγία Ελισάβετ μας είπε: «Δεν είμαι εγώ που μιλάω, αλλά τα σημεία των καιρών!» Υπάρχουν Χριστιανοί που δεν πιστεύουν, αλλά απαιτούν αποδείξεις και αποδείξεις. Σήμερα βλέπουμε ότι όλο και περισσότεροι επιστήμονες, μαθηματικοί και φυσικοί μιλούν με ανησυχία για μια πιθανή «κυβερνητική Αποκάλυψη».

Είναι όντως έτσι; Πλησιάζει η ανθρωπότητα μια Αποκάλυψη; Ναι, πλησιάζει, αλλά όχι με τον τρόπο που φαντάζονται τον κόσμο. Πολλοί βλέπουν την Αποκάλυψη σαν αμερικανική ταινία: εκρήξεις, μετεωρίτες, καταστροφές. Ωστόσο, η Εκκλησία δεν έχει μιλήσει ποτέ με αυτόν τον τρόπο. Για τους Πατέρες, η Αποκάλυψη δεν σημαίνει, πρώτα απ 'όλα, το τέλος του κόσμου, αλλά την ανακάλυψη του κόσμου όπως πραγματικά είναι. Αυτή είναι και η έννοια της λέξης «αποκάλυψη»: η άρση του πέπλου.

Και το πέπλο της εποχής μας φαίνεται να σηκώνεται μέσα από σημεία. Ένα από αυτά είναι το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν θέλει πλέον να είναι άνθρωπος. Ο ερημίτης των αρχαίων χρόνων κατέφυγε στην έρημο για να πολεμήσει με τον εαυτό του, να σκοτώσει τον παλιό άνθρωπο και να γεννηθεί ο νέος άνθρωπος εν Χριστώ. Ο σύγχρονος άνθρωπος, ωστόσο, διακινδυνεύει να καταφύγει στην τεχνολογία όχι για να θεραπεύσει τον εαυτό του εσωτερικά, αλλά για να αντικαταστήσει αυτό που είναι ανθρώπινο μέσα του.

Τι του προτείνει το πνεύμα της εποχής; Τον μετανθρωπισμό. Στον άνθρωπο λέγεται, σε μια νέα γλώσσα: δεν είσαι πλέον η εικόνα του Θεού, είσαι κάτι που χρειάζεται «εκσυγχρονισμό». Το σώμα σου είναι ξεπερασμένο, το μυαλό σου πολύ αργό και η καρδιά σου - μια βιολογική αδυναμία. Ελάτε να σας συνδέσουμε, να σας βελτιστοποιήσουμε, να σας κάνουμε πιο δυνατούς και, ίσως, ακόμη και να ονειρευτούμε την αθανασία. Όλα αυτά χωρίς μετάνοια, χωρίς τον Σταυρό, χωρίς δάκρυα και χωρίς την ανανέωση της ψυχής.

Ο πατέρας Σωφρόνιος του Έσσεξ είπε μια συγκλονιστική λέξη: «Το τέλος θα έρθει όταν ο άνθρωπος θα πει ότι είναι τα πάντα και ότι δεν χρειάζεται πλέον τον Θεό». Αυτός είναι ένας από τους μεγάλους πειρασμούς της σύγχρονης εποχής: να πιστέψει ο άνθρωπος ότι μπορεί να αποτελέσει τον εαυτό του ως το απόλυτο μέτρο της ύπαρξης και να δημιουργήσει, μέσω της δικής του νοημοσύνης, έναν κόσμο κατ' εικόνα του.

Δεν είναι τυχαίο ότι, γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη, συχνά προκύπτουν συζητήσεις για την «μοναδικότητα», για την υπέρβαση των ορίων του ανθρώπου και για έναν ριζικό μετασχηματισμό του πολιτισμού. Από πνευματική άποψη, η ηχώ ενός πολύ παλιού πειρασμού μπορεί να αναγνωριστεί εδώ: «Θα είστε σαν θεοί, γνωρίζοντας το καλό και το κακό» (Γένεση 3, 5). Ωστόσο, το φίδι δεν μιλάει πλέον στη γλώσσα του Κήπου, αλλά στη γλώσσα της προόδου, της τεχνολογίας και της ανθρώπινης αυτάρκειας.

Δεύτερον, όλα κινδυνεύουν να γίνουν απρόσωπα και χωρίς τόπο. Η Αγία Ελισάβετ είδε το πρόσωπο κάθε ανθρώπου. Είδε το πρόσωπο του Θεού σε κάθε άνθρωπο και, ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, έκλαψε για τους ανθρώπους, τους καλωσόρισε με συμπόνια και τους κουβάλησε στην προσευχή.

Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα σημάδια της εποχής μας: η απώλεια του προσώπου του άλλου. Ο άνθρωπος γίνεται προφίλ, αριθμός, λογαριασμός, δεδομένα, εικόνα ή στατιστική. Ωστόσο, ο Χριστιανισμός μας καλεί προς την αντίθετη κατεύθυνση: να ανακαλύψουμε ξανά το άτομο, την αγάπη, την ελευθερία, τη μετάνοια και τη ζωντανή σύνδεση με τον Θεό.

Επομένως, ο λόγος της Αγίας Ελισάβετ παραμένει ανησυχητικά επίκαιρος: «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΩ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ!»