ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΒΕΡΚΙΟΥ ΤΟΣΕΒ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΟΦ.

ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΟΦ.

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ

Σχετικά με τον δάσκαλο του, ό π. Σεραφείμ έγραψε: «Ή άποψη του αρχιεπισκόπου Άβερκίου σχετικά με τον σύγχρονο κόσμο ήταν φρόνιμη, ακριβής και τελείως εμπνευσμένη από την Άγια Γραφή και τούς άγιους Πατέρες της Εκκλησίας: Δίδασκε πώς ζούμε στην εποχή της αποστασίας, της έκπτωσής μας από την αληθινή χριστιανοσύνη, όπου τον " μυστήριο της ανομίας" έχει εισέλθει στο τελευταίο στάδιο της προετοιμασίας για τον "άνθρωπο της αμαρτίας", τον Αντίχριστο».

Όπως και ό π. Σεραφείμ, ό αρχιεπίσκοπος Άβέρκιος είχε κάνει μία εκτεταμένη μελέτη της φιλοσοφικής ρίζας της αποστασίας. Ό π. Σεραφείμ σημείωνε: «Ό αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος ιχνηλάτησε την ανάπτυξη αυτής της αποστασίας, ιδιαίτερα από την εποχή τού σχίσματος της Εκκλησίας της Ρώμης (1054), μέσα από την περίοδο του Ουμανισμού, της Αναγέννησης και της Μεταρρύθμισης, της Γαλλικής Επανάστασης, του υλισμού του 19ου αιώνα και του Κομμουνισμού, με αποκορύφωμα την Ρωσική Επανάσταση του 1917, ή οποία απομάκρυνε τον τελευταίο μεγάλο εμπόδιο στην εργασία του "μυστηρίου της ανομίας" και στον ερχομό του Αντίχριστου».

Όπως έχουμε δει, ό αρχιεπίσκοπος Άβέρκιος ήταν στην ίδια πνευματική γραμμή με τον Ρώσο προφήτη του 19ου αιώνα, τον άγιο Θεοφάνη τον έγκλειστο, του οποίου τις προφητείες -σαν κι αυτές του σύγχρονου του αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνοφ- είδε να εκπληρώνονται γύρω του.

Ό άγιος Θεοφάνης είχε προφητέψει την πτώση του ορθόδοξου Τσάρου και τα τρομερά επακόλουθα της, τα όποια είπε πρέπει να έρθουν σαν τιμωρία για την απιστία, ελευθεροφροσύνη, ανηθικότητα, και βλασφημία μεταξύ των συμπατριωτών του. «Όταν ή βασιλική εξουσία πέσει», είχε πει ό άγιος Θεοφάνης, «και ό κόσμος παντού ιδρύει δημοκρατίες, τότε θα υπάρξει χώρος για τον Αντίχριστο να δράσει. Δεν θα είναι δύσκολο για τον Σατανά να προετοιμάσει φωνές για την άρνηση του Χριστού, όπως έδειξε ή πείρα από την Γαλλική Επανάσταση. Δεν θα υπάρχει κανείς για να προβάλει μια αποφασιστική αντίδραση, ένα επιτακτικό βέτο. Και έτσι όταν τέτοια καθεστώτα, κατάλληλα για τις επιδιώξεις του Αντίχριστου θα έχουν ιδρυθεί παντού, τότε ό Αντίχριστος θα εμφανιστεί».

Ακριβώς αυτό ήταν πού ό αρχιεπίσκοπος Άβέρκιος είδε να συμβαίνει στον σύγχρονο κόσμο. «Ό θεμελιώδης στόχος των υπηρετών του επερχόμενου Αντίχριστου», έγραφε, «είναι να καταστρέψουν τον παλαιό κόσμο με τα προγενέστερα "πιστεύω»" και "προκαταλήψεις" του, προκειμένου να ιδρύσουν στην θέση του ένα νέο κόσμο, κατάλληλο για να δεχθεί τον "νέο ιδιοκτήτη" πού προσεγγίζει, ό όποιος θα πάρει την θέση του Χριστού για τον κόσμο και θα τούς δώσει την γη την οποία ό Χριστός δεν τούς έδωσε». Με τα λόγια του αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνοφ, «Ό Αντίχριστος θα είναι τον λογικό, δίκαιο και φυσικό αποτέλεσμα της γενικής ηθικής και πνευματικής κατεύθυνσης τής ανθρωπότητας».

Όπως ό αγαπημένος του άγιος Ιωάννης τής Κρονστάνδης, ό αρχιεπίσκοπος Άβέρκιος βρήκε πώς τον πιο δύσκολο πράγμα να υπομείνεις ως ορθόδοξος ποιμένας ήταν να υπομένεις τον φαινομενικό θρίαμβο του κακού στον κόσμο.

Είδε χριστιανούς από όλες τις Ομολογίες «να ακολουθούν την εποχή», ασυναίσθητα να συνεργάζονται με τούς υπηρέτες του ερχόμενου Αντίχριστου με τον να κηρύττουν ανθρωπιστικές, χιλιαστικές ιδέες τής «προόδου του κόσμου» και την γήινη μακαριότητα - ιδέες οι όποιες εμφανίζονται να έχουν κίνητρο την «χριστιανική αγάπη», αλλά οι όποιες είναι στην πραγματικότητα πολύ μακριά από τον αληθινό Χριστιανισμό.

Ό αρχιεπίσκοπος Άβέρκιος πληγωνόταν στην καρδιά όταν έβλεπε ορθόδοξους ηγέτες να προσπαθούν να διατηρούν επαφή με αυτές τις τάσεις τής αποστασίας για χάρη τής «οικουμενικής» προόδου, συνεισφέροντας έτσι στον «νέο Χριστιανισμό» του Αντίχριστου - ένα «Χριστιανισμό χωρίς τον Σταυρό».

Από την εποχή πού ήταν στο Τζόρντανβιλ, ό π. Γερμανός θυμάται πώς κάποτε, καθώς εργαζόταν στο γραφείο του Σεμιναρίου, άκουσε τον αρχιεπίσκοπος Άβέρκιο να πηγαινοέρχεται για αρκετή ώρα στον διάδρομο. «Ολοφάνερα ή σεβασμιότητά του βασανίζεται από κάτι», παρατήρησε ό π. Βλαδίμηρος, ό όποιος δούλευε στο γραφείο εκείνη την ώρα.

Ό π. Γερμανός (τότε αδελφός Γκλέμπ), πήγε έξω για να ελέγξει. Καθώς πλησίαζε τον αρχιεπίσκοπος, τον βρήκε σε βαθιά περίσκεψη. «Ω αδελφέ Γκλέμπ», είπε ό αρχιεπίσκοπος, κοιτάζοντας ψηλά με βλέμμα ανήσυχος, «σκεφτόμουν... ό όρος "Ορθοδοξία" δεν είναι πια κάτι βαρυσήμαντο σήμερα.

Τον "αν-ορθόδοξο" είναι κάτι πού συγκαλύπτεται πίσω από την εξωτερική μάσκα τής Ορθοδοξίας. Υπάρχει μία ανάγκη να επινοήσουμε μία νέα φράση για αυτό πού εμείς αποκαλούμε Ορθοδοξία, ακριβώς όπως κάποτε υπήρχε ή ανάγκη να επινοήσουμε τον όρο "Ορθοδοξία" - και αυτό δεν είναι τόσο εύκολο».

Ό π. Γερμανός επίσης θυμάται πώς ό αρχιεπίσκοπος Άβέρκιος, προσπαθώντας τόσο απεγνωσμένα να μεταδώσει την γλυκύτητα του απόκοσμου Χριστιανισμού στους ορθόδοξους χριστιανούς οι όποιοι έχαναν τον «άλας» τους, μπορούσε να κλαίει με συντριβή καθώς έκανε τα κηρύγματά του.

Δάκρυα κυλούσαν στα μάγουλα του δίκαιου αρχιερέα καθώς ακούραστα κήρυττε σε όμορφη, κλασική ρωσική γλώσσα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν ό αρχιεπίσκοπος Άβέρκιος, ήταν ήδη άρρωστος και πλησίαζε τον τέλος του, οι ποιμαντικές του προτροπές ήταν πιο ισχυρές από ποτέ. Διαβάζοντας τα άρθρα του στην Πραβοσλάβναγια Ρούς, ό π. Σεραφείμ και ό π. Γερμανός χαίρονταν να βλέπουν αυτόν τον σεβάσμιο ιεράρχη να μιλάει ανοιχτά, όχι μόνο σχετικά με τούς ξεκάθαρους φόβους του για την Ορθοδοξία από τον οικουμενισμό, την καινοτομία και τον χιλιασμό, αλλά επίσης σχετικά με τα δυσδιάκριτα προβλήματα της Εκκλησίας για τα όποια λίγοι, όπως φαίνεται, θέλανε να παραδεχτούν και να μιλήσουν σχετικά.

Ό αρχιεπίσκοπος μιλούσε για την πνευματική απονέκρωση ή οποία έρπει προς τα μέσα όταν αρχίζουμε να βλέπουμε την Εκκλησία πρωτίστως σαν έναν εγκόσμιο οργανισμό, καθώς και για την πολιτική της Εκκλησίας ή όποια υπεισέρχεται στην εκκλησιαστική ζωή κάτω από τον ένδυμα της ενάρετης «ορθότητας».

«Ή αληθινή Ορθοδοξία», έγραψε, «είναι ξένη προς κάθε άγονη τυπολατρία. Σε αυτή δεν υπάρχει τυφλή έμμονή στο "γράμμα του νόμου", γιατί είναι "πνεύμα και ζωή" (Ίωάν. 6:63). Εκεί όπου, από μία εξωτερική και επίσημη άποψη, καθετί φαίνεται εντελώς σωστό και αυστηρά νόμιμο, δεν σημαίνει πώς είναι έτσι και στην πραγματικότητα».

ΒΙΒΛΙΟΓ ΠΑΤΗΡ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΣ . Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ . ΤΟΜΟΣ Γ.

St. Paul's Greek Orthodox Church Irvine,CA -Special Presenation this Saturday June 11th: Elder Pavlos of St. Catherine's Monastery,Sinai at St. Paul`s

We are blessed to have Elder Pavlos of St. Catherine's Monastery of Mt. Sinai at St. Paul's this Saturday evening, June 11th for Vespers at 6 pm and then for his presentation on “The Spiritual Tradition of Desert Monasticism at St. Catherine's Monastery in the Sinai” at 7:30 pm in the St. Paul's Parish Center. Please join us for a most wonderful evening--the information is below. Thank you!

Yours in Christ,

Fr. Steve

Theme: “The Spiritual Tradition of Desert Monasticism at St. Catherine's Monastery in the Sinai”

Speaker: Elder Pavlos (Priest and monk of St. Catherine's Monastery, Sinai)

Elder Pavlos is the senior monk and elder ascetic of Saint Catherine's Monastery at Mount Sinai, Egypt, the oldest Christian monastery in continuous existence. A 1972 graduate of the School of Theology of the University of Athens, Elder Pavlos is a desert ascetic himself with four decades of immersion in the tradition of desert asceticism that reaches back to the foundational period of early Christianity.

Where: St. Paul's Greek Orthodox Church, 4949 Alton Pkwy., Irvine, CA 92604; phone: 949-733-2366

P.S. Also on June 11th: Saturday of the Souls Matins 9:00am Divine Liturgy 10:00am with memorial service to follow.

P.P.S. Philoptochos Presents: Special Guest Renee Bondi: gifted speaker, recording artist & witness to Christ's power in our lives. Saturday, June 11th 1:00pm - 3:00pm in the Parish Cente

http://www.stpaulsirvine.org/

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ επί τη εορτή του Σέρβου Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς.

Ανακοινώνεται στους ευσεβείς χριστιανούς ότι την Δευτέρα 13 Ιουνίου και από ώρα 21:00 έως 00:30 μετά τα μεσάνυχτα θα τελεστεί στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Ηλιουπόλεως ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ επί τη εορτή του Σέρβου Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς.

Οι Ακολουθίες και η Θεία Λειτουργία θα τελεσθούν Ελληνικά και Σερβικά (Σλαβωνικά) με την συμμετοχή Σέρβων Κληρικών και χορωδίας υπό τον Καθηγητή κ. Κωνσταντίνο Αγγελίδη.

Η Σύνοδος της Ιεραρχίας της Σερβικής Εκκλησία στις 29 Απριλίου 2010 κατέταξε στα Δίπτυχα των Αγίων, τον Όσιο Αρχιμανδρίτη Ιουστίνο Πόποβιτς (1894 – 1979) και αποφάσισε η μνήμη του να τιμάται στις 14 Ιουνίου (νέο ημερολόγιο).

Ιουστίνος Πόποβιτς

Ό όσιος και θεοφόρος πατήρ Ιουστίνος γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου του 1894, ξημερώματα του Ευαγγελισμού στην πόλη Βράνιε της νοτίου Σερβίας. Ό πατέρας του ονομαζόταν Σπυρίδων και ή μητέρα του Αναστασία. Κατά την βάπτιση έλαβε το όνομα Ευάγγελος. Ή οικογένεια του πατέρα του ήταν εκ παραδόσεως ιερατική και είχε δώσει στην ορθόδοξη Εκκλησία τουλάχιστον επτά ιερωμένους. Αυτό εξάλλου φανερώνει και το επώνυμο Πόποβιτς = Παπαδόπουλος. Από μικρό παιδάκι ακόμα, συχνά επισκεπτόταν με τούς γονείς του τον άγιο Πρόχορο τον Θαυματουργό στην κοντινή Μονή Πτσίνσκι όπου και είδε με τα μάτια του την θεραπεία της μητέρας του από βαριά ασθένεια. Μια δεύτερη πηγή ευλάβειας για τον μικρό Ευάγγελο ήταν ή τακτική ανάγνωση του Ευαγγελίου από τα δεκατέσσερα του χρόνια μα και ή ασκητική βίωση του μέχρι το τέλος της ζωής του.

Τρίτη πηγή θείας έμπνευσης έγινε για τον μικρό Πόποβιτς η ανάγνωση των Συναξαριών και αργότερα των έργων των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Έλεγε ό ίδιος χαρακτηριστικά: «η Ορθοδοξία δεν είναι βιβλιοθήκη, την οποία μπορείς να μελετήσεις, αλλά βίωμα το όποιο καλείσαι να ζήσεις.

Ή Ορθοδοξία είναι πρώτιστα βιοτή και μάλιστα Όσια Βιοτή και ύστερα διδαχή και μάλιστα διδαχή ζωής, χάριτος, η ο ποία δεν έχει τίποτε από την νέκρα του σχολαστικισμού και τον ορθολογισμό του προτεσταντισμού. Ή Ορθοδοξία έχει την δική της μεθοδολογία και παιδαγωγική, τους Βίους των Αγίων».

Από την φύση του φιλόσοφος και διψασμένος για την θεία μα και την ανθρώπινη γνώση, ό μικρός Ευάγγελος εγγράφεται στα 1905 στην Εκκλησιαστική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι όπου αξιώθηκε να έχει ως δάσκαλο του τον φωτισμένο άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς.

Τελείωσε την Σχολή στα 1914 μα τον πρόλαβε ό Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και στρατεύτηκε ως νοσοκόμος. Ακολουθώντας την τύχη του σέρβικου στρατού, πήρε το δρόμο της εξορίας μέσα από τα βουνά της Αλβανίας προς την Κέρκυρα. Καθ’ όδόν ένοιωσε πλέον έτοιμος να αφιερώσει την ζωή του στο Χριστό και με την ευλογία του Μητροπολίτου Βελιγραδίου Δημητρίου έλαβε στην Σκόδρα το μοναχικό σχήμα την 1η Ιανουαρίου του 1916 και πήρε το όνομα του αγίου μάρτυρος και φιλοσόφου Ιουστίνου.

Από την Κέρκυρα, μετά από ενέργειες του Μητροπολίτου Δημητρίου, φεύγει με μια ομάδα φωτισμέ νων θεολόγων για θεολογικές σπουδές στην Αγία Πετρούπολη.

Σύντομα όμως, λόγω των πολιτικών εξελίξεων στην Ρωσία, αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει και να μεταβεί στην Οξφόρδη. Εκεί έμεινε δύο χρόνια ετοιμάζοντας την διδακτορική του εργασία με θέ μα «Ή θρησκεία και ή φιλοσοφία του Ντοστογιέβσκι».

Η εμμονή του στην κριτική του δυτικού Χριστιανισμού και στην υπεράσπιση του Ντοστογιέβσκι του κόστισε την απόρριψη της διατριβής. Έτσι στα 1919, όταν, μετά το τέλος του πολέμου, γύρισε στην πατρίδα του τοποθετήθηκε ως καθηγητής θεολογίας στο Σρέμσκι Κάρλοβτσι.

Σύντομα μεταβαίνει στην Αθήνα για να λαβή τελικά εκεί το διδακτορικό του δί­πλωμα στην Πατρολογία στα 1926 με θέμα «Το πρόβλημα του προσώπου και της γνώσεως στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο». Γνώριζε πολύ καλά την παλαιοσλαβική, την αρχαιοελληνική, την λατινική, την ρωσική, την νεοελληνική, την αγγλική, την γερμανική και την γαλλική.

Στα επόμενα έτη εργάστηκε στις Εκκλησιαστικές Σχολές του Καρλοβικίου, της Πριζρένης και του Μοναστηρίου (Βίτολα). Στα 1930-31 ή Σερβική Εκκλησία τον έστειλε μαζί με τον Μητροπολίτη Ιωσήφ σε ιεραποστολική αποστολή στην Τσεχοσλοβακία.

Εκεί εργάστηκαν επί ένα χρόνο στην διαφώτιση και οργάνωση των ενοριών και του μοναχικού βίου των ορθοδόξων Σλοβάκων στα Καρπάθια οι όποιοι επέστρεφαν και πάλι στην Ορθοδοξία από την Ουνία. Ενώ ακόμη βρισκόταν εκεί, εξελέγη το 1931 επίσκοπος της νεοσυσταθείσης Επισκοπής Καρπαθίας αλλά από ταπείνωση δεν δέχτηκε την θέση εκείνη.

Στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής βρέθηκε σε διάφορες μονές και σταδιακά στο Βελιγράδι, μοιραζόμενος την τύχη του λαού του.

Με την εγκαθίδρυση της νέας κομμουνιστικής εξουσίας στην Γιου γκοσλαβία το 1945, ό πατήρ Ιουστίνος εξεδιώχθη από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου μαζί με άλλους 200 καθηγητές. Σύντομα συνελήφθη στην μονή Σούκοβο του Πίροτ στη νότια Σερβία (1946) και φυλακίστηκε.

Λίγο έλειψε να εκτελεστεί από το καθεστώς ως «εχθρός του λαού», αλλά σώθηκε την τελευταία στιγμή όταν ό Πατριάρχης Γαβριήλ κατά την επιστροφή του από το Άουσβιτς απήτησε την αποφυλάκιση του.

Διωγμένος από το Πανεπιστήμιο και δίχως κάποια σύνταξη, στερημένος από τα ανθρώπινα, θρησκευτικά και πολιτικά του δικαιώματα, ό πατήρ Ιουστίνος έζησε ουσιαστικά έγκλειστος στην μικρή γυναικεία μονή των Αρχαγγέλων στο Τσέλιε του Βάλιεβο.

Ακόμη και εκεί όμως οι πολιτικές αρχές δεν τον άφηναν ήσυχο. Πέρα από την συνεχή και ασφυκτική παρακολούθηση, συχνές ήταν και οι ανακρίσεις στην πολιτική διοίκηση του Βάλιεβο.

Σε περιόδους δε κρισίμων συνεδριάσεων της Ιεράς Συνόδου στο Βελιγρά δι, του απαγορευόταν οποιαδήποτε έξοδος από την μονή επί μήνες από τον φόβο τυχόν επιρροής του στους επισκόπους. Παρά τις δύσκολες αυτές και οδυνηρές συνθήκες ό πατήρ Ιουστίνος προσευχόταν αδιάλειπτα, επικοινωνούσε με όσους είχαν το θάρρος να τον επισκέπτονται, συνέχιζε το ιεραποστολικό του έργο και έγραφε συνεχώς δίχως να σταματήσει την παράλληλη μελέτη των προσφιλών του Αγίων Πατέρων και των Συναξαριών.

Λειτουργούσε καθημερινά, νήστευε πλήρως όλες τις Παρασκευές του έτους καθώς και την Α’ Εβδομάδα των Νηστειών και την εβδομάδα των Παθών ενώ έκανε και άλλες νηστείες εκτός από τις διατεταγμένες της Εκκλησίας.

Ακολουθώντας πιστά το μακραίωνο μοναστικό τυπικό, τελούσε όλες τις ακολουθίες του νυχθημέρου. Εκατοντάδες ήταν τα ονόματα πού μνημόνευε στην Θεία Λειτουργία, ονόματα πού του έδιναν είτε προφορικά είτε μέσω επιστολών.

Παρά τον αυστηρό περιορισμό του από τις πολιτικές αρχές, ή φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα και πέρασε τα σύνορα της Σερβίας. Έτσι, τον επισκέπτονταν όχι μονάχα Σέρβοι από διάφορες περιοχές της χώρας αλλά και πολλοί Έλληνες.

Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 25 Μαρτίου 1979, ανήμερα του Ευαγγελισμού μα και ήμερα της γεννήσεως του.

Ό πατήρ Ιουστίνος, αφού εντρύφησε εμπειρικά στα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας, καρποφόρησε αυτή του την μελέτη και στα δικά του συγγράμματα ό που εύκολα διαφαίνεται το θεολογικό βάθος μα και το συγγραφικό του τάλαντο.

Δύο είναι τα κεντρικά χαρακτηριστικά τού όλου συγγραφικού του μόχθου, τα ό ποια συναντώνται σε όλα του τα έργα, από το πιο σύντομο μέχρι και το πιο εκτενές, και από το πιο βαθύ μέχρι και το πιο εκλαϊκευμένο.

Το πρώτο είναι ή αγά πη του για το πρόσωπο του «Θεανθρώπου Χριστού». Ίσως αυτή να είναι ή πιο συχνή έκφραση μέσα στο έργο του. Γύρω από τον Θεάνθρωπο στρέφονται τα πάντα, από Αυτόν πηγάζουν όλα και σε Αυτόν απολήγουν, ενδοχρονικά μα και εσχατολογικά.

Το δεύτερο εξίσου σπουδαίο είναι ή μέριμνα του στο να μην αποκλίνει από την αλάνθαστη γραμμή των θεοφόρων Πατέρων της Ορθοδόξου Ανατολής. Ό υπερπλήρης αγάπης πατήρ Ιουστίνος είναι συνάμα και διαχρονικά ό ανυποχώρητος εις τα της πίστεως και ζηλωτής της εκκλησιαστικής τάξεως θεολόγος.

Ήδη την περίοδο 1932-35 συνέγραψε το δίτομο έργο «Ορθόδοξος φιλοσοφία της Αληθείας», την γνωστή Δογματική του, το όποιο τού χάρισε την έδρα της Δογματικής στην Θεολογική Σχολή τού Πανεπιστημίου τού Βελιγραδίου.

Τον τρίτο τόμο εξέδωσε λίγο πριν από την κοίμηση του, το 1978. Από πολλούς συγχρόνους ερευνητές θεωρείται ως ή πληρέστερη ορθόδοξη Δογματική και έχει ήδη μεταφραστεί στην γαλλική ενώ μεταφράζεται στην αγγλική και στην ελληνική.

Άλλο μνημειώδες έργο του είναι οι Βίοι των Αγίων σε 12 τόμους και ή Ερμηνεία της Καινής Διαθήκης σε 7 τόμους.

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ 586 Μ.Χ

Είναι απο ένα συριακό Ευαγγέλιο που ολοκληρώθηκε το 586 μ.χ στο μοναστήρι του Άγιου ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ZAGBA στην Βόρεια Μεσοποταμία μεταξύ Αντιοχείας και Απάμειας.

Ένα από τα αρχαιότερα σωζόμενα χειρόγραφα του 555 μ.χ

Το Ευγγέλιο του Rossano , διατηρείται στον καθεδρικό ναό του Rossano (Καλαβρία), της Νότιας Ιταλίας, γράφτηκε μετά την ανακατάληψη της ιταλικής χερσονήσου από τους Οστρογότθους από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μετά από έναν πόλεμο που άρχισε το 535 και τελείωσε αποφασιστικά το 553. Ο κώδικας περιλαμβάνει τα πρώτο σωζόμενο πορτραίτο του ευαγγελιστή, Μάρκου στη περγαμηνή.

ΗΣΥΧΙΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΠΡΟΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟ. ΠΕΡΙ ΝΗΨΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.

«Σιναΐτικα κείμενα - Το Γεροντικό του Σινά».

Στην σειρά εκπομπών «Αναγνώσματα», ο Θεόδωρος Ιγνατιάδης διαβάζει από το βιβλίο «Σιναΐτικα κείμενα - Το Γεροντικό του Σινά». Εκδόσεις της Ιεράς Μονής του Θεοβαδίστου Όρους Σινά.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΠΤΗΝΟΥ.

ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΥΡΙΩΤΙΣΣΑΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ.

«Η Γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας και η πρώτη Εκκλησιαστική κοινότητα των Ιεροσολύμων».

Στην εκπομπή του Ρ/Σ: «Η ταυτότητα της Εκκλησίας», η Αδαμαντία Μπούρτζινου παρουσιάζει αυτό τον καιρό μιά σειρά εκπομπών με τον γενικό τίτλο: «Η Γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας και η πρώτη Εκκλησιαστική κοινότητα των Ιεροσολύμων». Καλεσμένος είναι ο κ. Σπυρίδων Κοντογιάννης, Ομότ. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών.

Ρωμιοσύνης Μαγειρεύματα - Ελληνική Παραδοσιακή Μαγειρική

ΔΙΔΑΞΤΕ ΜΕ................

Διδάξτε με να αισθανθώ τη θλίψη του άλλου.

Να κρύψω το ελάττωμα που βλέπω.

Να δείξω έλεος στους άλλους.

Να έρθει το έλεος σε μένα.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΟΠ.

Ο Γέροντας Σοφιανός Boghiu μιλάει για τα λόγια του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου: «Κράτα το νου σου στον άδη και μην απελπίζεσαι!»

A Muslim is Baptized.

This story comes from Archpriest Zacharias Kerstyuk, who works for the external relations department of the Ukrainian Orthodox Church of the Moscow Patriarchate. Fr Zacharias used to look after the parishioners at St Andrew’s Church at the Ukrainian Embassy in Tripoli in Libya, but now serves in Spain.

The Muslim

He is Turkish, a ship’s captain and travels all over the world. He is 49 years old and has spent 25 of those at sea and has been in all sorts of difficult situations. He is a clever man and speaks some five languages.

At Sea

This spring his ship was in the Atlantic, when suddenly it broke down. The main engine stopped and the generators packed up.

They drifted for a long time, unable even to send out an SOS. There was nothing to eat or drink and the crew began to get alarmed. Everything they tried ended in failure. Despair set in. There were over thirty in the crew, Georgians, Syrians, Turks and two Ukrainians. Their only hope was in God.

Prayer

The Muslim captain began to pray for help. He also saw how sincerely the Georgian Orthodox prayed. Then he himself turned to Jesus: ‘If Jesus helps me, then I’ll become a Christian’, he decided. The day was not over before the engines came back to life.

They reached Algiers on the smoky engines, but the port would not take them in. All they would do was allow them to take some food and drink on board and anchor in their territorial waters. They stood at anchor for a whole month there, waiting for spares from the shipping company. Refusing to wait any longer for help from the ship’s owners, the IMO (International Maritime Organization) ordered them to proceed to the nearest European port. This was Cartagena in Spain. The ship stopped five miles from shore – it had run out of fuel. With great difficulty they were towed into port.

The Baptism

Since there were Ukrainians on board and I am a Ukrainian, I was at once contacted about the irregular situation in which our nationals were involved. I went aboard and met the Ukrainians who introduced me to the rest of the crew. I spoke at length with the captain about Orthodoxy, about God. I saw that the man had really taken a conscious decision.

I had three preparatory talks with the captain. Since this was a very important step I received his wife’s permission. These people had been born into Islam but only kept it superficially, just like the many who among us call themselves Orthodox only because they were baptised in it in childhood.

The wife said that she accepted her husband’s decision, as that was his will.

The man said to me: ‘I want to be Orthodox, Jesus helped me, I’ll keep everything that is asked of me because I believe’. Seeing such a firm will in him, I baptized him in the Mediterranean Sea.

He told me that he had never sensed or felt the presence of God in Islam, but he could feel Jesus in his heart. The next Sunday the captain came to communion for the first time.

The Crew

The captain invited his friends to the service, six of whom also took communion. I have not seen people taking communion with such devotion for a long time the way he did. At the moment another two sailors in the crew also want to get baptized. We are having preparatory talks and I hope to baptize them next week.

At my first talk with the captain, I asked: ‘Aren’t you afraid that the Muslim sailors will cut your throat?’ He answered: ‘So what, I’ll lock the doors tighter at night’.

During the talk Muslim sailors came along and looked at me in such a way that I felt frightened. The second meeting was much more pleasant and the third very easy. I answered their questions. We spoke about life, joked and I showed them crosses which I offered them.

They took them, put them on and I heard them talking to each other: ‘Perhaps it’s true and Jesus did help?’ After that I went to see them again and I saw them, Syrians and Turks, still wearing the crosses around their necks as before. Having been at death’s door, these people can now make sense of a lot more.

http://www.pravmir.com/a-muslim-is-baptized/

Ο Αγιος Παναγής Μπασιάς

Διαβάστε για θαύματα της ζωής και τις προφητείες του Αγίου Παναγή εδώ.

Παπά (1801-1888) Παναγής Μπασιάς (ή Παΐσιος κατά το Μοναχικό όνομα)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ.ΠΑΝΑΓΙΑΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ ΧΩΡΑΣ ΚΑΛΥΜΝΟΥ. ΨΑΛΛΟΥΝ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ.

Ὁ Ἅγιος Παναγὴς Μπασιάς.Γεννήθηκε στὸ Ληξούρι τῆς Κεφαλονιᾶς τὸ 1801 καὶ ἦταν γιὸς γονέων ἐπιφανῶν οἰκογενειῶν, τοῦ Μιχαὴλ Τυπάλδου - Μπασιᾶ καὶ τῆς Ῥεγγίνας Δελλαπόρτα. Ἔμαθε ἰταλικά, γαλλικά, λατινικὰ καὶ καταρτίστηκε στὴ φιλοσοφία καὶ τὴν θεολογία. Μικρὸς ἀκόμα χειροθετήθηκε Ἀναγνώστης καὶ ὑπηρέτησε σὰν γραμματοδιδάσκαλος σὲ δημοτικὸ σχολεῖο. Τὸ 1836 χειροτονήθηκε Διάκονος καὶ Πρεσβύτερος μὲ τὸ ὄνομα Παΐσιος ἀπὸ τὸν τότε Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Παρθένιο. Δὲν ἐπιζήτησε ἐφημεριακὴ θέση. Συνήθως λειτουργοῦσε στὸ ἐξωκκλήσι τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνα στὸν Πλατὺ Γιαλό, ὅπου συνέῤῥεε πλῆθος πιστῶν γιὰ νὰ λειτουργηθεῖ καὶ νὰ ἀκούσει τὰ θερμὰ κηρύγματά του. Ὑπῆρξε ἡ προσωποποίηση τῆς ἐλεημοσύνης καὶ θερμὸς συμπαραστάτης τῶν ἀδυνάτων. Τὸ 1846 ἀῤῥώστησε ἀπὸ κάποια νευρικὴ ἀσθένεια (ἄλλοι λένε ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ «κατὰ Χριστὸν σαλό») καὶ μετὰ τὸν καταστροφικὸ σεισμὸ τοῦ 1867 τὸν περιέθαλψε ὁ ἐξάδελφός του Ἰωάννης Κερουλάνος. Γιὰ πέντε χρόνια (1882-1888) ἔμεινε κατάκοιτος καὶ πλῆθος χριστιανῶν πήγαινε νὰ πάρει τὴν εὐλογία του. Πέθανε στὶς 7 Ἰουνίου 1888 καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸν ἁγιοποίησε στὶς 4 Φεβρουαρίου 1986. Ἔκανε θαύματα πρὶν ἀλλὰ καὶ μετὰ τὸ θάνατό του.

Απολυτίκιον Ήχος α΄ "Της ερήμου πολίτης"
Ληξουρίου τον γόνον, Ιερέων το καύχημα, της Κεφαλληνίας φωστήρα νεοφανώς ανατείλαντα, τιμήσωμεν εν ύμνοις Π Α Ν Α Γ Η Ν, τον μύστην της Τριάδος της σεπτής, εμφανώς κεκοσμημένον προφητικώ του Πνεύματος χαρίσματι. Διο τον δοξάσαντα αυτόν λαμπρώς αντιδοξάσωμεν, ινα ευρωμεν χάριν και πταισμάτων την συγχώρησιν.

Κοντάκιον Ήχος γ΄ "Η Παρθένος σήμερον"
Χαρμοσύνοις άσμασι, Κεφαλληνία η νήσος, συγκαλείται σήμερον των φιλεόρτων τα πλήθη, έρεισμα της Εκκλησίας ανευφημήσαι, σέμνωμα νεοφανέντα Ορθοδοξίας, Παναγήν τον Θεηγόρον, Χριστού τον μυστην και ταύτης αγλάϊσμα.

Μεγαλυνάριον
Τον του Ληξουρίου γόνον λαμπρόν, Ορθοδόξων κλέος Ιερέων υπογραμμόν, της Κεφαλληνίας αγλάϊσμα το νέον, τον Παναγήν τον Θείον ύμνοις τιμήσωμεν.

H ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΙΚΗΝ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ

Την Παρασκευήν, 21ην Μαΐου/ 3ην Ιουνίου 2011, η Αγιοταφιτική Αδελφότης εώρτασε την εορτήν των Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης εις τον μοναστηριακόν αυτής ναόν επ’ ονόματι των εορταζομένων τούτων Αγίων. Τους δύο τούτους Αγίους τιμά ως θεοστέπτους βασιλείς και ισαποστόλους η Εκκλησία όλη, επειδή ησπάσθησαν τον Χριστιανισμόν και επέτρεψαν την ελευθέραν εξάσκησιν αυτού.

Χρεωστικώς τιμά τούτους ιδιαιτέρως η Εκκλησία των Ιεροσολύμων ως προστάτας αυτής, λόγω της υπ’ αυτών ευσεβούς επιμελείας των Παναγίων Προσκυνημάτων και της ανεγέρσεως πολλών και μεγάλων ναών και μοναστηρίων εις την Αγίαν Γην, οι σπουδαιότεροι των οποίων είναι ο Πανίερος Ναός της Αναστάσεως και η Βασιλική της Γεννήσεως εις Βηθλεέμ.

Συμφώνως προς την Ιεροσολυμιτικήν Αγιοταφιτικήν τάξιν αφ’ εσπέρας την παραμονήν της εορτής, εγένετο Μέγας Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας, προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Πατρός ημών και Πατριάρχου κ.κ. Θεοφίλου και συμμετεχόντων των Αρχιερέων, Ιερομονάχων, εφημερίων του ναού τούτου, αλλά και άλλων Αγιοταφιτών Πατέρων.

Μετά τον Εσπερινόν, ακολουθούντες το έθιμον, ο Μακαριώτατος και οι Αγιοταφίται Πατέρες εκάθισαν εις τον εστρωμένον χώρον, έξω εις την αυλήν του Ναού και έλαβον τα κόλλυβα και οίνον μετά παξιμαδίου.

Την επομένην, κυριώνυμον ημέραν της εορτής, ήρχισεν ο Όρθρος την 6.30 π.μ., την 8.00 π.μ. δε κατήλθε δια τας Καταβασίας ο Μακαριώτατος Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, όστις ενδυθείς μανδύαν, προεξήρξε της ακολουθίας του Όρθρου, εν συνεχεία δε, ενδυθείς πλήρη Αρχιερατικήν στολήν, ετέλεσε την θ. Λειτουργίαν άνευ συλλειτουργούντων Αρχιερέων μετά δε συλλειτουργούντων ιερομονάχων Αγιοταφιτών και τινων ιερέων άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, παρουσία του Γενικού Προξένου της Ελλάδος εις τα Ιεροσόλυμα κ. Σωτηρίου Αθανασίου και της συνεργάτιδος αυτού κ. Ασπασίας Μίτση.

Εις την κατανυκτικωτάτην άμα δε και μεγαλοπρεπεστάτην λειτουργίαν ταύτην μετέσχε πολύς ευσεβής λαός εκ της Αγίας Γης, αλλά και εξ άλλων χωρών, Ελλάδος, Κύπρου, Ρωσίας και Ουκρανίας.

Μετά την θ. Λειτουργίαν ο Μακαριώτατος και οι συλλειτουργοί Αυτού, ενδεδυμένοι την λειτουργικήν στολήν αυτών και οι λοιποί Αγιοταφίται, Αρχιερείς και ιερείς μετ’ εγκολπίου και σταυρού αντιστοίχως, των ψαλτών ψαλλόντων το απολυτίκιον των Αγίων και των κωδώνων του Ναού της Αναστάσεως χαρμοσύνως κρουομένων, ανήλθον εις τα Πατριαρχεία, διερχόμενοι δια της θύρας του Κεντρικού Μοναστηρίου, ένθα και έλαβον έκαστος ως ευλογίαν εκ της εορτής το αρτίδιον, το ητοιμασμένον εις τον φούρνον της Αδελφότητος................

http://www.romiosini.org.gr/287048A8.el.aspx

ΨΑΛΜΟΣ 148.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον ἐκ τῶν οὐρανῶν· αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν τοῖς ὑψίστοις. 2 αἰνεῖτε αὐτόν, πάντες οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ· αἰνεῖτε αὐτόν, πᾶσαι αἱ δυνάμεις αὐτοῦ. 3αἰνεῖτε αὐτὸν ἥλιος καὶ σελήνη, αἰνεῖτε αὐτὸν πάντα τὰ ἄστρα καὶ τὸ φῶς. 4 αἰνεῖτε αὐτὸν οἱ οὐρανοὶ τῶν οὐρανῶν καὶ τὸ ὕδωρ τὸ ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν.5 αἰνεσάτωσαν τὸ ὄνομα Κυρίου, ὅτι αὐτὸς εἶπε, καὶ ἐγενήθησαν, αὐτὸς ἐνετείλατο, καὶ ἐκτίσθησαν. 6 ἔστησεν αὐτὰ εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· πρόσταγμα ἔθετο, καὶ οὐ παρελεύσεται. 7 αἰνεῖτε τὸν Κύριον ἐκ τῆς γῆς, δράκοντες καὶ πᾶσαι ἄβυσσοι· 8 πῦρ, χάλαζα, χιών, κρύσταλλος, πνεῦμα καταιγίδος, τὰ ποιοῦντα τὸν λόγον αὐτοῦ· 9 τὰ ὄρη καὶ πάντες οἱ βουνοί, ξύλα καρποφόρα καὶ πᾶσαι κέδροι· 10 τὰ θηρία καὶ πάντα τὰ κτήνη, ἑρπετὰ καὶ πετεινὰ πτερωτά· 11 βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ πάντες λαοί, ἄρχοντες καὶ πάντες κριταὶ γῆς· 12 νεανίσκοι καὶ παρθένοι, πρεσβύτεροι μετὰ νεωτέρων· 13αἰνεσάτωσαν τὸ ὄνομα Κυρίου, ὅτι ὑψώθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ μόνου· ἡ ἐξομολόγησις αὐτοῦ ἐπὶ γῆς καὶ οὐρανοῦ. 14 καὶ ὑψώσει κέρας λαοῦ αὐτοῦ· ὕμνος πᾶσι τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραήλ, λαῷ ἐγγίζοντι αὐτῷ.

Πρώτος Ρωσικός Ορθόδοξος Ναός στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιρατά

Την εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου, στις 2 Ιουλίου 2011, τοποθετήθηκαν επίχρυσοι σταυροί στους τρούλους του Ιερού Ναού Αγίου Αποστόλου Φιλίππου στην πόλη Σαρία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Είναι ο μοναδικός Ρωσικός Ορθόδοξος Ιερός Ναός στα ΗΑΕ, αλλά και σε όλη την Αραβική χερσόνησο, και είναι επίσης ο μοναδικός στη χερσόνησο που έχει σταυρούς στους τρούλους.

Πριν την τοποθέτηση των σταυρών στους τρούλους του νεόδμητου Ιερού Ναού, αυτοί ευλογήθηκαν από τον Προϊστάμενο της ρωσικής ενορίας Ηγούμενο Αλέξανδρο Ζαρκέσεφ.

Πέντε σταυροί και εννέα διακοσμητικά αστέρια κατασκευάσθηκαν σύμφωνα με το σχέδιο του αρχιτέκτονα Γιούρι Κιρς στη Ρωσία και μεταφέρθηκαν αεροπορικά στο Εμιράτο Σαρία.

Το σημαντικό γεγονός στη ζωή της ορθόδοξης ενορίας των ΗΑΕ ήταν εφικτή χάρη στην ειδική προσωπική εντολή του Κυβερνήτη του Εμιράτου Σαρία Σεΐχη Σουλτάν Γ΄ μπεν Μουχαμμέντ αλ-Κασεμί.

Επομένως ολοκληρώνεται το επόμενο στάδιο των έργων για τον καλλοπισμό του υπό κατασκευή Ορθόδοξου συγκροτήματος, το οποίο εκτός από τον Ιερό Ναό Αγίου Αποστόλου Φιλίππου περιλαμβάνει και ένα τριόροφο κτίριο, όπου θα στεγασθεί το ρωσικό πολιτιστικό και πνευματκό κέντρο.

Ο θεμέλιος λίθος του μέλλοντικού ρωσικού πνευματικού και πολιτιστικού κέντρου στη Σαρία, με συγκατάθεση του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μεγάλης Αντιοχείας και πάσης Ανατολής κ. Ιγνατίου, αγιάσθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2007 από τον τότε Μητροπολίτη Σμολένσκ και Καλίννινγκραντ Κύριλλο (νυν Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών).

Να αναφερθεί ότι η ενορία του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου ιδρύθηκε κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των Προκαθημένων των Εκκλησιών Ρωσίας και Αντιοχείας.

Ανήκει στην κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αντιοχείας, η οποία καλύπτει και την Αραβική χερσόνησο.

Ταυτόχρονα κατά τις υφιστάμενες συμφωνίες στο Ναό υπηρετεί και ποιμαίνει τη ρωσόφωνη κοινότητα της Σαρία κληρικός του Πατριαρχείου Μόσχας.

http://www.romfea.gr

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ.

"Οι Ιερείς της Αιγιάλειας είναι εδώ μαζί σας"

http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=5917

Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ .

Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Με τον Σεβασμιώτατο Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως

κ.κ. Ιερεμία.

07-06-2011.

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ ΜΑΣ ΕΚΠΟΜΠΗ 7-06-2011

Ο ΠΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ.

ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΤΟΥ ΓΙΑΣΕΝΟΒΑΤΣ ΣΤΗΝ ΚΡΟΑΤΙΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΥΣΤΑΣΙ ΣΤΟ Β`Π.ΠΟΛΕΜΟ.