Για την εορτή της εικόνας της Θεοτόκου «Παντάνασσα» — 31 Αυγούστου.

 

Για την εορτή της εικόνας της Θεοτόκου «Παντάνασσα» — 31 Αυγούστου

ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΕΝΟΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥ ΓΙΟΥ

Την Τρίτη, 24 Αυγούστου 2004, ο Κύριος οδήγησε έναν ασυνήθιστο προσκυνητή στη Μονή Βαλάαμ: τον Βιατσεσλάβ Βισνιακόφ, έναν ηλικιωμένο άνδρα χαμηλού αναστήματος, εξήντα ετών — απόστρατο αξιωματικό, βετεράνο των πολέμων στο Αφγανιστάν και την Τσετσενία, πατέρα δύο γιων και παππού τεσσάρων εγγονιών.

«Χαίρετε, Πάτερ», είπε με ευθυμία, επιδεικνύοντας το παράστημα επαγγελματία στρατιωτικού καθώς συστηνόταν στον Ιερομόναχο Δαβίδ, τον Ηγούμενο της Μονής Βαλάαμ, ο οποίος είχε βγει να τον υποδεχτεί.

Ο Βιατσεσλάβ είχε πολεμήσει επί οκτώ έτη στα πιο θερμά μέτωπα του Αφγανιστάν. Εκεί έχασε τον πρωτότοκο γιο του. Αφού τραυματίστηκε και πέρασε μια δύσκολη περίοδο ανάρρωσης, βρέθηκε στην Τσετσενία, όπου υπηρετούσε και ο μικρότερος γιος του, ο Ιγκόρ — αξιωματικός των αερομεταφερόμενων δυνάμεων.

Το 1996, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης για την απελευθέρωση του Γκρόζνι, έφτασε το τελευταίο ραδιοφωνικό μήνυμα από τον Ιγκόρ: «Όλη η μονάδα μου έχει εξολοθρευτεί· είμαι ο μόνος που απέμεινε και είμαι τραυματισμένος». Οι ενισχύσεις δεν έφτασαν εγκαίρως. Έναν μήνα αργότερα, ο Βιατσεσλάβ έλαβε την ειδοποίηση ότι ο Ιγκόρ αγνοούνταν. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο πατέρας ξεκίνησε για το Γκρόζνι. Πέρασε τα επόμενα επτά χρόνια αναζητώντας τον μάταια.

Ο Ηγούμενος άκουσε αυτή τη συγκλονιστική ιστορία με δάκρυα στα μάτια και προσέφερε «πρώτες βοήθειες» για την ψυχή: «Έλα, Βιατσεσλάβ, ας προσευχηθούμε στη Θεοτόκο. Εκείνη έχυσε πολλά δάκρυα στον Σταυρό του Υιού Της και έτσι κατανοεί καλύτερα από τον καθένα τον πόνο που νιώθει ένας γονιός για τα παιδιά του. Για τον Θεό, όλοι είναι ζωντανοί· ας πάμε».

Μπήκαν στον Καθεδρικό Ναό της Μεταμορφώσεως και προσκύνησαν την εικόνα της «Παντάνασσας». Με ειλικρινή πίστη, ο πονεμένος γονιός άρχισε την προσευχή του: «Βοήθησε, βοήθησε, ω Πανάγαθη Μητέρα!». Πλησίασαν επίσης για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου του Βαλάαμ. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μια μεγάλη και θορυβώδης ομάδα τουριστών κατέκλυσε τον ναό. Ο Πρωθιερέας πρότεινε να τελεστεί δέηση μπροστά στο μεγάλο αντίγραφο της εικόνας της Θεοτόκου του Τιχβίν, το οποίο βρίσκεται επίσης στον κάτω ναό. Έτσι και έπραξαν. Στο τέλος, γονάτισαν και απήγγειλαν τρεις προσευχές προς την Παναγία την «Αναζητήτρια των Απολεσθέντων». Επέστρεψαν στο γραφείο του Πρωθιερέα...

Ξαφνικά, ένας νεωκόρος χτύπησε την πόρτα. Χωρίς να περιμένει απάντηση, ανακοίνωσε με χαρά: «Πάτερ, ένα θαύμα συμβαίνει στον ναό: η εικόνα της "Παντάνασσας" μυρορροεί!» «Η Μεσίτρια μας άκουσε», ψιθύρισε ο Πρωθιερέας. Όλοι έσπευσαν στον καθεδρικό ναό.

Ένας ελληνικός σταυρός είχε εμφανιστεί στο τζάμι της εικόνας, ακριβώς πάνω από το Πανάχραντο δεξί χέρι της Κυρίας, καθώς κρατούσε το Θείο Βρέφος. Έμοιαζε σαν να είχε ζωγραφιστεί με χοντρό πινέλο, καλά ποτισμένο με λάδι. «Ουράνιο μύρο» έρεε από τις άκρες του σταυρού, φτάνοντας σχεδόν ως το κάτω μέρος της θήκης της εικόνας. Ο νεωκόρος βεβαίωσε ότι κανείς δεν είχε πλησιάσει την εικόνα. Και ο Πρωθιερέας κατάλαβε: Εκείνη, που είχε γίνει μάρτυρας του Πάθους του Θεϊκού της Υιού, δεν μπορούσε να μείνει αδιάφορη, καθώς έβλεπε τη θλίψη του πατέρα για τον χαμένο του γιο.

Βαθιά συγκινημένος, είπε στον Βιατσεσλάβ: «Ο ​​Κύριος ζει και, κοντά στον Θεό, όλοι είναι ζωντανοί. Η Θεοτόκος κλαίει μαζί μας και δείχνει ότι όποιος σηκώνει τον σταυρό του και υποφέρει μαζί με τον Χριστό, θα δοξαστεί επίσης μαζί Του και θα αναστηθεί μαζί Του. Ας πάμε να ευχαριστήσουμε τη Βασίλισσα των Ουρανών, η οποία δεν μας εγκαταλείπει ούτε κατά την Κοίμησή της». Έτσι, παρουσία των αδελφών που είχαν συγκεντρωθεί μόλις έμαθαν τα νέα, τελέστηκε πανηγυρική δοξολογία μπροστά στην εικόνα της «Παντάνασσας».

Βλέποντας τη μυρορροούσα εικόνα, ο πατέρας —που ως τότε ήταν απαρηγόρητος— πήρε θάρρος. Αν και το συγκεκριμένο θαύμα που ζητούσε δεν είχε ακόμη συντελεστεί, και παρόλο που ο δοκιμαζόμενος πατέρας δεν είχε ακόμη βρει παρηγοριά στην αγκαλιά του χαμένου του γιου, μια ειρήνη και γαλήνη που δεν προέρχονταν από αυτόν τον κόσμο έλαμπαν στα μάτια του στρατιώτη του μετώπου —ενός ανθρώπου που είχε εξαντλήσει κάθε στήριγμα στην ανθρώπινη δύναμη— καθώς εκείνος παραδιδόταν στο Πανάγαθο και Παντοδύναμο Δεξί Χέρι του Θεού. Έλαβε αληθινή πνευματική παρηγοριά και ελπίδα. Τώρα, μετά από αυτή την προσευχή προς τη Μητέρα του Θεού, ένα πραγματικό θαύμα είχε συντελεστεί μέσα του: με όλη του την καρδιά είχε «γευτεί και ιδεί ότι χρηστός ο Κύριος», και η πίστη που ξεχυνόταν πλέον άφθονη στην καρδιά του μετουσιωνόταν σε μια δακρυσμένη προσευχή ευχαριστίας —«υπέρ πάντων και διά πάντα»— απευθυνόμενη στην «Πανάγαθη Πρεσβεύτρια όλων των θλιβομένων».

Πηγή: valaam.ru