Πού βρίσκεται ή δύναμη της προσευχής του Ιησού;

ΓΕΡ.: Στο θεϊκό όνομα του Θεανθρώπου, του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Οι απόστολοι, όπως βλέπουμε από το βιβλίο των Πράξεων τους και από τα Ευαγγέλια, έκαναν μεγάλα θαύματα στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού: Θεράπευαν ασθένειες ανίατες με ανθρώπινα μέσα, ανάσταιναν νεκρούς, κυριαρχούσαν στα δαιμόνια και τα έβγαζαν από τούς δαιμονισμένους.

Μια φορά, λίγο καιρό μετά την ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς, όταν και οι δώδεκα απόστολοι ήταν ακόμα στα Ιεροσόλυμα, δύο άπ' αυτούς, ό Πέτρος και ό Ιωάννης, πήγαν στον ναό των Ιεροσολύμων για να προσευχηθούν.

Μπροστά στην πύλη του ναού πού λέγεται Ωραία, έφερναν κάθε μέρα έναν άνθρωπο χωλό εκ γενετής και τον άφηναν καταγής. Ό χωλός δεν μπορούσε ούτε να βαδίζει ούτε να στέκεται. Πεσμένος, ό ταλαίπωρος, μπροστά στην πύλη, ζητούσε, άπ' αυτούς πού έμπαιναν, ελεημοσύνη, με την όποια, καθώς φαίνεται, αποζούσε.

Όταν οι απόστολοι πλησίασαν στην Ωραία Πύλη, ό χωλός κάρφωσε πάνω τους το βλέμμα του, περιμένοντας να του δώσουν μια βοήθεια. Τότε ό άγιος Πέτρος του είπε: «Χρήματα ασημένια και χρυσά δεν έχω- αυτό όμως πού έχω, σου το δίνω: Στο όνομα του Ιησού Χρίστου του Ναζωραίου, σήκω πάνω και περπατά!». Την ίδια στιγμή ό χωλός έγινε καλά και μπήκε μαζί με τούς αποστόλους στον ναό, δοξολογώντας μεγαλόφωνα τον Θεό.

Οι άνθρωποι, κατάπληκτοι από το θαύμα, μαζεύτηκαν γύρω από τούς αποστόλους. «Ισραηλίτες», είπε ό άγιος Πέτρος στο συγκεντρωμένο πλήθος, «γιατί θαυμάζετε γι' αυτό και τί μάς κοιτάτε έτσι, σαν να ήταν με δική μας δύναμη ή με δική μας ευσέβεια πού τον κάναμε αυτόν εδώ να περπατά; Ό Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, ό Θεός των προπατόρων μας, έδειξε τη δόξα του δούλου Του Ιησού... Και τούτον εδώ, πού τον βλέπετε και τον γνωρίζετε, τον στερέωσε στα πόδια του το όνομα του Ιησού και ή πίστη σ' Αυτόν».

Ταραχή δημιουργήθηκε στο Συνέδριο των Ιουδαίων από την είδηση του θαύματος. Συνέλαβαν τούς αποστόλους, τούς φυλάκισαν και την άλλη μέρα τούς έφεραν στο κατάμεστο δικαστήριο. Κάλεσαν και τον γιατρεμένο χωλό. Οι απόστολοι στάθηκαν στη μέση του Συνεδρίου των θεοκτόνων, εκείνων πού πρόσφατα είχαν αύτοστιγματιστεί θανατώνοντας τον Θεάνθρωπο, με το όνομα και στο όνομα του

Οποίου επιτελέστηκε τώρα το εκπληκτικό θαύμα μπροστά σε πλήθος αυτόπτων μαρτύρων. Και ρωτήθηκαν οι απόστολοι: «Με ποια δύναμη ή στο όνομα τίνος το κάνατε αυτό εσείς;».

Τότε ό Πέτρος, γεμάτος από τον φωτισμό του Άγιου Πνεύματος, τούς μίλησε με τα έξης άγιοπνευματικά λόγια: «Μάθετε το Όλοι σας και Όλος ό λαός του Ισραήλ: Με τη δύναμη τού ονόματος του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, πού εσείς Τον σταυρώσατε και ό Θεός Τον ανέστησε από τον τάφο, μ' αυτή τη δύναμη στέκεται αυτός μπροστά σας υγιής... Δεν υπάρχει άλλο όνομα κάτω από τον ουρανό δοσμένο στους ανθρώπους με το όποιο να μπορούμε να σωθούμε».

Σφραγίστηκαν τα χείλη των έχθρων τού Θεού, πού σώπασαν μπροστά στην ακαταμάχητη δύναμη των λόγων της ουράνιας αλήθειας. Το μεγάλο Συνέδριο των σοφών και δυνατών δεν βρίσκει τί να πει και με ποιό τρόπο να αντιδράσει στη μαρτυρία του Άγιου Πνεύματος, πού γνωστοποιήθηκε από δύο αγράμματους ψαράδες και σφραγίστηκε με τη σφραγίδα του ουρανού, το θεϊκό θαύμα.

Το Συνέδριο, με την εξουσία πού έχει, καταφεύγει στη βία. Παρά το ολοφάνερο θαύμα, παρά τη μαρτυρία της αλήθειας πού δόθηκε από τον ίδιο τον Θεό, το Συνέδριο απαγορεύει αυστηρά στους αποστόλους να κηρύσσουν το όνομα του Ιησού, ακόμα και να αναφέρουν απλώς αυτό το όνομα. Μα εκείνοι άφοβα αποκρίνονται: «Αποφασίστε μόνοι σας αν είναι σωστό ενώπιον του Θεού, ν' ακούμε περισσότερο εσάς παρά τον Θεό. Εμείς, πάντως, δεν μπορούμε να μη μιλάμε γι` αυτά πού είδαμε και ακούσαμε». Το Συνέδριο και πάλι δεν βρίσκει τί ν' απαντήσει. Π' άλλη μια φορά χρησιμοποιεί μόνο την εξουσία του, επαναλαμβάνοντας με απειλές την απαγόρευση.

Άφησαν τούς αποστόλους χωρίς να τούς κάνουν τίποτε, αν και θα ήθελαν να ξεχύσουν πάνω σ' αυτούς όλη τη λυσσαλέα μανία τους. Τόσο ή διάθεση τους όσο και ή ενέργεια τους συνδέονται με το πανανθρώπινης σημασίας θαύμα.

Όταν ό Πέτρος και ό Ιωάννης πήγαν στους αδελφούς, τούς ανακοίνωσαν τις απειλές και τις απαγορεύσεις τού ανώτατου δικαστηρίου. Τότε οι δώδεκα απόστολοι και όλα τα μέλη της νεοφύτευτης Εκκλησίας των Ιεροσολύμων με μια ψυχή προσευχήθηκαν θερμά στον Θεό. Ή προσευχή τους, με την οποία εναντιώθηκαν στη δύναμη και το μίσος των κοσμοκρατόρων, ανθρώπων και δαιμόνων, κατέληγε με την εξής Ικεσία: «Κύριε, κοίταξε τις απειλές τους! Δώσε δύναμη στους δούλους Σου να κηρύσσουν τον λόγο Σου με θάρρος. Άπλωσε το χέρι Σου, για να γίνονται θεραπείες και θαυματουργικές αποδείξεις της παντοδυναμίας Σου, στο όνομα του άγιου δούλου Σου, του Ιησού».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ  Α  ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ.

Η ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΑΝΔΡΩΝ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.

Μπορεί κανείς, βέβαια, να διδάξει τη νοερά και καρδιακή προσευχή και σ' έναν αρχάριο, αν αυτός είναι κατάλληλα προετοιμασμένος και ικανός να την ασκήσει. Τέτοιες μορφές σπάνιζαν πολύ και σε περασμένους καιρούς, καιρούς γενικής διαφθοράς των ηθών. Γνώρισα ένα γέροντα με πνευματική σκέψη, πού, έχοντας αποκτήσει την καρδιακή προσευχή, έδινε σχετικές συμβουλές σε κάποιον αρχάριο, πού είχε φυλάξει τη σωματική του αγνεία. Ό αρχάριος εκείνος, προετοιμασμένος από την παιδική του ηλικία για την εγκόλπωση της χριστιανικής ζωής, του μοναχισμού και της νοεράς εργασίας, είχε αρχίσει να αισθάνεται ήδη μέσα του την ενέργεια της προσευχής. Ό γέροντας απέδωσε την εκδήλωση της προσευχητικής ενέργειας στην αγνεία του νέου.

Ή ψυχική κατάσταση των νέων ανθρώπων είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη των ώριμων στην ηλικία ανδρών, πού, πριν μπουν σε μοναστήρι, έζησαν μέσα στις μέριμνες και τούς περισπασμούς, απέκτησαν ελλιπή και επιφανειακή γνώση για τον Χριστιανισμό, υποτάχτηκαν σε ποικίλα πάθη και, προπάντων, έχασαν την αγνεία τους πέφτοντας στην πορνεία.

Το αμάρτημα της πορνείας έχει την ιδιότητα να ενώνει άνομα δυο σώματα σε ένα. Έτσι, μολονότι συγχωρείται αμέσως μετά τη μετάνοια και την εξομολόγηση, εφόσον βέβαια ό αμαρτωλός άνθρωπος το εγκαταλείψει, ή κάθαρση του σώματος και της ψυχής άπ' αυτό απαιτεί πολύ χρόνο, ώστε ό σύνδεσμος πού δημιουργήθηκε ανάμεσα στα σώματα, φυτεύτηκε μέσα στις καρδιές και δηλητηρίασε τις ψυχές, να καταστραφεί και να αφανιστεί.

Γι' αυτό και ή Εκκλησία ορίζει αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα μετάνοιας σ' εκείνους πού έπεσαν σε πορνεία ή μοιχεία, μετά την παρέλευση του όποιου τούς επιτρέπει να κοινωνήσουν το πανάγιο Σώμα και το τίμιο Αίμα του Χριστού.

Όλοι, λοιπόν, όσοι έζησαν με ελευθεριότητα, όσοι πληγώθηκαν από διάφορα πάθη και ιδιαίτερα όσοι έπεσαν στον γκρεμό της πορνείας, αν μάλιστα ή αμαρτία αυτή τούς έχει γίνει συνήθεια, χρειάζονται χρόνο πολύ για να καθαριστούν με τη μετάνοια, να εξαλείψουν από τις ψυχές τους τις κοσμικές εντυπώσεις και τις αμαρτωλές αναμνήσεις, να απομακρυνθούν οριστικά από την αμαρτία, να αποκτήσουν χριστιανικό ήθος με την τήρηση των ευαγγελικών εντολών κι έτσι να γίνουν ικανοί για την άσκηση της νοερός και καρδιακής προσευχής.

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ  Α  ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ.

Απολυτίκιο Συνάξεως Ιωάννου του προδρ. - 7 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός - Kabarnos 
ισοκρατούν π. Ιωάννης Μπούτσης, π. Λάμπρος Κεφαλληνός, Γεώργιος Σάββας, Γρηγόρης Χατζηλυμπέρης, Νικόλαος Καββαδίας, Κωνσταντίνος Σκαρμούτσος, Θωμάς Καραγεώργος, Καβαρνός Εμμανουήλ. 
μονταζ - επεξεργασία: Θωμάς Καραγεώργος. 
Kείμενα: Lee...
Μεταφράσεις: Κωνσταντίνος Βασιλάκης


Σύναξη του Τιµίου Προδρόµου «Μνήµη δικαίου µετ εγκωµίων». Τιµάται η υπηρεσία του Ιωάννη του Προδρόµου, του σεβασµιότερου των Προφητών, στη Βάπτιση του Χριστού. 


The Synaxis of St. John the Baptist (and Forerunner). He ministered at the Mystery of the Holy Baptism of Jesus Christ and he is honored as the most sacred Prophet and Forerunner of Christ.

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΣΤΗΝ ΛΑΥΡΑ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΣΤΟ ΚΙΕΒΟ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ. Литургия свт. Василия Великого

Ο Πούτιν είχε βαπτιστεί κρυφά επί Στάλιν

Την αποκάλυψη ότι βαφτίστηκε κρυφά την σοβιετική εποχή έκανε σήμερα ο Ρώσος πρωθυπουργός, Βλαντιμίρ Πούτιν, στην λειτουργία για τον εορτασμό των Χριστουγέννων σε εκκλησία στη γενέτειρά του, την Αγία Πετρούπολη.Τόσο ο Πούτιν όσο και ο πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ παρακολούθησαν την λειτουργία των Χριστουγέννων, που, σύμφωνα με το παλαιό, Ιουλιανό ημερολόγιο που ακολουθεί η Ρωσία, τελείται τη νύχτα της 6ης Ιανουαρίου και στις 7 Ιανουαρίου που είναι αργία.

 Ο Πούτιν, ο οποίος προσβλέπει σε μια τρίτη προεδρική θητεία στις εκλογές του Μαρτίου, παρακολούθησε την λειτουργία τα μεσάνυχτα σε έναν καθεδρικό ναό στην Αγία Πετρούπολη και όπως μετέδωσαν τα τηλεοπτικά δίκτυα καθόταν στην πρώτη σειρά μαζί με τους υπόλοιπους πιστούς.

Κατά την έξοδό του από την εκκλησία είπε στους δημοσιογράφους: «Αυτός ο ναός είναι ιδιαίτερα σημαντικός για εμένα. Εδώ βαπτίστηκα».

Οπως είπε ο ίδιος, η μητέρα του και ένας γείτονας τον πήγαν στα κρυφά να τον βαπτίσουν, από φόβο ότι δεν θα το εγκρίνει ο πατέρας του, ο οποίος ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, που προωθούσε τον αθεϊσμό ως επίσημη ιδεολογία του κράτους.

Ο Πούτιν γεννήθηκε το 1952, έναν χρόνο πριν από τον θάνατο του Στάλιν.

«Ο πατέρας μου ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν ένας συνεπής, αυστηρός άνθρωπος. Το έκαναν αυτό (την βάπτιση) χωρίς να το γνωρίζει- ή τουλάχιστον θεωρούσαν ότι ήταν μυστικό», είπε ο Πούτιν που σπανίως μιλάει για την προσωπική του ζωή.

Ο Ρώσος πρωθυπουργός πρόσθεσε ότι οι κηδείες της μητέρας και του πατέρα του τελέστηκαν στην ίδια εκκλησία.

Ο Πούτιν υπήρξε μέλος των μυστικών υπηρεσιών επί Σοβιετικής Ένωσης-- KGB--που επίσης πρέσβευαν τον αθεϊσμό, αλλά έχει μιλήσει δημόσια για την πίστη του από τότε που έγινε πολιτικός και συχνά συναντά ανώτατους αξιωματούχους της Εκκλησίας.

Στο χριστουγεννιάτικο μήνυμά του που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα ο Πούτιν έκανε έκκληση να συνεχίσει η Εκκλησία "να αναπτύσσει την εποικοδομητική συνεργασία με το κράτος και τους δημόσιους θεσμούς σε τομείς στους οποίους περιλαμβάνεται και η πάταξη του εξτρεμισμού".

ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΣΙΝΑ.

1

Μια μέρα καθώς γιορτάζονταν ή γιορτή της αγίας Πεντηκοστής την ώρα πού γινόταν ή λειτουργία πάνω στην ίδια την αγία Κορυφή, όταν εκφώνησε ό ιερέας «τον επινίκιο ύμνο της μεγαλοπρεπούς δό­ξας», απάντησαν όλα τα όρη με κάποια φοβερή βοή, επαναλαμβάνο­ντας τρεις φορές· «Άγιος, Άγιος, Άγιος». Και παρέμεινε ό ήχος εξακολουθώντας να αντιλαλεί και ή βοή περίπου μισή ώρα. Αυτήν τη βοή δεν την άκουσαν όλοι, αλλά μόνον εκείνοι πού έχουν αυτά τα αφτιά για τούς όποιους είπε ό Κύριος· «Αυτός πού έχει αφτιά για να ακούει, ας ακούσει».

2

Δυο από τους πατέρες πριν από δέκα χρόνια από σήμερα ανέβη­καν στο άγιο όρος Σινά για να προσκυνήσουν την αγία Κορυφή· ό έ­νας απ' αυτούς ακόμη ζει. Όταν βρίσκονταν λοιπόν σε απόσταση δύο βελών από τον άγιο Ηλία αισθάνθηκαν μια ευωδία ή οποία δεν έμοια­ζε με καμιά απ' αυτόν τον κόσμο. Ό μαθητής λοιπόν νόμιζε ότι θυ­μιάτιζε ό φύλακας του ναού. Του άπαντα ό γέροντας του, πού ήταν και πνευματικός του και ό όποιος ακόμη ζει, ότι- «Ή ευωδία αυτή δεν είναι επίγεια». Όταν λοιπόν πλησίασαν στον ναό, βλέπουν αυτόν μέσα να καίει σαν καμίνι και ή φωτιά σαν γλώσσες να βγαίνει απ' όλα τα πα­ράθυρα και τις θύρες. Ό μαθητής λοιπόν μόλις είδε φοβήθηκε την ο­πτασία, ό γέροντας όμως του έδωσε θάρρος λέγοντας· «Γιατί φοβάσαι παιδί μου; Αγγελικές δυνάμεις είναι, δούλοι του Θεού σαν και μας, μη δειλιάζεις, αυτοί τη δική μας φύση προσκυνούν στον ουρανό, εμείς δεν πρέπει τη δική τους». "Έτσι λοιπόν σαν σε καμίνι άφοβα αφού εισήλθαν στον ναό, προσευχήθηκαν και έτσι κατόπιν ανέβηκαν στην αγία Κορυφή, ενώ ήδη ήταν πρωί.

Όταν τούς αντίκρισε ό φύλακας του ναού και είδε τα πρόσωπα τους να ακτινοβολούν από τη δόξα του θεού και να λάμπουν όπως κά­ποτε το πρόσωπο του Μωυσή, τούς είπε- «Τί είδατε άραγε ανεβαίνο­ντας;». Αυτοί επειδή ήθελαν να το κρύψουν απάντησαν «Τίποτε». Τό­τε λέγει σ' αυτούς· «Πιστέψτε με, κάποια οπτασία είδατε, γιατί να τα πρόσωπα σας ακτινοβολούν τη δόξα του αγίου Πνεύματος». Αφού ζήτησαν να τούς συγχωρήσει και του διηγήθηκαν τί είδαν, τον παρα­κάλεσαν σε κανέναν να μη το ανακοινώσει.

3

Υπάρχει συνήθεια στους Αρμενίους, όπως όλοι γνωρίζουν, συχνά να επισκέπτονται το άγιο Όρος Σινά. Πριν λοιπόν από είκοσι χρό­νια επισκέφθηκε μια μεγάλη ομάδα Αρμενίων το Σινά, περίπου οχτα­κόσιες ψυχές. Ανέβηκαν αυτοί στην αγία Κορυφή και όταν έφτασαν στην τελευταία άγια πέτρα, εκεί όπου ό Μωυσής δέχθηκε τον νόμο, πα­ρουσιάστηκε μια θεϊκή οπτασία κι' ένα φοβερό θαύμα στον άγιο εκεί­νο τόπο και μπροστά στον λαό εκείνο, όπως ακριβώς παλιά, τον καιρό της παραδόσεως της νομοθεσίας. Όλη δηλαδή ή άγια Κορυφή και ε­κείνος ό λαός φαινόταν να βρίσκονται μέσα σε φωτιά. Το παράδοξο ήταν ότι κανείς δεν αισθάνονταν να τον αγγίζει ή φωτιά ή να τον καίει, αλλά ό καθένας έβλεπε τον απέναντι του σαν φωτιά. Ενώ έμεινε κατά­πληκτος εκείνος ό λαός και έψαλλε το «Κύριε ελέησον» περίπου μια ώρα, υποχώρησε πάλι ή φωτιά και ούτε μια τρίχα ή ιμάτιο δεν βλάφτη­κε παρά μόνο τα ραβδιά τους άναβαν σαν κεριά κατά τη διάρκεια της οπτασίας και μετά έσβησαν. Παρέμειναν τα ραβδιά καρβουνιασμένα σαν από φωτιά στην άκρη τους έχοντας το σημάδι του καψίματος, μαρ­τυρώντας μ' αυτή τους τη μορφή στη χώρα τους, σαν να άφηναν ολο­κάθαρη φωνή ότι σήμερα στο άγιο όρος Σινά πάλι ό Κύριος παρου­σιάστηκε μέσα σε φωτιά.

2. Λοιπόν αυτήν την οπτασία όταν την είδαν μερικοί Σαρακηνοί, οι ανόητοι δεν πίστεψαν ούτε σταμάτησαν να κοροϊδεύουν αυτόν τον άγιο τόπο εξαιτίας αυτών των πραγμάτων και των τιμίων σταυρών πού υπήρχαν πέρα από κει. Έπρεπε αυτοί να πουν μάλλον ότι- «Αν βλαστημιόταν ό Θεός από τούς Χριστιανούς, ποτέ δεν θα δημιουργούσε τέτοιες οπτασίες στις εκκλησίες τους, όπως δεν δημιουργεί ποτέ ούτε σε μάς (δηλαδή τους Σαρακηνούς) ούτε σε άλλη πίστη ή συναγωγή Ιουδαίων ή Αράβων».

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΙΝΑ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ι .Μ. ΤΟΥ ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟΥ ΌΡΟΥΣ ΣΙΝΑ.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΣΤΟ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΜΟΣΧΑ. В навечерие Рождества Патриарх совершил литургию

The Great Blessing of Water in Bristol Bay

Every year the Russian Orthodox Church blesses the waters in Bristol Bay. This year however, the blessing carried with it a concerned message from the church. With the potential development of the Pebble Mine in this region, Bishop Benjamin Peterson traveled to this part of Alaska with a sense of urgency and a special message for the people of the region. This short video was taken in January of 2011 in several villages around Bristol Bay.

Σήμερα τα φώτα και ο φωτισμός (omega vibes)

ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΓΛΕΝΤΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ RAY ΣΤΗΝ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ.

«Σκεφτόμουν κάποτε να βαδίσω πολύ βαθιά μέσα στην έρημο για να συναντήσω κάποιον πού να κατοικεί πιο βαθιά από μένα και να λατρεύει τον Δεσπότη Χριστό.........

 Κάποιος από τούς αναχωρητές διηγήθηκε τα έξης στους αδελφούς πού κατοικούσαν στη Ραίθού, εκεί όπου συνάντησε τούς εβδομήντα κορμούς των φοινίκων ό Μωυσής όταν μαζί με τον λαό εξήλθε από τη χώρα της Αιγύπτου. «Σκεφτόμουν κάποτε να βαδίσω πολύ βαθιά μέσα στην έρημο για να συναντήσω κάποιον πού να κατοικεί πιο βαθιά από μένα και να λατρεύει τον Δεσπότη Χριστό. Όταν βάδισα τέσσερις μέρες και τέσσερις νύχτες συνάντησα μια σπηλιά όταν πλησίασα και εξέτασα το εσωτερικό της αντίκρισα έναν άνθρωπο να κάθεται στηριγμένος στα πόδια του. Χτύπησα όπως συνηθίζεται στους μοναχούς για να βγει και να με ασπασθεί αυτός όμως δεν κουνιόταν γιατί ήταν πεθαμένος. Κι εγώ χωρίς καθυστέρηση μπαίνω και τον ακουμπώ στον ώμο αυτός αμέσως διαλύθηκε και έγινε σκόνη. Προχωρώντας ακόμη περισσότερο βλέπω ένα χιτώνα χωρίς μανίκια κρεμασμένο, αλλά μόλις τον άγγιξα κι αυτόν διαλύθηκε και δεν έμεινε τίποτα.

Βγήκα έξω απορημένος και βάδιζα στην έρημο, όπου συνάντησα άλλη σπηλιά με ίχνη άνθρωπου. Χαρούμενος πλησίασα στη σπηλιά και καθώς πάλι χτύπησα και κανείς δεν απάντησε μπήκα μέσα άλλα κανέναν δεν βρήκα. Αφού στάθηκα έξω από τη σπηλιά σκεφτόμουν ότι πρέπει να έλθει ο δούλος του Θεού όπου κι αν βρίσκεται. Καθώς περνούσε ή μέρα βλέπω μεγάλες κατσίκες να πλησιάζουν και τον δούλο του Θεού γυμνό να έχει σκεπασμένα τα απόκρυφα μέρη του σώματος του με τις τρίχες του. Όταν με πλησίασε επειδή με θεώρησε πνεύμα άρχισε να προσεύχεται. Γιατί, όπως διηγιόταν μετά, είχε υποστεί πολλούς πειρασμούς από τα πνεύματα. Εγώ επειδή το κατάλαβα αυτό του είπα

«Είμαι άνθρωπος, δούλε του Θεού. Κοίταξε με καλά και πιάσε με να δεις ότι έχω σάρκα και αίμα». Όταν με πλησίασε μετά το Αμήν τον παρακάλεσα και αφού με πήρε στη σπηλιά με ρωτούσε-«Πώς ήλθες εδώ;» . Και εγώ του απάντησα πώς- «Έφτασα σ' αυτήν την έρημο για να συναντήσω τούς δούλους του Θεού και ότι ικανοποιήθηκε ή επιθυμία μου». Κι εγώ τον ρώτησα- «Εδώ λοιπόν κι εσύ πώς έφτασες, πόσον καιρό έχεις και πώς τρέφεσαι και πώς ενώ είσαι γυμνός δεν έχεις ανάγκη από ενδύματα;».

           

Αυτός απάντησε «Εγώ άνηκα σ' ένα κοινόβιο στη Θηβαΐδα και ή διακονία μου ήταν να υφαίνω λινάρι. Μου ήλθε όμως ένας λογισμός και μου είπε- Φύγε και κατοίκησε μόνος σου και θα μπορείς και να ησυχάζεις και να φιλοξενείς και χρήματα περισσότερα να βγάζεις από τη δουλειά σου. Μόλις συμφώνησα με τον λογισμό μου καταπιάστηκα με την πραγματοποίηση του. Αφού λοιπόν έχτισα μοναστήρι, απέκτησα κι αυτούς πού δίνουν παραγγελίες και αφού συγκέντρωνα πολλά αγωνιζόμουν να τα μοιράζω στους φτωχούς και τούς περαστικούς. Ό διάβολος όμως πού είναι εχθρός μας, επειδή με φθόνησε, όπως κάνει πάντα έτσι και τότε, για την ανταπόδοση πού επρόκειτο να γίνει σ' έμενα, επειδή φρόντιζα να αφιερώσω τούς κόπους μου στον Θεό, μου παρουσίασε μια μοναχή ή οποία παρήγγειλε διάφορα πράγματα. Αφού τα 

κατασκεύασα αυτά και της τα παρέδωσα, της βάζει την ιδέα πάλι να μου παραγγείλει κι άλλα. 

Έτσι λοιπόν αυτό έγινε πολλές φορές και αποκτήσαμε περισσότερο θάρρος αναμεταξύ μας και στο τέλος αγγίξαμε τα χέρια μας και χαχανίσαμε και κάναμε στενή παρέα και με αγωνία γεννήσαμε την ανομία. Αφού έμεινα μαζί της στην αμαρτία έξη μήνες σκέφθηκα πώς αν πεθάνω σήμερα ή αύριο ή ίσως ύστερα από πολλά χρόνια θα τιμωρηθώ με την αιώνια τιμωρία. Γιατί αν κάποιος αφού διαφθείρει την γυναίκα άλλου τιμωρείται από τον νόμο με αιώνια τιμωρία, άραγε πόσες τιμωρίες αξίζει αυτός πού θα διαφθείρει τη νύφη του Χριστού; Έτσι λοιπόν σ' αυτή την έρημο κρυφά έτρεξα, αφού άφησα τα πάντα στη γυναίκα.

Αφού ήλθα εδώ, βρήκα αυτήν τη σπηλιά και αυτήν την πηγή και αυτόν τον φοίνικα, ό όποιος μου παρέχει δώδεκα τσαμπιά, δηλαδή κάθε μήνα παράγει ένα κλαδί το όποιο μου φθάνει για τριάντα μέρες και υστέρα άπ' αυτό ξεπετάγεται το επόμενο. Με το πέρασμα του χρόνου μεγάλωσαν οι τρίχες μου και επειδή φθάρθηκαν τα ενδύματα μου μ' αυτές σκεπάζω τα σημεία του σώματος μου πού πρέπει >. Όταν πάλι τον ρωτούσα αν στις αρχές συνάντησε δυσκολίες εκεί, είπε «Στην αρχή στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Ήμουν πεσμένος στο χώμα εξ αίτιας του ήπατος μου και δεν μπορούσα να σταθώ όρθιος για να τελέσω την ακολουθία, αλλά πεσμένος κάτω φώναζα δυνατά προς τον Ύψιστο.

 Καθώς βρισκόμουν στη σπηλιά πολύ στενοχωρημένος και γεμάτος πόνους και δεν μπορούσα από κείνη την ώρα να βγω έξω, βλέπω έναν άνδρα να στέκεται δίπλα μου στη σπηλιά και να με ρωτά Από τί υποφέρεις; Εγώ αμέσως αφού πήρα λίγο κουράγιο είπα ότι υποφέρω από το ήπαρ. Με ρώτησε Που υποφέρεις; Μόλις του έδειξα το μέρος, αφού τα δάχτυλα του χεριού του τα ένωσε τεντωμένα, σχίζει το μέρος σαν με σπαθί και αφού έβγαλε το ήπαρ έξω μου έδειξε τα τραύματα του. Τότε το καθάρισε με το χέρι του, αφού έβγαλε από την επιφάνεια τα κακάδια της πληγής και αφού ξανατοποθέτησε το ήπαρ στη θέση του με το χέρι του χάιδεψε το μέρος και είπε- Έγινες καλά. Να υπηρετείς όπως πρέπει τον Δεσπότη Χριστό. Από τότε έγινα καλά και άκοπα μέχρι σήμερα ζω εδώ». Τον παρακάλεσα πολύ να παραμείνω στην προηγούμενη σπηλιά, αλλά μού είπε- «Μπορείς να υπομείνεις τις ορμές των δαιμόνων;». Κι εγώ γι` αυτό ακριβώς επειδή αμφέβαλλα, τον παρακάλεσα αφού μού δώσει την ευχή του να μ' αφήσει να φύγω. Και αφού μου έδωσε την ευχή του μ' άφησε.

Αυτά τα διηγήθηκα σε σας για να ωφεληθείτε».

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΙΝΑ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ι .Μ. ΤΟΥ ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟΥ ΌΡΟΥΣ ΣΙΝΑ.

Θεοφάνεια Μελβούρνη 6-1-2012.

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ..

Αφηγήθηκαν κάποτε οι πατέρες για έναν αδελφό ότι «Όταν μια Κυριακή γινόταν ακολουθία ξεκίνησε να έλθει στην εκκλησία σύμφωνα με τη συνήθεια αλλά τον κορόιδεψε ό διάβολος λέγοντας του- « Πηγαίνεις στην εκκλησία για να μεταλάβεις άρτο και οίνο και για να σου πουν ότι αυτά είναι σώμα και αίμα Χριστού; Μην κοροϊδεύεσαι ». Ό αδελφός υπάκουσε στον λογισμό του και δεν πήγε σύμφωνα με την συνήθεια στην εκκλησία, ενώ οι αδελφοί του τον περίμεναν γιατί έτσι είναι ή συνήθεια σε κείνη την έρημο, να μην τελούν την ακολουθία μέχρις ότου έλθουν όλοι. Αφού τον περίμεναν αρκετά και κείνος δεν ερχόταν, μερικοί απ' αυτούς πήγαν στο κελί του σκεπτόμενοι- « Μήπως είναι άρρωστος ή πέθανε ό αδελφός;».

 Όταν ήλθαν στο κελί τον ρωτούσαν « Γιατί αδελφέ δεν ήλθες στην εκκλησία; «. Αυτός ντρεπόταν να τους απαντήσει. Όταν όμως αντιλήφτηκαν το φαύλο τέχνασμα του διαβόλου, οι αδελφοί τον υποχρέωσαν να τούς ομολογήσει την επιβουλή του διαβόλου. Αυτός τούς απάντησε• « Συγχωρήστε με, αδελφοί, γιατί ενώ ξεκινούσα όπως πάντα να έλθω στην εκκλησία, ό λογισμός μου,  μου λέγει ότι δεν είναι το σώμα και το αίμα του Χριστού αυτό πού πας να μεταλάβεις, άλλ' είναι απλώς άρτος και οίνος. 

Αν λοιπόν θέλετε να έλθω μαζί σας, διορθώστε μου τον λογισμό για τη θεία λειτουργία «. Αυτοί του είπαν «Σήκω, έλα μαζί μας και θα παρακαλέσουμε τον Θεό να σου δείξει ζωντανά την θεϊκή δύναμη». Αυτός πήγε στην εκκλησία και εκεί αφού ικέτευσαν πάρα πολύ τον Θεό για τον αδελφό, δηλαδή να του αποκαλυφθεί ή δύναμη των μυστηρίων, άρχισαν αμέσως τη θεία λειτουργία, αφού τοποθέτησαν τον αδελφό στη μέση της εκκλησίας, ενώ αυτός ως την απόλυση δεν σταμάτησε να βρέχει με τα δάκρυα του το πρόσωπο του.

Μετά το τέλος της λειτουργίας παρακάλεσαν οι πατέρες τον αδελφό να τούς απαντήσει- «Πες μας αν σου έδειξε κάτι ό Θεός για να ωφεληθούμε και μείς». Αυτός κλαίγοντας άρχισε να λέγει-  «Όταν τέλειωσε ό κανόνας της ψαλμωδίας και αναγνώστηκε ή διδαχή των αποστόλων και ετοιμάστηκε ό διάκονος να αναγνώσει το ευαγγέλιο, τότε είδα να ανοίγει ή στέγη της εκκλησίας και να φαίνεται ό ουρανός και κάθε λόγος του αγίου ευαγγελίου να γίνεται φωτιά μέχρι τον ουρανό. Όταν τελείωσε ή ανάγνωση του ευαγγελίου, ήλθαν οι κληρικοί από το διακονικό κρατώντας την μετάληψη των αγίων μυστηρίων. 

Τότε είδα να ανοίγουν οι ουρανοί και να κατεβαίνει φωτιά και μαζί της ένα πλήθος αγγέλων και αρχαγγέλων και πάνω απ' αυτούς δύο πρόσωπα ενάρετα των οποίων την ομορφιά δεν μπορώ να περιγράψω — γιατί ή φεγγοβολή τους ήταν σαν αστραπή — και ανάμεσα τους υπήρχε ένα μικρό παιδί. Τότε οι άγγελοι παρατάχτηκαν γύρω από την αγία Τράπεζα και το παιδί βρισκόταν ανάμεσα τους. Όταν τελείωσαν οι θεϊκές ευχές και άρχισαν οι κληρικοί να τεμαχίζουν τούς άρτους της προθέσεως, είδα τα δύο πρόσωπα πάνω στην αγία Τράπεζα να κρατούν τα χέρια και τα πόδια του παιδιού, πού ήταν πάνω στην άγια Τράπεζα, και με το μαχαίρι πού κρατούσαν έσφαξαν το παιδί και άδειασαν το αίμα του στο Ποτήριο πού βρίσκονταν πάνω στην άγια Τράπεζα. Αφού έκοψαν σε μικρά τεμάχια το σώμα του παιδιού τα τοποθέτησαν πάνω από τούς άρτους και έγιναν και οι άρτοι σώμα. Τότε ήρθε στο μυαλό μου ό Απόστολος πού λέει- Γιατί ή δική μας γιορτή του Πάσχα συνίσταται στο γεγονός ότι ό Χριστός θυσιάστηκε για χάρη μας. Όταν όμως πλησίασαν οι αδελφοί να μεταλάβουν την αγία προσφορά, τους προσφέρονταν ζωντανό σώμα. 

Μόλις όμως χρησιμοποιούσαν την επίκληση αμήν γινότανε άρτος στα χέρια τους. Όταν όμως πήγα και εγώ να μεταλάβω μου δόθηκε σώμα και δεν μπορούσα να μεταλάβω. Τότε άκουσα μια φωνή στα αυτιά μου να μου λέει- Άνθρωπε γιατί δεν μεταλαβαίνεις, αυτό δεν είναι αυτό πού ζήτησες; Τότε είπα- Λυπήσου με, Κύριε, δεν μπορώ να μεταλάβω σώμα. Πάλι μου είπε Αν μπορούσε ό άνθρωπος να μεταλάβει σώμα, σώμα θα υπήρχε όπως το βρήκες. Κανείς όμως δεν μπορεί να φάγει σώμα, γι' αυτό όρισε ό Κύριος τούς άρτους της προθέσεως. 

Γιατί όπως από την αρχή ό Αδάμ με τα χέρια του Θεού έγινε σάρκα και μετά της έδωσε πνεύμα ζωής ό Θεός, κατόπιν ή σάρκα χωρίστηκε στη γη, το πνεύμα όμως παρέμεινε, έτσι και τώρα ό Χριστός προσφέρει τη σάρκα του μαζί με το άγιο Πνεύμα. Και ή σάρκα δεν είναι τέλεια στον άνθρωπο, το πνεύμα όμως εγκαθίσταται στην καρδιά. Αν λοιπόν πίστεψες, μετάλαβε αυτό πού έχεις στο χέρι σου. Και μόλις είπα- Πιστεύω Κύριε, έγινε το σώμα πού είχα στο χέρι μου άρτος. Αφού ευχαρίστησα λοιπόν τον Θεό μετέλαβα την αγία προσφορά. Όταν προχώρησε ή λειτουργία και ξαναγύρισαν οι κληρικοί είδα πάλι το μικρό παιδί ανάμεσα στα δύο πρόσωπα και ενώ οι κληρικοί συμμάζευαν τα δώρα, είδα πάλι τη στέγη να ανοίγει και οι θείες δυνάμεις να ανυψώνονται στον ουρανό»».

 Αυτά αφού άκουσαν οι αδελφοί και αφού ένιωσαν βαθιά κατάνυξη, αναχώρησαν στα κελιά τους.

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΙΝΑ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ι .Μ. ΤΟΥ ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟΥ ΌΡΟΥΣ ΣΙΝΑ.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑ.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΝ ΙΔΡΥΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

ΓΟΥΝΑΡΟΠΟΥΛΟΥ 3, 157 71 ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΤΗΛ.:210.7710.732 - FΑΧ:210.7780.541

 

Το Διοικητικό Συμβούλιο του «Πατριαρχικού Ιδρύματος Ορθοδόξου Ιεραποστολής Άπω Ανατολής» έχει την τιμή να προσκαλέσει τούς συνεργούς και φίλους τού ιεραποστολικού έργου στην καθιερωμένη ετήσια εορταστική εκδήλωση τού Ιδρύματος πού θα λάβει χώρα την Κυριακή 15η Ιανουαρίου 2012 και ώρα 18.00 στην αίθουσα τού Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» (Πλατεία Αγίου Γεωργίου Καρύτση 8, Αθήνα).

Στην εκδήλωση θα έχουμε την χαρά να παραστεί και να ομιλήσει ό Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κορέας π. Αμβρόσιος. Στην συνέχεια θα προβληθεί DVD  σχετικό με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Κορέας και το Ιεραποστολικό της έργο.

Ή παρουσία σας θα είναι για μας τιμή και χαρά.

Μετά τιμής Το Διοικητικό Συμβούλιο

Η ΕΛΛΑΔΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΦΟΒΕΡΑ ΔΕΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Κάποτε ὁ μεγάλος παραμυθάς Αἴσωπος, εἶπε ἕνα σπουδαῖο ἀλληγορικό

μύθο:  «Ἕνα παιδί κάποιου γεωργοῦ, ἔψηνε στή χόβολη σαλιγκάρια. Τά

σαλιγκάρια ὅταν εἶναι στή φωτιά τσιτσιρίζουν. Ὅταν τά ἄκουσε τό παιδί, τά

φώναξε: Βρέ σαλιγκάρια, τά σπίτια σας καίγονται καί σεῖς τραγουδᾶτε;»

Τό παραμύθι αὐτό εἶναι συμβολικό. Θέλει νά δείξει τόν ἐφησυχασμό τῶν

ἀνθρώπων, ἀκόμη καί τόν παραλογισμό, ὅταν ὑπάρχουν πολύ σοβαρά ζητήματα

νά ἀντιμετωπίσουν ἤ ἀκόμη καί ὅταν οἱ δομές πού ἐξασφαλίζουν τήν ὕπαρξή

τους κινδυνεύουν.

Εἶναι σέ ὅλους φανερό ὅτι, ἡ ἑλλαδική κοινωνία βρίσκεται σέ φοβερά

δεινή κατάσταση. Ἡ χώρα μας κινδυνεύει νά ξεπουληθεῖ. Ἡ ἀνεργία εἶναι στό

ὑψηλότερο σημεῖο ἀπό ποτέ ἄλλοτε. Ἡ φτώχεια χτυπάει τήν πόρτα τῶν

περισσοτέρων. Ἡ ἀδικία καταδυναστεύει τούς ἀδύναμους. Βάλλονται ἀπηνῶς τά

ἰδανικά τοῦ Ἔθνους μας, οἱ ἀξίες τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἡ πίστη τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἀλλοιώνονται καί διαστρεβλώνονται πανάρχαια θέσμια. Ἐπιχειρεῖται ἡ

ἀνηθικοποίηση τοῦ λαοῦ, γκρεμίζεται συστηματικά ὁ θεσμός τῆς οἰκογένειας.

Προσπαθοῦν νά μᾶς ἀποβλακώσουν καί νά μᾶς κάνουν ἄβουλους. Μᾶς θέλουν

δούλους τῶν παθῶν μας καί δούλους κάποιων ἰσχυρῶν τῆς ἡμέρας.

Πλημμύρισε ἡ Ἑλλάδα ἀπό ἐπικίνδυνα σκληρά οἰνοπνευματώδη ποτά. Τά

ναρκωτικά ἔχουν εἰσέλθει σέ κάθε χῶρο. Οἱ σαρκικές ἁμαρτίες καί οἱ

διαστροφές εἶναι τρόπος ζωῆς γιά πολλούς. Μᾶς ἀφιονίζουν, μᾶς φανατίζουν,

μᾶς ἀποκοιμίζουν μέ τά δῆθεν ἀθλητικά θεάματα. Ἡ κοινωνία ἔχει πάρει φωτιά

ἀπό ὅλες τίς μεριές. 

Κι ἐμεῖς τί κάνουμε; Ἐμεῖς  ἀπαθέστατα  συνεχίζουμε στούς ἴδιους

ρυθμούς, πού μᾶς ἔμαθαν αὐτά τά τελευταῖα χρόνια.

Συνεχίζουμε νά ζοῦμε καταναλωτικά καί συμπεριφερόμαστε ἀτομιστικά.

Ἐπιζητοῦμε τήν ἄνεση, τήν ἡδονή, τήν ἐπίδειξη. Ζοῦμε γιά τό ξενύχτι, γιά τό

γλέντι, γιά τό μεθύσι. Τεμπελιάζουμε καί θέλουμε τά εὔκολα χρήματα. Θέλουμε

νά χορεύουμε στό ρυθμό τοῦ τζόγου, τῶν τυχερῶν παιχνιδιῶν, τοῦ καζίνο, τοῦ

χρηματιστηρίου.

Αὐτό πού μένει σέ μᾶς, εἶναι ἡ μετάνοια. Ἡ ἐπιστροφή στίς ρίζες μας. Ἡ 

ἐπιστροφή στόν ἀληθινό Θεό. Ἡ ἐπιστροφή στόν τρόπο ζωῆς, πού μᾶς δείχνει 

ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Μόνο ἔτσι θά νικήσουμε!  

Ἀρχή τῆς νέας χρονιᾶς, εὔχομαι σέ ὅλους, νά μᾶς δίνει ὁ πανάγαθος Θεός, 

Πνεῦμα συνέσεως, πού θά ἀπομακρύνει τήν ἀφροσύνη μας, Πνεῦμα 

σωφρονισμοῦ, πού θά μᾶς φωτίζει νά ζοῦμε σωστά καί Πνεῦμα δυνάμεως, για 

νά μποροῦμε νά σηκώνουμε τόν καθημερινό σταυρό μας.

Μέ κάθε ευχή καί ευλογία

                                      

 ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

http://siatistaagiosnikolaos.gr/2012/01/03/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%BC%CE%AE%CE%BD%CE%B1/

Θεοφάνεια στην Ι.Μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους

Χριστουγεννιάτικη γιορτή στη Μπετζάλλα.

Την Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012, τα παιδιά και οι καθηγητές του Κατηχητικού σχολείου της περιοχής της Μπετζάλλας oργάνωσαν μουσική εκδήλωση με χριστουγεννιάτικους εορταστικούς ύμνους και πατριωτικά τραγούδια. Την γιορτή παρακολούθησε ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος με Αρχιερείς και ιερείς του Πατριαρχείου. Την εορτή τίμησε η εκπρόσωπος του Ελληνικού Προξενείου στα Ιεροσόλυμα κα Ασπασία Μήτση. Στο τέλος της εκδήλωσης ο Μακαριώτατος με τη βοήθεια των κατηχητριών κας Ρούλας Σούς και Ελένης Κασάερε διένειμε χριστουγεννιάτικα δώρα στα παιδιά.

ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΑΝ ΤΡΟΦΙΜΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΦΙΛΙΑΤΡΩΝ.

Three Orthodox Christian nuns take over a run down orphanage in Guatemala City, Guatemala.

Three Orthodox Christian nuns take over a run down orphanage in Guatemala City, Guatemala. Hogar Rafael Ayau has been the home to over a thousand children for the past 14 years...but now their facility faces potential closure so they are working to build a new facility outside the city. U.S fundraising efforts are being coordinated by the FHRA - The Friends of the Hogar Rafael Ayau. For more information please visit their website at FriendsoftheHogar.org

Ο π. Βαρνάβας Γιάγκος για την οργή - εποχές που ζούμε...

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011

Οργή και θυμός

Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011

Τρόποι θεραπείας της οργής

ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΙΕΡΙΧΟΥΣ – ΜΙΑ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ

Αυτές τις προεόρτιες ημέρες της Σαρακοστής-νηστείας των Χριστουγέννων, μια μικρή ομάδα, ξεκινήσαμε από το χωριό των Ποιμένων (Beit Sahour) και επισκεφθήκαμε το σωφρονιστικό κέντρο-φυλακές της Ιεριχούς, στην έρημο του Ιορδάνου, στην Άγια Γη. Σκοπός μας ήταν να δώσουμε ένα μήνυμα αγάπης και ελπίδας σε όλους τους κρατούμενους και κυρίως στους χριστιανούς, διότι εκείνοι θα μπορούσαν, καλύτερα από τους άλλους, να αντιληφθούν το μήνυμα του Ευαγγελίου και των Χριστουγέννων.




Τύχαμε μεγάλης αγάπης, ευγένειας, συνεργασίας και εξυπηρετήσεως από τη διεύθυνση των φυλακών. Στο σωφρονιστικό αυτό κέντρο διαβιούν περίπου ογδόντα κρατούμενοι από τους οποίους μόνο τέσσερις ήταν Χριστιανοί, από την περιοχή της Βηθλεέμ και της πόλεως του Μπιρζέτ. Συναντηθήκαμε με αυτούς τους τέσσερις φυλακισμένους, οι οποίοι με πολύ μεγάλη έκπληξη και χαρά μας περίμεναν, διότι τους είχαμε ειδοποιήσει για την επίσκεψή μας.


Ήταν, για μας, μια εμπειρία πόνου και χαράς η επίσκεψη αυτή.
Εμπειρία πόνου, διότι οι μορφές τους είχαν τόση θλίψη και  διότι διαπιστώσαμε ότι πράγματι ο φυλακισμένος ζει εντός ατμόσφαιρας που κυριαρχείται από κατάθλιψη και άγχος.
Εμπειρία χαράς, διότι από την ελάχιστη επίσκεψή μας και παραμονή μας μαζί τους για μία-δύο ώρες έλαβαν παραμυθία, ενίσχυση και παρηγοριά, που είναι και ο σκοπός της ποιμαντικής των φυλακισμένων.


Μιλήσαμε μαζί τους για πνευματικά θέματα, για τους λόγους που ευρέθησαν μέσα σε αυτόν τον χώρο, για τη ζωή τους μέσα στη φυλακή και για τη σχέση τους με τον Θεό. Μας ανέφεραν ότι μέσα στις φυλακές υπάρχει πλέον βελτίωση των όρων διαβίωσης των κρατουμένων, αλλά ωστόσο δεν παύει να είναι ένας χώρος δέσμευσης, απομόνωσης και εγκλεισμού. Διαβάζουν την Καινή Διαθήκη, προσεύχονται και μάλιστα οι δύο εξ αυτών έχουν ζητήσει και τους φέρνουν φαγητό νηστήσιμο για όλη την περίοδο της Σαρακοστής των Χριστουγέννων. 


Όμως εκείνο που τους λείπει είναι η ελευθερία τους, η οποία είναι ανεκτίμητο θείο δώρο και  το οποίο μόνον μέσα στη φυλακή κατάφεραν να εκτιμήσουν.
Με παράπονο μας ανέφεραν ότι οι δικοί τους άνθρωποι τους έχουν ξεχάσει, τους έχουν απορρίψει και ότι δεν τους επισκέπτονται πια. Είναι πραγματικά τραυματική εμπειρία να βλέπεις τα βουρκωμένα μάτια τους, τις εκφράσεις τους και το πρόσωπό τους να βγάζει τόσο πόνο και τόση στεναχώρια. Άλλος έχει εκεί 9 χρόνια, άλλος 25 και άλλος πηγαίνει από φυλακή σε φυλακή και από δεσμωτήριο σε δεσμωτήριο. Ψυχές πονεμένες, μόνες, λυπημένες, με τη σφραγίδα της απόρριψης. Ψυχές περιφρονημένες που ζουν στο περιθώριο της μάταιης αυτής ζωής.


Τους αφήσαμε ως ευλογία βιβλία θρησκευτικού περιεχομένου και κυρίως βιβλία που αναφέρονται στο μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως. Τους δώσαμε κάποιο χρηματικό βοήθημα για τα μικροέξοδά τους εντός της φυλακής, καθώς και φαγώσιμα, γλυκά κ.α., αν και δεν τους λείπουν. Εκείνα που τους λείπουν είναι η αγάπη και το ενδιαφέρον των συνανθρώπων τους, η ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής, καθώς και το ανεκτίμητο αγαθό της ελευθερίας. Της ελευθερίας που μας καταξιώνει ως ανθρώπους και μας αναδεικνύει σε πραγματικά Παιδιά του Θεού. 




Στις δύσκολες αυτές ημέρες αβεβαιότητας και ανασφάλειας που ζούμε, στις δύσκολες αυτές ημέρες που βιώνουμε την οικονομική, αλλά και την πνευματική κρίση, το οδοιπορικό αυτό αγάπης και συμπαράστασης, με ποιμαντικό χαρακτήρα, ήταν μία ακόμη διακονία μας στο Αγαθόν. Ήταν μια εκδήλωση ενεργού ενδιαφέροντος για τους φυλακισμένους αδελφούς μας, που βρίσκονται σε ανάγκη και θλίψη και που στα πρόσωπά τους είχαμε μία ακόμη ευκαιρία να συναντήσουμε Εκείνον, τον Σωτήρα Κύριό μας, έχοντας στην καρδιά και το μυαλό μας την προτροπή Του: «Εν φυλακή ειμί, έλθετε προς με...».
Ας είναι δοξασμένο το όνομά Του! Αμήν.


Πηγή υλικού
Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος, Ηγούμενος Ιεράς Μονής των Ποιμένων, εν Μπετ Σαχούρ, περιοχή Βηθλεέμ




http://www.romiosini.org.gr/9C2CBB96.el.aspx

ΤΟ ΟΣΙΑΚΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΑΠΛΟΙΚΗΣ ΜΕΤΣΟΒΙΤΙΣΣΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ.

Μιχαήλ Γ. Τρίτου-Καθηγητού Α.Π.Θ.

Ήμουν μαθητής τού Γυμνασίου Μετσόβου, όταν έβλεπα τίς απογευματινές ώρες μιά συμπαθέστατη γριούλα, ντυμένη τήν τοπική μετσοβίτικη στολή, νά πηγαίνη στήν Αγία Παρασκευή νά παρακολουθήση τήν ακολουθία τού Εσπερινού. Κρατούσε στά χέρια της ένα μικρό μεταλλικό δοχείο μέ λάδι γιά νά ανάψη τά καντήλια τού ναού. Ήταν η Μαρία Μπίσα, μία ευλογημένη από τόν Θεό ψυχή!

Μετά τό πέρας τού Εσπερινού πήγαινε στό κέντρο τού ναού καί μέ μία εκ βαθέων δοξολογητική κραυγή έλεγε τό "Δόξα Σοι Κύριε", χωρίς κάν νά γνωρίζη τήν σημασία αυτής τής φράσης.

Τό πρόσωπό της έλαμπε καί από τά γεροντικά της μάτια έβγαιναν δάκρυα ικεσίας πρός τόν δωρεοδότη Θεό. Ήταν η εξωτερίκευση τής βιωμένης πίστεως καί η έκφραση τής γνήσιας ορθοδόξου πνευματικότητος.

Ο Κύριος βράβευσε τήν πίστη τής απλής αυτής γυναίκας, δίνοντάς της τήν δυνατότητα νά προβλέψη μέ κάθε λεπτομέρεια τό τέλος τής επίγειας ζωής της.

Στό σημείο αυτό θά αφήσω τήν εγγονή της, τήν κ. Μαρία-Μπίσα-Ψαροβασίλη, νά περιγράψη ως αυτόπτης μάρτυς τό γεγονός, μέ ένα κείμενο ξεχωριστής χάρης καί ομορφιάς καί μέ έντονο τό στοιχείο τής βιωμένης αμεσότητας.

"Τήν γιαγιά μου τήν έλεγαν Μαρία. "Έφυγε" στίς 20 Φεβρουαρίου 1971' ήταν 85 ετών. Από καιρό είχε φροντίσει καί τήν παραμικρή λεπτομέρεια τού θανάτου της, άν καί ο τρόπος ζωής της ήταν μιά συνεχής προετοιμασία. Τελευταία δέν έβγαινε έξω γιατί τήν ταλαιπωρούσε τό άσθμα πού είχε. Δέν ήταν όμως σέ τόσο άσχημη κατάσταση. Μέσα στό σπίτι κυκλοφορούσε άνετα καί αυτοεξυπηρετούνταν.

Ήταν Ψυχοσάββατο. Εκείνο τό πρωϊνό ξύπνησε γύρω στίς έξι. Παρά τήν γκρίνια μου μέ ξύπνησε κι εμένα, γιατί, όπως είπε, μέ ήθελε ξύπνια. Η μητέρα μου άναψε τήν σόμπα καί τής έφτιαξε τόν καφέ της. Αφού τόν ήπιε, ρώτησε γιά τόν καιρό καί ζήτησε νά πιή δυό γουλιές κρασί, ασυνήθιστο πράγμα γιά τήν ώρα.

Ήμασταν οι τρείς μέσα στό δωμάτιο καί πολύ σοβαρά μάς είπε ότι εκείνη τήν ημέρα ήθελε νά "κοιμηθή". Ζήτησε από τήν μητέρα μου νά τήν βοηθήση νά πλυθή καί νά τήν ντύση μέ τά ρούχα πού είχε φυλαγμένα στό σεντούκι. Ακόμη ζήτησε νά ειδοποιήσουμε τά παιδιά της νά έρθουν στό σπίτι καί μιά γειτόνισσα νά βοηθήση στήν τακτοποίηση τού σπιτιού, γιατί μετά θά ερχόταν κόσμος.

Βέβαια ακολούθησαν πολλοί διάλογοι, όπως:"Δέν γίνονται αυτά τά πράγματα, ακόμη δέν τρελαθήκαμε" καί άλλα. Η γιαγιά όμως επέμενε. Κρατούσε τόν σφυγμό της καί συνεχώς έλεγε στήν μητέρα μου:"βιάσου γιατί θέλω νά κοιμηθώ, βιάσου γιατί δέν θά προλάβουμε".

Όταν ο αδερφός μου ετοιμάστηκε νά πάη στήν δουλειά του, τόν αποχαιρέτησε φιλώντας τον καί τού ευχήθηκε προκοπή καί ευτυχία, γιατί δέν θά τόν ξανάβλεπε πιά.

Σιγά, σιγά αρχίσαμε νά συνειδητοποιούμε ότι κάτι συνέβαινε μέ τήν γιαγιά. Θυμήθηκα ότι τήν τελευταία Δευτέρα εκείνης τής εβδομάδας μού ζήτησε νά τής γράψω ένα καινούριο ψυχοχάρτι (μικρό τετραδιάκι μέ τά ονόματα τών ψυχών πού μνημονεύονται στήν Προσκομιδή καί τά Ψυχοσάββατα). Ενώ μέχρι τότε γράφαμε τρείς Μαρίες εκείνη τήν ημέρα μού ζήτησε νά γράψω καί μία τέταρτη. Τής έλεγα πώς μπερδεύτηκε, πώς έκανε λάθος, αλλά επέμενε νά τήν γράψω καί πώς αργότερα θά καταλάβαινα.

Τήν Πέμπτη τό απόγευμα είχε καλέσει όλους τούς συγγενείς στό σπίτι, έκανε ευχέλαιο καί μετάλαβε. Έτσι αποφασίσαμε νά ενδώσουμε στίς επιθυμίες της καί ειδοποιήθηκαν τά παιδιά της καί η γειτόνισσα.

Η μητέρα μου τήν έπλυνε, τήν χτένισε, τής έκοψε τά νύχια. Τής ήταν πολύ δύσκολο νά τής φορέση τά νεκρικά ρούχα καί τότε η ίδια προσπάθησε νά τά φορέση λέγοντάς μας: "εγώ έχω ντύσει τά παιδιά μου καί δέν θά ντυθώ η ίδια;"

Η γιαγιά είχε οχτώ παιδιά, τά τρία από αυτά πέθαναν ενώ η ίδια ήταν εν ζωή. Τά παιδιά της, οι νύφες, τά εγγόνια έρχονταν ένας-ένας. Κλείσαμε πόρτες καί παράθυρα γιά νά μήν έρθη κανείς ξένος καί θεωρηθούμε τρελοί, πού έναν ζωντανό άνθρωπο τόν ετοιμάζουμε νά πεθάνη. Πρέπει νά πώ ότι όσο κρατούσε αυτή η διαδικασία κατά διαστήματα έχανε τήν επικοινωνία της μαζί μας καί μιλούσε ψιθυριστά. Η μητέρα μου συχνά τήν ρωτούσε ποιόν έβλεπε, μέ ποιόν μιλούσε, τί έλεγε, αλλά η απάντησή της ήταν: "μή μέ ρωτάς τέτοια πράγματα, δέν μπορώ νά σού πώ". Η ίδια μάς ρωτούσε μόνο γιά τόν καιρό. Ήθελε πάντα νά πεθάνη τήν άνοιξη, γιατί αγαπούσε τά λουλούδια, αλλά εκείνη τήν ημέρα καί τήν επομένη τής κηδείας της χιόνιζε δυνατά.

Όταν ολοκληρώθηκε η διαδικασία τού ντυσίματος, ζήτησε νά τής φέρουμε από τό σεντούκι "τό κομπόδεμά" της. Δέν θυμάμαι ακριβώς πόσο ήταν, δέν πρέπει όμως νά ξεπερνούσε τίς 20 μέ 30 δραχμές. Μάς τά μοίρασε. Εμένα μού έδωσε ένα δίφραγκο καί 2-3 δεκάρες. Μάς αποχαιρέτησε όλους έναν-έναν χωριστά, μάς φίλησε, μάς έδωσε ευχές καί μάς είπε ότι ήταν έτοιμη νά "κοιμηθή". Σέ όλη αυτήν τήν διαδικασία ήταν η πρώτη φορά πού συγκινήθηκε καί βούρκωσαν τά μάτια της.

Πλάγιασε κάτω από τό ντουλάπι τού αγίου Κοσμά, έκλεισε τά μάτια καί προσπάθησε νά κοιμηθή. Δέν τά κατάφερε όμως καί σύντομα άλλαξε γνώμη. Σηκώθηκε καί μάς είπε νά ετοιμάσουμε τήν θέση της στό καλό δωμάτιο (έτσι λέγαμε τό δωμάτιο υποδοχής), όπως συνέβαινε μέ όλους τούς πεθαμένους τού σπιτιού. Καθώς τήν μεταφέραμε από τό ένα δωμάτιο στό άλλο, είπε δυό φορές: "άχ! σπίτι μου, σπίτι μου".

Εκεί, λοιπόν, στό καλό δωμάτιο ξάπλωσε στήν ειδική θέση. Απέναντι στόν τοίχο υπήρχε ένας μεγάλος καθρέφτης. Παρατήρησε ότι τά ρούχα της δέν ήταν καλά τακτοποιημένα καί παραπονέθηκε στήν μητέρα μου. Ακόμη καί αυτά τά τελευταία λεπτά τό μυαλό της λειτουργούσε τόσο καλά πού ζήτησε νά τής κόψουμε μέ ένα ψαλίδι τό κλειστό (ρούχο πού φορούσε) στήν μεριά τής πλάτης πού δέν φαινόταν έτσι ώστε νά έρθη σέ ευθεία γραμμή μπροστά στό στήθος. Μέσα στήν ταραχή μας είχαμε βάλει πρόχειρα τά παπούτσια της. Ζήτησε νά τής τά φορέσουμε κανονικά καί νά τά κουμπώσουμε, γιατί μετά, παρατήρησε πώς θά πρηζόταν τά πόδια της καί δέν θά ήταν εύκολο νά μπούν. Τής φορέσαμε τό σάβανο, όπως εκείνη ήθελε. Ζήτησε καί τίς δυό μεγάλες λαμπάδες πού είχε φυλαγμένες μαζί μέ τά κηροπήγια, μία γιά τό κεφάλι καί μία γιά τά πόδια. Τίς ήθελε αναμμένες.

Αφού βεβαιώθηκε ότι όλα ήταν άψογα μέ τό ντύσιμό της, μέ δική της προτροπή καλύψαμε τόν μεγάλο καθρέφτη μέ ένα μαύρο μαντήλι εις ένδειξιν πένθους, όπως συνηθίζαμε στό χωριό. Απευθύνθηκε πρός όλους καί μάς είπε νά μείνουμε στό δωμάτιό της κάτω από τό εικονοστάσι καί νά προσευχηθούμε. Μαζί της στό καλό δωμάτιο ήθελε μόνον τίς νύφες της, δίπλα γονατιστές νά προσεύχονται.

Εγώ δέν ακολούθησα τούς άλλους στό εικονοστάσι, γιατί ήθελα τόσο πολύ νά δώ τό τέλος. Άφησα τήν πόρτα τού καλού δωματίου μισάνοιχτη καί γονάτισα εκεί κοιτάζοντάς την.

Σταύρωσε τά χέρια της, έκλεισε τά μάτια της καί άρχισε νά προσεύχεται. Πρώτη προσευχή τό "Πιστεύω εις έναν..." Δέν ξέρω πόσες άλλες ακολούθησαν, γιατί η φωνή της γινόταν όλο πιό βαρειά, πιό βραχνή καί ο λόγος της δέν ήταν καθαρός. Έμεινε έτσι προσευχόμενη γύρω στό δεκάλεπτο. Στό τέλος φώναξε δυνατά δυό φορές: "γιέ μου!, γιέ μου!" Πήρε μιά βαθειά εισπνοή, μία τελευταία εκπνοή καί "κοιμήθηκε".

Η ώρα ήταν περίπου 10,30 τό πρωΐ.

Βέβαια δέν ήταν τυχαίο πού η γιαγιά έφυγε έτσι. Ήταν μιά γυναίκα αγράμματη. Δέν πήγε ποτέ στό σχολείο, δέν ήξερε νά διαβάζη, νά μιλάη ελληνικά, ούτε κάν νά βάζη τήν υπογραφή της. Ήξερε όμως όλη τήν θεία Λειτουργία απέξω καί άς μήν καταλάβαινε τί έλεγε. Είχε μία έμφυτη γνώση καί σοφία καί ήταν πρόθυμη νά βοηθήση οποιονδήποτε καί νά συμβουλέψη τόν καθένα.

Έζησα μέ τήν γιαγιά 18 χρόνια. Τήν θυμάμαι χειμώνα-καλοκαίρι νά πηγαίνη δυό φορές τήν ημέρα στήν εκκλησία τής ενορίας μας, τήν Αγία Παρασκευή, στόν Όρθρο καί στόν Εσπερινό. Τά τελευταία χρόνια η Αγία Παρασκευή ήταν τό σπίτι της, τήν έβρισκε κανείς εκεί ώρες ατέλειωτες νά κάθεται μόνη μαζί μέ τά εικονίσματα. Στόν γυναικωνίτη είχε μιά συγκεκριμένη θέση, πού ακόμα φέρει τό όνομά της. Όλη η κοινωνικότητά της εξαντλούνταν στό προαύλιο τής εκκλησίας καί αγαπημένο της θέμα συζήτησης ήταν οι βίοι τών αγίων. Γιά τόν λόγο αυτόν στενοχωριόταν πού δέν ήξερε νά διαβάζη.

Τηρούσε μέ αυστηρή ευλάβεια όλες τίς παραδόσεις τής Εκκλησίας. Τίς ημέρες τής αυστηρής νηστείας έτρωγε "χουσάφια" (ξερά βρασμένα δαμάσκηνα μέ ζουμί) ή νερόβραστα χόρτα τυλιγμένα μέ καλαμποκάλευρο. Τιμούσε όλους τούς Αγίους καί τήν παραμονή τής ονομαστικής εορτής τού κάθε Αγίου κοιμόταν στόν ναό του. Κάθε Πέμπτη μέ μεγάλη ευλάβεια καί αυστηρή σχολαστικότητα ζύμωνε τά πρόσφορα τής εβδομάδας.

Τό σπίτι πού έζησε μέ τήν οικογένειά της δέν τό έχτισε, αλλά τό αγόρασε, όπως ήταν. Όταν ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός πήγε περιοδεία στό χωριό μας έτυχε νά μείνη σ' αυτό τό σπίτι. Μόλις τής τό είπε η ιδιοκτήτρια, η γιαγιά τό αγόρασε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Τό θεώρησε μεγάλη ευλογία καί εγκαταστάθηκε στό δωμάτιο πού κοιμόταν ο Άγιος. 

Εκεί έφτιαξε καί τό εικονοστάσι της μέ τό καντήλι πού σιγόκαιγε νύχτα-μέρα καί πρώτη τήν εικόνα τού Αγίου. Κάτω από τό εικονοστάσι ήταν τό ντουλάπι, όπου ο άγιος Κοσμάς είχε βάλει τά βιβλία του. Εκεί έβρισκες τό θυμιατό της, τό λάδι γιά τό καντήλι, τήν σφραγίδα γιά τά πρόσφορα, τό σκεύος μέ τό ζυμάρι καί άλλα παρόμοια. Ακόμη εκεί φύλαγε καί τήν δικιά της ξύλινη γαβάθα, μέ τό δικό της ξύλινο κουτάλι, γιατί η γιαγιά δέν χρησιμοποιούσε τά δικά μας πιάτα γιά φαγητό.

Άν καί είχε καλή περιουσία, ήταν άνθρωπος λιτός καί ταπεινός. Η περιουσία της δυό φορές χάθηκε γιά ιστορικούς λόγους εκείνης τής εποχής. Καί τίς δυό φορές η οικογένεια ορθοπόδησε, γιατί ο Θεός τούς έδινε πλούσια τά ελέη. Παρά τήν καλή οικονομική κατάσταση καί τήν κοινωνική της θέση, ουδέποτε απέκτησε τήν λαμπερή καί κεντητή στολή πού είχαν όλες οι γυναίκες τού χωριού. Δέν είχε χρυσαφικά καί δέν στολιζόταν. Τήν μοναδική φορά πού θυμάμαι νά ενδιαφέρθηκε γιά τήν εμφάνισή της, ήταν οι τελευταίες στιγμές τής ζωής της μπροστά στόν καθρέφτη. Τό προσωπικό πού είχε η οικογένεια στή δούλεψή της τό πλήρωνε μέ λίρες, η γιαγιά όμως, όταν "έφυγε", είχε πενταροδεκάρες.

Ήταν πάντα μετρημένη στά λόγια της καί δέν έκανε κριτική γιά τούς άλλους. Μέσα στό σπίτι ήταν άφταστη νοικοκυρά, ακούραστη καί αεικίνητη.

Απέκτησε οχτώ παιδιά. Τρείς γιούς καί πέντε κόρες, τίς οποίες πάντρεψε μέ φτωχά παιδιά τού χωριού, παιδιά πού τούς είχαν στήν δούλεψή τους. Τρία από τά παιδιά της πέθαναν ενώ η ίδια ζούσε. Πονούσε καί μοιρολογούσε συχνά, αλλά παρά τό πένθος της τήν επομένη τής κηδείας τους πήγαινε στήν εκκλησία. "Έτσι ήταν τό θέλημα τού Θεού", έλεγε καί έτσι έζησε κι εκείνη σύμφωνα μέ τό θέλημα τού Θεού.

Η μητέρα μου θυμάται πώς ένα απόγευμα τού 1941 είχε πάει στό μοναστήρι τού Αγίου Νικολάου. Επέστρεψε στό σπίτι αναστατωμένη, "θά έρθουν οι Γερμανοί" τούς είπε καί άρχισε νά συγκεντρώνη τίς κατάλληλες προμήθειες. Φυσικά δέν υπήρχαν τά σημερινά μέσα ενημέρωσης, η μητέρα μου κατάλαβε πώς κάποιο μήνυμα πήρε στό μοναστήρι. Η γιαγιά όμως δέν μιλούσε ποτέ γι' αυτά.

Ο παππούς "έφυγε" πρίν από τήν γιαγιά, τό 1956. Ήταν 80 χρονών, ημέρα τής Λαμπρής. Πήρε τήν λαμπάδα του καί ξεκίνησε νά πάη στήν Ανάσταση, στόν Αη-Γιώργη. "Πώς θά φτάσης ως εκεί γέρος άνθρωπος;", τού είπε η γιαγιά. "Άσε με νά πάω, γιατί είναι η τελευταία μου φορά", απάντησε ο παππούς.

Καί ήταν η τελευταία του φορά, γιατί έμεινε στό στασίδι τού Αη-Γιώργη τήν ώρα πού ο παπάς έλεγε τό "Χριστός Ανέστη!".

Αναδημοσίευση από τό περιοδικό ΕΡΩ (Ιούλ.-Σεπτ. 2011)

http://www.parembasis.gr/

ΠΑΤΗΡ ΜΑΞΙΜΟΣ ΙΒΗΡΙΤΗΣ.

Ιερομόναχος Γαβριήλ (Bogachihin). Ο ναός στην Ανταρκτική.

  Ο ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.

 ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΟ

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ.

http://www.pravoslavie.ru/foto/