Θα ήθελα να μοιραστώ την ιστορία για το πώς γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ.
Μια μέρα, έφτασα στο Ντιβέγιεβο με μεγάλο συναισθηματικό πόνο. Έκλαιγα στην εκκλησία, δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπό μου, και ξαφνικά ένιωσα τόσο ζεστά, σαν κάποιος να με αγκάλιασε και να με κράτησε σφιχτά. Η ψυχή μου ένιωθε τόσο ελαφριά και ήρεμη, σαν να ήμουν στην αγκαλιά του πατέρα μου.
Όταν συνήλθα, ας πούμε, στεκόμουν πιεσμένος πάνω στην εικόνα. Εκείνη τη στιγμή, δεν ήξερα ποιος ήταν. Αλλά συνειδητοποίησα τη ζεστασιά που προερχόταν από αυτή την εικόνα, και μου χαμογελούσε με μεγάλη αγάπη στα μάτια του.
Από τότε, είναι πάντα μαζί μου. Και νιώθω τη ζεστασιά του και αυτό το αίσθημα γαλήνης.
Δόξα τω Θεώ για όλα!!!
Πάτερ Γαβριήλ, πρεσβεύσου στον Θεό για εμάς!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου