Πέμπτη 28 Απριλίου 2016
Τετάρτη 27 Απριλίου 2016
Τρίτη 26 Απριλίου 2016
Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΜΠΟΡΙΣ ΜΠΟΓΚΟΛΕΠΩΦ (1889 1937)
Ίερομάρτυς
Μπορίς (Μπογκολέπωφ)
ΙΕΡΟΜΑΡΤYΣ
Μπορίς γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1889 στη Μόσχα. Αφού τελείωσε το εκεί
Εκκλησιαστικό Σεμινάριο και νυμφεύθηκε, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.
Από
τον Ιούλιο του 1936 υπηρετούσε ως εφημέριος στον Ναό της Αγίας Τριάδος του
χωριού Κορομπίνο της επαρχίας Τβέρ. Είχε πέντε παιδιά, τέσσερις κόρες κι έναν
γιό.
Στην
επιτέλεση των ιερών του καθηκόντων ό π. Μπορίς προσπαθούσε να είναι ακέραιος
και ανεπίληπτος. Λειτουργούσε με ευλάβεια και φόβο Θεού. Τελούσε όλες τις
ακολουθίες καθημερινά και όχι μόνο τις Κυριακές και τις εορτές. Φρόντιζε με
επιμέλεια για τη συντήρηση και τον ευτρεπισμό του ναού. Πολύ περισσότερο, όμως,
μεριμνούσε για την πνευματική οικοδομή των ενοριτών του. Κήρυσσε τον λόγο του
Θεού, επισκεπτόταν τούς χωρικούς στα σπίτια τους, τελούσε Παρακλήσεις όποτε του
το ζητούσαν, νουθετούσε, παρηγορούσε, εμψύχωνε. Με κάθε τρόπο αγωνιζόταν ό
καλός ποιμένας να στηρίζει την πίστη του λαού στα σκοτεινά εκείνα χρόνια της
αθεΐας και των διωγμών.
Για
όλους αυτούς τούς λόγους οι μπολσεβίκοι του Κορομπίνο δεν έπαυαν να παρενοχλούν
και να κατατρέχουν τον π. Μπορίς. Έτσι, τον Ιανουάριο του 1937 το Σοβιέτ του
χωριού τού επέβαλε ως φόρο για το προηγούμενο έτος πενήντα κιλά κρέας, εκατόν
εξήντα ρούβλια για τις ιεροτελεστίες, εκατόν εξήντα ρούβλια για το εισόδημά του
και άλλα εκατόν εξήντα ρούβλια ως πρόστιμο για την ιερατική του αμφίεση, την
όποια δεν εννοούσε να αποβάλει, παρ’ όλες τις απειλητικές πιέσεις των μπολσεβίκων.
Ό π. Μπορίς αρνήθηκε να καταβάλει τον φόρο, γι' αυτό σύρθηκε στο εδώλιο τού
κατηγορουμένου. Στο δικαστήριο αποποιήθηκε την ένοχή του και εξήγησε ότι δεν
μπορούσε με κανέναν τρόπο να καταβάλει τον φόρο, επειδή ούτε επαρκή οικονομικά
μέσα διέθετε ούτε ζώα ή πουλερικά. Καταδικάστηκε σε έγκλεισμά δεκαοκτώ μηνών σε
Σωφρονιστικό Στρατόπεδο Εργασίας . Άσκησε έφεση, όμως, και αφέθηκε ελεύθερος.
Τον
Απρίλιο του 1937 οδηγήθηκε και πάλι στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι,
αφενός, τέλεσε την εξόδιο ακολουθία μιας ενορίτισσας του πριν πάρει ό σύζυγός
της βεβαίωση του θανάτου της από το Σοβιέτ του χωριού, και, αφετέρου, βάπτισε
ένα βρέφος πριν αναγγελθεί ή γέννησή του στο ληξιαρχείο.
Στις
σχετικές ερωτήσεις του δικαστή απάντησε θαρρετά ότι συνειδητά παραβίασε και θα
παραβιάζει τον σοβιετικό νόμο, πού άπαγόρευε την τέλεση κηδείας και βαπτίσεως
χωρίς προηγούμενη έκδοση πιστοποιητικού θανάτου και γεννήσεως άντίστοιχα από
τις κρατικές άρχές, καθώς ό νόμος αύτός ήταν άντισυνταγματικός.
-
Το σύνταγμα της χώρας, είπε, χωρίζει πλήρως την Εκκλησία από το κράτος, κι έτσι
κάθε έκκλησιαστικός λειτουργός δικαιούται να τελεί Μυστήρια ή άλλες ιεροπραξίες
χωρίς κρατικά πιστοποιητικά.
Το
δικαστήριο δεν έκανε δεκτό το έπιχείρημά του και τον καταδίκασε σε έγκλεισμά
έξι μηνών σε Σωφρονιστικό Στρατόπεδο Εργασίας. Κι αύτή τη φορά ό π. Μπορίς
άσκησε έφεση.
Στις
19 Απριλίου το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ναού της Αγίας Τριάδος με έγγραφό
του ζήτησε από το Σοβιέτ έπίσημη ένημέρωση ως πρός το άν οι σοβιετικοί νόμοι
έπέτρεπαν τις λιτανείες με εικόνες και την τέλεση
Παρακλήσεων στα σπίτια των
πιστών. Ή Εκτελεστική Επιτροπή του Σοβιέτ απάντησε πώς οι λιτανείες
έπιτρέπονταν μόνο με άδεια των τοπικών άρχών, ένώ ή τέλεση Παρακλήσεων στα
σπίτια άπαγορευόταν προσωρινά λόγω έπιδημίας οστρακιάς.
Ό
π. Μπορίς, γνωρίζοντας πώς ή επίκληση της έπιδημίας ήταν προσχηματική, αγνόησε
την άπαγόρευση και άρχισε να τελεί Παρακλήσεις στα σπίτια τόσο των χωρικών όσο
και των αγροτών της εύρύτερης περιοχής, όταν τον καλοϋσαν.
Τον
Αύγουστο τού 1937 συνελήφθη και οδηγήθηκε στήν τοπική ΝιΚαΒεΝτε. Ό πρόεδρος του
Σοβιέτ του χωρίου Κορομπίνο είχε παραδώσει μιαν αναφορά στο τμήμα, όπου
σημείωνε ότι ό ιερέας Μπορίς Μπογκολέπωφ, τελώντας χωρίς άδεια των αρχών
Παρακλήσεις στα σπίτια των χωρικών, έγινε τάχα ή αιτία πού αρρώστησε μια
ολόκληρη οικογένεια. Για τον λόγο αυτό του επιβλήθηκε πρόστιμο εβδομήντα πέντε
ρουβλίων, το οποίο, όμως, αρνήθηκε να καταβάλει. Και όταν ό πρόεδρος τού Σοβιέτ
του σύστησε να πάψει τη δραστηριότητά του για λόγους δημόσιας υγείας, εκείνος
μεταξύ άλλων του είπε:
Ή σοβιετική προπαγάνδα σας δεν είναι παρά κούφια φλυαρία.
Ένα
πρωινό μιας μεγάλης εορτής ό π. Μπορίς ξεκίνησε για ένα γειτονικό χωριό, ό ναός
του οποίου πανηγύριζε. Στον δρόμο του συνάντησε τούς αγρότες του κολχόζ, οι
όποιοι, αδιαφορώντας για την εορτή, εργάζονταν όπως κάθε μέρα. Ό π. Μπορίς τούς
πλησίασε κα. με τρόπο καταδεκτικό και καλοσυνάτο τους μίλησε για την άξια των
εκκλησιαστικών εορτών και για το πόσο καθοριστική είναι ή ευλογία του Θεού στήν
ευόδωση της εργασίας μας.
-
’Άν δεν σάς βοηθήσει ό Κύριος, τούς είπε κατηγορηματικά, όσους κόπους κι άν
κάνετε σοδειά δεν θα έχετε!
Τα
λόγια του άγγιξαν τις ψυχές τους και τούς ξεσήκωσαν Εγκατέλειψαν προσωρινά την
εργασία τους και πήγαν μαζί του να
εκκλησιαστούν. Έτσι, όμως, καθώς είχαν αργότερα να λένε οι τοπικές αρχές,
«προκάλεσε μεγάλη διασάλευση της εργατικής πειθαρχίας στο κολχόζ».
Στις
8 Σεπτεμβρίου ό π. Μπορίς οδηγήθηκε στον ανακριτή.
- Πόσες φορές δικαστήκατε και γιατί; τον
ρώτησε εκείνος.
- Δικάστηκα δύο φορές. Την πρώτη, τον
Ιανουάριο του 1937, επειδή δεν πλήρωσα τον φόρο πού μού επιβλήθηκε σε κρέας και
σε μετρητά. Το δικαστήριο μού επέβαλε ποινή εγκλεισμού δεκαοκτώ μηνών σε
Σωφρονιστικό Στρατόπεδο Εργασίας. αλλά άσκησα έφεση, ή οποία δεν εκδικάστηκε
μέχρι σήμερα. Για δεύτερη φορά δικάστηκα τον περασμένο Απρίλιο, επειδή τέλεσα
μια κηδεία και μια βάπτιση χωρίς πιστοποιητικό θανάτου και γεννήσεως
άντίστοιχα. Καταδικάστηκα πάλι σε εγκλεισμό έξι μηνών σε στρατόπεδο. Και τότε
άσκησα έφεση, αλλά δεν έχω πάρει καμιά απάντηση από τις δικαστικές άρχές.
- Υπάρχουν αποδείξεις ότι κάνατε
αντεπαναστατική προπαγάνδα μεταξύ των ενοριτών σας.
- Δεν έκανα και δεν κάνω καμιά
αντεπαναστατική προπαγάνδα.
- Και όμως, είναι γνωστό ότι συνειδητά
αθετούσατε τις εντολές των τοπικών άρχών, τις όποιες προσπαθούσατε να
δυσφημίσετε, λέγοντας, για παράδειγμα, Ή σοβιετική προπαγάνδα σας δεν είναι
παρά κούφια φλυαρία”, και άλλα παρόμοια.
- Ενεργούσα σύμφωνα με τον νόμο πού
αναγνωρίζει την ελευθερία της συνειδήσεως. Για μένα ήταν αδιάφορο το άν υπήρχε
επιδημία ή όχι. Είχα ιερό καθήκον να πάω για εκκλησιαστικές τελετουργίες σε
σπίτια και όπου άλλου με καλούσαν οι πιστοί. Την άπαγόρευση της Εκτελεστικής
Επιτροπής τη θεώρησα αντισυνταγματική. Όσο για την αθεϊστική προπαγάνδα,
ομολογώ ότι πράγματι αύτή για τούς πιστούς ανθρώπους δεν είναι παρά ανόητη
φλυαρία.
Στις
27 Σεπτεμβρίου ή τρόικα της ΝιΚαΒεΝτε καταδίκασε τον π. Μπορίς σε θάνατο με
τουφεκισμό. Ό σαρανταοκτάχρονος ιερέας και πατέρας πέντε παιδιών εκτελέστηκε
την 1η Οκτωβρίου τού 1937 και συγκαταλέχθηκε στήν ουράνια χορεία των αγίων
ένδοξων ιερομαρτύρων τού 20ού αιώνα.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΓΙΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΟΙ. ΡΩΣΟΙ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟ
Ottoman Siege of Constantinople, 1422. The Theotokos is said to have appeared on the walls of the city to encourage the defenders who shortly thereafter broke the siege.
Ottoman Siege of Constantinople, 1422. The Theotokos is said to have appeared on the walls of the city to encourage the defenders who shortly thereafter broke the siege.
Δευτέρα 25 Απριλίου 2016
ΜΙΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.Η ΜΟΝΑΧΗ ΑΚΥΛΙΝΑ ΠΑΡΜΑΞΙΔΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΣΙΨΑΣ.
ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ.
Τί είναι αυτό πού δυσκολεύει, πού εμποδίζει την αγάπη; Όλοι
την επιζητούμε, όλοι την θέλουμε, αλλά προκύπτουν εμπόδια. Πιο συγκεκριμένα: Όταν
συμφωνούν δύο πνευματικοί άνθρωποι, τότε έχουν αγάπη μεταξύ τους.
Σε ανθρώπους πού είναι μακριά από τον Χριστό την βρίσκουμε με το σπίρτο γιατί συμφωνούν ως προς την ζωή πού κάνουν. Άραγε μπορεί να εμποδίσει ή ζωή τού αλλού ένα πνευματικό άνθρωπο ν’ αγαπήσει και κάποιον άλλον; Δηλαδή μόνο μέσα στα πνευματικά όρια βρίσκεται ή αγάπη; Λέει ό Απόστολος Παύλος πολλά πράγματα για την αγάπη. Ή καθεμιά πού βλέπει να σκοντάφτει; Είναι ή φιλαυτία μας το εμπόδιο αυτό. Είτε διότι δεν απένειμα τον κατάλληλο σεβασμό, είτε διότι δεν πρόσεξα, δεν έδωσα την τιμή πού έπρεπε να δώσω.
Βάζουμε σαν κέντρο τον εαυτό μας και μετά όλα τα υπόλοιπα. Όλες οι αρετές συνδέονται ή μία με την άλλη και αποτελούν μία αλυσίδα. ’Αν πάρουμε και το αντίθετο αποτελούν και πάλι αλυσίδα. Έχεις την ταπείνωση θα έχεις και την υπακοή σου και την υπομονή.
Αν έχεις εγωισμό κι εκείνος με τη σειρά του ελκύει όλες τις άλλες κακίες. Και οι αρετές και οι κακίες είναι συνδεδεμένες με κρίκους. Όταν μπουν όμως μέσα στον αγώνα, όλα κατορθώνονται. ’Αν όχι όλα, ένα μεγάλο μέρος.
Ποτέ ό κόπος δεν πάει χαμένος. Όταν συλλάβουμε τον εαυτό μας να μην έχει την αγάπη πού θέλει ό Θεός, να πούμε: σε αυτό πάνω θα δουλέψω. Ή αγάπη δεν έχει συντροφιά αποκλειστική δεν έχει κύκλο στενό να βρει την εφαρμογή της. Όταν υπάρχει αγάπη χάνει κάνεις τον εαυτό του. Ή αγάπη προς τον Θεόν, προς τον πλησίον απαιτεί θυσία. Πρώτη μεγάλη θυσία κατά την γνώμη μου είναι το εγώ μας. Δεν υπηρετείται ό Θεός χωρίς θυσία. Είναι μεγάλη αρετή. θέλει όμως να βγούμε λίγο από τον εαυτό μας. Ή αγάπη δεν έχει φιλία είναι φίλη μου και συμπάσχω στα προβλήματα της και την πονώ.
Άλλα αν τύχει και κάποιος άγνωστος πού έχει πρόβλημα, θα τού συμπαρασταθώ το ίδιο.
Το να κάνεις ελεημοσύνη είναι εύκολο. Όταν όμως δώσεις κάτι περισσότερο θα νιώσεις και ικανοποίηση. Ό άνθρωπος πού έχει αγάπη πάντα δικαιολογεί. Φυσικά αυτό το πράγμα είναι σε ανθρώπους πού συνεργάζονται, πού ζουν μαζί όσους μπορεί ά παρακολουθήσει κανείς τον εαυτό του πιο εύκολα την πρόοδο δηλαδή μου ήρθε ό λογισμός να μού θυμίσει αυτό πού μου έκανε ή αδελφή μου. Σήμερα μπόρεσα πιο εύκολη να τον διώξω από προηγούμενες φορές. Ένα πράγμα μπορεί να το αντιμετωπίσουμε εύκολα, άλλα μετά θέλει προσοχή ό λογισμός. Το άρμα τού διαβόλου είναι ό λογισμός δεν μας αφήνει καλό
λογισμό.
Είναι μεγάλο εμπόδιο ό λογισμός στην αγάπη όπως και τ’ αντίθετο. Ρώτησαν τον π. Παΐσιο πως μπορώ να καταλάβω ποιος λογισμός είναι δικός μου και ποιος είναι πού μού φέρνει ό διάβολος; Με πολύ ευκολία απάντησε ότι ο λογισμός που έρχεται και δημιουργεί αμέσως μια σκοτεινιά μέσα στην ψυχή μια αναστάτωση αυτός ό λογισμός πού με κάνει να χάσω την ειρήνη μου, είναι τού διαβόλου. Αντιθέτως, όταν δεν συμβαίνει αυτό είναι τού Θεού. Όταν εγώ πάω να δείξω την αγάπη και σου έρθει ό λογισμός: ναι αλλά εκείνος πώς σού μίλησε χτες δεν σε σεβάστηκε, δεν σε εκτιμά, σαμποτάρει τον καλό. Είναι τού διαβόλου. Κάθε λογισμός πού αυξάνει την αγάπη είναι καλός λογισμός. Κάθε λογισμός πού έρχεται να την υποβαθμίσει, κοπάζει το εγώ μας την αξιοπρέπεια μας, φέρνει απόσταση μεταξύ μας. είναι κακός.
Ή αγάπη θέλει καλούς λογισμούς: Ό Θεός θα με δικαιώσει. Εγώ ας ξεχάσω το κακό, ας ξεχάσω αυτό πού μού στέρησαν. Ή αγάπη δεν θέλει να θυμόμαστε το κακό. Με την αγάπη πρέπει να ξεχνάμε αυτό πού μάς έκαναν. Ούτε να νιώθουμε ικανοποίηση αν πάθει ό άλλος κακό, αυτός πού μού έκανε εμένα κακό. Αν συλλάβουμε τον εαυτό μας να νιώθει ικανοποίηση, να ξέρουμε ότι βρισκόμαστε πολύ χαμηλά.
Σε ανθρώπους πού είναι μακριά από τον Χριστό την βρίσκουμε με το σπίρτο γιατί συμφωνούν ως προς την ζωή πού κάνουν. Άραγε μπορεί να εμποδίσει ή ζωή τού αλλού ένα πνευματικό άνθρωπο ν’ αγαπήσει και κάποιον άλλον; Δηλαδή μόνο μέσα στα πνευματικά όρια βρίσκεται ή αγάπη; Λέει ό Απόστολος Παύλος πολλά πράγματα για την αγάπη. Ή καθεμιά πού βλέπει να σκοντάφτει; Είναι ή φιλαυτία μας το εμπόδιο αυτό. Είτε διότι δεν απένειμα τον κατάλληλο σεβασμό, είτε διότι δεν πρόσεξα, δεν έδωσα την τιμή πού έπρεπε να δώσω.
Βάζουμε σαν κέντρο τον εαυτό μας και μετά όλα τα υπόλοιπα. Όλες οι αρετές συνδέονται ή μία με την άλλη και αποτελούν μία αλυσίδα. ’Αν πάρουμε και το αντίθετο αποτελούν και πάλι αλυσίδα. Έχεις την ταπείνωση θα έχεις και την υπακοή σου και την υπομονή.
Αν έχεις εγωισμό κι εκείνος με τη σειρά του ελκύει όλες τις άλλες κακίες. Και οι αρετές και οι κακίες είναι συνδεδεμένες με κρίκους. Όταν μπουν όμως μέσα στον αγώνα, όλα κατορθώνονται. ’Αν όχι όλα, ένα μεγάλο μέρος.
Ποτέ ό κόπος δεν πάει χαμένος. Όταν συλλάβουμε τον εαυτό μας να μην έχει την αγάπη πού θέλει ό Θεός, να πούμε: σε αυτό πάνω θα δουλέψω. Ή αγάπη δεν έχει συντροφιά αποκλειστική δεν έχει κύκλο στενό να βρει την εφαρμογή της. Όταν υπάρχει αγάπη χάνει κάνεις τον εαυτό του. Ή αγάπη προς τον Θεόν, προς τον πλησίον απαιτεί θυσία. Πρώτη μεγάλη θυσία κατά την γνώμη μου είναι το εγώ μας. Δεν υπηρετείται ό Θεός χωρίς θυσία. Είναι μεγάλη αρετή. θέλει όμως να βγούμε λίγο από τον εαυτό μας. Ή αγάπη δεν έχει φιλία είναι φίλη μου και συμπάσχω στα προβλήματα της και την πονώ.
Άλλα αν τύχει και κάποιος άγνωστος πού έχει πρόβλημα, θα τού συμπαρασταθώ το ίδιο.
Το να κάνεις ελεημοσύνη είναι εύκολο. Όταν όμως δώσεις κάτι περισσότερο θα νιώσεις και ικανοποίηση. Ό άνθρωπος πού έχει αγάπη πάντα δικαιολογεί. Φυσικά αυτό το πράγμα είναι σε ανθρώπους πού συνεργάζονται, πού ζουν μαζί όσους μπορεί ά παρακολουθήσει κανείς τον εαυτό του πιο εύκολα την πρόοδο δηλαδή μου ήρθε ό λογισμός να μού θυμίσει αυτό πού μου έκανε ή αδελφή μου. Σήμερα μπόρεσα πιο εύκολη να τον διώξω από προηγούμενες φορές. Ένα πράγμα μπορεί να το αντιμετωπίσουμε εύκολα, άλλα μετά θέλει προσοχή ό λογισμός. Το άρμα τού διαβόλου είναι ό λογισμός δεν μας αφήνει καλό
λογισμό.
Είναι μεγάλο εμπόδιο ό λογισμός στην αγάπη όπως και τ’ αντίθετο. Ρώτησαν τον π. Παΐσιο πως μπορώ να καταλάβω ποιος λογισμός είναι δικός μου και ποιος είναι πού μού φέρνει ό διάβολος; Με πολύ ευκολία απάντησε ότι ο λογισμός που έρχεται και δημιουργεί αμέσως μια σκοτεινιά μέσα στην ψυχή μια αναστάτωση αυτός ό λογισμός πού με κάνει να χάσω την ειρήνη μου, είναι τού διαβόλου. Αντιθέτως, όταν δεν συμβαίνει αυτό είναι τού Θεού. Όταν εγώ πάω να δείξω την αγάπη και σου έρθει ό λογισμός: ναι αλλά εκείνος πώς σού μίλησε χτες δεν σε σεβάστηκε, δεν σε εκτιμά, σαμποτάρει τον καλό. Είναι τού διαβόλου. Κάθε λογισμός πού αυξάνει την αγάπη είναι καλός λογισμός. Κάθε λογισμός πού έρχεται να την υποβαθμίσει, κοπάζει το εγώ μας την αξιοπρέπεια μας, φέρνει απόσταση μεταξύ μας. είναι κακός.
Ή αγάπη θέλει καλούς λογισμούς: Ό Θεός θα με δικαιώσει. Εγώ ας ξεχάσω το κακό, ας ξεχάσω αυτό πού μού στέρησαν. Ή αγάπη δεν θέλει να θυμόμαστε το κακό. Με την αγάπη πρέπει να ξεχνάμε αυτό πού μάς έκαναν. Ούτε να νιώθουμε ικανοποίηση αν πάθει ό άλλος κακό, αυτός πού μού έκανε εμένα κακό. Αν συλλάβουμε τον εαυτό μας να νιώθει ικανοποίηση, να ξέρουμε ότι βρισκόμαστε πολύ χαμηλά.
Πολύ φτωχικά σκεφτόμαστε «Νίκα εν τω άγαθώ το κακόν». Είναι
μεγάλη δυσκολία. Μπορεί να είναι μια αγέρωχη και να πρέπει να ζητάς πάντα εσύ
συγγνώμη κι εκείνη ποτέ να μην ζητάει. Πώς εγώ πάλι; Πώς να πολεμήσω το διάβολό
της και το διάβολό μου; Ό διάβολος δεν βγάζει διάβολο. Πρέπει εκείνη την ώρα να
κοπιάσω, να ιδρώσω, να βγάλω τον δικό μου διάβολο και να πολεμήσω και τον δικό
της. Έχει άξια εκεί πού υπάρχει δυσκολία να πολεμήσεις. Ό Θεός θέλει να ελεούμε,
όχι υλικά. Όταν τα ’χεις, είναι πολύ εύκολο.
Ό πρωτομάρτυρας Στέφανος έτρωγε τις πέτρες σωρηδόν και προσευχόταν γι’ αυτούς να τούς συγχωρέσει ό Θεός. Άλλο όταν προσεύχεσαι και σε πιάνει κατάνυξη, μαλακώνει ή ψυχή. Την ώρα όμως πού σου κάνουν κακό, έχει άξια να προσεύχεσαι. Τί δύναμη θέλει δώ πέρα; Μπορεί ή αγάπη να μειωθεί ή να αυξηθεί πολεμώντας τον εαυτό μας; Ή ζήλεια μειώνει την αγάπη. Όταν βγάλουμε το δικαίωμα, την φιλαυτία, γεμίζουμε από την αγάπη. Θέλω να ξαπλώσω. Γερόντισσα σε ζητάνε. Αχ, θα ήθελα να ξαπλώσω αυτήν την ώρα. Πρέπει ν’ αφήσεις τον εαυτό σου όχι με γκρίνια, να μην καταλάβει ό άλλος. Αυτές τις ώρες ό Θεός πού θα κάνεις κάτι αντίθετο από αυτό πού θέλεις, θα τις υπολογίσει. Συνεχώς να πεθαίνει ό άνθρωπος χάριν της αγάπης.
Πιο πολύ να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, να συγχωρήσουμε. Την ψυχή μας βοηθάμε. Αυτά θα μάς κάνουν να μοιάσουμε κάπως στον Θεό. Την αληθινή αγάπη, όχι την υποκριτική• είτε την βλέπει ό άλλος είτε δεν την βλέπει δεν μ’ ενδιαφέρει. Ότι κάνουμε να είναι πολύ καθαρό να το δει ό Θεός και ν’ αναπαυτεί. Αναπαύτηκε ό Θεός στον Δαυίδ γιατί είχε καθαρή ψυχή άσχετα με το αμάρτημα πού έκανε. Κάθε βράδυ να ζητήσουμε συγγνώμη. Να λιώνει κανείς χάριν της αγάπης• δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα. Αν δεν το κάνει, να ζητάει συγχώρεση από τον Θεό. Δεν έκανα υπομονή, ήθελα ό άλλος να προσβληθεί. Πολλές τέτοιες ικανοποιήσεις νιώθουμε, ότι ό άλλος κακοπερνάει και τον έβαλε στην θέση του ό Θεός και εγώ ικανοποιήθηκα. Τις λεπτομέρειες πρέπει να τις κοιτάζουμε, τις γράφει ό Θεός. Ό Θεός της αγάπης να μάς φωτίζει να την βρίσκουμε όπως την θέλει Εκείνος.
Ή αγάπη είναι πολυμήχανος κανείς δεν μπορεί να καυχηθεί ότι έχει αγάπη, ούτε ό μεγαλύτερος ευεργέτης. Μπροστά στην αγάπη τού Θεού, ή αγάπη των ανθρώπων είναι μηδαμινή. Ό Θεός να μάς φωτίζει, να εξασκούμε την αγάπη εκεί πού είμαστε. Αν ήθελε ό Θεός να είμαστε στον κόσμο, θα μάς άφηνε εκεί δεν είναι μονοπώλιο ορισμένων ανθρώπων ή εξάσκηση της αγάπης. Και ό ερημίτης που είναι μόνος του και δεν τον ξέρει κανένας, προσεύχεται για τον κόσμο.
Αυτή πού δουλεύει στο γηροκομείο, δεν είναι εύκολο, θα μου πείτε ότι πληρώνεται. Πέρα από αυτό είναι πολλά αυτά πού έχει ν’ αντιμετωπίσει. Αν κάποια μου ζητήσει βοήθεια, μην σκεφτείς αυτή δε με βοήθησε, εγώ γιατί να τον βοηθήσω: Να γίνουμε καλές να φύγει το παραμικρό που έχει δόση κακότητας ν’ αυξάνουμε σε αρετή αγάπης και εξυπηρετικότατος . Μην
υπερτιμούμε τον εαυτό μας. Είμαστε αμαρτωλοί. Καλή απολογία εν
ημέρα κρίσεως.
Να λέμε. Θεέ μου αξίωσε με εκεί θα φάνουμε. Τίποτε δεν έκανα στην ζωή μου. Θεέ μου ελέησον με. Μέχρι την τελευταία πνοή μας, το έλεος Σου να τρέχει, να μας συλλάβει. Το έλεος Του να το δείξει εν ημέρα κρίσεως για γνωστούς κι άγνωστους, για τούς αγαπητούς και τούς εχθρούς.
Ή Παναγία μας ίσως θα έχει παράπονο, γιαπί δεν την αγαπήσαμε όσο πρέπει. Αλλά πράγματα αγαπήσαμε Να Την επικαλούμαστε συνέχεια. Όλος ό κόσμος να πάει στο Παράδεισο. Τί να το κάνω, να πάω στον Παράδεισο κι ό γείτονας του να κολάζεται;
Α' Κορ., ιγ',13
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΙΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ 2015
Ό πρωτομάρτυρας Στέφανος έτρωγε τις πέτρες σωρηδόν και προσευχόταν γι’ αυτούς να τούς συγχωρέσει ό Θεός. Άλλο όταν προσεύχεσαι και σε πιάνει κατάνυξη, μαλακώνει ή ψυχή. Την ώρα όμως πού σου κάνουν κακό, έχει άξια να προσεύχεσαι. Τί δύναμη θέλει δώ πέρα; Μπορεί ή αγάπη να μειωθεί ή να αυξηθεί πολεμώντας τον εαυτό μας; Ή ζήλεια μειώνει την αγάπη. Όταν βγάλουμε το δικαίωμα, την φιλαυτία, γεμίζουμε από την αγάπη. Θέλω να ξαπλώσω. Γερόντισσα σε ζητάνε. Αχ, θα ήθελα να ξαπλώσω αυτήν την ώρα. Πρέπει ν’ αφήσεις τον εαυτό σου όχι με γκρίνια, να μην καταλάβει ό άλλος. Αυτές τις ώρες ό Θεός πού θα κάνεις κάτι αντίθετο από αυτό πού θέλεις, θα τις υπολογίσει. Συνεχώς να πεθαίνει ό άνθρωπος χάριν της αγάπης.
Πιο πολύ να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, να συγχωρήσουμε. Την ψυχή μας βοηθάμε. Αυτά θα μάς κάνουν να μοιάσουμε κάπως στον Θεό. Την αληθινή αγάπη, όχι την υποκριτική• είτε την βλέπει ό άλλος είτε δεν την βλέπει δεν μ’ ενδιαφέρει. Ότι κάνουμε να είναι πολύ καθαρό να το δει ό Θεός και ν’ αναπαυτεί. Αναπαύτηκε ό Θεός στον Δαυίδ γιατί είχε καθαρή ψυχή άσχετα με το αμάρτημα πού έκανε. Κάθε βράδυ να ζητήσουμε συγγνώμη. Να λιώνει κανείς χάριν της αγάπης• δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα. Αν δεν το κάνει, να ζητάει συγχώρεση από τον Θεό. Δεν έκανα υπομονή, ήθελα ό άλλος να προσβληθεί. Πολλές τέτοιες ικανοποιήσεις νιώθουμε, ότι ό άλλος κακοπερνάει και τον έβαλε στην θέση του ό Θεός και εγώ ικανοποιήθηκα. Τις λεπτομέρειες πρέπει να τις κοιτάζουμε, τις γράφει ό Θεός. Ό Θεός της αγάπης να μάς φωτίζει να την βρίσκουμε όπως την θέλει Εκείνος.
Ή αγάπη είναι πολυμήχανος κανείς δεν μπορεί να καυχηθεί ότι έχει αγάπη, ούτε ό μεγαλύτερος ευεργέτης. Μπροστά στην αγάπη τού Θεού, ή αγάπη των ανθρώπων είναι μηδαμινή. Ό Θεός να μάς φωτίζει, να εξασκούμε την αγάπη εκεί πού είμαστε. Αν ήθελε ό Θεός να είμαστε στον κόσμο, θα μάς άφηνε εκεί δεν είναι μονοπώλιο ορισμένων ανθρώπων ή εξάσκηση της αγάπης. Και ό ερημίτης που είναι μόνος του και δεν τον ξέρει κανένας, προσεύχεται για τον κόσμο.
Αυτή πού δουλεύει στο γηροκομείο, δεν είναι εύκολο, θα μου πείτε ότι πληρώνεται. Πέρα από αυτό είναι πολλά αυτά πού έχει ν’ αντιμετωπίσει. Αν κάποια μου ζητήσει βοήθεια, μην σκεφτείς αυτή δε με βοήθησε, εγώ γιατί να τον βοηθήσω: Να γίνουμε καλές να φύγει το παραμικρό που έχει δόση κακότητας ν’ αυξάνουμε σε αρετή αγάπης και εξυπηρετικότατος . Μην
υπερτιμούμε τον εαυτό μας. Είμαστε αμαρτωλοί. Καλή απολογία εν
ημέρα κρίσεως.
Να λέμε. Θεέ μου αξίωσε με εκεί θα φάνουμε. Τίποτε δεν έκανα στην ζωή μου. Θεέ μου ελέησον με. Μέχρι την τελευταία πνοή μας, το έλεος Σου να τρέχει, να μας συλλάβει. Το έλεος Του να το δείξει εν ημέρα κρίσεως για γνωστούς κι άγνωστους, για τούς αγαπητούς και τούς εχθρούς.
Ή Παναγία μας ίσως θα έχει παράπονο, γιαπί δεν την αγαπήσαμε όσο πρέπει. Αλλά πράγματα αγαπήσαμε Να Την επικαλούμαστε συνέχεια. Όλος ό κόσμος να πάει στο Παράδεισο. Τί να το κάνω, να πάω στον Παράδεισο κι ό γείτονας του να κολάζεται;
Α' Κορ., ιγ',13
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΙΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ 2015
Η ΜΟΝΑΧΗ ΑΚΥΛΙΝΑ ΠΑΡΜΑΞΙΔΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΣΙΨΑΣ. ΔΙΔΑΧΕΣ.
Εν συνεχεία δημοσιεύουμε μερικές από τις διδαχές
της Γερόντισσας Άκυλίνας προς τις μοναχές της, όπως τα διέσωσε μοναχή της Μονής
στο τετράδιό της.
Εγώ είμαι
τού Θεού. αυτό σημαίνει πώς δεν είναι δυνατόν να κάνω κάτι κακό. Όταν ό
άνθρωπος είναι τού Θεού, όλα είναι εύκολα και δυνατά. Το κύριο έργο τού μοναχού
είναι ή προσευχή. Ή «ευχή» έχει την δύναμη και όχι εγώ. Ό Θεός θέλει την ζωή
μας.
Να αποχωριστούμε από τα γήινα. Ό μοναχός είναι
μόνος. Αυτός πού έχει μέσα του τον Χριστό είναι πάντα καλά. Να είμαστε δεμένοι
μόνο με τον Θεό και τότε είμαστε ελεύθεροι. Να μη ζητάμε την ανθρώπινη
παρηγοριά. Ή καταφυγή μας είναι ό Θεός. Αυτός είναι ή ζωή μας. η» Οι ασκητές
δεν τρώγανε, γιατί ζούσαν μόνο με την ευχή τού Ιησού.
Η ΜΟΝΑΧΗ ΑΚΥΛΙΝΑ ΠΑΡΜΑΞΙΔΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΣΙΨΑΣ.
Η Ερασμία, κόρη των ευλαβών πολύτεκνων Γεωργίου και Ευτυχίας Παρμαξίδου, γεννήθηκε στα θύρα της Σμηρνης στις 23 Απριλίου 1921. Ή Μικρασιατική καταστροφή με τις δύσκολες συνέπειες και για την οικογένεια της -επτά συγγενείς της σαν στην αγχόνη- ήταν ή αιτία ώστε να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Πρόσφυγες ήρθαν στον Πειραιά στις 14 /09/1922 και λίγο αργότερα εγκαταστάθηκαν στην Δράμα.
Στην όμορφη αυτή πόλη της Ανατολικής Μακεδονίας,
όπου ήταν Μητροπολίτης ό Νεομάρτυς και Ίερομάρτυς Χρυσόστομος Επίσκοπος
Σμύρνης, μεγάλωσε ή μικρή Ερασμία. Χρωστούσε την κατά Θεό μόρφωσή της στην
βαθειά και αυθεντική ορθόδοξη ευλάβεια της μητέρας και της γιαγιάς της. Στα
δεκατρία της μόλις χρόνια αποφάσισε να μην παντρευτεί και να αφιερωθεί ακόμη
περισσότερο στον Θεό με προσευχή και προσφορά στον συνάνθρωπο. Παράλληλα
ενδιαφέρθηκε για την πνευματική της καθοδήγηση. Έτσι με την μητέρα της ανέβηκαν
με τα πόδια στο χωριό Σίψα (τώρα Ταξιάρχες), που είναι κοντά στην πόλη της
Δράμας, για να επισκεφτούν το καινούριο μοναστήρι της Θείας Αναλήψεως τού
Σωτήρος.
Εκεί συνάντησαν τον Όσιο Γέροντα Γεώργιο (Καρσλίδη), τον νέο Ομολογητή
και ήδη νεοφανή Άγιο της Εκκλησίας μας, τον κτήτορα και ιδρυτή της Μονής αυτής.
Όταν εξομολογήθηκε στον Όσιο Γεώργιο, εκείνος
κατάλαβε τις αγνές προθέσεις της, πρόβλεψε την κατά Θεό πραγματοποίηση τού
Ιερού της πόθου και της έδειξε πνευματική αγάπη. ’Αν και ήταν δεκαπέντε χρόνων,
ό Όσιος την αποκάλεσε «Μάνα-Ερασμία» προβλέποντας τον ηγετικό-μητρικό της ρόλο
μέσα στην Εκκλησία. Της όρισε θέση στο αναλόγιο της Μονής του και την έμαθε να
ψάλλει τον «Πολυέλεο» και όποιους άλλους ύμνους γνώριζε στην ελληνική γλώσσα.
Νέες δοκιμασίες έρχονται στην Ελλάδα με την
Ίταλογερμανική Κατοχή. Ή νεαρή Ερασμία μετακομίζει οικογενειακούς στην
Θεσσαλονίκη.
Με ακατάβλητο ψυχικό σθένος και περίσσια ανδρεία
προσφέρει τις υπηρεσίες της στην πολυαγαπημένη της πατρίδα, πρωτοστατώντας στα
συσσίτια πού οργανώνει ή αδελφότης «Ζωή» στην περιοχή τού Λαγκαδά. Τολμηρή και
ανδρεία και με κίνδυνο για την ίδια της την ζωή ανέλαβε την τροφοδοσία των
Ελλήνων στο στρατόπεδο Παύλου Μελά πού κρατούνταν από τούς Γερμανούς. Από
εκείνα τα χρόνια συνδέθηκε πνευματικά με τον επίσης κρατούμενο Μητροπολίτη
Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο. Στην αγνή ψυχή της κατέγραψε πολλά από την διδαχή
τού Αγίου αυτού Επισκόπου και έγινε αυτόπτης μάρτυρας της αρνήσεως του να σώσει
την ζωή του.
Επέστρεψε στην πόλη της με την λήξη τού πολέμου και
της Βουλγαρικής κατοχής. Το πρόγραμμά της ήταν μοιρασμένο στην προσευχή, την
μελέτη, την εργασία στους οικογενειακούς κήπους και τα χωράφια και την προσφορά
διακονίας στους συνανθρώπους της. ’Ήταν ένας πρότυπος κοινωνικός εργάτης στην
εξάσκηση της αγάπης, διότι προστάτευε και κατηχούσε κορίτσια πού βρίσκονταν σε
ανάγκη κατά την μετακατοχική εκείνη περίοδο. Οργάνωσε την Χ.Ε.Ν. Δράμας με τον
καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν ήταν ψυχρή κατηχήτρια, αλλά ο πατέρας, ή μητέρα, ή
αδελφή πού εμψύχωνε τις κοπέλες και τις βοηθούσε να μορφωθούν, να
αποκατασταθούν να γίνουν σωστές Ελληνίδες χριστιανές και μητέρες. Τις έμαθε να
ψάλλουν ύμνους της Εκκλησίας μας. να εξομολογούνται και να κοινωνούν, να έχουν
μία γνήσια πνευματική ζωή μακριά από μια τυπική συμπεριφορά. Την υπηρεσία αυτή
δεν προσέφερε μόνο στην πύλη της. αλλά με τα μέσα της εποχής όργωσε την επαρχία
για να μεταδώσει το φώς τού Χριστού πού είχε πλημμυρίσει το είναι της.
Όταν χώρισε ή αδελφότητα «Ζωή» και ιδρύθηκε ή
αδελφότητα «Σωτηρ» αποσύρθηκε, και με πίστη στον Θεό και την τόλμη που την
διέκρινε στις επιλογές της μαζί με μία ομάδα νέων γυναικών ίδρυσε αδελφότητα
στην Δράμα και αγοράστηκε το σπίτι τους με τον ολοήμερο κόπο και ίδρωτα τους.
Την δεκαετία του 1950 οργάνωσε συσσίτια στην Δράμα για να αντιμετωπιστούν οι
πληγές της Βουλγαρικής κατοχής και ξεκίνησε τις κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως
στον Γρανίτη. Παράλληλα όλη ή αδελφότητα εργαζόταν ακατάπαυστα ως δασκάλες,
νοσοκόμες, μοδίστρες και συγκέντρωναν τα χρήματά τους με σκοπό να ιδρύσουν
μοναστήρι για να πραγματοποιήσουν τον ιερό τους πόθο να μονάσουν. Ή Ερασμία
γύρισε όλη την Ελλάδα να βρει κατάλληλο τόπο και ξεκίνησε το κτίσιμο της Αγίας
Παρασκευής στην Θήβα.
Σε όλο αυτό το διάστημα γνώρισε κάθε δοκιμασία και
πειρασμό. Συνάντησε πολλά εμπόδια και αφάνταστες δυσκολίες. Είδε την
εγκατάλειψη από τούς εν Χριστώ αδελφούς και πνευματικούς. Είχε περιπέτειες,
αντιμετώπισε αρρώστιες. Ακατάβλητη, θωρακισμένη με πίστη και πολλή προσευχή,
υποτάχτηκε ταπεινά στο θέλημα τού Κυρίου αποδέχθηκε την στέγαση της αδελφότητας
στο μοναστήρι της Σίψας μετά από προτροπή της Μοναχής Άννας Μακκαβαίου, την
οποία είχε κάνει μεγαλόσχημη ό Όσιος Γεώργιος.
Στις 25 Μαρτίου 1970 επισκέφτηκε με την αδελφότητα
της την εγκαταλειμμένη για ένδεκα χρόνια Ιερά Μονή της Θείας Αναλήψεως. Αμέσως
ρίχθηκαν στην δουλειά για να ομορφύνουν τον ιερό χώρο. Για έξι μήνες έκαιγαν
σκουπίδια, καθάριζαν πέτρες και βοηθούσαν τούς εργάτες να κτίζουν. Με πολλές
στερήσεις και προσωπικό κόπο εργάστηκαν με πρωτοφανή ζήλο και ακούραστα. Τα
βράδια έμεναν σε εγκαταλειμμένα σπίτια πού ήταν κοντά στην Μονή. Στις 25
Απριλίου τού 1971 τέλεσαν τα εγκαίνια με την βοήθεια τού Μητροπολίτη Διονυσίου
(Κυράτσου).
Στις 17 Ιουλίου 1970 και σε ηλικία 50 ετών πήρε το
μέγα και αγγελικό σχήμα και ονομάσθηκε Άκυλίνα μοναχή. Από τότε επιδίδεται σε
ανώτερους πνευματικούς κόπους για την κατάρτιση της ψυχής της και την καθοδήγηση
των μοναχών της. Ταυτόχρονα εργάζεται για το κτίσιμο και το μεγάλωμα της Μονής.
Ολόκληρο το κτιριακό οικοδόμημα της Μονής είναι κόπος της δραστηριότητάς της
μαζί με την πρώτη αδελφότητα άλλα και τις νεώτερες αδελφές, πού κράτησε 36
χρόνια. Στελέχωσε την 'Ιερά Μονή με πολυμελή αδελφότητα πού την αγάπησαν σαν
αληθινή τους μητέρα.
Το κέντρο της ζωής και της διδαχής της ήταν ή
ενεργοποίηση της εντολής της αγάπης. Ή αγάπη στον Νυμφίο της Ιησού
Χριστό και ή εφευρετική για τον συνάνθρωπο αγάπη
και στοργή.
Υπήρξε σιωπηλή ευγενής. αδιαλείπτως προσευχόμενη
και πολύ ελεήμων. Ήταν τύπος δυναμικός και υπερβολικά έξυπνος, πού ήξερε να
χειρίζεται τις καταστάσεις για την ωφέλεια των ψυχών και σύμπτυξη τού ποιμνίου
της. Ή συμπεριφορά της χαρακτηρίσθηκε από την αφάνεια την ταπεινοφροσύνη, την
απέχθεια για τούς επαίνους και την ανθρώπινη αναγνώριση. Για όλα αυτά ό Θεός
της χάρισε το προορατικό και διορατικό χάρισμα, ώστε ή αδελφότητα και τα
πνευματικά παιδιά της Μονής να οδηγούνται στην σωτηρία.
Ή άξια αυτή πνευματική μητέρα ήταν για όλους και
Γερόντισσα και μητέρα και αδελφή και φίλη. Ή μεγάλη και αδιάπτωτη αγάπη της δεν
άφησε κανέναν να περάσει τα όρια. Σε όλους ενέπνεε τον σεβασμό, ακόμη και στους
εχθρούς της τούς όποιους αποκαλούσε ευεργέτες της ψυχής της.
Λίγο πριν από το τέλος της αξιώθηκε να προσκυνήσει
την τίμια κάρα τού Όσιου Γεωργίου κατά την ανακομιδή πού έκανε ό Μητροπολίτης
Δράμας Παύλος (Άποστολίδης).
Στον απλό και απέριττο τάφο της γράφηκε από την
Κλίμακα τού Αγίου Ιωάννου τού Σινάίτου το εξής:
«Αγάπη Πνεύματος έλλαμψις αγάπη. προφητείας
χορηγός».
Με την προσευχή και την γνήσια μοναχική της
μαρτυρία κόπιαζε νύχτα και ήμερα για τις ψυχές πού της χάρισε ό Κύριος, ενώ
συγχρόνως οικοδομούσε, στήριζε, παρηγορούσε και ευεργετούσε αμέτρητο αριθμό
πονεμένων, απελπισμένων και φτωχών. Κοιμήθηκε εν Κυρίω σε μεγάλη ηλικία στις 16
Νοεμβρίου 2006 άφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό όχι μόνο στην συνοδεία της,
άλλα και στην Εκκλησία.
Την Γερόντισσα Άκυλίνα σέβονταν και αγαπούσαν όλοι
οι σύγχρονοι Γέροντες και Γερόντισσες:
* Ό Άγιος
Παίσιος ό Αγιορείτης καθώς και ό Γέροντας Ιωσήφ ό Βατοπαιδινός την εκτιμούσαν
ιδιαίτερα αποκαλώντας την «Γερόντισσα των Γεροντισσών». Ό Γέροντας Γαβριήλ ό
Διονυσιάτης διανυκτέρευε στην Μονή της, όταν βρισκόταν στην Δράμα.
* Ό
Γέροντας Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης την εκτιμούσε και την επισκεπτόταν.
* Ό
Γέροντας Θεόφιλος από την αδελφότητα «Λυδία» εκτιμούσε την προσφορά και την
κοινωνική της δραστηριότητα.
* Ό
Γέροντας Έφραιμ ό Φιλοθείτης, Προηγούμενος πού βρίσκεται σήμερα στην Αριζόνα
όταν κατά τα δύο πρώτα χρόνια επισκεπτόταν την Μονή, της έβαλε τα θεμέλια της
«ευχής».
* Ό
Προηγούμενος της Μονής Γρηγορίου μακαριστός Γεώργιος Καψάνης. ό Γέροντας
Γρηγόριος Παπασωτηρίου τού Ησυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Μεταμόρφωσης
Χαλκιδικής και ό Γέροντας Γρηγόριος Χατζηεμμανουήλ τού Ιερού Κελλίου τού Αγίου
Ιωάννου τού Θεολόγου την γνώριζαν καλά.
* Ό
Γέροντας Αιμιλιανός, ό Σιμωνοπετρίτης Προηγούμενος και ή Ηγουμένη Νικοδήμη της
Μονής της Όρμυλίας καθώς και ή μακαριστή Ηγουμένη Φεβρωνία της Μονής τού Πανοράματος
ήταν φίλοι της Μονής και διατηρούσαν πνευματικές σχέσεις με την Γερόντισσα
Άκυλίνα.
* Ό 'Άγιος
Πορφύριος ό Καυσοκαλυβίτης σε μία μοναχή της Μονής της Σίψας πού τον
επισκέφτηκε την αποκάλεσε «Χερουβείμ με χρυσά φτερά».
* Γενικά ή
άοίδιμη Γερόντισσα ήταν κεφάλαιο της Μοναχικής Πολιτείας, μία μεγάλη μορφή,
τομή στον γυναικείο Μοναχισμό, πού
ή ευρύτητα τού νου της με την άγιοπνευματική της
μεταμορφωμένη προσωπικότητα αποτέλεσε σταθμό και πρότυπο ζωής. Δεν υπέκυψε στην
εκσυγχρονιστική τάση της εποχής και με και καλή «αγωνία» έψαχνε πρότυπα παλαιών
μοναχών και μοναζουσών από το νέο και παλαιό εορτολόγιο. Το ενδιαφέρον και ό
πόνος της καρδιάς της που ήξερε να αγαπάει ήταν να μεταμορφώσει άγιοπνευματικά
τις μοναχές της σε αληθινές νύμφες Χριστού και να μεταδώσει το φώς τού Χριστού
στα πνευματικά παιδιά της Μονής.
Την Γερόντισσα Άκυλίνα γνώρισε και ό γράφω :
Αρχοντική μορφή, αρχοντικό περπάτημα, αρχοντικό ύφος. Το καθαρό της πρόσωπο
έδειχνε εξαϋλωμένο. Μεταλάμβανε των Αχράντων Μυστήριων αλλοιωμένη και φωτεινή.
Όταν σού ευχόταν. «αϊρουσα όμματα και χείρας εις τον ούρανόν», θεωρούσες ότι
είχες μπροστά σο μία βιβλική μορφή της Παλαιάς Διαθήκης, μία Δικαία πού
ευαρέστησε εις Κύριον.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΙΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ 2015
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΙΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ 2015
Tζιχαντιστές βομβάρδισαν Ελληνορθόδοξη Εκκλησία την ώρα της λειτουργίας.
Eπίθεση μέσα στις άγιες ημέρες του Πάσχα πραγματοποιεί το ISIS στην ελληνορθόδοξη πόλη της Σελευκούπολης που βρίσκεται στην κεντρική Συρία με άν συγκλονιστικό βίντεο να βλέπει το φως της δημοσιότητας όπου Ελληνορθόδoξοι ψέλνουν στην λειτουργία της Κυριακής των Βαΐων την ώρα που βομβαρδίζονται από τους ισλαμιστές. Χαρακτηριστικά στο βίντεο φαίνονται τα παιδιά που έχουν τρομοκρατηθεί ενώ οι πιστοί ψάλλουν το «Μεθ ημων ο Θεός» την στιγμή που ακούγονται οι οβίδες να σκάνε έξω από τον ναό. Οι ισλαμιστές επιχείρησαν να χτυπήσουν την ελληνορθόδοξη Εκκλησία την ώρα της λειτουργίας της Κυριακής στην πόλη Σελευκοπολη.
Κυριακή 24 Απριλίου 2016
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
