«— Μια κυρία από το Βουκουρέστι ήρθε σε μένα για εξομολόγηση. Επρόκειτο να υποβληθεί σε ολική υστερεκτομή, καθώς έπασχε από καρκίνο στα γεννητικά όργανα. Μου ήρθε η σκέψη να της πω να μην προχωρήσει στην επέμβαση, αλλά αντ’ αυτού να ακολουθήσει τον *κανόνα* [πνευματική άσκηση/επιτίμιο] που της υπέδειξα — διότι ο Θεός μπορούσε να τη θεραπεύσει, αρκεί να είχε πίστη.
— Περίπου μία εβδομάδα αργότερα, επέστρεψε. Έκλαιγε. Δεν την αναγνώρισα και υπέθεσα ότι κάποιος δικός της άνθρωπος είχε πεθάνει. Της είπα:
«Αν πέθανε κάποιος αγαπημένος σου… ε, έτσι είναι η ζωή. Όλοι πρέπει να φύγουμε, ο καθένας με τη σειρά του…»
Εκείνη απάντησε:
«Όχι, Πάτερ! Δεν με αναγνωρίζετε;»
Είπα:
«Όχι, δεν σε θυμάμαι.»
Εκείνη είπε:
«Είμαι εκείνη η γυναίκα από το Βουκουρέστι — αυτή με τον καρκίνο, που έπρεπε να χειρουργηθεί…»
Είπα:
«Α, ναι — τώρα θυμάμαι…»
Εκείνη είπε:
«Ακολούθησα τον *κανόνα* που μου δώσατε και, όταν πήγα στο νοσοκομείο για επανέλεγχο, οι γιατροί διαπίστωσαν ότι είμαι υγιής. Δεν έχω πια καρκίνο! Γι’ αυτό ήρθα — για να σας ευχαριστήσω.»
«Τον Θεό πρέπει να ευχαριστήσεις, διότι Εκείνος είναι που σε θεράπευσε. Εγώ απλώς σου έδωσα την ευλογία να κάνεις αυτό που ζητά Εκείνος! Ο Θεός επιτελεί θαύματα ανταποκρινόμενος στην πίστη του ανθρώπου.»»
— Όσιος Ιωαννίκιος του Φρασινέι
«Ο Κύριος φέρνει τη φτώχεια στον άνθρωπο, αλλά φέρνει και τον πλούτο· ταπεινώνει, αλλά και υψώνει. Αυτός σηκώνει τον φτωχό από το χώμα και τον άπορο από τη στάχτη, τοποθετώντας τον ανάμεσα στους ισχυρούς και χαρίζοντάς του τιμητική θέση· διότι τα θεμέλια της γης ανήκουν στον Κύριο, και Εκείνος έχει στερεώσει τον κόσμο πάνω σε αυτά.» (Α΄ Βασιλειών)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου