ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΔΙΗΓΗΤΑΙ Ο ΆΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ

Πρόκειται για τον άγιο Ιγνάτιο, που κρύβεται σεμνά πίσω από την ανωνυμία.

Ήμουν αρχάριος, όταν κάποιος γέροντας, με τον όποιο είχα μια ειλικρινή συζήτηση, μου διηγήθηκε τα έξης:

"Από τότε που βρισκόμουνα στον κόσμο, οπού ζούσα με την απλότητα της παλιάς εποχής, της εποχής της ευσέβειας, γνώριζα για την προσευχή του Ιησού. Την ασκούσα και, με τον καιρό, ένιωθα μέσα μου μιαν ασυνήθιστη αλλοίωση και μια παρηγοριά.

Συνέχισα να ασκώ την προσευχή και όταν μπήκα στο μοναστήρι, εφαρμόζοντας όσα διάβαζα στα πατερικά βιβλία και όσα με συμβούλευαν ορισμένοι μοναχοί, πού φαίνεται πώς είχαν κάποια γνώση γι`  αυτήν. Στους μοναχούς εκείνους είδα και τα χαμηλά σκαμνιά για τα οποία κάνει λόγο ό όσιος Γρηγόριος ό Σιναΐτης και τα όποια ήταν όμοια μ' εκείνα πού χρησιμοποιούσαν στη Μολδαβία.

Στις αρχές του αιώνα μας (19ου), αλλά και στα τέλη του περασμένου (18ου), ή νοερά εργασία ανθούσε σε πολλά μοναστήρια ατής Μολδαβίας και ιδιαίτερα στη Μονή του Νεάμτς.

Στην αρχή είχα το διακόνημα του τραπεζάρη. Κάνοντας το διακόνημα μου, ασκούσα και την προσευχή, στην οποία πρόσθετα και ταπεινές σκέψεις, σύμφωνα με τις νουθεσίες των πατέρων. Μια φορά, βάζοντας τα πιάτα με το φαγητό στο τελευταίο τραπέζι, οπού κάθονταν οι δόκιμοι, είπα μέσα μου: 'Δεχτείτε από μένα, δούλοι του Θεού, την ταπεινή τούτη προσφορά!'. Ξάφνου τότε ένιωσα στην καρδιά μου τέτοια παρηγοριά, πού άρχισα να παραπατώ. Ή παρηγοριά αύτη κράτησε πολλές μέρες, σχεδόν ένα μήνα.

"Μια άλλη φορά έτυχε να μπω στο προσφορειό. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε και, υπακούοντας σε μιαν εσωτερική παρόρμηση, έβαλα βαθιά μετάνοια στους αδελφούς πού μοχθούσαν εκεί. Και ξαφνικά ή προσευχή άρχισε να ενεργεί μέσα μου τόσο δυνατά, πού αναγκάστηκα να τρέξω στο κελί μου και να πέσω στο κρεβάτι. Γιατί ή ενέργεια της προσευχής είχε σχεδόν παραλύσει όλα μου τα μέλη".

Ό άγιος Δημήτριος του Ροστώφ (28 Οκτωβρίου) βρέθηκε νεκρός σε στάση προσευχής. Μερικές ώρες προτού αναπαυθεί, ήρθε να τον δει ό αγαπημένος του ψάλτης. Και όταν, φεύγοντας, τον αποχαιρετούσε, ό άγιος ιεράρχης του έβαλε βαθιά μετάνοια. Από την καρδιακή του διάθεση ξεχύνονταν τόσο ή ταπείνωση του όσο και ή προσευχή του.

Το κοινόβιο, όπως ήδη είπα, είναι μεγάλο σχολείο εκμαθήσεως των πρώτων σταδίων ατής προσευχής του Ιησού, γιατί δίνει στον αρχάριο αλλεπάλληλες ευκαιρίες για την απόκτηση της ταπεινώσεως. Αυτό μπορεί ό καθένας να το δοκιμάσει εύκολα, και σύντομα θα δει πώς ή υπακοή και ή ταπείνωση επιδρούν στην προσευχή.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ  Α  ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ.

Μου έλεγε μια κυρία για τον αδελφό της, πού έβριζε τα θεια. Δεν άφηνε τίποτα, έβριζε τα πάντα, ακόμα και τα καντήλια. Σε κάθε τι πού έκανε, έλεγε και από μια βρισιά. Όταν λοιπόν συνήλθε και επέστρεψε στην Εκκλησία, αφού ήλε σε μετάνοια, γονατιστός παρακαλούσε τον Θεό να του στείλει καρκίνο στον λαιμό και στον λάρυγγα.

Και ό Θεός τον άκουσε και του έστειλε καρκίνο! Τα σημεία εκείνα του σώματος καταστράφηκαν και αυτός δοξολογούσε τον Θεό και Τον ευχαριστούσε. Λίγο πριν πεθάνει, έκανε τον σταυρό του και όπως τον έκανε, έβγαινε από όλη την περιοχή του λάρυγγα και του στόματος άρρητος ευωδία!

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΑΤΗΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΥΠΕΡΓΗΡΗ ΚΥΡΙΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ.

Όταν ήμουν στον Άγιο Βασίλειο στην περίοδο 1970-80 είχα γνωρίσει μια οικογένεια, μέλος της οποίας ήταν και ή ύπέργηρη κυρία Κατερίνα, την οποία περιποιείτο ή κόρη της Καλλιρρόη. Ό σύζυγος της κυρίας Καλλιρρόης ήτο δικηγόρος και λεγόταν Χριστόφορος Σταμάτουζας.

Ή κυρία Κατερίνα, λόγω της ηλικίας της, ήταν συνεχώς σε μια καρέκλα, όπου καθόταν με πολλή δυσκολία. Δεν βάδιζε. Άρχισε να μη βλέπει κι όλας. Ήταν όμως χριστιανή πού έκανε τα θρησκευτικά της καθήκοντα: το πρωί την προσευχή της, το βράδυ το Απόδειπνο, τούς Χαιρετισμούς... Όταν άρχισε να μη βλέπει, μου έλεγε:

--Στενοχωρούμαι, γιατί δεν ξέρω τώρα πώς να περάσω όλη την ήμερα, πώς να διαβάσω τις προσευχές μου.

Της είπα λοιπόν:

-Να λες το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Της έδωσα κι ένα κομποσχοινάκι κι όπως καθόταν σε μια πολυθρόνα απ' αυτές τις πάνινες, πού έχουν και χερούλια, έλεγε την ευχή. Κι αυτό την είχε γλυκάνει και πολύ ευχαριστείτο.

--Ά, όλη την ήμερα, ούτε καταλαβαίνω πώς περνάει λέγοντας συνεχώς το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με»! Ευχαριστιέμαι μ' αυτό, ευχαριστιέμαι πολύ, γλυκαίνεται το στόμα μου. Όλο έτσι έλεγε.

Κάποτε με ρώτησε:

-Θα με βοηθήσει αυτό, όταν θα έρθει ή ώρα να φύγω απ' αυτόν εδώ τον κόσμο;

-Βεβαίως, της λέω, και να μη στενοχωριέσαι. Αν λες συνεχώς την εύχούλα να μην ανήσυχης καθόλου θα έρθω εγώ και θα σου δώσω το κλειδί για ν' άνοιξης την πόρτα του Παραδείσου.

('Εγώ αυτό το είπα για να της δώσω ελπίδα και να της αφαιρέσω τον φόβο του θανάτου).

Αρρώστησε και βάρυνε πολύ. Πήγαινα και την κοινωνούσα σχεδόν κάθε εβδομάδα για να παίρνει δύναμη. Ένα βράδυ κατά τις 2.00 ή ώρα, ξυπνάει την κόρη της και λέει:

--' Ετοιμάσου. Όπου να ναι έρχεται ό πατήρ Στέφανος να με κοινωνήσει.

-Ό πατήρ Στέφανος θα κοιμάται τώρα στο σπίτι του, της απάντησε ή κόρη της.

-Όχι, όχι, θα ρθή, θα έρθει τώρα! Σε παρακαλώ, ετοίμασε το τραπεζάκι. Βάλε το θυμιατό, βάλε και το κερί.

(Έτσι έκαμαν πάντοτε. Ετοίμαζαν ένα τραπεζάκι στρογγυλό, με άσπρη πετσέτα και επάνω το καντήλι, το κηροπήγιο και το θυμιατό δίπλα, αναμμένα όλα. Άπλωνα το "μάκτρο", ακουμπούσα πάνω τα τίμια Δώρα, έκανα την ένωση και την κοινωνούσα.)

-Τα ετοίμασες; ρώτησε την κόρη της.

--Τα ετοίμασα.

-Χτυπάει ή πόρτα. Πήγαινε να άνοιξης.

Έκανε ή κόρη της ότι πήγαινε να άνοιξη. Αύτη περίμενε. Έκανε το σταυρό της, πήρε το "μάκτρο", (υποθετικά), το έβαλε κάτω από το σαγόνι της, άνοιξε το στόμα της, κατάπιε, σκουπίστηκε, έδωσε πίσω το "μάκτρο", έκανε με ευλάβεια το σημείο του σταυρού, σταύρωσε τα χέρια της και περίμενε να φύγω. Ποιος ξέρει; Προφανώς Άγγελος την κοινώνησε στο πρόσωπο το δικό μου. Αποκλείεται να ήταν παραίσθησις. Ήταν ένα γεγονός πραγματικό, όπου κοινώνησε των άχραντων Μυστηρίων αλλά σε πνευματική μορφή.

Την άλλη μέρα με ειδοποίησαν, πήγα, και μου είπαν ιδιαιτέρως τι συνέβη. Πλησίασα την άρρωστη και μου είπε:

- Σ' ευχαριστώ πού ήρθες τη νύχτα... Το κλειδί που είναι;...

--Μη στενοχωριέσαι κυρία Κατερίνα και το κλειδί θα πάρεις! Την επομένη το βράδυ με ειδοποίησαν ότι εκοιμήθη. Πήγα στο σπίτι και μου διηγήθηκαν τα εξής: Ήρθε ή στιγμή να φύγει και έλεγε:

Πάτερ Στέφανε, φεύγω! Ήρθαν οι Άγγελοι! Που είσαι; που είσαι; Έλα... ήδη με έφεραν μπροστά στην πόρτα του Παραδείσου και είναι κλειστή... Θέλω το κλειδί, το κλειδί, πού μου υποσχέθηκες, το κλειδί, το κλειδί... Α, ευχαριστώ...

Άπλωσε το χέρι της και φάνηκε σαν να πήρε ένα μεγάλο παλαιό κλειδί, γύρισε το χέρι της, όπως κάνουμε όταν ανοίγουμε με κλειδί μια πόρτα, κατέβασε το χέρι της, έκανε το σημείο του σταυρού, "σ' ευχαριστώ..." είπε και εκοιμήθη. Έτσι έφυγε ή κυρία-Κατερίνα με το κλειδί του Παραδείσου στο χέρι!

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΑΤΗΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ο ΠΑΠΑ ΛΑΜΠΡΟΣ.

Τον Αύγουστο του 2003 εκοιμήθη οσιακώς ό παπα-Λάμπρος. Έγγαμος ιερεύς με καλή και χρηστή οικογένεια. Ητο φιλακόλουθος, απλούς, ταπεινός, ήσυχος και αφανής Λειτουργός, με αρίστη θα λέγαμε, την "έξωθεν καλήν μαρτυρίαν".

Μετά την κοίμηση του και την κατάλληλη ιερατική προετοιμασία, τον παρέλαβε ό εργολάβος κηδειών και τον τοποθέτησε στο νεκροθάλαμο-ψυγείο. Την άλλη μέρα και δύο ώρες πριν από την κανονική τοποθέτηση του στον μικρό θάλαμο αναμονής, έβγαλαν τον κεκοιμημένο από το ψυγείο και τον έβαλαν πάνω σ' ένα πέτρινο βάθρο. Ό εργολάβος, περιποιούμενος τον νεκρό παπα-Λάμπρο, διαπιστώνει ΚΑΤΙ πού τον κάνει να βγει έξω και να φωνάξει:

-'Ελάτε να δείτε έναν πεθαμένο παπά - ΑΓΙΟ! Πιάστε τον! Μόλις τώρα τον βγάλαμε από το ψυγείο και είναι ζεστός!... Ελάτε να κουνήσουμε τα χέρια και τα πόδια του. Είναι ζεστά και εύκαμπτα.

Και πράγματι είχαν τέτοια ευλυγισία και τέτοια θερμότητα, σαν να ήταν ζωντανός. Όσοι είχαν μαζευτεί εκεί, κοίταζαν έκπληκτοι ακόμη και τα πόδια του, πού ήσαν κίτρινα σαν κεχριμπάρι!... Μάλιστα! μαλακά, ζεστά και κίτρινα σαν το χρυσάφι!...

Έκαναν πολλές φορές τον Σταυρό τους θαυμάζοντες το γεγονός και την μαρτυρία αυτήν την κατέθεσαν στα παιδιά του. Κι εγώ ταπεινά σας την μεταφέρω.

Ό παπά-Λάμπρος δεν ήταν γνωστό όνομα, αλλά οπωσδήποτε ήταν από τούς αφανείς εκείνους έγγαμους ιερείς με ζωντανή την πίστη και την αγάπη προς το Θεό και πού την νύκτα όρθιος και για ώρες προσηύχετο μετά δακρύων, με τα χέρια υψωμένα, εκλιπαρώντας τον Θεό για έλεος και φιλανθρωπία.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΑΤΗΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Καλωσορίσατε, Άγιοι Απόστολοι! Καλώς ήλθατε!!! Ναι έρχομαι... ευχαριστώ! ευχαριστώ!

Ένας άξιος λειτουργός του Θεού, ύστερα από πενήντα χρόνια ευδόκιμου προσφοράς στο θυσιαστήριο, αρρώστησε και ήρθε ή ώρα του θανάτου του. Σε κάποια στιγμή ανοίγει τα μάτια του, κοιτάζει ψηλά και σηκώνοντας ελαφρά τα χέρια του, είπε:

--Καλωσορίσατε, Άγιοι Απόστολοι! Καλώς ήλθατε!!! Ναι έρχομαι... ευχαριστώ! ευχαριστώ!

Αμέσως ή πρεσβυτέρα του, τα παιδιά του και οι συγγενείς, πού ήσαν γύρω από το κρεβάτι του, τον ρώτησαν:

-Τί συμβαίνει πάτερ μου; Για ποιους Αποστόλους μιλάς;

Και εκείνος τούς απάντησε;

--Μα δεν βλέπετε την χορεία των δώδεκα Αποστόλων; Δεν βλέπετε τούς πρωτοκορυφαίους Πέτρο και Παύλο; Και σε λίγο:

-Ναι, έρχομαι... Σας ευχαριστώ!!!

Και με τις λέξεις αυτές παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια των Αγίων Αποστόλων και ασφαλώς εκείνοι με τη σειρά τους θα την παρέδωσαν στα χέρια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, για να λάβει τον δίκαιο μισθό του, αφού με τόση ευλάβεια, πίστη, ταπείνωση και αξιοσύνη Τον υπηρέτησε τόσα χρόνια.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΑΤΗΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ. ΜΕ ΤΟΝ Π. ΙΕΡΕΜΙΑ ΦΟΥΝΤΑ.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΝΑΝΟ

Πατήρ Σεραφείμ Δημόπουλος (1937 - 2008)

 Του Βασιλείου Χ. Στεργιούλη, θεολόγου

 Στον απόηχο της πρόσφατης (10/11/2011) εκδήλωσης παρουσίασης του υπό τον τίτλο «Πατήρ Σεραφείμ Δημόπουλος (1937 - 2008). Ένας ασκητής μέσα στο σύγχρονο κόσμο» καλαίσθητου και αξιόλογου από πλευράς περιεχομένου βιβλίου, το οποίο εξέδωσε ο φιλανθρωπικός σύλλογος της πόλης μας «Ιωάννης ο Χρυσόστομος» ας επιτραπεί να εκθέσουμε τις ακόλουθες σύντομες σκέψεις:

Η εκδήλωση έγινε στο «Χατζηγιάννειο» Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Λαρισαίων και στέφθηκε από επιτυχία. Κατ΄ αυτήν αποδόθηκαν επιτυχώς επίκαιροι εκκλησιαστικοί ύμνοι από το Θεσσαλικό Βυζανττινό Χορό με χοράρχη τον κ. Ηλία Παπαδόπουλο. Ακολούθησαν ομιλίες σχετικές με τη ζωή και τη δράση του μακαριστού π. Σεραφείμ από τους π. Νικόδημο Γαλιάτσο, π. Νεκτάριο Τσεκούρα και π. Σεραφείμ Δεληγιάννη. Στο τέλος έγινε προβολή οπτικοακουστικού υλικού, σχετικού με τη ζωή και τη δράση του π. Σεραφείμ Δημοπούλου.

Η εκδήλωση ικανοποίησε το πολυπληθές ακροατήριο, το οποίο κατέκλυσε κυριολεκτικά την αίθουσα διαλέξεων του «Χατζηγιάννειου» Πνευματικού Κέντρου και τους γύρω χώρους «μέχρις έξω στο πεζοδρόμιο» κατά τη χαρακτηριστική έκφραση του ρεπορτάζ της «Ελευθερίας».

Απόδειξη της ικανοποίησης του πολυπληθούς ακροατηρίου αποτελεί το γεγονός ότι όλος ο κόσμος παρέμεινε ως το τέλος της δίωρης εκδήλωσης παρακολουθώντας - πολλοί μάλιστα όρθιοι έξω στο κρύο - με αδιάπτωτο το ενδιαφέρον, προσήλωση και συγκίνηση το πρόγραμμα, το οποίο αποκάλυπτε σταδιακά και κατ΄ ολίγον πλευρές της προσωπικότητας του μακαριστού λευΐτη. Αποκάλυπτε πτυχές της σημαντικής ποιμαντικής και κοινωνικής δραστηριότητας και της προσφοράς του στην κοινωνία και στον κουρασμένο κόσμο μας, η οποία συνεχίζεται βέβαια και σήμερα από τους άξιους συνεργάτες του, σε μικρότερη όμως κλίμακα. Γι΄ αυτό μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι ο μακαριστός π. Σεραφείμ εξακολουθεί να ευεργετεί και μετά θάνατον τον κόσμο.

Κατάπληκτοι πληροφορούμασταν οι ακροατές άγνωστες πλευρές της αθόρυβης ιεραποστολικής και κοινωνικής δραστηριότητας του ταπεινού κληρικού της τοπικής μας Εκκλησίας, ο οποίος εφάρμοσε στη ζωή του το «Λάθε, βιώσας». Και αποχαιρέτισε τον κόσμο μας αφήνοντας καταπληκτικό ποιμαντικό και ιεραποστολικό έργο.

Έζησε στο ταπεινό, σαν περιστερεώνα, ερημητήριό του, χωρίς καν τις στοιχειώδεις ανέσεις, αλλ΄ όμως διακόνησε ψυχές «υπέρ ων Χριστός απέθανε». Διαιτώμενος, λιτότητα και βιώνοντας με τον δικό του τρόπο το Ευαγγέλιο, πρόσφερε με απλότητα και καλοσύνη το λόγο του Θεού σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς. Το ερημητήριό του, παρότι ήταν έξω από τη Λάρισα, κοντά στις φυλακές της πόλης, ήταν πόλος έλξης πολλών συμπολιτών μας και αλλοδαπών, που κατέφευγαν εκεί, για να αποφορτιστούν από το βάρος της αμαρτίας και να καθοδηγηθούν πνευματικά. Να στηριχθούν στις δυσκολίες και στα δεινά της ζωής, που δεν έχουν τελειωμό κατά τον αλησμόνητο «άγιο των γραμμάτων μας» Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Το μεγάλο, αλλά αθόρυβο πνευματικό έργο του π. Σεραφείμ, δεν εξαντλείται στα δύο μαθητικά οικοτροφεία, που ίδρυσε και λειτούργησε στον Παλαμά Καρδίτσης και στην πόλη μας. Ούτε στον βρεφονηπιακό σταθμό, που και σήμερα λειτουργεί στη συνοικία της Νεάπολης, αλλά στην ποικίλη βοήθεια και συμπαράστασή του με χρήματα και τρόφιμα σε κάθε ενδεή και εμπερίστατο. Ακόμη και σε ανθρώπους, όπως οι αλλοδαποί που περνούσαν τις κρύες νύχτες του χειμώνα άσιτοι και χωρίς θέρμανση κάτω από τη γέφυρα του Πηνειού ποταμού. Ετοίμαζε φαγητά, αγόραζε ψωμιά και τα έστελνε εκεί με ανθρώπους του, για να κορέσει την πείνα τους.

Το ενδιαφέρον του για τον πάσχοντα συνάνθρωπο επεκτάθηκε και πέρα απ΄ την πόλη και την πατρίδα μας. Έφτασε ως την Αφρική και συγκεκριμένα ως την Ιερά Μητρόπολη Ειρηνουπόλεως, την Ουγκάντα, την Τανζανία, την Γκάνα, τη Μαγδαγασκάρη, το Ζαΐρ, αλλά κι ως την Κορέα, ως το Κατιγιάρ της Ινδίας (σε καταυλισμό του οποίου φιλοξενούνταν δυο χιλιάδες λεπροί). Έστελνε τρόφιμα σε παιδικό σταθμό στη γειτονική μας Γιουγκοσλαβία (Μητρόπολη Βράντε) και στην Αλβανία (Ιερές Μητροπόλεις Κορυτσάς και Βερατίου). Με συγκίνηση ο π. Βασίλειος, ιερέας στην Κορυτσά, που βοηθούνταν σημαντικά από τον μακαριστό Γέροντα, παρέστη στην κηδεία και στο μνημόσυνό του. Και ένωσε τις προσευχές του μ΄ εκείνες των πιστών της πόλης μας, που ευγνωμόνως κύκλωναν το φέρετρό του. Άνθρωποι, που είχαν ευεργετηθεί ποικιλοτρόπως από τον π. Σεραφείμ. Και τον θρηνούσαν περισσότερο κι από πατέρα και αδελφό. Έκλαιγαν τον απορφανισμό τους. Οδύρονταν για τη στέρησή του. Και φώναζαν τι θ΄ απογίνουν τώρα.

Όλα αυτά και πολλά άλλα στιγμιότυπα από την αθόρυβη, μα ιδιαίτερα σημαντική ηθικοπνευματική και κοινωνική δράση του π. Σεραφείμ, που κατατέθηκαν στην εκδήλωση με απλότητα και ειλικρίνεια, κράτησαν, όπως αναφέραμε, αδιάπτωτο το ενδιαφέρον και την προσοχή των ακροατών. Προκάλεσαν την κατάπληξη και τη συγκίνησή τους. Κάποιοι δάκρυσαν. Και δόξασαν τον Θεό, που αναδεικνύει ανθρώπους με πλήρη αφοσίωση σ΄ Εκείνον και στον άνθρωπο.

Γενικά η μεγάλη κοσμοσυρροή και όλη η πνευματική ατμόσφαιρα που δημιούργησε η εκδήλωση, κατέδειξαν ότι και στην εποχή μας, εποχή ηθικοπνευματικής κρίσης και διαφθοράς, υπάρχουν Άνθρωποι με κεφαλαίο Α. Ευγενείς ψυχές, που θυσιάζουν τα πάντα για την αγάπη και τη δόξα του Χριστού. Και για να θεραπεύσουν το κοινωνικό σώμα. Υπάρχουν κληρικοί με ιεραποστολική φλόγα και θερμουργό ενδιαφέρον για τον άνθρωπο, που ζουν μόνοι κι έρημοι, σταυρικά και θυσιαστικά, για να ευεργετούν ποικιλοτρόπως την κοινωνία. Κληρικοί που βαδίζουν στα ίχνη Εκείνου και του μεγάλου αγωνιστή και ιδεολόγου Αποστόλου Παύλου και εφαρμόζουν το λόγο του «ως πτωχοί πολλούς δε πλουτίζοντες» (Β΄ Κορινθ. 6,10). Κληρικοί, που ενδιαφέρονται περισσότερο για τους έμψυχους ναούς. Για την πνευματική καλλιέργεια και τη θεραπεία ψυχών και σωμάτων. Και αναδεικνύονται έτσι «χριστοφόρων ναών οικοδόμοι, ουρανίων αθλητών επιμεληταί».

Αυτοί οι ένθεοι και φιλόθεοι άνθρωποι αποδεικνύουν, ότι δεν χάθηκε το παν στον κόσμο μας. Βεβαιώνουν, ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα ανόρθωσης και σωτηρίας του ανθρώπου και του κοινωνικού σώματος.

Αυτοί αναδεικνύουν και προβάλλουν το αθόρυβο πνευματικό και κοινωνικό έργο της Εκκλησίας. Το έργο, που στηρίζει και σώζει ψυχές. Τις προλαβαίνει απ΄ το κακό και τις θεραπεύει από την ανία, την κατάθλιψη, την τοξικομανία και από πάμπολλες άλλες ψυχοσωματικές ασθένειες. Φαντάζεται καθένας πόσο περισσότερα θα ήταν τα ψυχιατρεία και τα άλλα σχετικά θεραπευτήρια, αν δεν υπήρχε η Εκκλησία; Στην άλλοτε πρωθυπουργό της Αγγλίας Μάργκαρετ Θάτσερ, τη «σιδηρά κυρία», όπως απεκλήθη, αποδίδεται η εξής αποστομωτική απάντηση όταν ρωτήθηκε για τη διδασκαλία των Θρησκευτικών στη χώρα της: Προτιμάει, είπε, να πληρώνει θεολόγους και ιεροκήρυκες για την ηθικοπνευματική θωράκιση και ασφάλιση των νέων. Για να τους σώσει από τη βία, την εγκληματικότητα και την παραβατική εν γένει συμπεριφορά και από την καταφυγή τους στον ψεύτικο παράδεισο των ναρκωτικών και σε άλλες σύγχρονες μάστιγες, παρά για τη δημιουργία και λειτουργία θεραπευτικών ιδρυμάτων, την παρασκευή ψυχοτρόπων φαρμάκων και άλλων θεραπευτικών μέσων των σύγχρονων κοινωνικών πληγών.

Κληρικοί, σαν τον μακαριστό π. Σεραφείμ, αποτελούν τη χαρά και το στολισμό της Εκκλησίας του Χριστού. Είναι η δόξα και το καύχημα Της. Αυτοί ελκύουν τη χάρη του Θεού και τον αναντίλεκτο έπαινο των ανθρώπων, όπως περίτρανα κατέδειξε  η πρόσφατη παμπληθής και θαυμάσια εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου «Πατήρ Σεραφείμ Δημόπουλος (1937 - 2008). Ένας ασκητής μέσα στο σύγχρονο κόσμο».

Ευχόμαστε να ενισχύει ο Παντοδύναμος Κύριος τους διοργανωτές της προχθεσινής εκδήλωσης. Και να βοηθεί τους συνεχιστές του έργου του μακαριστού π. Σεραφείμ, που είναι τόσο απαραίτητο σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, εξαιτίας της πνευματικής και οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα μας.

Μακάρι να δώσει ο Θεός να αναδειχθούν και άλλοι, κληρικοί και λαϊκοί εργάτες του μυστικού Αμπελώνα Του και του Αγρού του θερισμού Του, σαν τον μακαριστό π. Σεραφείμ Δημόπουλο. Αυτή είναι η μεγάλη ανάγκη και απαίτηση, το κύριο αίτημα της εποχής μας.

Για να στηριχθούν ο κλονιζόμενες από το λίβα της απιστίας ψυχές και να καταλάβουν πόση αξία έχει η ανθρώπινη ζωή και το ανθρώπινο, πρόσωπο, όταν αντικρίζονται κάτω από το πρίσμα της αιωνιότητος. Και να επουλωθούν οι πάμπολλες πληγές του κοινωνικού σώματος. Για να σωθεί ο άνθρωπος και ο κόσμος. Και να απολαύσει την επίγεια χαρά και την ουράνια μακαριότητα.

http://www.eleftheria.gr/index.asp?cat=19&aid=34254

Ο κρυπτός της καρδιάς άνθρωπος . Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζάχαρου)

ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ.: Περίγραψε μου τον σωστό τρόπο ασκήσεως της προσευχής του Ιησού.

ΓΕΡ.: Ή σωστή άσκηση της προσευχής του Ιησού είναι συνέπεια της ορθής αντιλήψεως για τον Θεό και για το πανάγιο Όνομα του Κυρίου Ιησού, καθώς και της ορθής σχέσεως του άνθρωπου με τον Θεό.

Ό Θεός είναι ύπαρξη άπειρη και απόλυτη, ό Πλάστης και Άναπλάστης των ανθρώπων, ό παντοδύναμος Κύριος των ανθρώπων, των αγγέλων, των δαιμόνων, Όλης της κτίσεως, ορατής και αόρατης. Γνωρίζοντας τα αυτά για τον Θεό, αντιλαμβανόμαστε πώς, όταν προσευχόμαστε, πρέπει να στεκόμαστε μπροστά Του με πολύ βαθιά ευλάβεια, με πολύ μεγάλο φόβο και τρόμο, προσηλώνοντας σ' Αυτόν όλη την προσοχή μας, συγκεντρώνοντας στην προσευχή όλες τις δυνάμεις του νου, της καρδιάς, της ψυχής μας, αποδιώχνοντας κάθε περισπασμό και ρεμβασμό, πού αποστρέφουν την προσοχή, ψυχραίνουν την ευλάβεια και αλλοιώνουν την ορθή παράσταση ενώπιον του Θεού, παράσταση αναγκαία λόγω του μεγαλείου του Θεού.

 Ό άββάς Ισαάκ ό Σύρος εκφράζεται σχετικά με τρόπο υπέροχο: «Όταν έρθεις μπροστά στον Θεό με την προσευχή, γίνε με τον λογισμό σου σαν το μυρμήγκι και σαν τα ερπετά της γής, σαν τη βδέλλα και σαν το παιδί πού ψελλίζει. Μην πεις μπροστά Του τίποτα το σοφό. Με νηπιακό φρόνημα προσέγγισε τον Θεό». 

Όσοι απέκτησαν την αληθινή προσευχή, νιώθουν ανέκφραστη πνευματική πτωχεία, όταν στέκονται μπροστά στον Θεό, όταν Τον δοξολογούν, όταν Του εξομολογούνται, όταν Του υποβάλλουν τα αιτήματα τους. Νιώθουν μηδενισμένοι, ανύπαρκτοι! Κι αυτό είναι φυσικό, όταν ό προσευχόμενος άνθρωπος αισθάνεται πληθωρικά την παρουσία του Θεού, την παρουσία της Αύτοζωής, της Ζωής της αχώρητης και ακατάληπτης. Τότε ή δική του ζωή του φαίνεται σαν μια μικρή σταγόνα απέναντι σ' έναν απέραντο ωκεανό. Σ' αυτή την κατάσταση ήρθε ό δίκαιος και πολύαθλος Ίώβ, πού αξιώθηκε να φτάσει σε υψηλά πνευματικά μέτρα. Ένιωσε να λιώνει, όπως λιώνει και αφανίζεται το χιόνι, όταν πέσουν επάνω του οι ακτίνες του ζεστού ήλιου.

Το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι όνομα θειο. Ή δύναμη και ή ενέργεια αυτού του ονόματος είναι θείες είναι παντοδύναμες και σωτήριες είναι ακατάληπτες και απρόσιτες. Με πίστη, με ελπίδα, με ζήλο, με βαθιά ευλάβεια και με φόβο ας επιτελούμε το μεγάλο έργο του Θεού, το έργο πού μάς παραδόθηκε από τον Ίδιο. Ας ασκηθούμε στην προσευχή με το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. «Ή αδιάλειπτη μνήμη (του ονόματος) του Θεού», λέει ό Μέγας Βαρσανούφιος, «είναι φάρμακο αναιρετικό όχι μόνο όλων των παθών αλλά και αυτής της ίδιας της πράξεως. Όπως, δηλαδή, ό γιατρός βάζει το φάρμακο ή το έμπλαστρο πάνω στο τραύμα του άρρωστου, και αυτό ενεργεί, χωρίς να συνειδητοποιεί ό άρρωστος πώς γίνεται, έτσι και το όνομα του Θεού, όταν το αναφέρουμε, καταργεί όλα τα πάθη, χωρίς εμείς να καταλαβαίνουμε με ποιόν τρόπο».

Ή συνήθης κατάσταση μας, ή κατάσταση όλης της ανθρωπότητας, είναι κατάσταση πτώσεως, πλάνης, καταστροφής. Αφού παραδεχθούμε και, κατά το μέτρο της παραδοχής, συναισθανθούμε αύτη την κατάσταση, ας μην πάψουμε να προσευχόμαστε με' συντριμμένο πνεύμα, να προσευχόμαστε θρηνώντας και στενάζοντας, να προσευχόμαστε ζητώντας έλεος. Ας μην επιζητούμε καμιά πνευματική ικανοποίηση, καμιάν υψηλή προσευχητική κατάσταση, όντας ανάξιοι και ανίκανοι για τέτοιες καταστάσεις. Δεν μπορούμε «να ψάλουμε την ωδή τού Κυρίου σε ξένη γή»', σε καρδιά κυριευμένη από τα πάθη. Κι αν μας ζητήσουν κάποιοι να την ψάλουμε, ας ξέρουμε με βεβαιότητα Ότι μας το ζητούν εκείνοι πού μας αιχμαλώτισαν. Στης Βαβυλώνας τα ποτάμια δεν μπορούμε και δεν πρέπει παρά μόνο να κλαίμε.

Αυτή είναι ή γενική διδασκαλία για την άσκηση της προσευχής τού Ιησού, διδασκαλία πού απορρέει από την Άγια Γραφή, από τα συγγράμματα των αγίων πατέρων και από ευάριθμες συζητήσεις μου με γνήσιους ανθρώπους της προσευχής. Από τις δικές μου νουθεσίες, προς τους αρχαρίους κυρίως, θεωρώ ωφέλιμο να υπενθυμίσω τα έξης:

Ό Όσιος Ιωάννης ό Σιναΐτης συστήνει να κλείνουμε τη σκέψη μας μέσα στα λόγια της προσευχής και, αν ξεφεύγει, να τη συμμαζεύουμε πάλι. Πρόκειται για έναν μηχανισμό ιδιαίτερα ωφέλιμο και ιδιαίτερα πρόσφορο. Όταν ο νους θα βρίσκεται μ' αυτόν τον τρόπο σε κατάσταση προσοχής, τότε και ή καρδιά θα συντρέχει τον νου με την κατάνυξη. Έτσι ή προσευχή θα επιτελείται ταυτόχρονα με τον νου και με την καρδιά. Τα λόγια της προσευχής πρέπει να προφέρονται πολύ αργά, ακόμα και μακρόσυρτα, για να έχει ό νους τη δυνατότητα να κλείνεται σ' αυτά.

Παρηγορώντας και νουθετώντας τούς κοινοβιάτες μοναχούς, πού καταγίνονται στα μοναστηριακά διακονήματα, αλλά και ενθαρρύνοντας τους στην πρόθυμη και επιμελή άσκηση της προσευχής, λέει πάλι ό όσιος Ιωάννης ό Σιναΐτης: «Ό Θεός δεν ζητάει από τούς υποτακτικούς τού κοινοβίου (όπως από τούς ησυχαστές) προσευχή άρέμβαστη. ΓΓ αυτό να μην αθυμείς, επειδή ξεφεύγει ό νους σου. Απεναντίας, να χαίρεσαι πού πάντοτε τον επαναφέρεις. Άλλωστε, μόνο των αγγέλων ό νους δεν ξεφεύγει (από τη δοξολογία τού Θεού)».

Εμείς, οι κατακυριευμένοι από τα πάθη, ας προσευχόμαστε στον Κύριο ακατάπαυστα και επίμονα. Γιατί όλοι οι απαθείς με τέτοια προσευχή πέρασαν από την κατάσταση της εμπάθειας στην κατάσταση της απάθειας. «Αν γυμνάζεις πάντοτε τον νου σου να μην απομακρύνεται» από τα λόγια της προσευχής, «τότε και την ώρα τού φαγητού θα βρίσκεται κοντά σου. Αν, όμως, συνηθίζει να περιπλανιέται ελεύθερα, ποτέ δεν θα μπορέσει να μένει κοντά σου». «Ό μεγάλος εργάτης της μεγάλης και τέλειας προσευχής είπε: "Θέλω να λέω πέντε λόγια με τον νου μου... παρά μύρια λόγια με τη γλώσσα", πράγμα πού είναι ξένο στους νηπίους και τούς αρχαρίους». 

Δηλαδή μια τέτοια προσευχή, ή μακάρια προσευχή τού νου μέσα στην καρδιά, είναι ξένη στον μετεωρισμό. «Γι` αυτό κι εμείς, ως ατελείς, εκτός από την ποιότητα», δηλαδή την προσοχή μέσω της συγκεντρώσεως τού νου στα λόγια, «έχουμε ανάγκη και από την ποσότητα της προσευχής. Ή δεύτερη, άλλωστε, είναι αιτία της πρώτης. Ό Θεός, βλέπετε, δίνει προσευχή καθαρή σ' εκείνον πού προσεύχεται έστω και ρυπαρά, αλλά χωρίς να υπολογίζει κόπο και πόνο», καταλήγει ό όσιος Ιωάννης.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ  Α  ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ.

Ή Γερόντισσα Χριστονύμφη είχε πάντοτε την αίσθηση της παρουσίας του Κυρίου Ιησού.

Εκοιμήθη ή Γερόντισσα Χριστονύμφη της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Πυργέτου Λαρίσης.

Ή Γερόντισσα Χριστονύμφη έκοιμήθη. Ό Θεός να αναπαύει την ψυχή της. Ή όσιακή μορφή της θα μείνει για πάντα ζωντανή μέσα στην ψυχή μας. Ή Γερόντισσα Χριστονύμφη δεν θα είναι πια εκεί ψηλά στο βουνό, στο μοναστήρι, πού διάλεξε να ζει σαν ένας φύλακας άγγελος του οίκου του Θεού. Ή Γερόντισσα εφάρμοσε στη ζωή της τα λόγια του ψαλμού: «Έξελεξάμην παραρριπτείσθαι εν τω οίκω του Θεού μου μάλλον, ή οικείν με εν σκηνώμασιν αμαρτωλών». (Θα προτιμούσα να φυλάγω τον οίκο του Θεού μου, παρά να κατοικώ στα σκηνώματα και στα ανάκτορα των αμαρτωλών).

Ήταν πάντα εκεί σαν άγγελος φύλακας, περιμένοντας τον καθένα από μας ως να ήταν ό μοναδικός προσκυνητής, τόση αγάπη είχε για τον πονεμένο άνθρωπο, πού επισκεπτόταν το μοναστήρι με πόθο, για να αναπαύσει την ψυχή του.

Ή αγαπημένη παρουσία της Γερόντισσας, με το ιλαρό πρόσωπο, το φωτεινό χαμόγελο, τα ενθαρρυντικά λόγια του Θεού στο στόμα της και τούς ψαλμούς, πού με την τεράστια μνήμη τούς ήξερε απέξω, για να έχει πάντα πρόσφορο κάποιο στίχο, με τον οποίο θα ξεδιψούσε τη διψασμένη ψυχή μας. Λόγο Θεού, λόγια αγνά, χρυσάφι περασμένο επτά φορές άτι το καμίνι. Γράφουμε τα λόγια αυτά σαν μία ελάχιστη ευγνωμοσύνη για την αγάπη της.

Κάθε φορά, πού πηγαίναμε ταπεινοί προσκυνητές στην Ιερά Μονή, κουρασμένοι από τη ζωή στον κόσμο, ή ψυχή μας αναπαυόταν. Φεύγαμε γεμάτοι θαυμασμό! Πώς μία γυναίκα μένει μόνη στο βουνό! Τί ανδρεία ψυχή είναι αυτή, πού με τη φοβερή αρρώστια της μπορούσε να μένει μονή στο βουνό. Χωρίς τη συντροφιά άλλου άνθρωπου. Μόνη στην απαράκλητη έρημο! Αυτό ήταν για μας ένα αληθινό θαύμα! Όπως ήταν θαύμα πώς είχε πάντοτε την καλή διάθεση να μάς δεχθεί!

Πώς δεν έδειχνε ποτέ κουρασμένη και με τί κουράγιο άκουγε τον πόνο των άλλων, συμμετέχοντας στα βάσανα του κόσμου και βάζοντας τα δικά της σε δεύτερη μοίρα!

Ή Γερόντισσα Χριστονύμφη είχε πάντοτε την αίσθηση της παρουσίας του Κυρίου Ιησού. Ή αίσθηση της παρουσίας του Κυρίου την στήριζε. Προορώμην τον Κύριόν μου ότι εκ δεξιών μου εστί, Ίνα μη σαλευθώ.

Ό Γέρων Πορφύριος είχε πει στα πνευματικά του τέκνα να μη λυπούνται, όταν φύγει_ από κοντά τους. Όταν φύγω, είπε. θα είμαι πιο κοντά σας από όσο είμαι τώρα. Τα λόγια αυτά μάς παρηγορούν τώρα, πού ή Γερόντισσα Χριστονύμφη

δεν θα είναι επάνω στο βουνό, μόνη, να μάς περιμένει. Θα είναι πιο κοντά μας από πριν. Θα είναι μέσα στην καρδιά μας. Εκεί θα βλέπουμε την μορφή της και θα ακούμε τα λόγια της να εύχονται για μάς και για όλο τον κόσμο. Θα προσεύχεται για μάς στον Κύριο με την παρρησία, που της δίδει ή αγία της ζωή.

Γερόντισσα Χριστονύμφη, αναπαύου εν ειρήνη και εύχου υπέρ ημών!

Μ. Ε. Λαγκουβάρδος

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ.

ΑΡΧΙΜ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΠΑΠΑΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Εις μνημόσυνο

Την 29η Δεκεμβρίου συμπληρώνονται 39 χρόνια από της κοιμήσεως του πρώτου Έλληνα Ιεραποστόλου στην Αφρική, Άρχιμανδρίτου π Χρυσοστόμου Παπασαραντόπουλου.

Γεννήθηκε το έτος 1903 στο χωριό Βασιλίτσι της Πυλίας. Αναγκάζεται να διακόψει το σχολείο και να γίνει ποιμένας σε μικρή ηλικία, όταν μένει ορφανός από πατέρα. Ή αγάπη του για το Κύριο μας και ή λαχτάρα του για την μοναχική ζωή τον οδηγεί στο Μοναστήρι της Παναγίας στην Κορώνη και εν συνεχεία στο ασκητήριο του Ηλία Παναγουλάκη στη Καλαμάτα. Το 1925 έκάρη μοναχό', στην Μονή Μαρδακίου και έλαβε το μοναχικό όνομα Χρυσόστομος. Το 1926 χειροτονείται διάκονος και λίγο αργότερα πρεσβύτερος. Μετεγράφη στο Μοναστήρι Γαρδικίου και διορίζεται Ηγούμενος του.

Ό Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος το έτος 1938 τον καλεί και τον διορίζει Ηγούμενο στην Ί. Μονή της Φανερωμένης στη Σαλαμίνα και το έτος 1941 έγκαταβιώνει στην Ί. Μονή Πετράκη στην Αθήνα.

Σε μεγάλη ηλικία τελειώνει το Δημοτικό και Γυμνάσιο, μαθαίνει Αγγλικά και Γαλλικά (αυτοδίδακτος) και σε ηλικία 50 ετών δίνει εξετάσεις στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου σε ηλικία 56 χρόνων παίρνει το πτυχίο του.

Το έτος 1960 πραγματοποιεί τον μεγάλο του πόθο, Ιεραπόστολος στην Αφρική. Ό πρώτος Έλληνας Ιεραπόστολος κατ' αρχήν στη ν Ουγκάντα, έπειτα στην Τανζανία, Κένυα, Ζάμπια, .Ζαΐρ. Αγιάζει τούς αδελφούς μας Αφρικανούς με Θείες Λειτουργίες, κατηχήσεις, βαπτίσεις, κτίζει εκκλησίες και σχολεία. Μαθαίνει την γλωσσά των Σουαχίλι και τοπικές διαλέκτους και μεταφράζει την Θεία Λειτουργία του Ιερού Χρυσοστόμου, Ευαγγελικές και αποστολικές περικοπές, την ακολουθία του Όρθρου, του Μικρού Αποδείπνου και των Χαιρετισμών της Θεοτόκου, αναστάσιμα απολυτίκια και τροπάρια των μεγάλων εορτών.

Την 29ην Δεκεμβρίου 1972, σε ηλικία 69 ετών, ό Κύριος καλεί κοντά του τον ακάματο Ιεραπόστολο, ενώ τα οστά του φυλάσσονται στην Αφρικανική γή, πού αγάπησε και θυσιάστηκε χάριν των μαύρων αδελφών μας.

Αιωνία ή μνήμη του και να έχουμε την ευχή του.

Η ΛΥΣΙΣ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Οι  ΑΝΘΡΩΠΟΙ στην εποχή μας είναι καταπονημένοι πνευματικά παρόλο πού έχουν άφθονα υλικά αγαθά και πολλές ευκολίες εξαιτίας της τεχνολογικής προόδου. Αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα και καταφεύγουν στους «ειδικούς» για τη λύση τους,  αγνοώντας ότι τα καθαρώς πνευματικά θέματα δεν μπορούν να τα λύσουν αυτοί, πού στην προσωπική τους ζωή τα αρνούνται. Συνήθως οι ψυχολόγοι αναλαμβάνουν τη λύση των πνευματικών προβλημάτων, δίνοντας πλήθος συμβουλών, χωρίς να ερευνούν τη φύση των προβλημάτων, ή οποία έχει άμεση σχέση με τον ηθικό νόμο και τη συνείδηση. Ή μέθοδος τους παραθεωρεί την αποτελεσματική παρέμβαση του κληρικού και αρνείται την εκ Θεού βοήθεια. Ή όποια επιτυχία των ψυχολόγων δεν διαρκεί. Ανακουφίζει πρόσκαιρα, χωρίς να λύνει τα προβλήματα, τα όποια επανέρχονται και μάλιστα οξύτερα.

Οι συνειδητοί χριστιανοί καταφεύγουν στους έμπειρους κληρικούς και τούς εμπιστεύονται τη λύση των πνευματικών τους προβλημάτων. Εκείνοι με τη βοήθεια του θεού πετυχαίνουν πολλά, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Πρώτα πρέπει να υπάρχει ορθή πίστη, ή οποία θα συνοδεύεται από συνεχή και θερμή προσευχή. Απαραίτητη είναι και ή υπομονή στους πειρασμούς. Από αυτά τα τρία απορρέουν όλα τα αγαθά. Είναι οι πνευματικές βάσεις πάνω στις οποίες θα στηριχθεί και ό κληρικός. Ό όσιος Μάρκος ό Ασκητής, αναφερόμενος σε αυτόν πού θέλει να βοηθήσει κάποιον αδελφό, επισημαίνει: «Είναι καλό να ωφελεί κανείς δια του λόγου, εκείνους πού ρωτούν για τα πνευματικά τους προβλήματα. Είναι ανώτερο όμως να συνεργεί στη λύση τους με την προσευχή και την αρετή του. Διότι εκείνος πού προσφέρει τον εαυτό του στο Θεό με την προσευχή και την αρετή του, βοηθάει και τον πλησίον και τον εαυτό του».

Τρία λοιπόν χρειάζονται για να γίνει αποτελεσματική ή παρέμβαση του κληρικού στη λύση των προβλημάτων ενός αδελφού. Πρέπει να συνυπάρχουν. Ό λόγος προφανώς μαλακώνει και παρηγορεί τον αδελφό. Διαλύει τα αδιέξοδα, φωτίζει και αμβλύνει την φανταστική συμφορά. Προετοιμάζει το έδαφος της ψυχής, για να δεχτεί την εκ Θεού βοήθεια, ή οποία εξασφαλίζεται με την προσευχή, τόσο του κληρικού όσο και του αδελφού. Σημαντικό ρόλο παίζει και ή αρετή του κληρικού. Πείθει εύκολα και τον αδελφό και το Θεό. Ό ενάρετος έχει έμπρακτη αγάπη, για τον πάσχοντα αδελφό και θεοπειθή προσευχή. Έχει, θα έλεγα, μια μοναδική δύναμη να βοηθήσει τον αδελφό, να γίνει συνοδοιπόρος του στη ζωή, αλλά και παρηγορητής του.

Είναι μακάριοι οι αδελφοί, πού εμπιστεύονται τα πνευματικά τους προβλήματα σε στοργικούς και άξιους κληρικούς. Βρίσκουν αυτό που δεν μπορούν να προσφέρουν οι «ειδικοί» επιστήμονες, οι όποιοι ενεργούν χωρίς να δέχονται την εκ Θεού βοήθεια.

Ανδριώτικα κάλαντα πρωτοχρονιάς -ευχή Ευδόκιμου

Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ.

Ή πρώτη εντολή πού δόθηκε από τον Σωτήρα τού κόσμου σ' όλη ανεξαίρετα την ανθρωπότητα είναι ή εντολή της μετάνοιας: «Άρχισε ό Ιησούς να κηρύσσει και να λέει: "Μετανοείτε, γιατί έφτασε ή βασιλεία των ουρανών"». Αυτή ή εντολή περιέχει και συνενώνει όλες τις υπόλοιπες εντολές. Στους ανθρώπους εκείνους πού δεν κατανοούσαν τη σημασία και τη δύναμη της μετάνοιας, ό Σωτήρας έλεγε συχνά: «Πηγαίνετε να μάθετε τί σημαίνει, "έλεος θέλω και όχι θυσία"». Σημαίνει ότι ό Κύριος, επειδή σπλαχνίστηκε τούς πεσμένους και χαμένους ανθρώπους, χάρισε σ' όλους τη μετάνοια ως μοναδικό μέσο σωτηρίας• γιατί όλοι βρίσκονταν στην πτώση και στον χαμό. Δεν επιθυμεί και δεν τούς ζητάει θυσίες, για τις όποιες δεν είναι ικανοί, αλλά θέλει να σπλαχνιστούν τον ίδιο τους τον εαυτό, να παραδεχθούν τη συμφορά τους και να λυτρωθούν απ' αυτήν με τη μετάνοια.

Στα παραπάνω λόγια Του ό Κύριος πρόσθεσε και τούτα τα φοβερά: «Δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τούς δικαίους αλλά τούς αμαρτωλούς». Ποιοι ονομάστηκαν δίκαιοι; Εκείνοι οι δυστυχισμένοι, οι τυφλοί αμαρτωλοί, πού, απατημένοι από την οίηση, δεν βρίσκουν τη μετάνοια ουσιαστικά αναγκαία για τον εαυτό τους και γι' αυτό είτε την απορρίπτουν είτε την αγνοούν. Ω, δυστυχία! Γι' αυτό τούς απαρνιέται ό Σωτήρας και γι' αυτό χάνουν τον θησαυρό της σωτηρίας. «Συμφορά στην ψυχή», λέει ό όσιος Μακάριος ό Μέγας, «πού δεν αισθάνεται τις πληγές της και νομίζει, λόγω της μεγάλης, της ανυπολόγιστης κακίας της, ότι είναι εντελώς ξένη προς την κακία. Μια τέτοια ψυχή ούτε την επισκέπτεται ούτε τη θεραπεύει ό αγαθός Γιατρός, επειδή ή ίδια δεν νοιάζεται για τις πληγές της, νομίζοντας πώς είναι καλά και πώς έχει υγεία. "Δεν έχουν ανάγκη", λέει, "από γιατρό οι υγιείς αλλά οι άρρωστοι"».

Φρικτή σκληρότητα δείχνει στον εαυτό του όποιος απορρίπτει τη μετάνοια. Τρομερή άσυμπάθεια, μίσος εναντίον του εαυτού του έχει όποιος παραμελεί τη μετάνοια. Όποιος είναι σκληρός με τον εαυτό του, δεν μπορεί να μην είναι σκληρός και με τον πλησίον. "Όποιος σπλαχνίζεται τον εαυτό του με την αποδοχή της μετάνοιας, γίνεται συνάμα σπλαχνικός και με τον πλησίον.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό πόσο βαρύ σφάλμα διαπράττει εκείνος πού αφαιρεί από την καρδιά του το αίσθημα της μετάνοιας, ενώ, σύμφωνα με την εντολή τού Κυρίου, το αίσθημα αυτό είναι λογικά και ουσιαστικά το πλέον απαραίτητο. Ένας τέτοιος άνθρωπος καταβάλλει προσπάθεια, αντίθετα με την προσταγή τού θεού, να γεννηθούν στην καρδιά του άλλα αισθήματα, πού κανονικά θα έπρεπε να γεννηθούν μετά την κάθαρση από τα πάθη και με την ενέργεια τού Άγιου Πνεύματος.

Ό σαρκικός ή και ό ψυχικός άνθρωπος  δεν μπορεί να διαμορφώσει μέσα του κανένα αίσθημα πνευματικό. Γιατί τα πνευματικά αισθήματα είναι άγνωστα στην καρδιά πού γνωρίζει μόνο σαρκικά ή/και ψυχικά αισθήματα. Μια τέτοια καρδιά δεν γνωρίζει ούτε καν την ύπαρξη των πνευματικών αισθημάτων, αλλά βασίζεται πάντοτε στα ήδη γνωστά της αισθήματα.

Σ' όλους είναι γνωστή ή ψυχική συμφορά πού έπαθαν οι Ιουδαίοι γραμματείς και Φαρισαίοι από την κακή τους προαίρεση: Όχι μόνο αποξενώθηκαν από τον θεό, αλλά και έγιναν λυσσαλέοι εχθροί Του, θεοκτόνοι.

Σ.τ.Μ.: Σαρκικός λέγεται ό άνθρωπος εκείνος πού δουλεύει στα πάθη και στην αμαρτία (σαρκική ζωή), ψυχικός εκείνος πού αποφεύγει τόσο την αμαρτία όσο και τούς κόπους της αρετής (ψυχική ζωή) και πνευματικός εκείνος πού τηρεί τις εντολές του Θεού και αγωνίζεται εναντίον των παθών και της αμαρτίας (πνευματική ζωή).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ  Α  ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ.

ΕΥΧΕΣ

Επί ταις θείαις εορταίς του Αγίου Δωδεκαημέρου, ευχόμεθα ολοθύμως εν χαρά όπως ο Ενανθρωπήσας Κύριος Ιησούς Χριστός καταυγάση και τας ιδικάς μας καρδιάς με το Φώς της Θείας Επιφανείας Αυτού και πληρώση ημάς εκ του ακενώτου θησαυρού των θείων χαρίτων Του. Του  δε νέου έτος τας εισόδους τε και εξόδους ευλογήση δαψιλώς, κατευθύνων ημών τα έργα εις το Αγίον Του θέλημα.

Εν αγάπη και Τιμή Κυρίου Ενανθρωπήσαντος

ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.