Ο ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΟ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΡΔΗΣ .

Ο ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΟ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΡΔΗΣ

21-2-10

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Ηλίας Wen ο τελευταίος ιερέας που λειτουργούσε με τον άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς.

110 ΕΤΩΝ

ΣΤΗΝ ΣΑΓΚΑΗ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ

ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 107 ΕΤΩΝ

ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ 110 ΕΤΟΩΝ 19-11-2006

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Ηλίας Wen ( Wen Zǐzhèng στα κινέζικα) γεννήθηκε στο Πεκίνο, στη Κίνα, το 1896. Στην ηλικία των επτά χρονών με βούληση δική του και με την άδειά από, τους γονείς βαφτίστηκε στην Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Από το 1905 έως 1914 σπούδασε στη σχολή Αποστολή και 1915 - 1918 στο Πεκίνο στο Θεολογικό Σεμινάριο. Το 1931 χειροτονήθηκε Διάκονος της ιεροσύνης από τον Αρχιεπίσκοπο Simon και διακονούσε στην Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη Σαγκάη. Μετά την ολοκλήρωση του νέου Σαγκάης καθεδρικό ναό προς τιμή της Μητέρας του Θεού "Surety of Sinners", "Εγγύησης των αμαρτωλών", ο πατηρ Ηλίας υπηρέτησε εκεί Το 1946 με το διάταγμα του Αρχιεπισκόπου Ιωάννου (Μαξίμοβιτς) έγινε πρύτανης του καθεδρικού ναού.

Λίγο αργότερα, λόγω των κομμουνιστών ο πατήρ Ηλίας αναγκάστηκε να φύγει από την Κίνα. Κατέληξε στο Χονγκ Κονγκ, όπου ίδρυσε την ενορία της Ανάστασης. Ο π. Ηλίας έκανε πολλά χρόνια στο Χονγκ Κονγκ για να βοηθήσει τους ρώσους μετανάστες. Το 1957 ο π. Ηλίας πήγε στις ΗΠΑ, όπου τοποθετήθηκε στην εκκλησία της Μητέρας του Θεού JOY OF ALL WHO SORROW στο Σαν Φρανσίσκο.

Πριν την αναχώρησή του από το Χονγκ Κονγκ έλαβε την ευλογία του Αγίου Ιωάννη (Μαξίμοβιτς) O Άγιος Ιωάννης χαρακτηρίζεται Fr. Ηλίας ως εξής:

« O Αρχιερέας Ηλίας Wen άρχισε την υπηρεσία του στην Εκκλησία σε νεαρή ηλικία κατά τη ρωσική εκκλησιαστική αποστολή στο Πεκίνο. Είχε ζήλο και την επιμέλεια και συνέχισε την υπηρεσία του σε όλα τα επίπεδα στη Σαγκάη. Πιστότητα, σταθερότητα και μια άψογη ζωή χαρακτηρίζει τον πατέρα Ηλία η ζωή του ως ιερέας. Με αυτά τα ωραία χαρακτηριστικά υπηρέτησε στην κοινότητα του Χονγκ Κονγκ κατά τη διάρκεια των τελευταίων οκτώ ετών."

Το 1981 με διάταγμα της Συνόδου των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έξω από τη Ρωσία πατήρ Ηλίας ανυψώθηκε στο αξίωμα του Πρωτοπρεσβυτέρου.

Το 1996 ο π. Ηλίας γιόρτασε τα 100 γενέθλια του στην ενορία του

Στα τέλη του 2000 μετακόμισε στο σπίτι του γιου του .

Στις Σάββατο, 9 Ιουνίου 2007, ο Πρωτοπρεσβύτερος Ηλίας Wen εκοιμήθη στην ηλικία των 110. Ήταν η όγδοος παλαιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Το μυαλό του παρέμεινε υγιής πριν από την κοίμηση του. Γεννήθηκε ΧΙΧ αιώνα, βαφτίστηκε στον ΧΧ αιώνα, όταν η Ρωσική Εκκλησία ήταν αδιαίρετη. Επέζησε της διαίρεσης της Ρωσική Εκκλησία και την κουμμουνιστική περίοδο της πατρίδας του από τους κομμουνιστές και κοιμήθηκε το ΧΧΙ αιώνα. Με το έλεος του Θεού η κοίμηση του πραγματοποιήθηκε λίγες εβδομάδες μετά την ένωση της Ρωσικής Εκκλησίας .

Πρωθιερέας PEREKRESTOV Peter

Σαν Φρανσίσκο

http://www.orthodox.cn/contemporary/shanghai/frelias_en.htm

«Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου εκκλησιαζόμενοι».

Γράφει ό Ν. σε κάποιο γράμμα του για την καινούργια, την ωραιότατη εκκλησία, πού μόλις τώρα τελευταία έχει ανεγερθεί: «Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου εκκλησιαζόμενοι». Όλο και περισσότερο μου φαίνεται ότι οι λαμπρές και πομπώδεις θειες ακολουθίες μας πρέπει να πάρουν ένα τέλος —τελείωσαν κιόλας εσωτερικά. Είναι φτιαχτές κι αχρείαστες και δεν τρέφουν πια τις διχασμένες ψυχές. Πρέπει να αντικατασταθούν από άλλες, πιο ενεργητικές και πιο θερμές μορφές θρησκευτικής κοινωνίας.

Πόσο, αλήθεια, διαφέρουν οι ιεροτελεστίες μας —με τον ιερέα χωρισμένο από τον εκκλησίασμα με τον «τοίχο» του εικονοστασίου, με την παγερή απόσταση του κενού, πού χωρίζει τούς πιστούς από την Άγια Τράπεζα, με την ψυχρή ατμόσφαιρα, πού απλώνεται ανάμεσα στους «επισκέπτες» προσευχόμενους πιστούς, με τον μάταια προτεινόμενο από την ουραία Πύλη Άγιο Ποτήριο και την επιμονή άρνηση των πιστών να «προσέλθουν» και να κοινωνήσουν των αχράντων μυστηρίων —πόσο, αλήθεια, διαφέρουν όλα αυτά από τις λατρευτικές συνάξεις του αιώνα των Αποστόλων και τής περιόδου των μαρτύρων! Πέφτει τον θρησκευτικό συναίσθημα, ενώ ό διάκοσμος των ναών ανυψώνεται σε περιωπή, σβήνει ή φλόγα από τις ψυχές, ενώ πιο λαμπερά αστράφτουν οι επίχρυσοι διάκοσμοι και οι ηλεκτρικοί πολυέλαιοι.

* * *

Τον γεγονός ότι είμαστε παρόντες εκεί στην εκκλησία, έστω και με ραθυμία στην καρδιά και περισπασμό, δεν μένει ολότελα δίχως καρπό. Αν ρίξουμε ένα βλέμμα στον εσωτερικό μας κόσμο, όταν στεκόμαστε εκεί στην εκκλησία, θα δούμε ότι την στιγμή εκείνη είμαστε ικανοί να πράξουμε πολλά καλά και πιο εύκολα να κρατηθούμε μακριά από τον κακό, μπορούμε πιο εύκολα να συγχωρήσουμε και να τηρήσουμε ήρεμη την καρδιά μας.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ. ΠΡΕΣΒ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΛΤΣΙΑΝΙΝΩΦ

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΩ.

ΤΗ Δ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Μνήμη τού Οσίου Πατρός ημών Ισιδώρου τού Πηλουσιώτου.

Θεωρίαις καί πράξεσι, πρός Θεόν ανυψούμενος, διά βίου Πάνσοφε διετέλεσας, τής θεωρίας επίβασιν, τήν πράξιν πηξάμενος, καί σοφώς τών ορεκτών, αγαπήσας τό έσχατον, ού γενόμενος, εφέσεως έστης μακαρίου, αξιούμενος νύν τέλους, καί τρισηλίου ελλάμψεως.

Τή πλημμύρα τής χάριτος, καί τοίς όμβροις τών λόγων σου, καταρδεύεις άπαντας τούς θεόφρονας, τής ανωτάτω σοφίας γάρ, κρατήρι τό στόμα σου, επιθείς ως εκ πηγής, δαψιλώς σύ εξήντλησας, καί διέδωκας, πανταχού τάς ακτίνας τών δογμάτων, επιστέλλων καί διδάσκων, καί νουθετών αξιάγαστε.

Βίβλος γνώσεως διδασκαλίας, πλούτω πίστεως συντεταγμένη, τώ πανάγνω ανεδείχθης εν Πνεύματι, ανακαλύπτων τά θεία τοίς χρήζουσι, καί τήν ζωήν θησαυρίζων τοίς θέλουσι, Πάτερ Όσιε, Χριστόν τόν Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν τό μέγα έλεος.

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ.

ΣΤΟΝ ΣΕΡΗΝΟ

Τι σημαίνει ή ρήση, «Εκεί πού είναι το πτώμα, εκεί θα μαζευτούν και οι αετοί».

ΜΑΤΘ. 24,28

Επειδή ό Δημιουργός και Δεσπότης μας χάρισε χώρο για να ζούμε καλά την κατοικία της Εδέμ, και εμείς διωχθήκαμε από αυτήν εξαιτίας της χαλαρότητας της διάθεσής μας και της πονηρίας του πλάνου και ριχθήκαμε σε γη με πολλούς κόπους και κατοικία γεμάτη θλίψη, αυτούς από εμάς πού πάλι έβγαλαν φτερά και, εγκαταλείποντας την ζωή πού αγαπά τα χαμηλά, πλησίασαν προς το ύψος της ουράνιας ζωής, ό γεμάτος αγαθότητα Χριστός υποσχέθηκε ότι θα τούς μαζέψει σε εκείνο τον τόπο. Αυτό λοιπόν σημαίνει εκείνο πού ρώτησες· «Εκεί πού είναι το πτώμα, εκεί θα μαζευτούν και οι αετοί». Εκεί πού βρίσκεται, λέγει, αυτό πού χάσαμε εξαιτίας της ακράτειας μας να γευτούμε τον απαγορευμένο καρπό, εκεί κατορθώνεται και ή νίκη με την νηστεία και την εγκράτεια πού καλλιέργησε ή φύση.

ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΠΕΤΡΟ

Στη ρήση, «Εκείνη την νύχτα θα είναι δύο οι γυναίκες πού θα αλέθουν»

ΜΑΤΘ. 24,21

Οι προθέσεις των ανθρώπων κρίνονται από τα τάγματα των αγγέλων και από τον χορό των αποστόλων. Γιατί από τα πρώτα απομακρύνθηκε ό αρχηγός τους, και από τούς δεύτερους ό προδότης. Το ίδιο ακριβώς θα βρεις να συμβαίνει και στην περίπτωση αύτη. Άλλοι προφυλάσσονται με την αυστηρότητα και την αγρυπνία, και άλλοι καταστρέφονται με την οκνηρία και την αμέλεια. Από' αυτούς οι πρώτοι παραλαμβάνονται, και οι δεύτεροι αφήνονται, όταν ό Κύριος έρχεται με τη δόξα του.

ΣΤΟΝ ΣΥΝΟΔΙΟ

Για την ανάσταση.

Αν ό Θεός μπορεί από το μηδέν να δημιουργήσει τις υπάρξεις πού θέλει, πόσο μάλλον μπορεί από αυτά πού υπάρχουν να ανακαινίσει τα σώματα πού δημιουργήθηκαν και ξαναγύρισαν στη γη; Το ότι βέβαια υπάρχει ανάσταση και το πώς θα γίνει αυτή, θα σου το διδάξει το μυστήριο των σπόρων πού σπείροντα και ή ανάπτυξη όλων των φυτών, τα όποια το χειμώνα πεθαίνουν και την άνοιξη επανέρχονται στη ζωή.

ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΟ

Για τις δύο γυναίκες πού θα αλέθουν.

Επειδή ζήτησες να μάθεις και το νόημα του χωρίου πού συνδέεται με το προηγούμενο, δηλαδή του, «Θα βρίσκονται στον μύλο δύο γυναίκες πού θα αλέθουν ή μία παραλαμβάνεται και ή άλλη αφήνεται» άκου· Ώς μύλο θεώρησε την άστατη περιφερική κίνηση της παρούσας ζωής, πού περνάει γρήγορα από μπροστά μας και παρόμοια με την ταχύτητα του μύλου μεταβάλλει τα πράγματα. Ώς δύο γυναίκες πού αλέθουν θεώρησε τις διαφορές ως προς τον τρόπο ζωής σ^` ένα πράγμα ή μία τάξη, όπως για παράδειγμα ως προς την άσκηση ή την παρθενία ή την εγκράτεια ή την σωφροσύνη, ή την φιλοξενία ή την πίστη, πού ασκείται βέβαια από πολλούς, όχι όμως με την ίδια διάθεση. Γιατί άλλοι ασκούν και κατορθώνουν τις αρετές με στόχο την μελλοντική αμοιβή, ενώ άλλοι τις εκτελούν για λόγους επίδειξης, και με τούς εδώ επαίνους λαμβάνουν πλήρως τον μισθό και αφήνονται στον μύλο, ενώ οι άλλοι παραλαμβάνονται για να τον λάβουν στον ουρανό.

ΣΤΟΝ ΔΙΑΚΟΝΟ ΕΥΤΟΝΙΟ

Για τις δέκα παρθένες.

ΜΑΤΘ.25,1-13

Ή παραβολή των δέκα παρθένων δείχνει την διαφορά των διαθέσεων και των τρόπων ζωής. Γιατί όλες ήταν παρθένες, αλλά δεν φρόντιζαν όλες με τον ίδιο τρόπο και για τις άλλες αρετές, αφού νόμισαν ότι μόνον ή παρθενία ήταν αρκετή για την είσοδο στη βασιλεία. Ή απροσωπόληπτη όμως κρίση έδειξε ότι ή παρθενία δεν ωφελεί καθόλου, εάν απουσιάζουν τα κακοπαθήματα. Γιατί λέγει^- «Όλη ή δόξα της θυγατέρας του βασιλιά είναι τα πολυποίκιλα στολίδια της». ΨΑΛΜΟΣ 44,14 Πρέπει δηλαδή, λέγει, να είναι στολισμένη με τα χρυσά κρόσσια όλων των αρετών. Γιατί, αν κάποιος ασκείται την παρθενία και υπερηφανεύεται γι' αυτό, χάνει το μεγαλύτερο κατόρθωμα της ταπείνωσης. Καθόσον δεν έχει γραφεί, ότι θα υψωθεί εκείνος πού ασκείται την παρθενία, άλλ' «εκείνος πού ταπεινώνει τον εαυτό του». ΜΑΤΘ. 23,12

287.-

ΣΤΟΝ ΚΟΜΗ ΕΡΜΙΝΟ

Για εκείνον πού του εμπιστεύτηκε ό Κύριος τα πέντε τάλαντα.

Ή ανθρώπινη φύση έχει μέσα της όλα τα χαρίσματα, τα όποια πήρε από τον Θεό, και από όλες οι αισθήσεις της πηγάζει ή διάκριση των καλών. Όποιος λοιπόν πράττει σωστά και διδάσκει με τα έργα του, διπλασίασε τα πέντε τάλαντα και παίρνει την εντολή να κυβερνήσει σε πέντε πόλεις, σε σκηνές και κατοικίες του Θεού, και όχι μόνο σε σκηνές. ΜΑΤΘ. 25,32-33 Γιατί ό ένας θα τοποθετηθεί σε μία, ενώ ό άλλος σε πολλές, ό καθένας ανάλογα με την εργασία του.

ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ

Στο χωρίο^- «Και θα τοποθετήσει τα πρόβατα στα δεξιά του και τα ερίφια στα αριστερά του».

Το πράο και ήμερο πρόβατο, πού μας είναι χρήσιμο για τα ρούχα και τα σκεπάσματα, ό θείος λόγος λέγει, ότι θα τοποθετηθεί στα δεξιά του Θεού, ενώ το σκληρό, παμφάγο και άγριο ερίφια (κατσίκι) θα ριχθεί στα αριστερά του. Με αυτά υποδηλώνει τους εδώ ανάλογους τρόπους ζωής, οι όποιοι κληρώνονται την κατάλληλη για τον εαυτό τους κατάσταση. Αφού λοιπόν μισήσουμε και αποφύγουμε τη μία, ας κρατήσουμε σφιχτά την άλλη.

ΣΤΟΝ ΕΥΛΟΓΙΟ

Για την αποφυγή του ποτηριού.

ΜΑΤΘ. 26,39

Επειδή ό Λόγος του Θεού έγινε αληθινά άνθρωπος, αληθινά εκπλήρωσε όλα όσα ανήκουν στους ανθρώπους. Έτσι λοιπόν και κατά τον καιρό του πάθους ζητεί να αποφύγει το ποτήριο, δείχνοντας ότι δεν πρέπει να ορμούμε εκούσια στους κινδύνους, άλλ' όταν έρχονται να τούς υπομένουμε με καρτερία. Για αυτό, όταν σχεδιαζόταν ή σταύρωση, ζητούσε να την αποφύγει, όταν όμως αποφασίστηκε, παίρνοντας τον σταυρό στους ώμους του, προχώρησε στη σταύρωσή του με την θέληση του ως νικητής.

ΒΙΒΛ. ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ.

ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ,

ΖΩ ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΩ.

Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΣΕΡΓΕΙ BONDARCHUK

1965-1967

ΤΟ ΕΡΓΟ ΓΥΡΙΣΤΗΚΕ ΤΗΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

Να ποιά είναι συχνά ή μορφή των σχέσεων μας με τούς άλλους ανθρώπους: Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν άνθρωπο· μας αρέσει πολύ σαν άνθρωπος και εξιδανικεύοντας τον ειλικρινά, δεν βλέπουμε σ' αυτόν τίποτα το κακό. Και ξαφνικά κάνει κάποιο λάθος, λέει ψέματα, ή περιαυτολογεί, ή δειλιάζει και μας προδίδει. Και μείς τότε του κάνουμε επαναξιολόγηση, διαγράφοντας όλα όσα βλέπαμε πριν σ' αυτόν σαν προτέρημα —και πού ωστόσο εξακολουθούν να υπάρχουν— και τον βγάζουμε από την καρδιά μας. Από καιρού κατάλαβα ότι αυτός είναι μια λανθασμένη και έφάμαρτη μέθοδος ύφανσης των σχέσεων μας με τούς συνανθρώπους μας. Στην βάση μιας τέτοιας στάσης μας απέναντι στους συνανθρώπους μας βρίσκονται υποσυνείδητα δύο ιδέες: Πρώτα, ότι εγώ είμαι αναμάρτητος, και, ύστερα, ότι ό άνθρωπος, πού έχω αγαπήσει, είναι αναμάρτητος. Γιατί, πώς αλλιώς θα εξηγήσουμε την δριμεία καταδίκη των άλλων από μας και την έκπληξη, πού δοκιμάζουμε, σαν περιπέσει σε κάποιο αμάρτημα ένας καλός, ευγενικός και ευσεβής άνθρωπος; Αυτά είναι τα συμπεράσματα, πού βγάζω, σαν συλλογιέμαι θλιβερά την δική μου την καρδιά και συνειδητοποιώ ότι ό ίδιος εγώ είμαι ικανός να διαπράξω οποιοδήποτε αμάρτημα.

Κι όμως, κανόνας στις σχέσεις μας προς τον πλησίον μας πρέπει νάναι ή συγχώρηση δίχως τέλος, γιατί κι εμείς οι ίδιοι έχουμε ανάγκη δίχως τέλος να μας συγχωρούν. Και κυρίως να μη ξεχνάμε ότι τον καλό, πού εκτιμούμε, μένει πάντα στον άνθρωπο πού τον έχει, ή δε αμαρτία πάντα υπήρχε επίσης, μόνο πού εμείς δεν την προσέχαμε.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ. ΠΡΕΣΒ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΛΤΣΙΑΝΙΝΩΦ

ΠΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΨΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ;

ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

3-02-2011

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗΜΟΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΡΩΣΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ.

ΑΘΩΣ - ΟΡΟΣ ΑΓΙΟ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 1500 ΕΤΩΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ.

H Ισραηλινή αρχαιολογική υπηρεσία την Τετάρτη παρουσίασε πρόσφατα μια αρχαία εκκλησία 1500 ετών στην περιοχή JUDEAN HILLS καθώς βρέθηκε ένα ασυνήθιστα καλό διατηρημένο ψηφιδωτό δάπεδο με τις εικόνες από αλεπούδες λιοντάρια ψάρια και παγώνια.

Η βυζαντινή εκκλησία που βρίσκεται νοτιοδυτικά της Ιερουσαλήμ, ανασκάφηκε κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο μηνών, και θα είναι ορατή μόνο για μια εβδομάδα πριν οι αρχαιολόγοι καλύψουν ξανά με χώμα τον ναό για τη δική του προστασία.

Η μικρή βασιλική με εξαιρετικά διακοσμημένο δάπεδο ήταν ενεργή μεταξύ του πέμπτου και του έβδομου αιώνα μ.Χ., είπε η αρχαιολόγος Amir Ganor της Ισραηλινής Αρχής Αρχαιοτήτων. Είπε ότι το δάπεδο ήταν «ένα από τα πιο όμορφα ψηφιδωτά που έχει αναδειχθεί στο Ισραήλ τα τελευταία χρόνια."

«Είναι μοναδικό στην δεξιοτεχνία του και στο επίπεδο συντήρησης».

Οι αρχαιολόγοι άρχισαν να σκάβουν στην περιοχή, γνωστή ως HIRBET MADRAS τον Δεκέμβριο. Η Αρχή Αρχαιοτήτων ανακάλυψε αρκετούς μήνες νωρίτερα κλέφτες αρχαίων που είχαν αρχίσει λεηλασίες στα ερείπια, στον ακατοίκητο λόφο που δεν απέχει πολύ από μια ισραηλινή αγροτική κοινότητα.

Αν και από την πρώτη έρευνα πιστευόταν ότι το κτίριο ήταν μια συναγωγή, η ανασκαφή αποκάλυψε πέτρες σκαλισμένες με σταυρούς, που δείχνει ότι πρόκειται για εκκλησία. Το κτίριο είχε χτιστεί επάνω σε μια άλλη δομή γύρω στα 500 χρόνια παλιότερα, που χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο, όταν οι επιστήμονες πίστευαν ότι ο οικισμός κατοικήθηκε από τους Εβραίους.

Στο λαξευμένο βράχο κάτω από την εν λόγω δομή είναι ένα δίκτυο από σήραγγες, οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι χρησιμοποιήθηκαν από τις εβραίους επαναστάτες που αγωνίστηκαν κατά του ρωμαϊκού στρατού κατά τον δεύτερο αιώνα μ.Χ.

Τα πέτρινα σκαλοπάτια οδηγούν κάτω από το δάπεδο της εκκλησίας σε μια μικρή σπηλιά ταφή, που οι μελετητές πιστεύουν ότι μπορούσε να ήταν χώρος τιμής ως τόπος ταφής της Παλαιάς Διαθήκης του προφήτης Ζαχαρία.

Η Ganor δήλωσε ότι η εκκλησία θα εξακολουθήσει να καλύπτεται μέχρι να ληφθει χρηματοδότηση για να το ανοίξουν ως τουριστικό προορισμό.

Το Ισραήλ έχει μια εξαιρετικά υψηλή συγκέντρωση αρχαιολογικών χώρων, συμπεριλαμβανομένων των σταυροφόρων, ισλαμική, βυζαντινά, ρωμαϊκά, αρχαία εβραϊκή και προϊστορικά ερείπια.

Matti Friedman
2 Φεβρουαρίου του 2011
Associated Press

Μοναχή ΑΓΑΠΗ ΓΚΥΒΑΛΟΥ. «είμαι άραγε άξια παιδάκι μου να έχω κελί και κρεβάτι;»

ΑΔΕΛΦΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ.

Η ταπεινή αυτή και διακριτική ψυχούλα, λόγω του ότι ήταν μεγαλόσχημος επροσφωνείτο «Γερόντισσα» όπως και οι λοιπές μεγαλόσχημες αδελφές της Μονής.

Ή αδελφή λοιπόν «της Αγάπης και της Αδιάλειπτου Προσευχής», ή κατά κόσμο Σταυρούλα Γκυβάλου, γεννήθηκε το έτος 1905 στον Πύργο τής Ηλείας και κοινοβίασε στον Ιερό Παρθενώνα της Σαλαμίνος το έτος 1946, δύο μόλις χρόνια μετά την επανίδρυση τής Μονής και την μετατροπή της από άνδρώα σε γυναικεία από τον τότε Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος Ιάκωβο Βαβανάτσο του οποίου το σκήνος αναπαύεται εις τον αύλειον χώρο του Καθολικού τής Μονής.

Είχε αποφοιτήσει από το σχολαρχείο πού σημαίνει δηλαδή ότι για την εποχή της ήταν εγγράμματος καθώς επίσης και την «Σχολή Μαιών».

Υπήρξε αληθώς πρότυπο Υπακοής, Ακτημοσύνης, Ταπεινώσεως, Αγαθοεργίας έτσι όπως φαίνεται μέσα από την διδαχή και το παράδειγμά της.

Για την Υπακοή έλεγε: Αν μού πή για την Υπακοή ή Γερόντισσα και τον Δεσπότη να διώξω από το Μοναστήρι (πράγμα το οποίο ουδέποτε συνέβη εις την εν λόγω Μονή καθόσον όλες ανεξαίρετα οι αδελφές σέβονται τον έκάστοτε επιχώριο Μητροπολίτη και υποτάσσονται στην Εκκλησία) ευχαρίστως θα το κάνω αναπαύεται και προσωπικώς θα λυπηθώ.

Για την Ακτημοσύνη: Έχοντας ή ίδια στον απέριττο κελί της μόνο τα απολύτως απαραίτητα για την άσκησή της αναλογιζόταν μπροστά στις νεώτερες λέγοντας «είμαι άραγε άξια παιδάκι μου να έχω κελί και κρεβάτι;»

Πρότυπο Ταπεινώσεως: Προτιμούσε τις ας πούμε, κατώτερες διακονίες. Ήταν διακόνισσα στον Ιερό και όταν τελείωνε την διακονία της αύτη, την οποία επιτελούσε εν φόβο Θεού και με πολλή ευλάβεια, σκούπιζε τις αυλές της Μονής ή τον στάβλο των ζώων ή ολοπρόθυμη έτρεχε να βοηθήσει στην κουζίνα ή οπουδήποτε αλλού έβλεπε ότι υπάρχει ανάγκη.

Διηγείτο με ταπεινοφροσύνη: «Εγώ παιδάκι μου δεν μπορώ να αναλάβω σπουδαίες διακονίες. Κάποτε ή Γερόντισσα με έστειλε στον Δεσπότη να ετοιμάσω το τραπέζι για τον ίδιο και γώ αντί για τραπεζομάντιλο τού έστρωσα με το σεντόνι. Φυσικά δεν με ξανάστειλε ποτέ». Εγώ μόνο τον στάβλο μπορώ να σκουπίζω και το πολύ πολύ και τις αυλές».

Υποχωρούσε και σιωπούσε σε τυχόν πειρασμό. Αν καμιά φορά κάποια αδελφή την στενοχωρούσε ή τής αυθαδίαζε, ουδέποτε αντιμιλούσε ή δικαιολογούσε τον εαυτό της. Έριχνε πάντοτε το βάρος στον εαυτό της λέγοντας ότι δεν φταίει ή άλλη αδελφή αλλά ή ίδια ή οποία ως απρόσεκτη προκάλεσε τον πειρασμό κι ας ήταν ή άλλη μοναχή κατά πολύ νεώτερη της.

Πρότυπο αγαθοεργίας: Είχε αναλάβει το διακόνημα τής συμπαράστασης διά τής αγίας ελεημοσύνης στους πτωχούς όπως άλλοτε έκανε και ή Οσία Θεοδώρα ή εν Θεσσαλονίκη. Πάντοτε μοίραζε απλόχερα στους πτωχούς χωρίς να σκέπτεται αναπαύεται αυτός πού ελεούσε είχε μεγάλη ανάγκη ή όχι.

Κάποτε τής ζήτησε κάποια κυρία να την βοηθήσει για να παντρέψει την κόρη της. Αφού ή Γερόντισσα Αγάπη, τής έδωσε πλούσια την βοήθεια της εκείνη την ρώτησε: «Δεν μου δίνετε λίγα χρήματα ακόμη για να πάρω και το πέπλο τού νυφικού τής κόρης μου;» Ή Γερόντισσα Αγάπη συγκινημένη χωρίς να το πολυσκεφτεί, τής έδωσε με ευχαρίστηση και άλλα χρήματα.

Ειδικά στον θέμα τής ελεημοσύνης είχε άριστη συνεργασία με την Ηγουμένη Χριστονύμφη ή οποία ήταν και ή ιδία πολύ ελεήμων και χωρίς την ευλογία τής οποίας τίποτε δεν έπραττε. «Όσο δίδομεν, τόσο μας δίδει ό Κύριος» έλεγαν και οι δύο. Οι αδελφές τής Μονής τις θυμούνται να κουβεντιάζουν και να λένε: «Ας δώσουμε, το μοναστήρι έχει, ή Παναγία δεν μας εγκαταλείπει ποτέ».

Ή Γερόντισσα Αγάπη εξασκούσε και την αλουσία. Λουζόταν μία φορά τον χρόνο, τις ημέρες πού πλησίαζε το Άγιο Πάσχα. Ωστόσο ποτέ κανείς δεν αισθάνθηκε κοντά της δυσοσμία. [Άλλο ένα χάρισμά της πού οφείλετε στην αδιάλειπτο προσευχή της.] Όποιος δεν την έβλεπε - μικρή ούσα κατά το δέμας - ήταν σαν να εδιδάσκετο από την επιβλητική και εξαγιασμένη μορφή της, την ευχή του Ιησού.

Πρότυπο Διακονητρίας - Βηματαρίσσης: Ή διακονία της στον Αγιον Βήμα υπήρξε υποδειγματική - αγγελική. Οι λειτουργοί Ιερείς την θυμούνται και αναφέρονται στις αρετές της με ευλάβεια. Κανείς δεν ξεχνά την τάξη πού είχε στον Ιερό, την ευλάβεια, την κατάνυξή της, το ότι μιλούσε για τον Χριστό και έκλαιγε. Πάντοτε κάτι θα τής έκανε εντύπωση από την Ακολουθία ή την Θεία Λειτουργία και θα στεκόταν εκεί με προσοχή - προσευχή. Τεχνολογούσε τις λέξεις και ανέλυε τα νοήματα... Ό γράφων την ενθυμείται σχεδόν συγκύπτουσα με κατεβασμένο το κάλυμμα τής κεφαλής της μέχρι τα μάτια με αθόρυβες, αγγελικές κινήσεις να θυμιάζει με το κατζίον στον εσπερινό χτυπώντας ρυθμικά τα κουδουνάκια: ντίγκ - ντάγκ, ντίγκ - ντάγκ... Ή ιεροπρεπής εμφάνισης της, προέδιδε το πνευματικό και ψυχικό της μεγαλείο.

Πρότυπο υπομονής - αυταπαρνήσεως. Συχνά έλεγε στις αδελφές: «Εγώ παιδάκια μου αναπαύεται αρρωστήσω και καταπέσω να με κάνετε ότι θέλετε, δεν θα σας φέρω καμία αντίρρηση. Έκοιμήθη εις ηλικία 84 ετών από καρκίνο. Στον κρεβάτι παρέμεινε μόνο 10 ημέρες. Πειθαρχούσε αδιαμαρτύρητα εις ότι τής έλεγαν οι αδελφές. Αν και είχε δριμύτατους πόνους ποτέ της δεν έξεδηλώθη ότι υπέφερε τόσο πολύ.

Στα έσχατά της την ρώτησε ή Ηγουμένη Χριστονύμφη «Αδελφή Αγάπη τί είναι ό θάνατος;» και εκείνη αμέσως απάντησε: «Εν ριπη οφθαλμού βγαίνουμε από το σαρκίον εδώ εις την γήν και μεταβαίνουμε εις τον Ουρανό, στον φως τής Αίωνιώτητος».

Ευλαβείτο ιδιαιτέρως την Αγία Μαρίνα και την παρακαλούσε να την βοηθήσει στην ασθένεια της. Στις 17 Ιουλίου μνήμη τής Αγίας Μαρίνες είδε στον ύπνο της την Αγία Μαρίνα να τής δίνη ένα κερί αναμμένο και να τής δείχνει ένα καντηλάκι πού τρεμόσβηνε και της είπε: «Άναψε ιό καντηλάκι με το κερί». Διηγείτο ότι στην προσπάθεια της καθ' ύπνους να ανάψει το καντήλι, έσβησε και το κερί και το καντήλι και έτσι το πρωί δήλωσε στις αδελφές: «Ή Αγία Μαρίνα απήντησε στην παράκλησή μου. Τελειώνει ή ζωή μου.»

Όντως έκοιμήθη στις 29 Ιουλίου, δώδεκα μόλις μέρες μετά το αποκαλυπτικό όνειρο πού είχε δει. Προτού κοιμηθεί τακτοποίησε στην εντέλεια τις υποθέσεις της σαν οικονόμος της Μονής πού ήταν. Το ίδιο έπραξε και για το διακόνημά της στον Ιερό Βήμα δίνοντας εντολή στις αδελφές: «Έχω τις φυλλάδες με τα εγκώμια πού ψάλλουμε στον επιτάφιο τής Παναγίας το Δεκαπενταύγουστο στον τάδε μέρος, διότι εγώ δεν θα είμαι κοντά σας» και πολλά άλλα.

Όταν έκοιμήθη, ή Ηγουμένη Χριστονύμφη γονάτισε στον λείψανο της και τής είπε με καταφανή οδύνη: «Αγάπη μου, αδελφούλα μου γλυκεία, αναπαύεται βρεις παρρησία κοντά στον Χριστό μας, να με πάρεις και μένα σύντομα δίπλα σου». Έτσι έγινε: στις 29 Ιουλίου 1989 έκοιμήθη ή Γερόντισσα Αγάπη και στις 18 Νοεμβρίου τού ίδιου έτους ή Ηγουμένη Χριστονύμφη.

Αναφέρουμε ακόμη ότι ή Γερόντισσα Αγάπη συνέθετε στίχους στον Χριστό και την Παναγία, τούς αντέγραφε και τούς μοίραζε στους προσκυνητές για να τούς βοηθήσει στην πνευματική εργασία. Ένα ποίημα με τίτλο «Εσταυρωμένη Θεία Αγάπη» έλαβε από τα αγιασμένα της χεράκια και ό γράφων και το όποιο σήμερα αναζητείται...

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΣΥΝΑΞΙΣ. ΙΕΡΟΜ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ.

Εόρτιες εκδηλώσεις αγάπης «Φώτεια 2011» στη Θεσσαλονίκη

ΟΜΙΛΙΕΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Φρούριο η Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά

Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ - ΡΑΣΣΙΑΣε απόλυτη ετοιμότητα βρίσκονται στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, αν και επικρατεί προς το παρόν απόλυτη ησυχία, όπως μας είπε χθες ο αρχιεπίσκοπος του Σινά Δαμιανός, Οι ταραχές της Αιγύπτου τον βρήκαν για δουλειές στην Αθήνα, αλλά έχει διαρκή επικοινωνία με τους είκοσι μοναχούς που βρίσκονται στο μοναστήρι.

«Στην περιοχή του Σινά - όχι στο μοναστήρι - έχουν δυστυχώς διεισδύσει διάφορα στοιχεία και προσπάθησαν να δημιουργήσουν επεισόδια σε πόλεις, όπως στο Σαρμ Ελ Σέιχ (σ.σ. το γνωστό κοσμοπολίτικο θέρετρο) και στο Ελ Top (σ.σ. την παραθαλάσσια πόλη Ραϊθώ με το ιστορικό σιναϊτικό μετόχι). Επενέβη, όμως, ο στρατός και τώρα υπάρχει ησυχία. Στη μονή η ανησυχία μας αφορά ανθρώπους που έχουν βγει από τις φυλακές ή προέρχονται από διάφορες φυλές του βόρειου Σινά. Το μοναστήρι όμως φυλάσσεται πάντα από αστυνομικούς, τώρα και από το στρατό. Ωστόσο, οι πιο αποτελεσματικοί φύλακές του ήταν πάντα και παραμένουν οι Βεδουίνοι. Το αγαπούν και το προστατεύουν πιο πολύ από όλους».

Ο φόβος των επεισοδίων οδήγησε τις μοναχές, που βρίσκονται απομονωμένες στην όαση Φαράν, στο εκεί γυναικείο μοναστήρι, να μεταβούν στον ξενώνα της Αγίας Αικατερίνης. Το μόνο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν τις τελευταίες μέρες στην περιοχή ήταν η τροφοδοσία. Κινήθηκαν όμως κάποια αυτοκίνητα και τώρα δεν υπάρχουν ελλείψεις. Τον ρωτήσαμε αν γνωρίζει κάτι για τη λεηλασία στο μουσείο του Πορτ Σάιντ, που περιείχε ευρήματα από το Σινά. «Τα ευρήματα αυτά είναι κυρίως από την αρχαία Αίγυπτο, φαραωνικά μέχρι την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και λίγα χριστιανικά. Δεν προέρχονται από τη Μονή του Σινά», μας εξήγησε. «Η χερσόνησος του Σινά είναι τεράστια περιοχή, μισή Ελλάδα για να καταλάβετε, και το Πορτ Σάιντ πολύ βόρεια, μακριά από εμάς. Αν λεηλατήθηκε το μουσείο, θα είναι από φυγάδες των φυλακών ή από άρπαγες. Οι διαδηλωτές εκφράζουν την αντίθεση τους στην πολιτική αρχή. Δεν έχουν λόγο να βάλλουν κατά μουσείων και μνημείων».

Και κατέληξε: «Υπάρχει ανησυχία από όλο τον κόσμο για τη Μονή του Σινά, γιατί είναι το πολυτιμότερο κειμήλιο που έχουμε. Γι' αυτό να μεταφέρετε ότι προς το παρόν υπάρχει ηρεμία. Βεβαίως, οι στιγμές αυτές του χάους είναι δύσκολες. Όταν αναλάβει την εξουσία μια αρχή, θα βρούμε μια άκρη. Προς το παρόν εν τη θαλασσοταραχή υπάρχει ηρεμία».

αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»

Κυριακή 6 Φεβρουαριου 2011 στίς 12 τό μεσημέρι, στήν Συγκέντρωση – Διαμαρτυρία ενάντια στήν Κάρτα τού Πολίτη.

Όλοι μπροστά από τήν Βουλή, τήν Κυριακή 6 Φεβρουαριου 2011 στίς12 τό μεσημέρι, στήν Συγκέντρωση – Διαμαρτυρία ενάντια στήν Κάρτα τού Πολίτη.

Oι ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ στην πλειονότητά τους δεν γνωρίζουν πολλά για την πνευματική ζωή.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Oι ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ στην πλειονότητά τους δεν γνωρίζουν πολλά για την πνευματική ζωή. Περιορίζουν τα ενδιαφέρονται του μόνο στην τυπική εκτέλεση ορισμένων καθηκόντων και στην τήρηση μερικών εντολών. Πέρα από αυτά τίποτα άλλο. Αγνοούν το μεγάλο πλούτο της κατά Θεόν μυστικής ζωής. Και όσοι έτυχε να ακούσουν κάτι σχετικό, δεν έδωσαν πολλή σημασία, γιατί ήταν απασχολημένοι με τις βιοτικές μέριμνες. Βέβαια, υπάρχουν και μερικοί, οι όποιοι θεωρούν καθήκον τους να προχωρήσουν και πιο πέρα και να βιώσουν την μοναδική γλυκύτητα τής πνευματικής ζωής. Χρειάζεται όμως μία προϋπόθεση: Ό προσωπικός αγώνας κατά των παθών και τής αμαρτίας.

Ή πρόοδος στην πνευματική ζωή εξαρτάται από τον αγώνα, πού κάνει ό καθένας. Όσο περισσότερο αγωνίζεται κανείς για την ακριβή τήρηση όλων των εντολών τόσο ανέρχεται τις βαθμίδες τής νοητής κλίμακας των αρετών και γεύεται τούς καρπούς τής κατά Θεόν ζωής.

Ό Μέγας Βασίλειος, απευθυνόμενος στον ανιψιό του Ευσεβίου Σαμοσάτων Αντίοχο, τον συμβουλεύει πώς πρέπει να αγωνίζεται, για να έχει πνευματική ζωή. Ειδικότερα του γράφει:

α'. Να αφοσιωθεί με ζήλο στην σωτηρία τής ψυχής του.

β'. Να παιδαγωγεί τα σαρκικά του πάθη με το λόγο.

γ'. Να έχει στερεωμένη στην ψυχή του την έννοια του Θεού.

δ'. Μπροστά από κάθε πράξη και λόγο να έχει προ οφθαλμών το δικαστήριο του Χριστού.

Και ε'. Οι πράξεις του να είναι πάντα σύμφωνες με το θείο θέλημα, για να προσκομίσουν δόξα κατά την ημέρα τής κρίσεως.

Με άλλα λόγια, ό κατά Θεόν αγωνιζόμενος να έχει ζήλο για την σωτηρία τής ψυχής του. Να αξιοποιεί την κάθε μέρα, να ανανεώνει την επιθυμία του και να μη απορροφάται από τις επαγγελματικές απασχολήσεις και τις βιοτικές μέριμνες. Να βιώνει το παρόν ως αρχή τής αιώνιας ζωής.

Να ζει εδώ, αλλά ή σκέψη του να είναι εκεί, πέρα από τα καθημερινά και δυσάρεστα. Για να το πετύχει αυτό χρειάζεται ζήλος και αποφασιστικότητα. Παράλληλα πρέπει να κατευνάζει τα αμαρτωλά του πάθη χρησιμοποιώντας τις καλές σκέψεις και ενισχυόμενος με την μελέτη διαφόρων πνευματικών βιβλίων. Ό αγώνας αυτός δεν τελειώνει ποτέ. Πάντα χρειάζεται ή εγρήγορση και ή ανησυχία μήπως παρασυρθεί στην αμαρτίας.

Αποτελεσματική είναι ή διαρκής μνήμη του Θεού, ή οποία έχει στενή σχέση με την προσευχή. Αυτή η μυστική επικοινωνία είναι πηγή δύναμης και διατηρεί τον αγώνας κατά τής αμαρτίας. Δεν επιτρέπει την χαλάρωση και την μείωσή του. Χρειάζεται, ωστόσο, και ή μνήμη τής κρίσης του Χριστού. Όλα όσα κάνει ό άνθρωπος στην παρούσα ζωή, θα περάσουν από την κρίση του Χριστού. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είναι προσεκτικός στη ζωή του, να έχει ενεργούσα την μετάνοια και ενδιαφέρονται ταπεινώσει να ζητάει το έλεος του Θεού. Δεν θα περιορίσει τις δραστηριότητές του ούτε θα αδιαφορήσει για τούς οικείους του και την κοινωνία γενικότερα. Πάντα θα ενεργεί με καλό τρόπο και τα έργα θα είναι θεοφιλή. Αυτό πού όλοι επιζητούν, αλλά λίγοι εργάζονται για την πραγματοποίησή του, για τον κατά Θεόν εργαζόμενο είναι κύριο έργο. Δυστυχώς, οι κοσμικοί και άθεοι δεν θέλουν να δεχτούν την ευεργετική παρουσία των Χριστιανών στην κοινωνία. Τούς θέλουν στον περιθώριο, για να έχουν αυτοί ελεύθερο πεδίο δράσης. Η για να ακριβολογήσω, προσπαθούν να τούς θέσουν στον περιθώριο, αλλά δεν έχουν πάντα επιτυχία, γιατί οι άνθρωποι του Θεού είναι σταθεροί και γενναίοι στην ζωή.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

Ό Αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος και ό π Μάρκος Μανώλης, νεοχειροτονηθείς διάκονος (1965)

Όταν έγινε ή πρώτη Θεία Λειτουργία εις τον Ιερόν Ναό Αγίου Νεκταρίου Εκάλης στο Ίδρυμα της «Πανελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως», ό αείμνηστος Γέροντας π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος ιδρυτής της «Π.Ο.Ε.» και του δημοσιογραφικού αυτής οργάνου του «Ορθοδόξου Τύπου». είπε: «Τί είναι αυτό πού βλέπω σήμερα, όνειρο ή πραγματικότης;». Χωρίς χρήματα, μόνον με την Χάριν του Κυρίου και την αγάπη των απλών ανθρώπων, πού ευλαβούνται τον Άγιον Νεκτάριον και γρηγορούν δια τας δέματα της Ορθοδόξου πίστεώς μας ολοκληρώθηκε ό' Ιερός Ναός.

Τας λόγια του Γέροντος μπορούν να λεχτούν και τώρα δια την πεντηκονταετή έκδοση του «Ορθοδόξου Τύπου».

Μια ζωντανή παρουσία, με την Χάριν του Κυρίου, εις τον χώρον της Εκκλησίας, επί συνεχή πενήντα χρόνια.

Πόσο δα χαίρονται αι ψυχάι τού αειμνήστου Γέροντος π. Χαραλάμπους και του προσφάτως κοιμηθέντος αειμνήστου π. Μάρκου Μανώλη, πνευματικού τέκνου του και συνεχιστού του έργου, του αείμνηστου κορυφαίου θεολόγου Άρχ. Έπιφανίου Θεοδωροπούλου. του καθηγητή του Κανονικού Δικαίου της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνου Μουρατίδου και τόσον άλλων συνεργατών, συγχρόνων ομολογητών τής Ορθοδόξου Πίστεως.

Ελπίζομε εις τας ευχάς και προσεύχάς των.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ