Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 142.



Ἱστορία Νο 3 - 17 Νοεμβρίου

"Ἡ Προσευχὴ ποὺ Ζεστάθηκε"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὸ τρίτο πρωὶ ὁ Ἀλέξανδρος ξύπνησε πρὶν τὸ ξυπνητήρι. Ἔξω ἔβρεχε ψιλά, σὰν νὰ ἔκλαιγε ὁ οὐρανὸς ἀπὸ χαρά. Σηκώθηκε ἀθόρυβα γιὰ νὰ μὴν ξυπνήσει τὴ γυναῖκα του. Ἔβαλε νερὸ νὰ βράσει καὶ κάθισε στὸ τραπέζι τῆς κουζίνας. Πῆρε στὰ χέρια του τὸ μικρὸ προσευχητάρι ποὺ εἶχε χρόνια νὰ ἀνοίξει. 
Δὲν διάβασε πολλά. Μία φράση μόνο στάθηκε στὴν καρδιά του: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Τὴν εἶπε μία φορά, καὶ μετὰ ἄλλη μία, καὶ μετὰ ἄλλη. Στὴν ἀρχὴ μηχανικά, σὰν νὰ μετροῦσε. Μετά, σιγά-σιγά, τὰ λόγια ζεστάθηκαν. Ἔνιωσε πὼς δὲν ἦταν μόνος στὸ σκοτεινὸ σπίτι. Κάποιος καθόταν δίπλα του, ἀόρατος, καὶ τὸν ἄκουγε χωρὶς νὰ τὸν κρίνει. 
Στὴ δουλειά, ὁ ἴδιος συνάδελφος ποὺ χθές τον πρόσβαλε, σήμερα τὸν πλησίασε ντροπιασμένος. «Συγγνώμη», τοῦ εἶπε χαμηλόφωνα. «Εἶχα νεῦρα». Ὁ Ἀλέξανδρος τὸν κοίταξε. Δὲν ἔνιωσε πιὰ θυμό. Μόνο λύπη καὶ ἀγάπη. «Κι ἐγὼ συγγνώμη», ἀπάντησε, «ποὺ χθὲς σὲ καταδίκασα μέσα μου». 
Τὸ βράδυ πῆγε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ Σαρανταλείτουργο. Στάθηκε πίσω, κοντὰ στὴν πόρτα. Ὅταν ὁ ἱερέας εἶπε «Εἰρήνη πᾶσι», ἔνιωσε μιὰ γαλήνη νὰ τὸν σκεπάζει. Δὲν ἦταν τέλειος. Ἦταν ὅμως στὸν δρόμο. Καὶ ὁ δρόμος, σκέφτηκε, εἶχε ἤδη ἀρχίσει νὰ τὸν ἀλλάζει. Τὸ καντήλι μέσα του ἔκαιγε πιὸ λαμπερὰ ἀπὸ χθές. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ προσευχὴ δὲν χρειάζεται πολλὰ λόγια, ἀλλὰ καρδιὰ ποὺ ἐπιμένει. Καὶ ἡ συγχώρεση δὲν εἶναι ἀδυναμία, ἀλλὰ ἡ πρώτη ἀπόδειξη πὼς ἡ νηστεία ἀρχίζει νὰ καρποφορεῖ μέσα μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: