Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Ο Ερημίτης.



Το χέρι μου πήγαινε συνέχεια προς το τηλέφωνό μου, παρόλο που ήξερα πως ανάμεσα στα έλατα δεν υπήρχε σήμα.

Είχα περάσει δύο ώρες ανεβαίνοντας για να συναντήσω έναν άνθρωπο που γνωρίζω εδώ και σαράντα χρόνια. Το όνομά του είναι Μιχάι —αν και όλοι τον αποκαλούν Πατέρα Σιλουανό.

Μεγαλώσαμε στον ίδιο δρόμο· ήταν σαν αδελφός για μένα. Κάποια στιγμή, πούλησε ό,τι είχε —το σπίτι του, το αυτοκίνητό του, το διαμέρισμά του—, μοίρασε τα χρήματα σε όσους είχαν ανάγκη και αποσύρθηκε σε ένα ταπεινό ασκηταριό, βαθιά στην καρδιά των βουνών ⛪. Στο κελί του δεν έχει τηλέφωνο, ούτε ίντερνετ, ούτε ρεύμα. Κοιμάται πάνω σε ένα στρώμα από άχυρα, φέρνει νερό από μια πηγή και περνά ολόκληρες νύχτες προσευχόμενος 🙏.

Με υποδέχτηκε στο κατώφλι —αδύνατος, ταλαιπωρημένος από τον ήλιο, με μια λευκή γενειάδα. Με αγκάλιασε σφιχτά και για πολλή ώρα, χωρίς να πει λέξη. «Καλώς όρισες», ήταν το μόνο που είπε. Αυτό ήταν όλο.

Το πρώτο βράδυ, η σιωπή με τρόμαξε. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μπορούσε να είναι τόσο απόλυτη —τόσο βαθιά, που σχεδόν να μπορείς να την ακούσεις. Το χέρι μου έψαχνε διαρκώς το τηλέφωνό μου· το άναβα, έβλεπα την ένδειξη «χωρίς σήμα» και το έκλεινα πάλι.

«Σου είναι δύσκολο», παρατήρησε —όχι ως ερώτηση, αλλά ως διαπίστωση. «Είναι κάπως παράξενο», παραδέχτηκα. «Είναι σαν να έχω ξεχάσει πώς είναι να μην κάνεις απολύτως τίποτα». Χαμογέλασε και μου έδωσε μια κούπα ζεστό τσάι.

Μέσα στη νύχτα, τον είδα γονατιστό, στο φως ενός καντηλιού 🕯️, με έναν μεγάλο σκύλο κουλουριασμένο δίπλα του. Τα χείλη του κινούνταν, αλλά δεν έβγαινε κανένας ήχος.

Το πρωί, με πήγε πίσω από το ασκηταριό, σε ένα λιβάδι όπου έβοσκαν τέσσερις κατσίκες. Πλησίασαν κοντά του χωρίς φόβο· εκείνος χάιδευε την καθεμία με τη σειρά, φωνάζοντάς τες με το όνομά τους.

«Αυτές οι τέσσερις με κρατούν εδώ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο», είπε. «Υπάρχει ένας λύκος στην κοιλάδα. Τη νύχτα, βγαίνω έξω με τη ράβδο μου και ένα φανάρι, στεκόμενος ανάμεσα σε αυτά και το σκοτάδι, μέχρι την αυγή. Τα βλέπεις; Διαισθάνονται τον κίνδυνο πριν καν τον δουν. Επιλέγουν ενστικτωδώς τα βότανα που τους κάνουν καλό και αποφεύγουν εκείνα που είναι δηλητηριώδη. Κι αγαπούν το χέρι που τα ταΐζει, χωρίς να ζητούν τίποτα ως αντάλλαγμα. Εμείς —και οι τρεις μας— έχουμε ξεχάσει πώς να το κάνουμε αυτό».

Σωπάσαμε και οι δύο, καθώς ξέραμε σε ποιον αναφερόταν. Σε εμάς —σε όλους μας. Το χέρι μου δεν πήγε πια να πιάσει το τηλέφωνό μου.

Εκείνο το βράδυ, δίπλα στην πηγή, τον ρώτησα γιατί μιλούσε τόσο λίγο. «Μετράω τα λόγια μου», απάντησε απλά. «Κάθε περιττή λέξη που λέγεται, είναι μια προσευχή λιγότερη που κρατά κανείς στον νου του».

Στις δύο μέρες που πέρασα εκεί, δεν τον άκουσα ούτε μία φορά να προφέρει τις λέξεις «Θεός», «πίστη» ή «μετάνοια». Κι όμως, δεν είχα ξαναδεί τόση πίστη συγκεντρωμένη σε έναν μόνο άνθρωπο. Βρισκόταν στον τρόπο που κουβαλούσε τους κουβάδες του, στον τρόπο που σιωπούσε και στον τρόπο που χάιδευε μια άρρωστη κατσίκα.

Καθώς έφευγα, με αγκάλιασε και έβαλε μια χούφτα δυόσμο —παρμένο από το ίδιο του το στρώμα— μέσα στο σακίδιό μου. «Να ξανάρθεις», είπε. «Κι ώσπου να το κάνεις, προσπάθησε να μένεις σιωπηλός πού και πού. Θα ακούσεις τον εαυτό σου. Κι ίσως, ίσως ακούσεις ακόμα κι Εκείνον».

Κατέβηκα το βουνό. Στη μέση της διαδρομής, το τηλέφωνό μου έπιασε σήμα και άρχισε να δονείται, καθώς ολόκληρος ο κόσμος από κάτω όρμησε ξανά πάνω μου. Στάθηκα και κοίταξα πίσω, προς την κορυφογραμμή, όπου είχαν μείνει πίσω ένας φτωχός άνθρωπος, ένας σκύλος, τέσσερις κατσίκες κι ένα λυχνάρι. Κι από τότε, όποτε πιάνω τον εαυτό μου να απλώνει πάλι το χέρι προς το τηλέφωνο, σταματώ και σωπαίνω. Για ένα λεπτό, τουλάχιστον. Τουλάχιστον για όσο διαρκεί μια σιωπηλή προσευχή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: