AZİZ ATHANASİOS - Άγιος Αθανάσιος

Aziz Athanasios İ.s. 297 yılında Mısır’ın İskenderiye şehrinde dünyaya geldi. O zamanlar kral Hristiyanların düşmanı olan Maksimianos idi ve onun ardından da kral Maksiminos oldu. Küçük yaşta ailesi sayesinde Hristiyanlığı iyice tanıdı ve Tanrı’yq tüm kalbiyle bağlandı. Yaşı büyüdükçe yaşıtlarıyla oynamak yerine büyüklerle oturup ruhsal ve manevi konuları konuşmayı tercih ediyordu. Aziz Athanasios bilgili bir insandı. Kutsal yazıları dikkatlice okuyordu. 18 yaşına vardığında Kutsal Kitab’I ezbere biliyordu. O zamanlar azizi İskenderiye Patriği yanına çağırmıştı. Patrik azizin temiz kalbini ve kişiliğini gördüğü zaman hemen hiç düşünmeden onu Diakoz yaptı. Aziz o zamandan sonra sürekli Tanrı üçlüğünden bahseden kitaplar yazmaya başladı. Bunlardan başka aziz putperestlerin sahtekarlığını ve yalancılığını açıklayan kitaplarda yazdı. Onun bu kitapları sayesinde bir çok kişi yalnış yolda olduğunu anlayarak vaftiz oldu.
O zamanlar İskenderiye’de yeni bir tarikat ortalığı ayağa kaldırmıştı. Arion adında bencil ve kendini bilmez bir bir din adamı Mesih İsa’nın Tanrı olmadığını ama Onun yalnızca Tanrı’nın yarattığı bir varlık olduğunu savunuyordu. Halkı bu söyletisiyle kolayca kandırıyor kendisine onları taraftar yapıyordu. Bu sorun üzerine Büyük Konstantin soruna bir çözüm bulmak için hemen Ekümenik Konsil yapılmasını istedi. Böylece İ.s. 325 yılında 318 tane piskopos İznik’te toplandılar. Bunların arasında bugün aziz olarak andığımız Nikolaos, Markellos ve Spiridonas’ta bulunmaktaydı. İskenderiye Patriği bu konsile kendisi katılamayınca diakozu olan Athanasios’u gönderdi. Konsil başladığı zaman Arion ve Taraftarları eğitilerinin sonuna kadar arkasında duracaklarını belirttiler. Bunun üzerine genç Athanasios Sözü alarak Ortodoksluğun gerçek olduğunu kanıtlayarak Arion ve taraftarlarının sahtekar olduğunuda herkese kanıtlamış oldu. Ortodoks kilisesinin haklı çıkması ile konsil kısa bir süre içerisinde sona erdi. Aradan bir yıl geçtikten sonra İskenderiye Patriği vefat etti. Bunun üzerine Athanasios’u seven ve ona güvenen halk onu kendilerine yeni baş olarak seçti. Arion tarikatı taraftarları Azizin Patrik olduğunu öğrendikleri zaman bu olaya çok kızdılar. Azizi küçük düşürmek için sürekli bir hatasını arıyorlardı ancak her hareketleri boşa gitmekteydi çünkü aziz haksızlığa ödün vermeden yaşamaktaydı. Bir gün Arioncular Kopmuş bir kol alarak sınır dışı edilmiş olan Arsenios adındaki bir adamın kolu olduğunu ve bunun Patrik Athanasios tarafından kesildiğini savundular. Böylece Tiru Konsilinde aziz Mahkum sandalyesine oturacaktı. Konsilden bir gece önce Arsenios Azizin yanına gelerek ona şunları söyledi:
- Azizim benim sınır dışı edilmiş olmamdan dolayı buraya gelemeyeceğimi zannediyorlardı. Ancak ben sana yardım etmek için buradayı!
Ertesi gün azizin yargısı başladığında aziz Arion taraftarlarına hala suçlamaya devam edip etmediklerini sorduğunda onlar suçlamaya devam ettiler.
- Hala o kolu benim kestiğime inanıyormusunuz?
- Evet bu kolu sen kestin!
O sırada Arsenios içeri girerek herkese sağlıklı olduğunu gösterdi ve böylece aziz rezil Arion taraftarlarını yalancı çıkarttı.
Azizle baş edemeyen saygısızlar başka bir neden daha bularak azizi tekrar suçladılar. Günahkar bir kadına para veren saygısız Arioncular onun gidip herkese azizin kendisiyle günahkar işler yaptığını söylemesini istediler. Kadın Konsile giderek tarikatçıların ona söylediklerini yaptı. Kucağında bir de bebek tutmaktaydı. Bir kez daha Aziz yargılanmayı ve yalana karşı koymayı kabul etti. Onunla birlikte haksızlığa dayanamayan Timoteos adında bir papazda yargıya gitti. Timoteos kadının yanına giderek ona:
- Bu çocuğun benim olduğunu söyleyip beni suçluyorsun öylemi?
Kadın Timoteos’un Aziz olduğunu zannederek ona:
- Evet bu çocuk senin ve benim hayatımı mahvettin!
Bunu görenler kadının yalan söylediğini anlayarak azizi bir kez daha serbest bıraktılar. Aziz kısa bir süre sonra kralın düşmanı olduğu gerekçesiyle krala şikayet edildi. Kral Büyük Konstantin buna inanarak onu 336 yılında Fransaya sürgün etti. İki yol sonra Kral Konstantin vefat ederken son isteği Azizin sürgünden geri dönmesi idi. Daha sonra tahta Oğlu Konstantin geçti. Halk bu olaydan çok memnun bir şekilde yollara çıkarak azizi karşıladı. Ancak Arioncular bir kez daha kurnaz bir plan hazırladılar. Arioncular Azizin Tiru Konsilinde Patriklikten kovulduğunu duyurdular ve Petrikliğe Arioncu Griogorios’u getirdiler. Grigorios genç bekire kızların dövülmesini, Tanrı korkusuyla yaşayanların hapse atılmasını ve kendisinden şikayetçi olanların cezalandırılmasını emretti. Böylece aziz bir kez daha sürgün edildi. Bu sefarki sürgün mekanı Roma idi. Üç yıl sonra dönemin Roma Kralı Konstandas Sardiki şehrinde sürgünde bulunan Patrik Athanasios konusunda ne yapacağına karar vermek için Konsil olmasını istedi. Aziz bu konsilde suçsuz bulunarak Arioncu Patrik Grigorios ve papazlarını kovdu. Aziz hemen memleketine dönerek orada onu çok seven ve her zaman destekleyen halkı tarafından sevgiyle karşılandı. Aradan bayağı bir zaman geçtikten sonra Tanrı korkusu bilmeyen Sirianos adında bir komutan beş bin askeriyle berabar Aziz Teona kilisesine saldırdı. Orada Aziz Athanasios Yüzlerce Dindarla berabar gece kilisesi yapmaktaydı. Acımasız askerler bir çok inaçlı kişiye işkence yaptı bir çok kişiyide hapse attı. Aziz mucizevi bir şekilde kiliseden çıkarak Hristiyan bir kadının evine saklanmayı başardı. Aziz bu olaydan sonra üç kere daha sürgün edildi ve böylece on beş yıl daha memleketinden uzak yaşamak zorunda kaldı. Aziz sürgündeyken bile bir çok kez acımasız askerler tarafından saldırıya uğradı ancak Tanrı’nın ve halkın yardımıyla bunlardan kurtuldu. Tahta Ualis çıktığı zaman halk Arioncuların azize haksız şekilde saldırmalarından dolayı ayaklandı. Kral bu olaydan korkarak azizin İskenderiye halkına iade edilmesini emretti. Böylece aziz bir kez daha halkına geri dönerek haklılık için savaşmaya devam etti. 46 yıllık Patriklik görevinden sonra temiz ruhu ve bedeni 76 yaşında çarpmaya son vererek vefat etti. Aziz Athanasios Kilisemiz tarafından 18 Ocak’ta anılmaktadır.

AZİZ APOSTOLOS NEOS - Άγιος Απόστολος ο Νέος

Türklerin Yunanıstanı ellerinde bulundurdukları zamanlardan birinde sultanlık yapmış olan 4. (dördüncü) Mehmet döneminde Hristiyanlar nerede ise Yunanistan’ın her bir tarafına yayılmış olan türkler tarafından işkence görüp öldürüldüler. O zamanlar Volos şehrinin Aziz Lavrentios köyünde Tanrı korkusuyla yaşayan bir aile vardı. Bunların adı Kostas Stamtiu ve Melpo idi. Fakir ancak çalışkan ve namuslu bir aile idiler. 1667 yılında doğan çocukları Apostolos’a öncelikle Tanrı’yı sevmeyi ve saygı göstermeyi öğrettiler. Aziz 15 yaşına geldiğinde yatim kaldı. Böylece İstanbul’a giderek orada bir handa garson olarak çalışmaya başladı. Memleketinden uzak bir yerde hiç bir zaman inançının dışına çıkmayarak İncil’in isteklerini yerine getirmek için sürekli uğraş veriyordu. Bundan dört yıl sonra azizin memleketinide taş kalpli bir bey insanlardan inanılmaz yüksek derecede vergi alıyor onlara çok sert davranıyordu. O bölge aslında Sultan Mehmetin annesi Valite Sultana aitti. Sultanın annesine şikayette bulunmak isteyen bir kaç kişiyi bey tutuklatarak hapse attırdı böylece hristiyanlar direk Valide sultanla görüşecek olan üç kişiyi daha İstanbul’a gönderdi. İstanbul’a vardıkları zaman bölgeyi bilmediklerinden kendilerini sultana götürecek olan Apostolos’la buluştular. Aziz hemşehrilerine yardımcı olmak için Yusuf ağaya gidecek ve ona beyin yaptıklarını anlatacaktı. Ağa azizi gördüğünde nereden olduğunu sordu.
- Bsen senin liderlik yaptığın bu şehrin bir oturanıyım!
Ancak Yusuf ağa azizi o aralar İstanbul’da bulunan zalim beye kendisini bu hareketinden dolayı cezalandırması şçşn ona gönderdi. Bu beyin ismi Voevodas idi. Voevodas azizden memleketinden uzak durduğu dört sene için vergi ödemesini istedi. Aziz şu cevabı verdi:
- Benim hiç param yok. Bana ait olan tek şey köydeki evimdir. Eğer istersen al sat ve vergilerden olan parayı oradan al.
Voevodas azizin teklifini duyduğu zaman çok sevindi çünkü evden alacağı para vergiden alacağı paradan çok daha fazla idi. Böylece tutuklatmış olduğu diğer üç kişiyi sultanın bir şey duymayacağı şartıyla serbest bıraktı. Azizin köylülerinden bir tanesi azizi o kadar çok kıskandıki hemen Voevodas’a giderek azizin daha genç olduğundan sultanın annesine gidip herşeyi anlatacağını ve bu yüzden onun serbest kalmaması gerektiğini söyledi. Voevodas hemen azizin hapse atılmasını ve zincirlerle bağlanmasını emretti. Bu emrin ardından ikinci emri azizin ölene kadar her gün dövülmesini ve işkence görmesi idi. Bir gün aziz Apostolos ayağının bir tanesini zincirlerden çıkartmayı başararak hapisten kaçmaya çalıştı. Ancak bu Tanrı isteği ile olmadı çünkü eğer olsaydı Apostolos Tanrı katına aziz olarak çıkamayacak ve günümüze dek anılmayacaktı. Askerler azizin kaçmak istediğini farkettiklerinde onu yakalayarak Voevodas’a götürdüler. O hemen bir sopa alarak azize acımasızca vurmaya başladı. Aziz beye şunları söyledi:
- Bana neden vuruyorsun acımasız adam benim senden ve askerlerinden daha yüce olduğumu bilmiyormusun?
Voevodas hemen durarak hayretler içerisinde azize neden kendilerinden daha üstün olduğunu sordu.
- Neden mi daha üstünüm? Acaba sende mi müslümansın?
Askerler bunu azizi müslüman yapmak için fırsat sayarak:
- Evet işte bunu söyledi. Müslümanlığı kabul etti ve biz artık onun fikir değiştirmesine izin vermeyeceğiz.
Türk beyi hemen azizin sünnet edilmesi için bir sünnetçi çağırılmasını emretti. Aziz cesaret içerisinde şunları söyledi:
- Ben sizden üstünüm dediğim zaman Hristiyan olduğumu söylemek istiyorsum. Dinimi değiştireceğime Hz. İsa adına kafamı kesmenizi tercih ederim.
Azizin genç yaşına aldırmadan ona vuruyor, tükürüyor ve küfür ediyorlardı. Bütün bunlara rağmen aziz inancını yğtğrmiyor tam aksine Hz. İsa’nında gerçekler adına düşmanlarından ölümüne kadar işkence çektiğini hatırlıyordu. Azizi paşanın yanına götürdüler ve orada sözde azizin önce müslüman olduğunu ve daha sonra fikir değiştirdiğini söylediler. Vezir azizin fikrini değiştirmek için güzel bir at ve çuvallar dolusu altın ve gümüşü karşısına getirerek ona şunları söyledi:
- Eğer müslüman olursan hem ölümden kurtulacaksın hemde sana vereceğin bu hediyeleri alacaksın.
Ancak aziz bu hediyelere hiç bir önem vermeyerek vezire şunları söyledi:
- Ne yapacaksanız en kısa zamanda yapın çünkü ben kurtarıcım olan Mesih İsa adına canımı vermeye hazırım. Eğer beni yakacaksanız odunları ben toplayacağım! Eğer beni asacaksanız ipimi ben çekeceğim! Eğer başımı kesecekseniz bıçağı ben bileyleyeceğim! Ama eğer benim din değiştirmemi istiyorsanız öşreninki bu hiç bir zaman olmayacaktır!
Vezir bu gencin direncini ve inancını gördüğü zaman onun dinini değiştiremeyeceğini anladı ve hapse atılmasını ertesi gün ise kafasının kesilmesini emretti. Barbar işkenceciler azize bütün gece ucunda diken olan kamçılarla vuruyorlar onun bedeninde yaralar açıyorlardı. Sabah olduğunda askerler azizi idam edileceği yere götürürken aziz mutluluk içerisindeydi. Yolda gördüğü Hristiyanlara selam verdi. Hristiyanlar azizin sonunun geldiğini anladıklarında uzaklardan onun sok dakikalarını izlediler. İşkenceci azizin kafasına üç kere vurduktan sonra son darbeyi de indirerek kafasını kesti. Olayın olduğu tarih 16 Ağustos a686 yılı idi. Askerler bir kenara çekildiklerinde bir çok melek azizin bedeninin etrafında toplanarak şükredici dualar etmeye başladılar. Tanrı isteği ile meleklerin görüntüsü askerlere gözüktü ve askerler hristiyanların bedeniçalmak istediklerini zanneerek kılıçlarına sarılıp saldırdılar ancak bedenin yanına vardıklarında bedenin yanında kimseler yoktu.Askerler olan bu mucizevi olayın hala ne olduğunu anlamamışlardı. Akşam üzeri yollarda insanların çoğalması ve hristiyanların bedeni görmesi korkusuyla askerler azizin kutsal bedenini suyun dibine batsın diye Haliç’e attılar. Azizin bedenini suya attıkları sırada bir mucize gerçekleşti. Azizin badeni suyun dibine batmak yerine suyun yüzeyinde duruyordu. Bedeni kıyıya vurduktan sonrada askerlerin gözlerinden kayboldu. Azizin son dakikalarını izleyen hristiyanlar hemen Patriğe giderek aziz Apostolosa yapılanları anlattılar. Bunun üzerine Patrikhane azizin kutsal başını Türklerden isteyerek kurtuluşta Aziz Dimitrios kilisesinde yüz yıl boyunca muhafaza ettiler. 1795 yılında Selefkia metropoliti Dositheos başı alarak Aziz Lavrentios köyüne göndermeyi başardı. Azizin eskiden evinin bulunduğu noktaya onun anısına kilise inşa eden hristiyanlar azizin kutsal başını oraya koydular. Aziz Apostolos 19 yaşında günahsız Mesih İsa adına hiç bir korkuya ödün vermeden canını verdi. Ölümden ve işkencelerden kurtulmak için bir saniye olsun müslüman olduğunu kabul etmedi. Tanrı şehitleri arasında ayrım yapmadığından oda cennetteki yereni aldı. Azizin yortusu kilisemiz tarafından her sene 16 Ağustos tarihinde kutlanmaktadır.

AZİZ ANTONİOS - Άγιος Αντώνιος

Aziz Antonios İ.s. 205 yılında Mısır’ın bir köyünde çok zengin olan hristiyan bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Yaşı büyüdükçe okula gitmek istemiyor yalnızca kutsal sözleri dinleyip onları öğrenmek istiyordu. Yaptığı her şeyiyle Hz. İlyas’a benzemeye çalışıyordu. Söz dinleyen, iştahlı ve fakirlere ve ihtiyacı olan herkese yardım etmeye çok seven bir insandı. Onsekiz yaşına geldiği zaman ailesini kaybetti ve onlar için çok ağıtlar yaktı aziz Antonios. Böylece evin en büyüğü olarak evinden ve küçük kız kardeşinden sorumlu oldu. Bir gün kiliseye gittiğinde Hz. İsa’nın söylemiş olduğu:
- ...Eğer mükemmel olmak istiyorsan elindekileri fakirlere ver ve arkamdan yürü işte o zaman göklerde define kazanacaksın... eğitisini duydu.
Bunun üzerine aziz bütün tarlalarını satarak paraları fakirlere dağıttı. Daha sonra kız kardeşini büyütmesi için onu hristiyan bir kadına verdi ve ardında köyden ayrılarak sade ve Tanrı yolunda bir hayat yaşamaya başladı. Hiç durmadan dua ediyor, sürekli oruç tutuyor ve hatta dini kitapları o kadar dikkatli okuyorduki onları ezberliyordu.
Şeytan azizin ruhsal yönden ilerlediğini gördüğü zaman onunla savaşmaya karar verdi. Her akşam azizin yanına giderek ona vuruyor bazı zamanlar karşısına bir kadın gibi çıkarak onu kışkırtmaya çalışıyor bazı zamanlarda azize tarlalarını ve kızkardeşini hatırlatarak köyüne dönmesini sağlamak istiyordu. Bunlar olurken aziz hemen dua ediyor ve onda Hz. İsa’nın ismine bile dayanamayan şeytan hemen ortalıktan kayboluyordu. Aziz Antonios Tanrı yolundaki ilerleyişine daha da sürat kattı ve daha sert bir şekilde dualarına ve oruçlarına devam etti. Yemeği bir arkadaşının ona her ay getirdiği ekmek ve tuzdan başka bir şey değildi. Yatacak yatağı yoktu. Bazen yere biraz uzanıyor ardından tekrar kalkıp duasına devam ediyordu. Azizin Tanrı’ya olan bu inancını kıskanan şeytanlar azizi öylesine dövdülerki aziz bir çok saat hareketsiz kalmak zorunda kaldı. Aziz kendine geldiği zaman cesaretle şunları bağırdı:
- Karanlığın şeytanları beni korkutmaya çalışmayın. Beni hiç bir zaman İsa’nın sevgisinden ayıramayacaksınız!
Şeytan azizi dayakla korkutamayacağını anladığı zaman ondan başka yollardan intikam almaya karar verdi. Bir gece azizin Kutsal Kitabı okuduğu bir sırada deprem olurcasına büyük bir gürültü duyuldu. O sırada şeytanlar vahşi yaratıklar kılığında azizin karşısına çıktılar. Etraf vahşi ayılarla boğalarla yılanlarla ve akreplerle dolmuştu. Hepsi Tanrı’nın sevgili kuluna saldırmaya hazırdı. Şeytanın kendisini korkutmak istediğini anlayan aziz şunları söyledi:
- Vahşi yaratıklar eğer gerçekten gücünüz olsaydı aranızdan tekinizin gelip bana zarar vermesi yetrli olacaktı. Ancak Mesih İsa’nın beni korumasından dolayı beni korkutmak için hep beraber geldiniz. Hepiniz güçsüz ve korkaksınız.
O anda mağara korkunç ve kutsal olan bir ışıkla doldu ve işte o anda kötü ruh olan şeytan ortalıktan kayboldu. Aziz bunun üzerine diz çökerek şunları söyledi:
- Efendim neredeydin? Neden beni korumak için en baştan gelmedin?
- Ben buradaydım, ancak ne varki inancını görmek istiyordum. İnançla savaştın ve başardın bu yüzden bundan böyle sana hep yardım edeceğim!
Aziz bunları duyduktan sonra daha büyük bir iştahla ve delikanlılıkla yoluna devam etti. Aziz o zamanlar 35 yaşında idi. Aziz yaşadığı mezarın içerisinden ayrılarak dahada dindar bir hayat sürdürebilmek için yakınındaki bir dağa gitti. 20 sene boyunca hiç dışarı çıkmadan bir evin içerisinde kaldı. Arkadaşları ve yabancılar onu görmek istediklerinden kapıyı kırarak onlara bir şeyler söylemesi için ona yalvardılar oda onları üzmemek için onlara şunu tembih etti:
- Şeytanlar Hristiyanların düşmanıdır. Biz onlara önem vermediğimiz zaman onlar kudururlar. Onlar güçsüzdür ve bu yüzden duadan, oruçtan ve hayır işlerinden korkarlar. Bir yanlışınız için özür dilediğiniz zaman onlar korkup hemen kaçarlar. Siz tanrını yanında bulundukça onlar size hiç bir kötülükte bulunamazlar.
Kutsal Ruh’un yardımıyla aziz bir çok ruhsal yeteneğe sahip oldu. Mesela aziz bedenlerden şeytan kovabiliyor, hastalıkları iyileştirebiliyor hatta olacakları önceden bilebiliyordu. Aziz bir gün aziz Atanatios ile beraber İskenderiye’den ayrılırken arkasında kadının birinin bağırdığını duydu:
- Tanrı’nın insanı ne olur bana yardım et kızım şeytandan acı çekmekte!
Şeytanı içinde bulunduran kız yere düşerek bağırmaya başladı. Aziz bunun üzerine hemen Tanrı’ya kızın iyi olması için dua etti ve o anda kız yerinden sağlıklı bir şekilde kalkarak azize ve Tanrı’ya mucize için şükr etti.
Arion tarikatı taraftarı olan Valakios adında bir komutan Hristiyanlara düşmadı. O kadar taş kalpliydiki genç kızları ve rahipleri soydurup onları kamçılamaya korkmazdı. Bunları duyan Antonios hemen Valakios’a mektup yazarak eğer Hristiyanları kovalamaya devam ederse Tanrı’nında kendisini kovalayacağını ve ona karşı savaş açacağını belirtti. Günahlarından dönmek istemeyen komutan azize adam göndererek kısa bir zaman içerisinde kendisinede işkence yapacağını bildirdi. Aradan iki gün geçtikten sonra Valakios ve arkadaşı Nestorios İskenderiye’ye doğru giderlerken Nestorios’un atı Valakios’un ayağını öyle bir ısırdı ki komutan üç gün içerisinde vefat etti. Bunun üzerine herkes azizin önceden söylediklerinin çıkmasına hayran kaldı. Antonios sonunun yaklaştığını anladığı zaman bazı rahiplarin yaşadığı dağa geri döndü ve kısa bir zaman içerisinde hastalandı. Daha sonra rahipleri yanına çağırarak onlara görevlerine iştahla devam etmelerini tembih etti. Onlara şeytanlın sert ama güçsüz olduklarını hatırlatarak onlardan korkmamalarını söyledi. Daha sonra ölünce bedeninin toprağın altına gömülmesini ve kimsenin onun nerede gömülü olduğu bilmemesini istedi.
Bu olayın ardından azize görünen melekler onun bedenini almak için geldiler. Aziz bu olayı mutluluk içinde kabul ederken bedenini 105 yaşında tanrıya teslim etti. Azizn yortusu kilisemiz tarafından 17 Haziran’da kutlanmaktadır.

AZİZ ALEKSİOS - Άγιος Αλέξιος

Büyük Teodosios’un çocukları olan Arkadios ve Onorios’un Roma kralı oldukları dönemde dindar bir aile yaşamakta idi. Bu ailenin beyinin adı Evfimianos karısının ismi ise Aglaia idi. Evfimianos Roma ordusunda Komutan olarak çalışmaktaydı. Bu aile zengin fakat çocuk sahibi değillerdi çünkü çocuk yapamamaktaydılar. Bu yüzden Tanrı’ya onlara bir çocuk vermesi için sürekli dua ediyorlardı. Bir diğer yandan ise ailenin fakirlere karşı çok büyük bir sevgisi vardı. Hergün dul kadınları evlerinde misafir ediyor paralarını ihtiyacı olan fakirlere dağıtıyorlardı. Tanrı bu ailenin insanlığını ve Ona karşı olan inancını gördüğü zaman onlara bir çocuk bağışladı ve adını Aleksios koydular. Aleksios büyüdükçe ailesinden örnek alıyor ve oda ailesi gibi fakirleri mutlu etmeye çalışıyordu. Bütün insanları çok sevmekteydi ancak en çok sevdiği kişi Mesih İsa idi. Kendisi insanlara yardım ettikçe Tanrı’da onu ödüllendirmekteydi. Aradan yıllar geçip Aleksios genel eğitimini aldığında kendini Tanrı’ya adama kararı aldı. Bu yüzden zengin ve pahalı elbiselerinin altına kalın kıllı bir elbise giyerek sabrını ölçüyordu. Boş zamanlarında sakin bir odaya çekilip ya kutsal yazıları okuyordu yada dua ediyordu. Ailesi kısa bir zaman sonra onu mutluluğunu görmek için evlendirmeye karar verdiler. Artık evlenme zamanının geldiğini ona sürekli hatırlatıyorlardı. Aleksios’un evlenmek umurunda değildi çünkü onu ilgilendiren tek şey Tanrı’ya hoşnut olmaktı ancak ailesini üzmek istemediğinden zor durumda kaldı. Aziz Aleksios’un aklına o anda kendini evlenmeden Tanrı’ya adamak isteyen genç bir bir kız geldi. Bu kızıda ailesi evlenmesi için zorlamaktaydı. Aziz hemen kıza giderek ailelerinin hatırı için evlenmeye karar verdiler ancak beraber yaşayacakları sürede ruhen ve bedenen temiz kalmaya anlaştılar. Kısa bir süre sonra Roma’da Aziz Vonifatios kilisesinde düğünleri gerçekleşti. O gece Aziz eşiyle beraber Tanrı’ya şükrettikten sonra anlaştıkları gibi kemerini ve yüzüğünü çıkararak karısına verdi ve onları saklamasını rica etti. Daha sonra üzerine basit elbiseler giydi yanınada altın ve bir kaç değerli mücevherde alarak bilinmeyen bir mekana doğru yola çıktı.
Bir kaç gün sonra gemi Laodikya bölgesine vardı. Aziz oradan Suriye’ye doğru devam etti. Orada Mesih İsa’nın kilisesi bulunmakta ve onun içerisinde Mesih’in insan eli dokunmadan yapılmış olan İkona’sı bulunmaktaydı. Aziz kiliseyi gördüğü zaman çok sevindi ve orada kalmaya karar verdi. O zamandan sonra daha fazla dua edip daha fazla oruç tutmaya başladı. Aziz elindeki son altınlarıda fakirlere dağıttı. Aziz her geçen zamanda ruhen biraz daha gelişmekteydi.
Aziz bir gün yoldan geçenlerden para aldı. Onlara baktığında onların ailesi tarafından kendisini bulmaları için gönderilmiş kişiler olduğunu anladı. Kendi hizmetçilerinin kendisine kendisini tanımadan yardım ettikleri için aziz Tanrı’ya şükr etti. Aziz 17 yıl boşunca o kilisede Tanrı isteği doğrultusunda yaşadı. Aziz hayatı Hristiyanların hoşuna gidiyor her an ondan bir şeyler duymak ve öğrenmek istiyorlardı. Aziz kendini büyük bir insanmış gibi hissetmekten korktuğu için gemiye binerek Mersin’e gitmeye karar verdi. Gemi açıklara vardığı zaman fırtına koarak geminin adresine gitmesine engel oluyordu. Böylece kaptan yön değiştirerek Romaya doğru yol almak mecburiyetinde kaldı. Böylece aziz ailesini tekrar göreceğini ve bunun Tanrı isteği olduğunu anladı. Evine vardığı zaman ailesi ve karısı onu karşıladılar ancak onu tanıyamadılar. Aziz onlara kim olduğunu söylemedi çünkü o kendini yalnızca Mesih İsa’ya adamıştı. Ailesi ona kim olduğunu sorduğunda o Tanrı’nın bir insanı olduğunu söylüyordu. Ailesi bu yapancı rahibe o kadar alışmıştıki ona onlarla beraber kalmasını ve din işleriyle orada ilgilenmesini istediler. Aziz bunu kabul ederek evlerinin yanında bulunan bir depoda Tanrı yolunda ilerlemeye devam etti. Şeytan azizin manevi ve ruhen geliştiğini gördüğü zaman onu oradan kovmak istedi. Şeytan azizin babasının adamlarının aklına girerek onların azizle dalga geçmelerine ve dua ederken ona karışmalarına neden oldu. Aziz bu olaydan çok ailesinin onun kaybına üzüldüklerini gördüğünde dahada çok üzülüyordu. Aziz acılara katlandığı gibi kendi insanlarının acıdan ölmemesi için Tanrı’ya yalvarıyordu. Azizin ailesi buna rağmen fakirlarle ilgilenmeye devam ediyorlardı. Bir gün Mesih İsa azize görünerek onu bir kaç gün içerisinde beraberinde alacağını söyledi. Bunun üzerine aziz kağıt ve mürekkep alarak kim olduğunu ve hayatını yazdı. Mektupta bu kadar yıl onları üzdüğü için özür dileyen aziz Mesih İsa’nın söylemiş olduğu “ Annesini ve babasını benim üzerimde sayan layık değildir” sözüne uyduğunu yazı. Aziz bu kadar yıl çile ve derdin ardında diz çökerek son kez dua etti. O zaman 410 yılının Mart ayı idi. Bu olaydan bir kaç gün önce 12 Öğrenciler kilisesinde Baş piskopos İnnokendios ayin gerçekleştirdi. Birden bire göklerden duyulan bir ses:
- Cuma günü Tanrı’nın insanı aranızdan ayrılacaktır bu yüzden gidip onu bulun ve sizi kutsamasını isteyinki şehrinizi korusun.
Perşembe akşamı bütün halk gene aynı kilisede toplanarak Tanrı’nın kendilerine bu insanı nerede bulabileceklerini söylemesi için ayin düzenlediler ve gene bir ses duyuldu:
- Evfimianos’un evindedir Tanrı’nın insanı.
Evfimianos olayı anlayarak halkla beraber hemen evine koştu azizin odasına girdikleri zaman azizin yüzünün örtülü olduğunu ve sağ elinde bir kağıt tuttuğunu gördüler. Azizin babası kağıdı elinden almaya çalıştı ancak başaramadı. Daha sonra azizin başından örtüyü çekenler şaşkınlık içerisinde azizin yüzünden kör edici bir ıiığın çıktığını gördüler. Başpiskopos kral ve halk duygulanarak dua etmeye başladılar ve yalnızca bu yoldan azizin alinden kağıdı alabildiler. İşte o zaman sevgili oğullarını tanıyabildiler! Bu olaya sevinmeli mi yoksa üzülmelimiydiler? Azizin kutsal bedenini inançlıların görmesi ve öpmesi için şehrin meydanına koydular. O gece bir çok mucize gerçekleşti. Dilsizler konuşmaya başladı hastalar iyileşti ve halk Tanrı’ya bu yüzden hep bir ağızla dua etmeye başladı. Halk her geçen gün o kadar çoğalıyorduki onları oradan dağıtmak mümkün değildi. Halkı dağıtmak için yollara altın döküyorlardı ama halk genede oradan ayrılmıyordu. Azizin bedeni bir hafta sonra aziz Petros kilisesine gömüldü. Azizn mezarı muhteşem kokmaktaydı. Azizin yortusu kilisemiz tarafında 17 Mart’ta anılmaktadır.

AZİZ AHİLLİOS - Άγιος Αχίλλειος

Aziz Ahillios 270 İ.s. yılında Kapadokya’da dünyaya geldi. Ailesi çok zengin olmakla beraber çokta iyi Hristiyanlardı. Bu yüzden paraları ile ihtiyacı olan herkese yardım ediyorlardı. Bu örnek davranışlarını çocukları Ahillios’a da aşılayan aile kısa bir zaman sonra vefat etti ve mirası eline alan aziz ailesinin görevini üstlenmeye karar verdi. Bütün mirasını fakirlere ve kilisenin ihtiyaçlarına harcayarak kendini duanın ve orucun ilk sahfada bulunduğu bir hayata adım attı. Bir gün aziz Kutsal topraklara gidip tapınmak, oradanda Roma’ya giderek Öğrenciler Petros ve Pavlos’un aziz bedenlerini ziyeret etmeyi istedi. Ama bunlardan başka Mesih İsa adına şehit olmuş binlerce kutsal bedenide ziyeret edecekti. Bu arada aziz papaz oldu ve insanlara Tanrı’nın sözünü yayarak bir çok kişiyi vaftiz etti. O dönemde Hristiyanlara karşı en ağır savaş açılmıştı. Bazı putperestler azizin halkı eğittiğini gördükleri zaman ona vurup acı çektiriyorlardı ama aziz bunlara Tanrı’nın sevgisi adına katlanıyordu. Hayatı temiz olduğundan Tanrı azize mucize yababilme özelliği verdi. Böylece her gün bir çok insan azize giderek dermen buluyor, şeytanlılardanda şeytanları kovuyordu. İtalya’dan sonra Yunanistan’ada Tanrı sözünü yayarak geldi. Ünü bir çok şehre yayılmıştı ve bir çok putperest Yunan’lı azizle tanışmak için yanına geliyordu. O zamanlar Larissa Despotu vefat etmişti ve herkes ortak bir karara verarak azizin orada despot olmasına karar verdiler. Aziz mitropolit olduktan sonra çok büyük insanlık işleri yaptı yardıma muhtaç olanları yardımsız bırakmadı. Bir çok mucize gerçekleştirdi ve bir çok insan sayesinde Hristiyan oldu. Bir zamanlar şehirde büyük bir sorun yaşandı. Şehirde çok uzun zamandır yağmur yağmadığından çiftçilerin işsiz kalma ihtimaali çok yüksekti. Bu durum üzerine inançla despotlarına giden halk azizden yardım istedi. Aziz dua ettikten sonra şiddetli bir yağmur yağdı ve böylece insanlar bu sorundan kurtulmuş oldular. Aziz bir çok şeyi önceden anladığından kötülük yapmak isteyenlere engel oluyor kötüler ise utanarak yapmak istediklerine pişman oluyorlardı. Aziz bütün bu büyük işleri ve görevleri yaparken Bizans Kralı büyük Konstantinos azizi yakından tanımak istedi. İ.s. 325 yılında ilk EKÜMENİK KONSİL’i yapmaya karar verdiler. Bu KONSİL İznikte yapılmakta ve 318 Mitropolit katılmaktaydı. KONSİL’in ana konusu Mesih İsa’nın Baba ile eş değer olmadığını ama Baba’nın yarattığı bir varlık olduğunu ileri süren Arion adındaki birini yargılamaktı. Bunların arasında azizde bulunmaktaydı. Aziz KONSİL’de yaptığı bir mucize ile Arion ve tarikatına inananları utandırdı. Aziz herkesin arasında bir taş alarak şunu söyledi:
-Eğer Mesih İsa bizim inandığımız gibi Baba ile eşdeğerse bu tarikata inananların utanması için bu taştan yağ aksın!
O anda mucize gerçekleşerek taştan yağ akmaya başladı ve yağ tüm yeri kapladı. Kral ve Mitropolitler mucizeye sevinerek Tanrı’nın gücüne şükr ettiler ve tarikatçıları utandırdılar.
KONSİL bittiğinde Kral henüz inşaatı bitmiş olan Konstantinopolis’in açılışı için tüm Mitropolitleri davet etti. Aziz orada dönemin Patriği Aziz Mitrofanis ile tanıştı. Patrik azizin mucizelerini duyduğunda ona saygı gösterisinde bulundu. Büyük Konstantinos azize bir çok hediye verdi. Kısa bir zaman sonra Larissa şehrine geri döndü ve orada mucizeyi öğrenmiş olan halk azizi gerektiğince karşıladı. Aziz halkın inançlılığını gördüğünde daha çok çalışmaya başladı hatta başka şhirlerede yardım etmeye başladı. Kral Konstantinos’un para yardımları ile gerçek Tanrı’nın isminin anıması ve Tanrı’ya tapılması için kiliseler inşa etti.
Bir gün bir köyün ihtiyacının karşılanması için aziz davet edildi, azizde bu daveti kabul ederek yola çıktı. Köylüler aziz için bir çok şey duyduklarından yoları ve evlerini süslediler, güzel yemekler pişirip en pahalı elbiselerini giydiler. O anda köylerine iki tane basit ve fakir giyimli iki din adamının yaklaştığını gördüler. Köylüler bunların azizin gelişini hazırlamak için gelen elçiler olduğunu zannettiler. Aziz ve yanındaki din adamı köye vardığında köylüler azizin ne zaman geleceğini sordular.
- Ben Ahillios’um.
Herkes cevaba şaşırdığında tekrar sordular ama gene aynı cevabı aldılar. Sözünü dinlediklerinde azizden özür dilediler. Köylüler köylerine pahalı elbiselerle donanmış büyük bir atın üzerinda kalabalık bir halk topluluğuyla bir despotun gelmesini beklerken sade görünüşlü bir insanın gelmesine şaşırmıştı.
Aziz hayatını insanlara yardım ederek ve dua ederek geçirdi. İnançlı ve gerekli şekilde 30 yıl boyunca kilisemize hizmet etti. Ölmeden kısa bir süre önce mezarını hazırlamalarını istedi. Bütün papaz ve rahipleri yanına çağırarak onlara öğütler verdi. Aziz öleceğini söylediği zaman onlar dermansızca ağlamaya başladılar ama o öunları söyledi:
- Çocuklarım ağlamayın ben ölünce sizi Tanrı’nın ellerine bırakacağım. O sizi koruyacak ve kutsayacak. Yeterki siz inancınızı Tanrı’nın ve öğrencilerinin bize bıraktığı gibi temiz tutun.
Daha sonra aziz kollarını göğe kaldırarak dıa etti. Etrafında bulunanları kutsadıktan sonra ruhunu Tanrı’ya teslim etti. Herkes gene dermansızca ağlamaya başladı. Bedenini azizin ısmarlamış olduğu mezara koydular. Aziz gömülürken bir çok mucize gerçekleşti. Körler görmeye, sakatlar yürümeye ve hastalar iyileşmeye başladı. Bedeni bugüne kadar bir çok mucize gerçekleştirdi. Larisa halkı için aziz bir hazine haline geldi. Yunanistan’ın bir çok şehrinden azizi ziyerete gelmeye başladılar. Larisa halkı günahkar olduğundan Tanrı onları cezalandırmak istedi böylece 978 yılında Bulgarların kralı Samuil azizin ve başka azizlerin bedenlerini alarak krallığına götürdü. Azizin bedeni bugüne kadar orada bulunmaktadır. Hatta Prespa adasında azizin adına yapılmış birde kilise bulundu. Kilisemiz azizin yortusunu 15 Mayıs’ta anmaktadır.

ATİNALI AZİZE FİLOTEİ - Αγία Φιλοθέη

Azize Filotei Türklerin Yunanistanda iktidarda bulunduğu zamanda Atinada doğdu. Annesinin adı Sirigga ve babasının adı ise Aggelos Benizelos idi. İkiside Tanrı’ya bağlı insanlardı ancak Sirigga kısır olduğundan ikiside çok üzülüyordu. Ve böylece sürekli Tanrı’ya onlara bir çocuk bağışlaması için dua ediyorlardı. Bir gün Sirigga Meryem ananın kilisesine her zaman olduğu gibi gene dua etmeye gitti. Ancak kilisede uyuyakaldı ve o zaman rüyasında Meryem ananın ikonasından çıkan çok parlak bir ışığın karnına doğru geldiğini gördü. Uyandığı zaman dualarının kabul olduğunu anladı. Gerçektende kısa bir zaman sonra hamile kaldı ve bir kız çocuğu doğurdu. Çocuğun adını Regula koydular.Regula büyüdükçe giderek annesine benziyor ve onun yolunda ilerliyordu. Oniki yaşına vardığında Andrea adında genç ve zengin birisi Regulayı kendine eş olarak istedi. Regula evlenmeyi değil kendini Tanrı’ya adamak istiyordu. Ancak ailesi başka çocukları olmadığından Regulaya Andrea ile evlenmesi için baskı kuruyorlardı. Böylece Regula kendi rızası dışında Andrea ile evlenmek zorunda kaldı. Andrea Tanrı korkusu tanımayan ve dünya malına çok düşkün bir insan olduğundan Tanrı korkusu ve sevgisi ile yaşamakta olan karısına kötü davranıyordu. Bir çok sefer onu acımasızca dövüyor ona işkence ediyor ve onu üzüyordu. Andreasın evde olmadığı bir gün iyi kalpli Regula fakirlere yardım etmek istedi ve böylece evinde bulunan yağ küpünden bolca fakirlere verdi. Ancak kocasının küpü boş bulup onu dövmesinden korkuyordu. Bunun üzerine küpe su doldurarak kocasının bir şey anlamasını engelleyecekti. Bu olay üzerine yüce Tanrı Regulanın temiz kalbi için mucize yaptı. Su yağa dönüşerek Regula kocasının acımasızlığından kurtulmuş oldu. Bir çok seferinde Regula kocasının bu davranışlarını düzeltmek amacı ile ona sevgi ile konuşuyor ve Tanrı’ya ona sabır vermesi için sürekli yalvarıyordu. Ancak Andrea hiç bir şey için pişmanlık duymuyordu. Regulayı üzmeye ve ona kötü davranmaya devam ediyordu. Aradan üç sene geçtikten sonra Andrea vefat etti ve böylece Regula acılarından kurtulmuş oldu. Bu olaydan sonra ailesi ona tekrar evlenmesini çünkü onu isteyenlerin çok olduğunu söyledi. Ancak Regula babaevine dönerek orada kendisini iyice Tanrı’ya adadı. Oruç tutup dua ediyor Kutsal kitabı okuyup sürekli Tanrı yolunda ilerliyordu. Bir gece rüyasında Aziz Andreası gördü. Aziz Reguladan bir kadın manastırı inşa etmesini istedi. Regula hemen emre kulak verip Atina’da evine yakın bir mekanda manastırı inşa etti. Manastırı inşa ettikten hemen sonra manastıra vefat eden kocasının adını verdi ve kendisi orada rahibe olarak Filotei adını aldı. Kendisi ile birlikte evinde Tanrı sevgisi ile yaşayan hizmetçilerde manastırda rahibe oldular. Bunlardan başka içinde Tanrı sevgisi bulunan ve Tanrı yolunda ilerlemek isteyen başka kadınlarda manastıra gelerek orada rahibe oldular. Zaman ilerledikçe Azize Filotei hastaneler, yaşlıhaneler ve benzeri kurumlar kuruyor insanlara elinden geldiğince yardımcı olmaya çalışıyordu. Bundan başka yetim olan kız çocuklarını büyütüyor devamında okutup onları evlendiriyordu ancak eğer yetim olan kızlar isterlerse onları rahibe yapıyordu. Bir zamanlar insanların çoğu azizeye adanmış olan bir bölgeye akın ediyorlardı. Bunun sonucunda ise kimse manastıra gelmiyordu ve böylece manastır her geçen gün fakirleşti ancak azize rahibelere sabırlı ve inançlı olmalarını tembih etti. Aradan bir kaç gün geçtikten sonra büyük bir mucize yaşandı. Manastıra gelen iki soylu adam manastıra büyük bir miktarda bağışta bulundular. Rahibeler mucizeyi gördükleri zaman Tanrı’ya şükrettiler. Rahibelerin her geçen gün çoğalması nedeni ile azize bir çok yere manastırlar inşa etti. Bir gün manastıra azizeye dört tane kadın gelerek azizeden onları manastırda saklamasını çünkü Türk olan efendilerinden kaçtıklarını ve kaçmalarının nedeninin ise efendilerinin kendilerinin dinlerini zorla değiştirmek istemesi idi. Ancak efendiler rahibenin kadınları manastırda sakladığını öğrendikleri zaman manastıra saldırıda bulundular. Azizenin hasta olmasına rağmen onu zorla alı koydular ve buda yetmezmiş gibi bölgedeki Türk komutanın emri ile onu hapse attılar. Ertesi gün komutan kendisine din değiştirmeyi mi yoksa ölmeyi mi tercih ettiğini sordu. Bunun üzerine azize Müslüman olacaşına Baba Oğul ve Kutsal Ruh adına ölmeyi cesaretle tercih etti. O sırada mekana azizeyi seven bir kaç zengin hristiyan geldi. Komutana iyi bir miktar ödedikten sonra komutan azizeyi serbest bıraktı. En sonunda o dört kadın rahibe olarak hayatlarını bir adada bulunan manastırda sürdürdüler. Bir diğer yandan Türkler rahibenden genç ve bakire kızları kendilerinden koruduğu için nefret ediyorlardı. Bir gece rahibe kilisede dua ederken kilisenin içine giren beş Türk kendisine saldırarak onu dövdüler ve ağır bir şekilde yaraladılar. Bunun ardından onu taştan bir direğe başlıyarak yarı ölü bir halde orada bırakarak oradan uzaklaştılar. Azizeyi orada diğer rahibeler bularak Kalogreza bölgesindeki manastıra götürdüler. Azize Tanrı’ya O’nun için çile çekmeye layık olduğundan şükretti.kısa bir süre sonra 19 şubat 1598 yılında yorgun kalbi artık çarpmıyordu. Yirmi gün sonra azizenin vucudu muhteşem bir şekilde kokuyordu. Atina’lı azize Filotei’nin yortusu kilisemiz tarafınadan vefat ettiği ğün olan 19 şubatta kutlanmaktadır.

OBEDIENCE THROUGH EGO

An excerpt from the book "With Elder Porphyrios. "

I discussed a related matter with the Elder. It was about a certain "strict" spiritual father who had refused to satisfy the wish of one of his spiritual children; this spiritual child wanted to visit Elder Porphyrios and discuss with him a serious personal matter.
This incident had left a painful im­pression on me and I articulated it to the Elder. He shook his head sadly and whispered, "What can I say? He is, you see, also a spiritual father."
The Elder was always careful and lenient in his opinions of others, especially when it concerned priests who made mistakes. Rather than making characterizations, he preferred to speak in parables: "You know, when a Latin missionary gets a papal order for some mission, he immediately gets on the plane at Rome. When the plane arrives at the destination airport of, lets say, an African state, he opens a sealed envelope and reads what his task will be. He is obliged to carry it out, even of he does not agree. It obviously does not happen like that with us Orthodox."
I understood what he, more-or-less, wanted to tell me. Be­sides, it was not the first time that I had discovered that there are also some spiritual guides in Orthodoxy, fortunately only few, who are essentially inspired by a papal spirit. They de­mand that their orders be carried out, quite indifferent to the inner resistance of their spiritual children. They cultivate a completely unorthodox way of thinking. They impose disci­plinary authority, since they are afraid of freedom.
It was not long before the dictatorial discipline bore results; the same spiritual child of the "strict" father informed the friends that urged him to see Fr. Porphyrios that he no longer wanted to see him. On a visit to the Elder I said to him, "I think that he doesn't come to see you, not because he doesn't want to come, but because he is being obedient to his spiri­tual father. The Elder surprised me by saying to me, "He is being obedient, because his spiritual father's advice indulges his ego."
It was the first time I had ever heard the Elder speak to me openly about spiritual errors. I knew that he did not do it out of personal susceptibility. The Elder did not invite people to visit him. (I was aware of only one exception to this, and this was only after the fervent pleadings from the friends of a preju­diced man, who was immensely troubled. In essence, it was their own indirect invitation). The Elder did not want fans. He simply helped everyone who hurried to his cell. Perhaps he spoke to me like that because he wanted to reveal another trick of the devil amongst the Christian ranks. I thought to myself, "Well then, the motivation for that man's obedience was simply the indulgence of his ego..."

GREAT LENT, OUR EXILE

By Hieromonk Seraphim Rose (+1982).
“By the rivers of Babylon, there we sat down; yea, wewept, when we remembered Zion."
In these words of the Lenten psalm, we Orthodox Christians, the New Israel, remember that we are in exile. The psalm has a special meaning for all Orthodox Christians who live in exile in this world, longing to return to our true home, Heaven. For us the Great Fast is a season of exile ordained for us by our Mother, the Church, to keep fresh in us the memory of the Zion from which we have wandered so far. We have deserved our exile and we have great need of it because of our great sinfulness. Only through the chastisement of exile, which we remember in the fasting, prayers, and repentance of this season, do we remain mindful of our Zion.
"If I forget thee, O Jerusalem..."
Weak and forgetful, even in the midst of tbe Great Fast we live as though Jerusalem did not exist for us. We fall in love with the world, our Babylon; we are seduced by the frivolous pastimes of this "strange land" and neglect the services and discipline of the Church which remind us of our true home. Worse yet, we love our very captors—for our sins hold us cap­tive more surely than any human master—and in their service we pass in idleness the precious days of Lent when we should be preparing to meet the rising sun of the New Jerusalem, the Resurrection of our Lord Jesus Christ.
There is still time; we must remember our true home and weep over the sins which have exiled us from it. Let us take to heart the words of St. John of the Ladder: Exile is separation from everything in order to keep the mind inseparable from God. Exile loves and produces continual weeping. Exiled from Paradise, we must become exiles from this world if we hope to return. This we may do by spending these days in fasting, prayer, separation from the world, attendance at the services of the Church, in tears of repentance, in preparation for the joyful Feast that is to end this time of exile; and by bearing witness to all in this "strange land" of our remembrance, of that even greater Feast that shall be when our Lord returns to take home His people to the New Jerusalem, from which there shall be no more exile, for it is eternal.

OPEN TO ME THE DOOR OF REPENTANCE, O GIVER OF LIFE!

By St. John Maximovitch.
Repentance is expressed in Greek by the word metanoia . In the literal sense, this means an alteration of one's mind, of ones thinking. In other words, repentance is a transformation of one's orientation, of one's way of thinking, a transformation of a man within himself. Repentance is a re-examination of one's views, an alteration of one's life.
How can it come about? In the same way as when a dark room into which a man has happened to enter becomes illu­minated by rays of sunlight. While he was looking at the room in the darkness, it presented itself to him in one aspect: much that was there he did not see and he did not even imagine that it was there. Many things appeared to him not at all as they were in actual fact. He had to move cautiously, since he did not know where there might be obstacles. But now the room has become light: he sees everything clearly and moves freely. The same thing occurs in the spiritual life.
When we are immersed in sins and our mind is occupied only with worldly cares, we do not notice the state of our soul. We are indifferent as to how we are within, and go constantly by a false path, ourselves not noticing this. But now a ray of Divine Light penetrates into our soul. How much filth shall we see then in ourselves! How much injustice, how much falsehood! How hideous will many actions turn out to be which we fancied excellent! It will become clear to us that we are going by wrong paths. It becomes clear to us which path is right.
If we shall acknowledge then our spiritual nothingness, our sinfulness, and with our whole soul shall desire our correc­tion—we shall be near our salvation. From the depth of our soul let us call to the Lord: "Have mercy on me, O Lord, according to Thy mercy!" "Forgive me and save me!" "Grant me to behold my sins and not to judge my brother!"
Let us hasten to forgive each other all hurts and offenses... Let us ever hear the words of the Gospel of Forgiveness. Sunday: "If ye forgive men their trespasses, your heavenly Father will also forgive you. But if ye forgive not men their trespasses, neither will your Father forgive your trespasses." (Matt. 6:14-15)

«Δόξα εις τον Γολγοθά του Χριστού»
Ιερομόναχος Τύχων - Άγιον Όρος.
(ή προσευχή του Γέροντα παπα Τύχωνα, γέροντα του π.Παισίου,, πού είχε γράψει με πολύ πόνο και πολλά δάκρυα και την έστελνε στις πονεμένες ψυχές της Ρωσίας σαν βάλσαμο από το Περιβόλι της Παναγίας.
Από το βιβλίο του π. Παισίου
"Αγιορείται πατέρες και αγιορείτικα"

Περισσότερα

http://rapidshare.com/files/142002207/doxa_eis_ton_golgotha_tou_xristou.ppt
.

ΟΣΙΟΣ ΚΟΥΞΑ ΤΗΣ ΟΔΗΣΣΟΥ 1875-1964

Γεννήθηκε, ο κατά κόσμον Κοσμάς Βελίτσκο, στο χωριό Άρμπουζίνκα της Χερσώνος το 1875. Οι γονείς του ήταν αγρό­τες και ιδιαίτερα ευσεβείς. Από μικρός αγάπησε την εκκλησία και τη μελέτη της Αγίας Γραφής.
Το 1895 επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους και το Αγιον Όρος. Μετά ένα έτος επισκέφθηκε πάλι το Άγιον Όρος και εισήλθε ως δόκιμος μοναχός στην ιερά μονή Αγίου Παντελεή­μονος. Διήλθε από τα διακονήματα του προσφοράρη και του αρχοντάρη. Το 1901 εστάλη στο μετόχι της Νέας Θηβαΐδος, στην είσοδο του Αγίου Όρους, όπου έμεινε επί μία δεκαετία. Το 1902 έλαβε τη ρασοευχή και ονομάσθηκε Κωνσταντίνος. Το 1905 εκάρη μικρόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα Ξενοφών. Το 1913 αναχώρησε για τη Ρωσία.
Στην αρχή εγκαταστάθηκε στα Σπήλαια της Λαύρας του Κιέβου. Κατά τα έτη 1914-1916 αναγκάσθηκε, λόγω του πολέ­μου, να κάνει τον τραυματιοφορέα. Μετά την επικράτηση του αθεϊστικού καθεστώτος, το 1917, έγινε ο στοργικός προστάτης πολλών. Το 1931 έκάρη μεγαλόσχημος κι έλαβε το όνομα Κούξα, ενός ιερομάρτυρος, του οποίου το λείψανο υπήρχε άφθορο στα Σπήλαια του Κιέβου (+27.8.1215). Το 1934 χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Τα επόμενα χρόνια το καθεστώς έκλεισε τη Λαύρα. Ό π. Κούξα αναγκάσθηκε να περιφέρεται και να λειτουργεί σε διάφορους ναούς με μεγάλο κίνδυνο της ζωής του.
Το 1938 συλλαμβάνεται από τους άθεους και καταταλαι­πωρείται με διάφορους διωγμούς. Καταδικάσθηκε σε πενταετή καταναγκαστικά έργα σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως στη Σιβηρία. Εργαζόταν δεκατέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο σκληρά μέσα στην παγωνιά, ώστε έπαθε κρυοπαγήματα. Μία ακόμη πενταετία τη διήλθε σε απομόνωση σε ένα χωριό των Ουραλίων.
Το 1948 επέστρεψε στη Λαύρα του Κιέβου, πού είχε πάλι ανοίξει. Ανέπτυξε ένα ιδιαίτερα πλούσιο πνευματικό έργο ως εξομολόγος, με βαθιά γνώση και μεγάλη διάκριση. Το καθε­στώς όμως ενοχλούνταν από το έργο του. Έτσι το 1951 απομα­κρύνθηκε σε ένα μοναστήρι της Παναγίας, στο Ποτσάγιεφ, όπου συνέχισε όμως αδιάκοπα την πνευματική εργασία του προς ψυχική ωφέλεια πολλών. Έκτος των χαρισμάτων της διακρίσε­ως, της διοράσεως και της προοράσεως είχε και το της θαυματουργίας.
Το 1957 μετετέθη στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου κοντά στα σύνορα με τα ρουμανικά Καρπάθια, συνε­χίζοντας την ασκητική και θεάρεστη ζωή του. Το 1960 καταλή­γει στο μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Οδησσό, όπου ή οσιακή βιωτή του, το παράδειγμα του και οι μεστοί χάριτος λόγοι του οδηγούν πολλούς στη μετάνοια και σωτηρία. Μέχρι το τέλος του δεν έπαυσε τον ασκητικό του αγώνα και τα θαύματα σε καρκινοπαθείς, παράλυτους και διάφορους ασθε­νείς.
Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 24.12.1964, ύστερα από ασθένεια, και αφού είχε προείδει και προετοιμασθεί για το τέλος του. Οι τελευταίες του λέξεις ήταν: «ελήλυθεν ή ώρα». Για την ταφή του τον προετοίμασε ο νυν ηγούμενος της αθωνικής μονής του Άγιου Παντελεήμονος αρχιμανδρίτης Ιερεμίας. Ή κηδεία και ή ταφή του έγιναν βιαστικά, λόγω εντολής του καθεστώτος, για να μη προσέλθει πολύς κόσμος που τον υπερεκτιμούσε. Ό βασανισμένος λαός παρηγορούνταν ασπαζόμενος τον σταυρό του τάφου του. Ό άγιος συνέχιζε να τους επισκέπτεται με τις θαυματουργίες του.
στις 29.9.1994 πραγματοποιήθηκε ή ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του από τον μητροπολίτη Οδησσού Αγαθάγγελο. στις 4.10.1994 ή Ιερά Σύνοδος της Ουκρανικής Εκκλησίας τον κατέταξε επίσημα στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξου Εκκλησίας. Τα χαριτόβρυτα λείψανα του συνεχίζουν να θαυματουργούν.
Ή μνήμη του τιμάται στις 22 Οκτωβρίου.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΡΩΤΑΤΟ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2007

Ο ΠΑΠΑ-ΝΙΚΑΝΟΡΑΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ

1929-1998

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟ Π ΗΣΑΪΑ ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΑΛΥΒΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Γέροντα Ησαΐα, θα ήθελα, αν είναι, ευλογημέ­νο, δυο λογία γι' αυτόν τον πάρα πολύ αγα­πητό στα Καυσοκαλύβια, τον αείμνηστο δηλαδή παπα-Νικάνορα, έτσι για να μείνουν και να διαβάζονται από πολλές άλλες ψυχές, πού δεν τον έ­χουν γνωρίσει, γιατί νομίζω ότι και πολλές άλλες ψυχές, πού θα λάβουν γνώση για τις πολλές αρετές του μακαριστού Γέροντα παπα-Νικάνορα, θα ωφε­ληθούν πάρα πολύ!
- Ήτανε πολύ αγαπητός άπ' όλους 0 αείμνηστος παπα-ΝΙκάνορας, σ' όλα τα Καυσοκαλύβια, σ' όλους, γενικά, και στους νεώτερους και στους μεγαλύτερους του ακόμη!
- Ήταν πολύ φιλόξενος; Ποια είναι ή δική σας γνώμη, πού έχει και βαρύτητα, μια πού βρισκόσα­σταν περίπου στην ίδια ηλικία και τον γνωρίζατε βέβαια, και καλύτερα!
- Φιλοξενία είχε πολλή, «Αβραμιαία Φιλοξενία», όπως συνήθιζαν να λένε 'δώ, στα Καυσοκαλύβια όλοι, γενικά, οι μοναχοί, γιατί δεν άφηνε κανέ­να να φυγή δυσαρεστημένος!
- Είχε και ελεημοσύνη και πολλά αλλά χαρί­σματα, όπως λένε; Εσείς τι έχετε να πείτε; τι έχετε να προσθέσετε;
- Κι Ελεημοσύνη είχε και πολλά αλλά χαρί­σματα είχε! Ό Θεός τα ξέρει! Εμείς, μόνο επιφα­νειακά, τα βλέπαμε αυτά, με τα σαρκικά μας μάτια και με τα σαρκικά μας αυτιά, ενώ ο Θεός, που τα γνωρίζει και τα βλέπει όλα αλάνθαστα, Αυτός α­λάνθαστα και δίκαια τα κρίνει όλα για το κάθε δη­μιούργημα του, πού έφερε στην παρούσα ζωή!
- Ήταν πράος κι όλους, γενικά, τους αντιμετώ­πιζε με καλοσύνη, μ' αγάπη και, γενικά, με πολ­λή πραότητα;
- Αυτά είναι ανθρώπινα! Ήταν αγαπητός κι εξυ­πηρετούσε τους πάντες, όσο μπορούσε, και σε κάθε περίσταση, πού κάποιος ζητούσε τη συμβουλή τουσε κάποια ανάγκη!
- Για το Κυριάκο φρόντιζε πολύ; Εσείς τι λέτε γι' αυτή του τη φροντίδα, γιατί πολλοί λένε ότι φρόντιζε περισσότερο για το Κυριάκο παρά για τοδικό του σπίτι!
- Πολύ, πολύ, πολύ φρόντιζε για το Κυριάκο!
Κι αυτό, που λένε κι οι άλλοι, είναι σωστό, γιατί αυτός αποτελούσε «την ψυχή», πού λένε, «τη μάννα» του Κυριάκου!
- Πώς φρόντιζε; τι δουλειές έκανε; Με ποιες ενέρ­γειες του βοηθούσε το Κυριάκο στις ανάγκες, είχε αυτό;
Τ' αγάπησε και το βοήθησε πάρα πολύ! Έγρα­φε και τα διαμερίσματα του στο Κυριάκο και πολλά αλλά καλά είχε κάνει για το Κυριάκο και, γενικά, δεν έπαυσε ούτε μια στιγμή να φροντίζει και να εν­διαφέρεται γι' αυτό! Μέρα-νύχτα, όπως λένε!
- Τους άλλους τους ιερείς, τους ιερομόναχους δηλαδή τους συμβούλευε, συνεχεία, όταν ήταν για πράγματα εκκλησιαστικά, για να είναι τυπικοί καινα αποφεύγουν και τους νεωτερισμούς, αλλά και τις πολύ σχολαστικές ακρότητες, πού κουράζουν;
- Ναι, πολύ, πολύ! Με τον πατέρα Παύλο το Μικρό ήταν πολύ αγαπημένοι! Αυτοί βάσταξαν τη Σκήτη, γιατί εξυπηρέτησαν, για πολλά χρόνια, πρό­θυμα τη Σκήτη! Ή Σκήτη, στις ανάγκες της, πού δεν ήταν και λίγες, κάθε φορά, σ' αυτόν απευθυνό­ταν κι άπ' αυτόν δινόταν ή λύση σε κάθε είδους πρόβλημα, πού παρουσιαζόταν!
- Δηλαδή και με ζέστη και με χιόνι και με βροχή, όταν σε κάποια απόμακρη Καλύβι τον ζη­τούσανε, ήταν πρόθυμος να πάει, χωρίς να λογαριάζει ούτε τον κόπο, ούτε την επιβαρημένη άπ' τα χρόνια υγεία του;
- Βέβαια, ήταν ακούραστος κι έτρεχε παντού, ο­πού κι αν τον προσκαλούσαν, όσο μακριά κι αν ή­ταν, ότι καιρικές συνθήκες κι αν επικρατούσαν στα Καυσοκαλύβια!
- Αυτός, στα- πρώτα χρόνια, τα νεανικά δηλαδή ή, κι όταν τον βάραιναν τα βαριά γερατειά, ήταν ο ίδιος και δεν σταματούσε, ακούραστα, να προσφέρει,να προσφέρει στους άλλους;
- Ναι, Ναι, ο ίδιος, ο ίδιος κι απαράλλαχτος ήταν ο φιλόξενος κι αείμνηστος συνομήλικος μου ιε­ρομόναχος παπα-Νικάνορας ο Καυσοκαλυβίτης!
- Ήταν ο ίδιος! Τα τέλη του πώς ήταν; Ήταν γαλήνια; Ήταν ειρηνικά; Ήταν ησυχία; Ή, πράγμα αδύνατο, είχαν γίνει, πιο ανήσυχα, πιο ταραγμένα, πιο διαφορετικά άπ' την προηγουμένη ζωή του;
- Ωραία, τυπικά κι ευλογημένα γεράματα είχε, αγαπημένα, «σαν πουλάκι πέταξε ή μακαριά ψυχή του» για τους Ουρανούς, χωρίς καμιά, απολύτως, δια­φοροποίηση της συμπεριφοράς του από τον προηγού­μενο γνωστό τρόπο ζωής του!
- Αυτόν ο Θεός να ελεήσει, εμάς δε να μας δώσει μετάνοια κι όλους να μας συγχώρεση! Εύχομαι και σε εσάς που θα έχετε και εσείς πολλά χρόνια να συναντηθείτε πάνω εκεί, να βρίσκεστε και σεις στην ίδια χορεία των Όσιων, που, οπωσδήποτε, αυ­τός βρίσκεται, και 'κει, πάλι, να βλέπεστε κι, απ κοινού, με τον αείμνηστο Γέροντα παπα-Νικάνορα, να πρεσβεύετε και για τους εδώ!
- Όλοι μαζί, όλοι στον Παράδεισο, εύχομαι και προσεύχομαι στον καλό Θεό να μας πάει και κανέ­να μας να μην αφήσει άπ' έξω!
- Την ευχή σας και με το καλό να έχετε και σεις ήρεμα τέλη, γαλήνια και Χριστιανικά τέλη, αγάπη και πάντα συμβουλές σ' όλους, μικρούς και μεγάλους,να δίνετε σχετικά μ' όλα τα θέματα και περισσότερο με τα θέματα τα σχετικά με την καλογερική!
- Αμήν. Να έρθει και σε μας να μας δώσει μετάνοια, πού την έχομε πολλή ανάγκη, καθώς πλησιάζομε προς τα τέλη μας, τα οποία μόνο ο Θεός ξέρει πώς θα είναι!
- Πολυσέβαστε Γέροντα Ησαΐα, εσείς, ύστερα από τόσα χρόνια άσκησης και πείρας, τι βλέπετε 'σεις; τι νιώθετε 'σεις; Αυτός, τέλος πάντων, τα κα­τάφερε; Μπήκε από καμιά μικρή τρυπίτσα σε κα­μιά μικρή, -πολύ μικρή γωνίτσα του Παραδείσου-, πολυσέβαστε Γέροντα Ησαΐα, από την υπερπολυετή καλογερική εμπειρία, πού έχετε, κι από τα ιερά βι­βλία, πού έχετε μέχρι τώρα διαβάσει, τι πιστεύετε;
- Αυτά είναι απλά πράγματα και δε χρειάζον­ται πολλές εξηγήσεις, για να τα καταλάβει κάποιος, αλλά πρέπει πάντα, να ξέρομαι πώς τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός, γιατί ο Θεός είναι, πού θα κρίνει τον καθένα μας, γιατί μόνο αυτός έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να κρίνει, και ξέρετε ότι εί­ναι Δίκαιος, είναι Δίκαιος Κριτής!
Δηλαδή 'σεις, κατά τη γνώμη σας, την ταπει­νή σας γνώμη, ο μακαριστός Γέροντας είχε, οπωσδή­ποτε, ευαρεστήσει στο Δίκαιο Κριτή, στο Θεό δη­λαδή, με την βιωτή, πού έκανε, όσο καιρό τον γνω­ρίζατε εδώ, στα Καυσοκαλύβια
- Οπωσδήποτε, αλλά τον τελευταίο λόγο τον έ­χει ο Θεός! Τίποτε δε μπορούμε να πούμε εμείς, ό­πως είπαμε και πάρα πάνω, γιατί ή δική μας κρί­ση δεν είναι αλάνθαστη, μόνο του Θεού είναι αλάν­θαστη και δίκαιη προς τα δημιουργήματα του!
- Αν είναι ευλογημένο, όπως φαινότανε, ήταν άνθρωπος του κάλου μας Θεού, πολυσέβαστε Γέρον­τα Ησαΐα, ο αλησμόνητος Γέροντας μας παπα-Νικάνορα, για τον όποιο έκανα το τόλμημα να γράφω λίγα φτωχά λόγια σαν μια μικρή ανταπόδοση για όσα καλά έκανε!
- Αφού είχε καλά έργα, πιστεύω, χωρίς να εί­μαι αλάνθαστος στην κρίση μου, ότι κι ο καλός μας Θεός θα τον αμείψει!
- Να μη σας κουράζω άλλο! Εύχομαι, και σεις να ακολουθήσετε τον καλό το δρόμο τον παπα Νικάνορα και καλό Παράδεισο! Αμήν.Ευχαριστούμε το Θεό και σας για τα πάρα πολύ χρήσιμα πνευματικά λόγια, πού μας είπατε για τον αείμνηστο παπα-Νικάνορα! Να είστε καλά! Να σας έχει ο Θεός πάντα κα­λά και σας και την οικογένεια σας κι εμείς θα προσευχόμαστε γι' αυτό

ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΑΝΩΡ Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ

Πατρίδα τού Οσίου Νικάνορα ήταν η Θεσσαλονίκη, γεννήθηκε κατά το έτος 1491 από γονείς πλούσιους και ευγενείς, Ιωάννης και Μαρία τα ονόματα των γονέων. Η γέννησή του υπήρξε θαυμαστή, διότι η μητέρα του ήταν στείρα. Έπειτα από πολλές παρακλήσεις και νηστείες πού συνοδεύονταν από ελεημοσύνες και αγαθοεργίες γεννήθηκε ο Νικόλαος, αυτό ήταν το κοσμικό όνομα τού Αγίου. Όταν έγινε πέντε χρονών, οι γονείς του τον έστειλαν σε ένα ενάρετο δάσκαλο για να μάθει τα πρώτα του γράμματα όπου από μικρή ηλικία φάνηκε η ευφυΐα του και η οξύτητα τού νου του, προοδεύοντας στα γράμματα και πνευματικά. Μετά τον θάνατο τον γονέων του βρέθηκε κληρονόμος μίας τεράστιας περιουσίας κι ενώ μπορούσε να έχει τιμές και αξιώματα, τα περιφρόνησε όλα. Την μεγάλη περιουσία του την μοίρασε στους άπορους και στους μη έχοντας και εκάρη μοναχός, παίρνοντας το όνομα Νικάνωρ(=νικητής ανδρών), όνομα Μακεδονικό πού το έφεραν αξιωματικοί τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και χριστιανικό πού το είχε ένας από τούς επτά διακόνους τού αρχιδιακόνου και πρωτομάρτυρα Στεφάνου.
Ενώ ή φήμη του άρχισε να εξαπλώνεται παντού και εθεωρείτο διάδοχος στη μητρόπολη Θεσσαλονίκης, αναχώρησε για το Καλλίστρατο όρος έπειτα από κάποιο όραμα. Έτσι περπατώντας από τόπο σε τόπο στήριζε τούς χριστιανούς με τα θαύματά και τα κηρύγματά του. Αφού πέρασε από την Βέροια, Σέρβια και Κοζάνη προχώρησε προς τα χωριά των Βεντζίων (Ν. Γρεβενών) και από κει συνεχίζοντας το δρόμο του, έφθασε στο όρος Καλλίστρατο τον τελικό του προορισμό. Μία άλλη παλιά παράδοση θέλει τον όσιο Νικάνορα συντροφευμένο στο δρόμο πού πήρε εγκαταλείποντας τη Θεσσαλονίκη, από τον σύγχρονό του Διονύσιο, πού τον ακολούθησε για να πάνε να ασκητέψουνε μαζί. Εκεί όμως πού περνούσαν έξω από ένα χωριό ακούστηκαν κάποια όργανα, πού τράβηξαν την προσοχή τού Διονυσίου. Έτσι ο όσιος Νικάνορας αποφάσισε να συνεχίσει μόνος του την πορεία. Τότε ο Διονύσιος γύρισε πίσω και περνώντας από την Βέροια, έμεινε εκεί σε μία σκήτη (Σκήτη Προδρόμου παρά τον Αλιάκμονα), αργότερα αναχώρησε προς τον Όλυμπο, όπου ίδρυσε μεγάλο μοναστήρι. Μία παραλλαγή τής παράδοσης αυτής ιστορεί ότι περπατώντας οι δύο ασκητές, έφτασαν στον Αλιάκμονα όπου έπρεπε να τον περάσουν για νά μπορέσουν νά φτάσουν στο προορισμό τους. το ποτάμι δεν περνιόταν, γιατί ήταν πλημμυρισμένο. Τότε ο όσιος Νικάνωρ πρώτος άπλωσε το ράσο του πάνω στο νερό και πάνω του κάθισε περνώντας το ποτάμι κατά θαυμαστό τρόπο. το ίδιο έκανε και ο Διονύσιος αλλά βυθίστηκε στο ποτάμι και κινδύνευσε νά πνιγεί. Έτσι από κει χωρίστηκαν, ο μεν Διονύσιος κατέληξε στον Όλυμπο, ο δε Νικάνωρ στο όρος Καλλίστρατο.
Το όρος Καλλίστρατο είναι ένας κωνικόμορφος απόκρημνος πρόβουνος τής Βουνάσσας(όρος στα σύνορα Γρεβενών-Παλιουριάς)και κατά τα βορειοδυτικά της, πού υψώνεται στο μέσα μέρος τής στροφής πού κάνει ο ποταμός Αλιάκμων κοντά στο χωριό Ελάτη Κοζάνης, για νά πάρει κατεύθυνση προς τα Σέρβια. Έχει ύψος 150 μέτρα περίπου από την βάση του και αποχωρίζεται από την Βουνάσσας με βαθύ ημικυκλικό φαράγγι, πού στην κοίτη του κυλάει τα νερά του ορμητικά ο Αλιάκμων, βρέχοντας αυτό από τις τρεις πλευρές του και μεταβάλλοντας το σε χερσόνησο. Την ονομασία του την πήρε από ένα παλιό ασκητή τον Καλλίστρατο, πού ασκήτεψε και εκοιμήθει εκεί σε ένα σπήλαιο. Περπατώντας ο όσιος Νικάνωρ στο πετρώδες και δύσβατο τόπο, έφθασε στο χείλος τού ποταμού. Από κει αντίκρισε ψηλά στους βράχους ένα σπήλαιο δυσανάβατο. Φθάνοντας με πολύ μεγάλη δυσκολία αντίκρισε στο σπήλαιο ερείπια από μονύδριο τού Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, πού είχε κτίσει ο παλιός ασκητής Καλλίστρατος πού ασκήτεψε εκεί και το ανακαίνισε. Αυτό σώζεται μέχρι σήμερα και είναι γνωστό σαν το ασκηταριό τού Αγίου.
Ή Αγία ζωή του οσίου Νικάνορα, τερμάτισε την 7ή Αυγούστου 1419 (κατ' άλλους το 1519). Στις 7 Αυγούστου γιορτάζεται ή μνήμη τού οσίου Νικάνορα μεγαλοπρεπώς με αρχιερατική λειτουργία, πλήθη κόσμου συρρέουν από όλη Την Δυτική Μακεδονία και τη βόρειο Θεσσαλία, για νά προσκυνήσουν τα ιερά λείψανα τού Αγίου. Παλιότερα λόγω τού άβατου πού υπήρχε(ήδη εδώ και μερικά χρόνια έχει καταργηθεί), γινόταν και δεύτερη λειτουργία για τις γυναίκες, στο εξωκλήσι τού αγίου Δημητρίου, πού είναι κάτω από το Μοναστήρι. Μετά τη θεία λειτουργία, το Μοναστήρι σύμφωνα με την παλιά παράδοση παραθέτει κοινό γεύμα στους προσκυνητές.

Ή ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΑΝΩΡ 1491-1594

α. Να ζείτε κοινοβιακά και να μην έχετε δικά σας-ξεχωριστοί πράγματα.
β. Να αγαπάτε πρώτα-πρώτα τον Θεό.
γ. Να έχετε αγάπη, επίσης, αναμεταξύ σας και να είστε μονοιασμένοι,.
δ. Να έχετε υπομονή και ταπείνωση.
ε. Να τηρείτε με ακρίβεια την παράδοση των Αγίων Πατέρων, όσα έγραψαν για την Πίστη και την ενάρετη διαγωγή, αλλά και όσα ορίζει το τυπικόν του Αγίου Σάββα περί εκκλησιαστικής τάξεως και αρετής.
στ. Ποτέ να μη δεχθείτε γυναίκα στο Μοναστήρι είτε καλογριά είναι, είτε κοσμική ή μητέρα Βασιλέως ή Βασίλισσα. Ούτε παιδί αμούστακο και αγένειο να δεχθείτε.
ζ. Ποτέ να μη χειροτονήσετε ανάξιο Διάκονο ή Ιε­ρέα. Γιατί τίποτε άλλο δεν παροργίζει τον Θεό τόσον, όσον ο ανάξιος Ιερεύς. Εάν δεν υπάρχει κανένας άξιος να γίνει Ηγούμενος από το ίδιο Μοναστήρι, να πάτε και να ερευνήσετε, για να βρείτε εις το Μοναστήρι του Βαρλαάμ. Εάν πάλιν δεν υπάρχει ούτε εκεί, πηγαίνετε στο Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου, στη Σκήτη της Βέροιας ή στο Μοναστήρι του αδελφού μου και συνασκητού Διονυσίου και ζητήσατε μετά πολλών δακρύων και δεήσεων κανένα άξιον αδελφό, για να προχειρίσετε Ηγούμενο.
η. Εάν, τέλος, δεν ευρέθη ούτε εκεί, ας γίνει από την Αδελφότητα. Αρκεί να είναι ευλαβής και σώφρων και άξιος ιερεύς.
θ. Να μην επιτρέπετε σε κανέναν από σας τους Μοναχούς να πηγαίνει στα πανηγύρια των κοσμικών, διό­τι ο θείος νόμος προστάζει «άββάς εις λιτήν κοσμικού καθίσας, ως νεκρόν λογίζεται αυτόν ο Θεός».
ι. Αργός να μη κάθεται ποτέ κανένας σας, αλλά ή θα προσεύχεται στο κελί του η θα αναγιγνώσκει τάς θεόπνευστους Γραφάς ή θα εργάζεται άλλος στο αμπέ­λι, άλλος στον κήπο και άλλος σε οποιαδήποτε άλλη εργασία, διότι ο Απόστολος Παύλος λέγει «Ο μη εργα­ζόμενος μηδέ εσθιέτω».
ία. Ποτέ κανείς, αγαπητά μου παιδιά, να μη έχει δικό του κομπόδεμα, χωριστά από τον Ηγούμενο, μήτε να κρατάτε κακία ο ένας στον άλλον. Ούτε, επίσης, να κατηγορείτε ο ένας τον άλλον και να έχετε έχθρα ανα­μεταξύ σας.
ιβ. Ούτε να σηκώνετε χέρι ο ένας κατά του αλλού. Να σας διακρίνει πάντοτε αγάπη, υπομονή και ταπεί­νωση.
ιγ. Εάν δε κάποιος δεν θέλει να φύλαξη αυτές τις συμβουλές μου, ας διωχθεί από το Μοναστήρι. Γιατί αυτός μοιάζει με το ψωριασμένο πρόβατο και, αν παραμείνει, υπάρχει κίνδυνος να μολευτούν και τα υπόλοιπα λογικά πρόβατα της μάνδρας του Χριστού.
ιδ. Εάν, καμιά φορά, συμβεί και σκανδαλισθεί ο έ­νας με τον άλλον, ας συμφιλιώνονται, προτού να βασιλεύσει ο Ήλιος. Γιατί, αλλιώς, ευρίσκει έδαφος ο διάβο­λος και τους οδηγεί σε μεγαλύτερα αμαρτήματα.
ιέ. Οι Γέροντες και προχωρημένοι στην αρετή και την πρακτική άσκηση να συμβουλεύετε και να καθοδηγείτε όσους είναι ακόμη άπειροι και νέοι. Οι νεώτεροι, πάλιν, να υποτάσσεσθε στους πρεσβυτέρους και να ακούτε με προσοχή και αγάπη τις συμβουλές των.
ιστ. Εάν βάλετε καλά στο μυαλό σας όλα, όσα σας είπα προφορικά και όσα γράφω στη διαθήκη μου και τα τηρήσετε, θα αξιωθείτε να μπείτε στην Ουράνιο Βασι­λεία, για να ευφραίνεστε πάντοτε με όλους τους Δικαίους. Εάν όμως δεν τα φυλάξετε, ο μισθός της παρακοής σας θα είναι «ή αιώνια Κόλασης»!
Πριν την Κοίμηση του (7 Αύγουστου του έτους 1594 μ.Χ.) ο Όσιος, αφού κοινώνησε των Άχραντων μυ­στηρίων, τους είπε τα εξής παρηγορητικά λόγια:
- «Ήρθε ή ώρα, τέκνα μου, γιά να πηγαίνω προς τον ποθούμενο Δεσπότη μου! Σεις αγωνισθείτε με όλη τη δύναμη σας να ευαρεστήσετε ενώπιον του Θεού και Αυτός θα σας προστατεύει πάντοτε και θα σας χαρίζει την ψυχική και τη σωματική σας υγεία! Σ' Αυτόν στηρίξατε όλες τις ελπίδες σας! και μη λυπήστε, διότι σας αποχωρίζομαι σωματικός. Πνευματικός θα είμαι πάντοτε μαζί σας! Εάν δε εύρο παρρησία στον Δεσπότη Χριστόν εγώ ο ανάξιος, θα μεσιτεύω πάντοτε για τη σωτηρία σας!»

Ο ΠΑΠΑ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Την νύκτα από 26 έως 27 Φεβρουαρίου 1998 με το νέο ημερολόγιο κοιμήθηκε εν Κυρίω στον αγιασμένο Άθωνα, το Αγιώνυμο Όρος, “τον σεβάσμιον χώρον, την των αρετών εστίαν”, όπως το αποκαλεί ο αγιορείτης άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ένα αγιασμένο και ευώδες άνθος από το Περιβόλι της Παναγίας, και μάλιστα από το περιβόλι της ερήμου του Αγίου Όρους, ο παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.
Άργησε να γίνει γνωστή η κοίμηση του ευλογημένου και αγίου αυτού Γέροντος, γιατί ο παπα-Εφραίμ ανήκε στην κατηγορία εκείνων των μοναχών, που δεν επιδιώκουν την προβολή, αλλά παραμένουν μέσα στο μυστήριο της ησυχίας, που είναι η μεγαλύτερη κραυγή γι’ αυτούς που μπορούν να καταλάβουν τα του Πνεύματος. Δυστυχώς, η σύγχρονη επιστήμη της πληροφορικής ασχολείται με τους ανθρώπους που ζουν μέσα στο σύστημα της διαμορφώσεως της κοινής γνώμης, ενώ αγνοεί τις ηρωικές εκείνες μορφές που ζουν μέσα στην ελευθερία του πνεύματος, αφού απηλλάγησαν από τον νόμο της φθοράς και της κτιστότητος.
Ο παπα-Εφραίμ έζησε στα Κατουνάκια του Αγίου Όρους εξήντα πέντε χρόνια, εντρυφώντας στα μυστήρια της πνευματικής ζωής, και ρουφώντας αχόρταγα από το μέλι της ησυχίας. Ζούσε την κατά Θεόν σχόλη. Μετά από πενήντα σχεδόν χρόνια ασκητικής ζωής στον μυροβόλο Άθωνα, στην έρημο των Κατουνακίων βγήκε για πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη για μια ασθένειά του. Ήταν άγνωστος για τους ανθρώπους, αλλά τόσο γνωστός για τον Θεό.
Αξιώθηκα από τον Θεό να τον γνωρίσω πριν από είκοσι περίπου χρόνια σε μια κατάσταση ησυχίας του. Μου έκανε τεράστια εντύπωση η προσωπικότητά του. Η μορφή του ακτινοβολούσε από το θείο Φως, μέσα στο οποίο λουζόταν καθημερινά, τα μάτια του ήταν απαστράπτοντα και ανέδιδαν ιδιαίτερη λάμψη. Μόλις τον έβλεπε κανείς, αντιλαμβανόταν ότι δεν ήταν συνηθισμένος άνθρωπος, αλλά είχε κατά Χάρη ό,τι ο Θεός είχε κατά φύση, είχε κατά μετουσία αυτό που ο Θεός είχε κατ’ ουσία. Όλα αυτά που γράφω δεν είναι λογοτεχνικά σχήματα, που ωραιοποιούν τις καταστάσεις, αλλά είναι λιγότερα από την πραγματικότητα που αντιλαμβανόταν κανείς, πλησιάζοντας αυτήν την αγιασμένη μορφή. Όταν γράφω για το πρόσωπο, την μορφή του και τα μάτια του, δεν τα γράφω με κοσμική νοοτροπία, αλλά μέσα από πνευματικές εμπειρίες. Και αυτό φαινόταν κυριολεκτικά από τα λόγια τα οποία έλεγε, που ήταν λόγια θεόπνευστα και απαστράπτοντα, αλλά και από την κατανυκτική και ένδοξη ατμόσφαιρα που δημιουργούσε κατά την διάρκεια της συνομιλίας.
Ο παπα-Εφραίμ ήταν ένας αγιασμένος μοναχός που ζούσε μέσα στην έγκαρπο ησυχία. Συνεχώς προσευχόταν και ζούσε τις εμπειρίες του Φωτός. Πολλές φορές δεχόταν και τις σατανικές εμφανίσεις. Αγωνίστηκε χρόνια για να καθαρθεί από τα πάθη, με την αρετή της υπακοής στον Γέροντά του. Έκανε τελεία και αδιάκριτη υπακοή, σαν εκείνη που ισοδυναμεί με μαρτύριο, και μόνον λίγοι μπορούν να την καταλάβουν. Γι’ αυτό ακριβώς και ήταν κατάφορτος από όλους εκείνους τους ξηρούς, αλλά εύχυμους καρπούς της ησυχαστικής και ερημικής αυτής ζωής. Έτρεφε μεγάλη αγάπη προς τους ανθρώπους που τον πλησίαζαν, είχε μια αγάπη που υπερέβαινε ακόμη και την μεγαλύτερη αγάπη της μάνας για τα παιδιά της. Όταν τον πλησίαζε κανείς με απλότητα, αφηνόταν στην θάλασσα της αρρενωπής αγάπης του. Γιατί η αγάπη του ήταν άλλης προελεύσεως και άλλης υφής. Μιλούσε ακόμη για την υπακοή στους Πνευματικούς Πατέρας και μάλιστα συνιστούσε την αδιάκριτη υπακοή. Και ενώ συνιστούσε αδιάκριτη υπακοή, εν τούτοις ήταν πολύ διακριτικός κατά την διάρκεια της πνευματικής καθοδηγήσεως των άλλων. Είχε σε έντονο βαθμό το διορατικό χάρισμα, αφού έβλεπε με τα λαμπερά μάτια του και κυρίως με τον διορατικό οφθαλμό της ψυχής του όλα όσα συνέβαιναν μέσα στην καρδιά του συνομιλητού του. Και με την αγάπη του επενέβαινε διακριτικά και σοφά.
Μου έτυχε να γνωρίσω περιστατικά στα οποία φαίνεται ότι ο Γέροντας αγαπούσε πολύ αυτούς που είχαν αμαρτήσει, αλλά μέσα τους αισθάνονταν βαθύτατο πόνο. Καταλάβαινε αυτόν τον πόνο και έλουζε τον άλλο με την αγάπη του. Αυτόν που η κοινωνία ήταν έτοιμη να βάλει στην φυλακή, ως επικίνδυνο άνθρωπο, ο Γέροντας τον έκλεινε στην “φυλακή” της αγάπης του, που ταυτόχρονα ήταν χώρος πνευματικής ελευθερίας.
Είχα την μεγάλη ευλογία από τον Θεό μερικές φορές να μιλήσω μαζί του για θέματα πνευματικής ζωής. Είχε διαβάσει μερικά βιβλία μου και θέλησε να μου αποκαλύψει πολλές αθέατες, από τους πολλούς, πλευρές της ζωής των θεουμένων αγίων, για να τα γράψω προς ωφέλεια των αδελφών. Με νοσταλγία θυμάμαι μια ανεπανάληπτη ημέρα που ο παπα-Εφραίμ άνοιξε την καρδιά του και μου έλεγε για τα μυστήρια της πνευματικής ζωής. Μου έλεγε για την σημασία και τα αποτελέσματα των δακρύων της μετανοίας, πώς καθαρίζεται όλο το λογιστικό από τα δάκρυα, για το ότι τα δάκρυα δεν έχουν σχέση με την θεωρία του Θεού, αφού, όταν ο άνθρωπος βλέπει το άκτιστο Φως, τότε σταματούν τα δάκρυα, για την εμπειρία που είχε της θεωρίας του Θεού, όταν είδε τρία Φώτα, την Αγία Τριάδα, τα οποία Φώτα πλημμύρισαν όλο τον χώρο του κελιού του και τον αγκάλιασαν, για την συνηθισμένη στάση του σώματος κατά την διάρκεια της θεωρίας και τόσα άλλα.
Ενθυμούμαι ότι έμεινα άλαλος ακούγοντας αυτές τις εμπειρίες του θείου Φωτός. Και ήταν πέρα για πέρα αληθινές, δηλαδή δεν είχαν ίχνος φαντασίας και αρρωστημένων συναισθηματικών καταστάσεων, γιατί ήταν αποτέλεσμα μακροχρόνιου αγώνα καθάρσεως, αφού ο παπα-Εφραίμ ζούσε μέσα στην αφάνεια και την σιωπή, αποφεύγοντας την επίδειξη, ακόμη και την επικοινωνία με πολλούς ανθρώπους, και κυρίως είχε το χάρισμα της μεγάλης αγάπης, μιας αγάπης που δεν γνώριζε όρους και όρια.
Ο παπα-Εφραίμ δεν έλεγε μόνο τέτοιες υψηλές πνευματικές καταστάσεις, αλλά τόνιζε ιδιαιτέρως τον τρόπο και τον δρόμο τον οποίο πρέπει να ακολουθήσουμε για να σωθούμε. Στους προσκυνητές του τόνιζε την αξία της εξομολογήσεως σε πνευματικό Πατέρα, διότι έτσι καθαρίζεται η καρδιά από τα πάθη. Μου έλεγε ακόμη ότι ο άνθρωπος δεν πάει στο Μοναστήρι για να προσευχηθεί, αλλά γίνεται μοναχός για να κάνη υπακοή, διότι δι’ αυτού του τρόπου θεραπεύεται, οπότε η υπακοή θα φέρει οπωσδήποτε την αδιάλειπτη προσευχή, και η προσευχή θα φέρει την θεολογία.
Για να δη κανείς την μεγάλη προσωπικότητα του Γέροντος Εφραίμ θα ήθελα να αναφέρω ένα παράδειγμα που ο ίδιος μου διηγήθηκε. Κάποιος νέος επισκέπτης του με πολύ άσχημο παρελθόν και χωρίς διάθεση μετανοίας, κατά την διάρκεια της συνομιλίας με τον Γέροντα, την ώρα που εκείνος του μιλούσε γαλήνια και κατανυκτικά, έπεσε απότομα στα πόδια του και ξέσπασε σε λυγμούς. Τον άφησε ο μεγάλος Γέροντας για πολύ ώρα και στην συνέχεια ως θεόπτης Μωυσής τον παρηγόρησε, τον ενέπνευσε και τον καθοδήγησε. Όταν έφυγε ο νέος εκείνος, ο Γέροντας πετούσε από την χαρά του, μια υπερκόσμια όχι συναισθηματική χαρά είχε κατακλύσει την αγιασμένη του ύπαρξη και είπε: “σώθηκε αυτός ο άνθρωπος”. Όταν τον ρώτησα πώς το κατάλαβε, είπε: “η παράδοξη και ανέκφραστη αυτή χαρά, που ήταν επίσκεψη της θείας Χάριτος δεν εξηγείται διαφορετικά”.
Δεν μπορώ να γράψω περισσότερα για την αγιασμένη αυτήν μορφή. Όσοι τον γνώρισαν καλύτερα είμαι βέβαιος ότι θα γράψουν για να παρηγορηθεί ο κόσμος, για να καταλάβει ότι και στις ημέρες μας, τις τόσο υποβαθμισμένες από υψηλά νοήματα και υψηλά πρότυπα βίου και ζωής, υπάρχουν άγιοι, αστέρες που λάμπουν στο στερέωμα της Εκκλησίας μας, υπάρχουν μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου.
Όταν επισκέπτομαι το Άγιον Όρος αισθάνομαι βαθύτατη κατάνυξη και συντριβή. Αισθάνομαι το Άγιον Όρος ως έναν τόπο μυστηρίου. Σέβομαι τα πάντα, ακόμη και το μικρό χορταράκι. Διότι όλη η κτίση εξαγιάζεται από την ύπαρξη των θεουμένων αγίων που ζουν εκεί, και αισθάνονται αναλογικά την Χάρη του Θεού, είτε καθαρτικά είτε φωτιστικά είτε θεοτικά. Σέβομαι απεριόριστα τα Μοναστήρια και τα ταπεινά κελιά, σέβομαι το χώμα που πατώ, γιατί κάτω από αυτό κρύβονται, είναι θαμμένα σώματα αγίων, όπως του παπα-Εφραίμ. Πόσες εξαγιασμένες μορφές δεν πέρασαν από το Άγιον Όρος, πάνω από χίλια χρόνια, που έφθασαν από το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωση, που είδαν τον Θεό και λαμπρύνθηκαν από το θείο Φως Του!
Λένε μερικοί ότι καθώς βαδίζουν στην έρημο του Αγίου Όρους, κατά καιρούς, αναβλύζει μια παράδοξη ευωδία, που δεν έχει σχέση με τα κτιστά λουλούδια. Είναι ευωδία που προέρχεται από άγια σώματα αγίων ασκητών, τα οποία έγιναν κατοικητήρια του ζώντος Θεού και ναοί του Παναγίου Πνεύματος.
Όσιε Εφραίμ, ένδοξο άνθος του Περιβολιού της Παναγίας, πνευματικό αστέρι του νοητού στερεώματος, συμπολίτη των αγίων και οικείε του Θεού, επίγειε άγγελε και ουράνιε άνθρωπε, αγαπημένο παιδί της Παναγίας και ευλογημένο μέλος του Σώματος του Χριστού, ευλόγησε τον λαό που γνώρισες και αγάπησες, όλους εμάς, που παρά την αναξιότητά μας, δεχθήκαμε την φιλοστοργία σου.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ ΛΟΓΟΙ

«Το Πνεύμα το άγιο δεν οράται, αλλά η χάρις του οράται».
«Τι εστί γέροντας (δηλ. πνευματικός) μόνο ο διάβολος το ξέρει. Διότι η δύναμίς του καταργείται. Βάζεις μια μετάνοια και πας παντού. Εξομολογείσαι ένα λογισμό και καθαρίζει η ψυχή».
«Ο Θεός όλα τα ανέχεται, αλλά τη μαγεία… μακριά».
«Από την υπακοή γεννάται η προσευχή και από την προσευχή η Θεολογία».
Επειδή συχνά οι επισκέπτες ρωτούσαν για την οικογένεια και τη σύζυγό τους, τους παρέπεμπε σε πνευματικούς, εγγάμους ή αγάμους, έχοντες πείρα. Χαριτολογούσε λέγοντας: «Βρε παιδί μου, ο ένας η γυναίκα μου, ο άλλος η γυναίκα μου, γυναικολόγο με κάνανε!!».
«Εάν ο άνθρωπος συνηθίσει να λέει κάθε μέρα, έστω από λίγο, όσο μπορεί, αλλά κάθε μέρα την ευχή, η καρδιά του σιγά-σιγά γλυκαίνεται και περιμένει πότε θα έρθει εκείνη η ώρα. Και όταν γλυκαθεί η καρδιά, από μόνος του κανείς ζητάει περισσότερο».
«Η αμαρτία έχει αποφορά», μια φορά κάθισε δίπλα σε βουδιστή: «Πω! βρώμα που αισθάνθηκα» έλεγε κάνοντας τον χειρότερο μορφασμό.
Η υπακοή φέρει τον άνθρωπο όχι μόνο σε απάθεια σώματος, αλλά και πνευματική».
«Αν ζητάτε ένα πράγμα από τον Γέροντα, προδιαθέσατε τον λογισμό σας. εάν μεν σας ακούσει, “να ‘ναι ευλογημένο”, εάν δεν σας ακούσει, πάλι “να ‘ναι ευλογημένο”.
Mην προδιαθέτετε τον λογισμό σας ότι θα σας ακούσει ο Γέροντας και αν κατόπιν δεν σας ακούσει, και θα σκουντουφλιάσετε».
«Έκανες υπακοή, θα πας στον παράδεισο, δεν έκανες υπακοή, δεν πάει να κάνεις νοερά προσευχή, δεν πάει να μεταλαμβάνεις… προορίζεσαι για την κόλαση».
«Γι’ αυτό λέω ότι, όπου κι αν ευρεθεί ο άνθρωπος, να μην απελπίζεται. Να μην τα χάνει, να μην τα σαστίζει. Για τον άλφα ή βήτα λόγο, ο Θεός γνωρίζει, σε δοκιμάζει. Σε δοκιμάζει: Μπορείς να κρατήσεις αυτήν τη θλίψη; Μπορώ. Θα σου δώσει χάρισμα. Δεν μπορείς; Κι αυτό που σου έδωσα, θα το αφαιρέσω. Εγώ δεν θέλω δειλούς ανθρώπους. Δειλός άνθρωπος δεν αξίζει τίποτες. Ενώ ο τολμηρός πάντα βγαίνει νικητής».
«Θα κάνεις υπομονή στα δικά σου πάθη, θα κάνεις και στα δικά μου. Έτσι θα
«Το κομποσχοινάκι είναι θαυματουργό!».
«Και στην κόλαση να πάω δεν φοβάμαι, αρκεί την ευχή να λέω».
-Παιδί μου, είπε ο Γέροντας σε κάποιον, πες την ευχή.
-Μα λέω και δεν καταλαμβάνω τίποτες.
-Δεν καταλαμβάνεις εσύ, αλλά ο διάβολος καταλαμβάνει και φεύγει.
«Ο Θεός μας δοκιμάζει καμιά φορά να μας ξυπνήσει, να πούμε. Σου στέλνει έναν πειρασμό ο Θεός, ο Θεός θέλει να σε ξυπνήσει, μην κοιμάσαι. μην κοιμάσαι, λέγε την ευχούλα».
«Η νοερά προσευχή ολίγον κατ’ ολίγον φέρνει τον άνθρωπο εις την πρώτην χάρη του βαπτίσματος».
«Δεν σε κατηγορώ ότι έκανες αμαρτίες πολλές και σοβαρές, όχι, άνθρωπος είσαι. Σε κατηγορώ, γιατί δεν εξομολογείσαι. Αυτό σε κατηγορώ. Έπεσες; Στον πνευματικό. Έπεσες; Στον πνευματικό, όλα στον πνευματικό. Και η οσία Μαρία, πρώτα εξομολογήθηκε».
«Η θεία χάρις μία είναι, αλλά κατά το μέτρον του καθενός εμφανίζεται, εργάζεται, οράται, ναι, οράται! Αχ, και πόσον σκιρτάει μέσα σου όταν βλέπεις αυτή την θεία χάρη! “Εγώ είπα, Θεοί εστέ και υιοί Υψίστου πάντες” (Ψαλμ. 81,6).
«Όταν έρθει η χάρις ξεχνάς και τις θλίψεις και τα βάσανα, χαλάλι να γίνουν όλα. Όταν έρθει η λύπη, ξεχνάς τη χάρη και λες, αμάν, ο Θεός μ’ εγκατέλειψε, ούτε να προσευχηθώ τίποτε, πάει, ο Θεός μ’ εγκατέλειψε, τρόπον τινά, μ’ έχει για την κόλαση. Όταν γυρίσεις απ’ την άλλη πλευρά, ξεχνάς τα πρώτα. γυρίζεις στα πρώτα, ξεχνάς τα δεύτερα. Έτσι είναι. Ε, αυτό, γυμνάζεται ο άνθρωπος στην ταπείνωση. “Ουχί εγώ, αλλά η χάρις η συν εμοί”, όπως έλεγε και ο Απόστολος (Α’ Κορ. 15,10). Γυμνάζεται ο άνθρωπος στην ταπείνωση».
«Η χάρις διατηρείται με την ταπείνωση και την ευχαριστία εις τον Θεό».
«Εάν θελήσεις να δημοσιεύσεις λάθη άλλων ανθρώπων, τότε πως θα διαβάσουμε το “άφες αυτοίς”;».
«Αφού λες ότι αγαπάς τον Θεόν, περίμενε το δείγμα της αγάπης Του, δηλαδή τον Σταυρόν Του. Αυτό θα σου δώσει σε αυτήν την ζωήν, αυτό το δώρο, το οποίον είναι η αγάπη Του. Από εκεί καταλαμβάνεις ότι ο Θεός σε αγαπάει. από τας θλίψεις που σου δίδει».
«Εν ημέρα Κρίσεως ότι έχει ο καθένας, δηλαδή ότι υπέφερε σε αυτήν την ζωήν διά τον Χριστόν, αυτό και θα δείξει».
«Μη νομίζεις ότι μάρτυρες είναι εκείνοι μόνον που τους έκοψαν το κεφάλι μία φορά, επειδή δεν αρνήθηκαν τον Χριστό. Είναι και άλλοι, που δεν αρνούνται την αρετή, την υπομονή.
Οι πρώτοι μάρτυρες μίαν φοράν μαρτύρησαν, ενώ οι δεύτεροι κάθε λίγο μαρτυρούν».
«Ο κάθε άνθρωπος, είτε άγιος είναι ή αμαρτωλός, κατά το μέτρον του αισθάνεται την χάριν. Η Θεία Γραφή είναι ωκεανός, και όταν κανείς την διαβάζει κατά το μέτρον του την αισθάνεται».
«Όταν ένας άνθρωπος είναι καθαρός, τα μάγια δεν πιάνουν: Και καθαρός εννοώ όταν λειτουργείται, όταν εξομολογείται, όταν μεταλαμβάνει συχνά».
«Όταν ακούεις πόνο, προσεύχου γι’ αυτόν που πονάει: Όχι ο Θεός να τον απαλλάξει από τον πόνο, αλλά υπομονή να του δώσει. Γιατί μέσα στον πόνο βρίσκεται ο Θεός».
Ευχές του Γέροντα σε μελλονύμφους, πνευματικά του παιδιά:
Μαζί θα προσευχόσαστε.
Μαζί θα νηστεύετε
Μαζί θα κοινωνάτε
Μαζί παντού, εν παντί και πάντοτε.
Τα πάντα γνωστά να είναι μεταξύ σας. Όχι κρυφά, αλλά φανερά έως ελάχιστον.
Ο εις να σέβεται και να τιμά τους γονείς του άλλου ως τους ιδίους γονείς του.
Μα πότε θα έλθει η ευλογημένη εκείνη ημέρα; Η μεγάλη και επιφανής, που όλοι μαζί, Άγγελοι και άνθρωποι, θα ενωθούν εις δοξολογία Θεού;
Μέσα στο αιώνιων και γλυκύτατο και ανεκδιήγητο φως;
Μέσα στην αιώνιων χαρά;
Ω! Τι αιώνιος χαρά περιμένει τους Χριστιανούς!
Ω! Έρωτας του γλυκυτάτου και ωραιοτάτου Ιησού!
Ω! Βασιλική ερωτική μέθη!
Ω! Αθάνατος ψυχή!
Τι έχεις να κληρονομήσεις! Τι έχεις να απολαύσεις!
Τι σου έχει ετοιμάσει ο γλυκύτατος Νυμφίος σου Ιησούς!
Ένα θα γίνεις με Αυτόν
«και ο αγιάζων και οι αγιαζόμενοι εξ ενός πάντες (Εβρ. 2,11).

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, Εκδόσεις Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» Κατουνάκια Αγίου Όρους.

ΕΙΠΕΝ…. ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Από τα 10 εκατομμύρια Έλληνες τα 2 εκατομμύρια θα σωθούνε, γιατί κρατάνε. Γιατί, είδες τί μου λες; Δεν αλλάζεις πορεία όπως είσαι, μα να σου κόψουν το κεφάλι. Έτσι είναι τα 2 εκατομμύρια των Ελλήνων. Άλλα τα 8, πού τα πήρε ό λύκος και τα έπνιξε, που είναι; Και δεν ξέ­ρεις τί διαφθορά υπάρχει μέσα στην Ελλάδα. Μέχρι αφάνταστου βαθμού καταστροφή ψυχική και σωματική.

Έχεις δει ποτέ τον Θεό; Να Του το ζητήσεις να Τον δεις. Ακούς;

Όταν ό άνθρωπος δεν αντέχει την πύρωση της σάρκας, πρέπει να παντρεύεται. Και όταν παντρευτεί με νόμιμο τρόπο, θα είναι κοντά στον Θεό.

Έχεις δει ποτέ τον Θεό; Να Του το ζητήσεις να Τον δεις. Ακούς;

(Για τους πονηρούς λογισμούς, όταν ήταν ήδη 80 χρονών) Κι εγώ, παιδί μου, τους έχω σ' αυτήν εδώ την ηλικία. Άλλα να τους αποδιώ­χνεις, να μην κάνεις συγκατάθεση. Καμιά φορά σ' ευχαριστούν στη σκέψη σου. Άλλα κι αυτό είναι ένα είδος συγκατάθεσης, μια μικρή αμαρτία. Ό λογισμός, όταν τον δεχτεί ό άνθρωπος, είναι μετά πολύ εύκολο, σαν βρεθεί ή ευκαιρία, να γίνει πράξη. Ό πόλεμος δεν στα­ματά σ' αυτή τη ζωή, γι' αυτό δεν μπορεί ό χριστιανός να λέει ότι «θα κοιμάμαι σήμερα και θα ξυπνώ αύριο», γιατί χάθηκε. Ό διάβολος ούτε κοιμάται ούτε ξυπνά. Γι' αυτό χρειάζεται να ξεκουραζόμαστε, αλλά όχι να αποξεχνιόμαστε.

(Προς νέους ιερείς) Προσέξτε τη μοιχεία και την πορνεία. 'Εκεί θέλει να σας ρίξει ό δαίμονας. Αυτός δεν ησυχάζει νύχτα και ήμερα. Μόλις σας ρίξει, θα πει: «Καλά τον έχω τώρα. Δικός μου είναι». Για να σηκω­θείς μετά, θέλει μεγάλο πνευματικό αγώνα. Είναι αδύνατο να δικαιω­θεί χωρίς αγώνα, Ιδιαίτερα ό Ιερέας, θέλει νηστείες, αγρυπνίες, προ­σευχές. Ό αγώνας ό πνευματικός είναι διαρκής. Δεν σταματάει ούτε λεπτό. Οι λογισμοί για να φύγουν, θέλουν αγώνα. Να μην πέσετε προσέχετε.

Όταν ό άνθρωπος δεν αντέχει την πύρωση της σάρκας, πρέπει να παντρεύεται. Και όταν παντρευτεί με νόμιμο τρόπο, θα είναι κοντά στον θεό.

Δεν θα φεύγεις ποτέ απ' την εκκλησία, αν δεν ακούσεις το Δι' ευχών, γιατί μέχρι εκείνη την ώρα είναι όλοι οι Άγγελοι, όλοι οι Άγιοι, ό θεός μέσα στην εκκλησία. Με το Δι' ευχών ανεβαίνουν στον Ουρανό, θα το ακούσεις, θα πάρεις αντίδωρο και τότε θα φύγεις.

Πρέπει να έχουν θεό τα παιδιά, αλλιώς πορεύονται στη ζωή τυφλά, σαν τα άλογα ζώα, και έχουν ανάλογες συνέπειες. Να δίνετε θεό στα παιδιά. Και να προσέχετε, να μην εφησυχάζετε.

Στον Ουρανό έχουν πάει εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί. Αλλά αυτοί πού πήγαν εκεί πέρα ήταν παλικάρια, κράτησαν εδώ και πολέ­μησαν τον σατανά πρώτα, πολέμησαν τα πάθη. Γιατί έχεις μέσα σου ένα σωρό κατσίκια. Και υστέρα λες: «Είμαι χριστιανός». Από που κι ως που; Ό χριστιανός ό καλός προχωρεί προς την καλοσύνη, την αγιοσύνη. Αγίασαν, και όσοι πήγαν, ήσαν άγιοι από εδώ. Πώς πήγαν εκεί πέρα; "Η, λέτε, είναι κανένα πορτάκι ανοιχτό και μπαίνουν εκεί μέ­σα, αν δεν περάσεις απ' την πύλη την ωραία, την κεντρική; Είναι λάθος να λες ότι «θα μπω στον Παράδεισο από το πορτάκι». Δεν μπαίνεις! θα δοκιμαστείς εσύ εδώ στη γη με δοκιμασίες, για να φτιάξεις τον εαυ­τό σου ωραίο.

Βλέπεις τί είμαι; Είμαι ένας γέρος στο κρεβάτι, πού ούτε δουλεύω ούτε μπορώ να προσφέρω τίποτα στο Μοναστήρι. Και όμως, ή Παναγία ότι επιθυμώ μου το στέλνει. Και λεφτά μου δίνουν και λάδια φέρνουν στο Μοναστήρι και ότι θέλουμε. Για να δεις, ό θεός είναι μεγάλος

Ό Θεός δεν έχει άκρες.

Ό Θεός με ένα χάδι διορθώνει τα πάντα.

Εάν σφάλλουμε, ό Άγγελος-φύλακας φεύγει, κάθεται πιο πέρα στενοχωρημένος. Άλλα μ' ένα «συγγνώμη», παιδί μου, όταν είναι από το βάθος της ψυχής μας, επιστρέφει.
Αυτοί πού φεύγουν την εβδομάδα των Παθών πάνε κατευθείαν επάνω.

Είναι ευλογημένος ό άνθρωπος πού πεθαίνει Σάββατο και κηδεύεταιΚυριακή. Ό δρόμος για τον Παράδεισο είναι ανοιχτός.

Να προσέχετε, γιατί ό κακός στήνει παγίδες. Μη γελάτε! Είναι δίπλα μας κι εσείς δεν μπορείτε να τον δείτε. Ακουστέ τί σας λέω. Μη στα­ματάτε να προσεύχεσθε!
Βάζει ό διάβολος τον κόσμο να αμαρτήσει, και μετά την αμαρτία τους φοβίζει και τους κάνει να ντρέπονται να εξομολογηθούν.

Όποιος διαφθείρει τα παιδιά του κόσμου, πρέπει να τον κρεμάνε στην πλατεία Συντάγματος. Σ' αυτή την περίπτωση πρέπει να ισχύει ό Μωσαϊκός νόμος.

Nα κάνεις προσευχή κάθε μέρα και να λες, πέραν των άλλων: «Φύλα­ξε με, θεέ μου, από την κακία των ανθρώπων».

Ό Θεός είναι δίπλα μας. θα του μιλήσεις σαν φίλο σου: «Έλα, βοήθησε με».

Όταν προσεύχεσαι, να ξέρεις ότι είσαι μπροστά στον Χριστό και την Παναγία. Να είσαι ταπεινή και να λες: «Έλα, Παναγία μου, να με βοηθήσεις να διορθωθώ».

Ή Παναγία θα σε βοηθήσει, γιατί είναι εδώ και σε ακούει.

Αν εσύ αγαπάς και δεν θέλεις να στενοχωρήσεις τη φυσική σου μά­να, φαντάσου ό Κύριος τη Μάνα Του. Τί είναι ή Παναγία; Ή Μάνα του Δημιουργού του" κόσμου, θα αγαπάς τον Κύριο και την Παναγία. Απ' αυτούς να ζητάς, και θα σε βοηθούν. Ό Κύριος και ή Πα­ναγία είναι εδώ κάτω, στη γη. Όχι στον θρόνο. Και βοηθούν τα παι­διά τους και όλο τον κόσμο. Ή Παναγία έχει το μισό στερέωμα του Ουρανού και την υπηρετούν και διατάζει τους Αγγέλους.

Και ένα φύλλο να σηκώσεις και να εργαστείς για την Παναγία, ό Κύ­ριος σε αμείβει. Είναι δίκαιος ό Κύριος.

Τον Κύριο να ζητάς, όχι τους ανθρώπους. Εδώ είμαστε πάροικοι. Άλλου είναι ή πατρίδα.

Ό Θεός ξέρει τι κάνει με τις αρρώστιες. Αν μας δει και έχουμε κανένα πάθος, μας στέλνει μια αρρώστια για το καλό μας. Για δες τον Από­στολο Παύλο, ούτε ψωμί δεν χόρτασε. Λέμε εμείς τώρα ότι υποφέ­ρουμε. Οι Άγιοι τράβηξαν τόσα! Μα μην παραπονιέστε.

Nα δεις ένα αυτί πού κατεβάζει ό θεός από τον Ουρανό και ακούει την προσευχή σου, όταν δεν νοιάζεσαι για υλικά, αλλά παρακαλάς για σωτηρία ψυχών!...

Είναι καλύτερα στην εποχή μας να ξέρεις λίγους και να μιλάς σε λί­γους. Ή ζωή μας είναι Ένα πέλαγος με μπουνάτσες και φουρτούνες. Πολλές οι θλίψεις και οι πειρασμοί. Μη θέλετε μόνο τη χαρά. Οι Άγιοι πέρασαν από καμίνι. «Πάς πυρί ολισθήσεται». Ό καθένας θα ψη­θεί στη φωτιά, για να μπει στον Παράδεισο. Όταν πάς στον φούρνο, ζητάς ψημένο ψωμί και όχι ζυμάρι. Το ίδιο και στον Παράδεισο ανε­βαίνει ό «ψημένος» άνθρωπος.

Τα κομποσκοίνια είναι για προσευχή, όχι για φιγούρα, για να τα βλέπει ό κόσμος.

Είμαστε χώμα και πνεύμα. Επειδή είμαστε από χώμα, έχουμε ανά­γκη να τρεφόμαστε με χώμα - τα πάντα βγαίνουν από τη γη. Όταν σπάσουμε το φράγμα του σώματος, τότε το πνεύμα δεν έχει ανάγκη από τροφή, ενώ μας τρέφει τη σάρκα ό Κύριος και δεν πεινάμε.

Εμείς οι γονείς φταίμε πού υποφέρουν τα παιδιά μας, γιατί δεν ταμαθαίνουμε να ζουν χριστιανικά κι επειδή οι γονείς δεν ζουν όπωςπρέπει, χριστιανικά.

Όταν βοηθάς τους γονείς σου (αυτό πρέπει να κάνει κάθε σωστός
χριστιανός) και αυτοί δεν το καταλαβαίνουν και σου προκαλούν πό­νο, εσύ να συνεχίσεις να τους ευεργετείς. Γιατί δεν ευεργετείς αυτούς, αλλά τον Κύριο.

Ή οικογένεια μας πρέπει να είναι παράδειγμα προς μίμηση. Να φιλοξενείς, όταν έχεις κάποιο άτομο στο σπίτι σου. Ν' αρχίσεις τη φιλοξενία και την ελεημοσύνη.

Πονώ τους παντρεμένους, διότι τις θλίψεις πού περνούν δεν τις περ­νούν οι μοναχοί. Το καμίνι των θλίψεων των εγγάμων είναι μεγαλύ­τερο από αυτό των μοναχών.

Σε Ιερέα Εκεί κάτω στην Αθήνα πού είσαι, πάτερ, όλο τον κόσμο θα
τον ευλογείς και όλο τον κόσμο θα τον σταυρώνεις, δεν θα τον διώ­χνεις.
Μη θέλετε συνέχεια την ησυχία. Κάθε στιγμή να περιμένετε πώς κάτι θα συμβεί.
(Προς ιερείς) Όταν είστε δίκαιοι, όλοι θα σας σέβονται και θα σας ευλαβούνται. θα έρχονται όλοι να πάρουν τη συμβουλή σας. Μα κά­νετε πνευματική ζωή. Τα δύο τρίτα της ημέρας για τα πνευματικά και το ένα τρίτο για το φαγητό και τις άλλες ανάγκες. Γιατί αλλιώς θλίβεται το Άγιο Πνεύμα.
Όταν πάς στην εκκλησία, θ' ανάβεις κερί και για τον εαυτό σου, δεν θ' ανάβεις μόνο για τους άλλους.

Όσοι είναι μες στον Ουρανό προσεύχονται στον Κύριο, γιατί ή προσευχή είναι πιο δυνατή εκεί και πιο μαζεμένη - όλοι προσεύχονται.

Ν' αποφεύγετε, παιδί μου, την αμαρτία. Όταν πολεμάτε, να κοιτάζε­τε την εικόνα του Κυρίου και να Του λέτε: «θέλεις να είμαι θλιμμένος; θέλεις να πορνεύω; θέλεις να θυμώνω;». Κι Αυτός θα στέλνει τη βοή­ θεια Του. Να έχετε πίστη Θεού και όλα θα τα νικάτε.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ Γ. ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ

Όσοι κάνουν το χάραγμα, δεν θα βρουν στιγμή ησυχίας. Πρέπει ν' αποκτήσετε ισχυρή πίστη, μόνοι σας, με υπομονή, με καλοσύνη, με δι­καιοσύνη. Να μη χάσουμε την πίστη! Σταθερή πίστη, και ο Θεός θα δώ­σει βοήθεια. Χωρίς την προσευχή, πάμε χαμένοι. Μη σκέφτεστε για το μέλλον. Είναι όλα στα χέρια του Θεού. Να διαβάζετε Πατερικά κάθε μέ­ρα από λίγο και ο Θεός θα φωτίζει. Ύστερα θα δυναμώνει ο νους σας.

Πήγα ένα τέταρτο στην κόλαση και νόμιζα ότι ήμουν τρεις ώρες.

Να μη λέμε να πάμε«επάνω», αλλά «ψηλά», γιατί και επάνω καιρο­φυλακτεί ο πονηρός, να μας γκρεμίσει. Μόνο όταν μπούμε στον Παράδεισο δεν κινδυνεύουμε.

Επειδή έρχονται πολύ δύσκολες μέρες για την ανθρωπότητα, ο Θεός πήρε ορισμένους ανθρώπους και τους έκανε αξιωματικούς.

Τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ γρήγορα. Ό διάβολος θα κυριαρ­χήσει. Όσοι τον πλησιάσουν, θα τους τσακίσει, θα τους συντρίψει. Φίλους αυτός δεν έχει.

Βρεθήκαμε στους έσχατους καιρούς εμείς οι ταλαίπωροι, και οι μο­ναχοί και κοσμικοί, αλλά ο αγώνας είναι αγώνας. Δεν θα σταματή­σεις τον αγώνα ούτε δευτερόλεπτο. Αγώνας μέχρι τέλους! Και τότε ο Κύριος, πού στεφανώνει τους ανθρώπους και τους αποκατασταίνει αιώνια, Εκείνος την τελευταία ώρα θα σου χαρίσει όχι πράγματα ψεύτικα και μάταια της ζωής αυτής, αλλά θα σε κάνει άξια να βασι­λεύεις μέσα στη Βασιλεία του Θεού. Αιώνια! Όχι για 1.000 χρόνια,για 100.000 χρόνια. Αιώνια [σημαίνει] δεν έχει τέλος.

Άλλη τόση να είναι ή γη, μπορεί ο Θεός να τη θρέψει. Περί αναστάσε­ως των σωμάτων μην αμφιβάλλετε. Να, είμαι 90 χρόνων. Αυτό το σώμα πρέπει να λιώσει στον τάφο, για να βγει καινούριο, άφθαρτο, αιώνιο, χωρίς να αρρωσταίνει, χωρίς να πονά, χωρίς να δίψα, χωρίς να ζεσταίνεται, θα είναι όπως τα αγγελικά σώματα. Αρκεί να μην πέ­σουμε στην αμαρτία. Ό Θεός θέλει να Του πούμε ότι μόνο γι' Αυτόν θα ζούμε. Αν μείνουμε στην αμαρτία, τότε και τα καταχθόνια είναι αιώνια. Δεν αλλάζει από κει ή κατάσταση, ή βάσανος, ή οδύνη, ο πό­νος, οι φωτιές. Εσάς στη θεολογική Σχολή αυτά σας τα λένε μαλακά.Ούτε ο Ιάκωβος ούτε ο Πορφύριος τα έλεγαν αυστηρά. Έτσι έπρεπε να τα πουν, να τα ακούσει ο κόσμος και να μετανοήσει. Έρχεται ο διά­βολος και με χτυπάει αλύπητα. Μου λέει: «Μην τους τα λες τόσο κα­θαρά. Αστούς να κοιμούνται. Μην τους αφήνεις να ξυπνούν».

Οι πεθαμένοι πού είναι σε καλή μεριά δεν μπορούν να επισκέπτονται τους ζωντανούς οπότε θέλουν. Πρέπει να πάρουν άδεια από τον Κύριο.

Ή ευχή «Κύριε, ελέησον» είναι σαν ένα σπαθί πού κόβει στα δύο τον σατανά.

Ή οικογένεια είναι Ιερή. Όποιος εγκαταλείπει την οικογένεια του, τον σύντροφο ή τη σύντροφο, τα παιδιά του, τιμωρείται πολύ σκληρά από τον θεό.

Στις μεγάλες εορτές ή οικογένεια πρέπει να είναι όλοι μαζί.
Ή οικογένεια πρέπει να έχει τον ίδιο Πνευματικό.

Είδες ο Μέγας Βασίλειος; Είχε Χάρη από τον Θεό και δεν κοιμόταν καθόλου. Έζησε 49 χρόνια και είδες Τι έργο έκανε; Εγώ όμως είμαι 80 ετών και δεν είμαι ούτε το δαχτυλάκι του. Είμαι ένας ελεεινός μο­ναχός. Ό Θεός να με ελεήσει, γιατί πάω χαμένος. Ξυπνώ τα βράδια να μελετώ, όπως έκανε κι αυτός, κατά τον λόγο του, και να εφαρμόσω τον λόγο του μεγάλου Αγίου. Εγώ όμως κοιμάμαι συνέχεια. Ξυπνώ πότε-πότε, κλαίω και λέω: «Κύριε, Ελέησον!». Ξανά κοιμούμαι πάλι.

Οι σημερινοί άνθρωποι δεν έρχονται προς το φως, γιατί είναι πονηρά τα έργα τους.
Όπως έλεγε και ο Κύριος στο Ευαγγέλιο.
Και όταν πη­γαίνουν να μιλήσουν με κάποιον και ν' ακούσουν λόγο Θεού, πάλι μπερδεύονται πιο πολύ, επειδή τα έργα τους είναι πονηρά.

Ξέρεις τι είναι το Άγιο Πνεύμα; Είναι εδώ πού μιλάμε, είναι έξω απ' το μυαλό σου, είναι μέσα στο μυαλό σου, είναι γύρω απ' το στόμα σου, είναι παντού. Είδες πόσο κοντά είναι ο Θεός σ' εμάς; Είναι Ζωή, είναι παντού. Οι Πατέρες λένε: «Ό Θεός είναι τόσο κοντά μας, όση ώρα θέλει ο αέρας να βγει από το στόμα μας».

Όταν ζητάτε τη βοήθεια ενός Αγίου και λέτε «Άγιε μου, βοήθα με», ο Άγιος την ίδια στιγμή πού το ζητάτε είναι δίπλα σας. Δεν σας αφήνει να το καταλάβετε, γιατί θα ερχόσασταν σε έπαρση και μπορεί να του ζητάγατε και χαζά πράγματα. Σας προσφέρει τη βοήθεια όχι άμεσα, αλλά απαλά, σιγά, όπως ο θεός πλησιάζει τον άνθρωπο, ώστε να μην ανέβει ο εγωισμός σας. θα δείτε, μέρα με τη μέρα, ότι αυτό πού ζητήσατε λύνεται και έρχεται, αν είναι για το όφελος της ψυχής σας.

Το Πιστεύω να το λέτε απαραιτήτως πρωί και βράδυ. Διότι έτσι ομο­λογούμε την πίστη μας και, ότι κι αν μας συμβεί κατά τη διάρκεια της μέρας ή της νύχτας, θα έχουμε ομολογήσει τον Κύριο.
Το Πάτερ ημών να το λέτε αργά, για να το καταλαβαίνετε.
Το Απόδειπνο είναι ομπρέλα προστασίας. Να κάνετε το Απόδειπνο και τους Χαιρετισμούς.
Και είναι μεγάλη ευλογία να κάνετε το πρωί τον Όρθρο. Ή καρδιά σας να βαδίζει σύμφωνα με αυτά πού λέτε.

Όταν ο ιερέας λέει Πρόσχωμεν τα Άγια τοις Άγίοις, είναι ή μεγαλύ­τερη και φοβερότερη στιγμή, γιατί τότε είναι ανοιχτοί οι Ουρανοί και για ότι παρακαλέσουμε τον Θεό, εισακουόμαστε.

Να προσεύχεσθε συνέχεια, να συνηθίζει ο νους. Και αν ακόμα συγχύ­ζεστε, εσείς να λέτε την ευχή. Τι πιο εύκολο πράγμα; Τη λες πάντοτε, εκεί πού βαδίζεις, στο λεωφορείο, παντού. Έστω και μηχανικά. Τη συνηθίζει έπειτα ο νους και προχωράς. Στην αρχή ο νους θα είναι στο Λονδίνο, αλλά υστέρα μαζεύεται. Αρκεί να μη σταματάς να τη λες.
Πώς θες να σε συγχωρήσει ο Κύριος, ενώ μέσα σου βράζει το καντή­λι της μνησικακίας; Τι νομίζεις, πώς ο Κύριος δεν βλέπει τι έχεις μέσα στην ψυχή σου;

ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΝΙΑΣ ΤΗΣ ΣΟΥΜΑΤΡΑΣ.

Τα νησί Νιάς της Σουμάτρας υπέστη πολύ μεγάλες καταστροφές από τον σεισμό τον Μαρτιο του 2005 και το τσουνάμι.
Στις 18 Ιουλίου 2006 έγιναν τα εγκαίνια της κλινικής «ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ» που κτίστηκε με δωρεά του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Έχει έξι(6) δωμάτια , δύο για νοσηλεία, δύο για ιατρικές εξετάσεις, φαρμακείο και γραφείο .

Το ιατρικό προσωπικό αποτελείται από δύο γιατρούς και τέσσερις νοσοκόμες.

Οι ελλείψεις όμως της κλινικής είναι πολύ μεγάλες.

Απαιτούνται αρκετά φάρμακα και επίσης είναι απαραίτητο ένα μικρό laboratorium για εξετάσεις στο αίμα.

Στο νησί Νιάς η μαλάρια (ελονοσία) είναι ασθένεια πολύ διαδεδομένη εκεί,ιδιαίτερα την εποχή των φρούτων. Για την δωρεάν ιατρική εξέταση 165 ατόμων της περιοχής , πρίν τα εγκαίνια της κλινικής , απαιτήθηκαν για μια μέρα 2500 ευρώ .

Στο ποσό αυτό συμπεριλαμβάνονται η αξία των φαρμάκων που χρησιμοποιήθηκαν , ιατρικών εξετάσεων που έγιναν ,καθώς και οι αμοιβές του ιατρικού προσωπικου.

Τα έξοδα που απαιτούνται για την λειτουργία της κλινικής ,αποτελούν ευθύνη του Ιεραποστολικού κλιμακίου της Σουμάτρας, που πρέπει να ψάχνει οικονομικούς χορηγούς. Όποιοι ενδιαφέρονται να βοηθήσουν για την ομαλή λειτουργία της κλινικής αυτής,με ένα μικρό έξοδο αγοράζοντας ένα βιβλίο , να επικοινωνήσουν με την ομάδα των φίλων της Ιεραποστολής στην Ινδονησία

–Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ-

στο e-mail athanasiou.art@tellas.gr

Τα αντίτυπα του βιβλίου Η ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ διατίθενται ως εξής.

Α. Από ένα(1) έως πέντε (4) αντίτυπα στην τιμή των 25 ευρώ το ένα.
Β. Από έξι (5) αντίτυπα και πάνω στην τιμή των 20 ευρώ το ένα.

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ – Η ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ

Πρόκειται γιά μία καλαίσθητη ἔκδοση μέ βυζαντινή διακόσμηση καί πλούσιο περιεχόμενο 390 σελίδων, με θέματα που βοηθούν στην καλύτερη και ουσιαστικώτερη γνωριμία με την Υπερευλογημένη Θεοτόκο ,την Μεσίτρια του κόσμου. O τόμος περιλαμβάνει κατηχητικό ὑλικό από διάφορα βιβλία,(ἡ βιβλιογραφία ξεπερνᾶ τά ἑκατό βιβλία καί περιοδικά) ,που σχετίζονται με την Υπεραγία Θεοτόκο, εμπλουτισμένο μέ τήν γραφίδα τῶν Ὀρθοδόξων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας , ὥστε ἄγνωστα πατερικά κείμενα νά γίνουν προσιτά στό χριστεπώνυμο πλήρωμα . Ἔτσι στό βιβλίο ὑπάρχουν κείμενα τῶν Ἁγίων:

Νεκταρίου Πενταπόλεως

- Ἀνδρέα Κρήτης

-Νικολάου τοῦ Καβάσιλα
–Θεοδώρου τοῦ Στουδίτη
–Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ
–Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
-Ἐπιφανίου ἐπισκόπου Κωνσταντίας Κύπρου
–Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ
–Φιλοθέου Κόκκινου
–Ἠσυχίου Ἱεροσολύμων
–Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ
-Ὁσίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου,
Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου.

Συμπεριλάβαμε στο βιβλίο ἐπίσης καί ἀξιόλογα κείμενα σύγχρονων ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων ὅπως τῶν:

π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ πρώην Μητροπολίτου Ἐρζεγοβίνης Ἀθανασίου Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἰεροθέου, κ.α.

Το βιβλίο είναι απαραίτητο για ιερείς, ιεροκήρυκες, κατηχητές αλλά και για κάθε ορθόδοξο χριστιανό και ως εκ τούτου και για κάθε βιβλιοθήκη .

π. Δημήτριος Αθανασίου

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΝΙΑΣ ΤΗΣ ΣΟΥΜΑΤΡΑΣ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ BLOG-Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
http://ierapostoliko.blogspot.com/2009/01/blog-post_31.html

.