Βίος ἀειμνήστου ἱερέως Μιχαὴλ Καραμπάτση, Ναξίου

Συγγραφεὶς ὑπὸ Μάρκου Σκουλάτου, Ἱεροψάλτου

Νάξος 2012

Πρόλογος

«Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔστε δίκαιοι» καὶ «Μιμηταί μου γίνεσθε καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ». Μὲ αὐτὰ τὰ θεόπνευστα λόγια μᾶς προτρέπει ὁ Μέγας Απόστολος Παῦλος νὰ μιμούμεθα καὶ νὰ τιμῶμεν τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Αὐτοὺς τοὺς πνευματικούς μας πατέρες, ἐμπνεόμενοι πάντοτε ἀπὸ τὸν εὐσεβῆ βίον τους, διδασκόμενοι ἀπὸ τὸ παράδειγμά τους ἐν ἔργοις καὶ λόγοις τὸ κατὰ δύναμιν.

Τιμῆς ἕνεκεν καὶ σεβασμοῦ πρὸς τὸν ἀείμνηστον ἱερέα Μιχαὴλ Καραμπάτση, γράφω δύο πτωχὰ λόγια ἀπὸ τὸν βίον του.

Ἐλάχιστος ἐγγονός του, Μ.Σ.

Πρῶτα χρόνια καὶ οἰκογένεια

Γεννήθηκε τὸ ἔτος 1833 στὸ Ἀγερσανὶ Νάξου. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, τὸ ἔθνος μας ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀπὸ τὸ 1821 καὶ μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ χρόνια ἐπανάσταση καὶ πολὺ αἷμα ἐθνομαρτύρων. Σχολεῖα δὲν ὑπῆρχαν, γυμνάσια κτλ., μόνο δημοτικὰ σχολεῖα καὶ ἐκεῖ μάθαιναν οἱ ἄνθρωποι λίγα γράμματα ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἱερεῖς καὶ μοναχούς. Καὶ οἱ δημοδιδάσκαλοι τὴν ἴδια δουλειὰ ἔκαναν καὶ αὐτὸ κρυφὰ ἀπὸ τοὺς Τούρκους, γι᾿ αὐτὸ τὰ παιδιὰ ἔλεγαν στὸ δρόμο γιὰ τὸ σχολεῖο τὸ κρυφό, τὸ ἑξῆς ὡραῖο ποίημα: «Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου νὰ περπατῶ, νὰ πηγαίνω στὸ σκολειό, νὰ μαθαίνω γράμματα, τοῦ Θεοῦ τὰ πράγματα».

Ὅταν ἔφθασε σὲ ἡλικία, νυμφεύθηκε μιὰ κόρη ἀπὸ τὸ χωριὸ τῶν Τριπόδων, Μαρία τὸ ὄνομά της καὶ ἦταν ἀπὸ χριστιανικὴ οἰκογένεια. Ἀπέκτησαν 8 τέκνα, 3 ἀγόρια καὶ 5 κορίτσια. Τὰ ὀνόματα τῶν ἀγοριῶν ἦσαν, Νικόλαος, Δημήτριος καὶ Σπυρίδων, ἐνῶ τὰ ὀνόματα τῶν κοριτσιῶν ἦσαν Ἀναστασία, Αἰκατερίνη, Εἰρήνη, Καλλιόπη καὶ Κυριακὴ ἡ μικρότερη (ὁ γράφων εἶναι παιδὶ τῆς μικρότερης κόρης του, Κυριακῆς).

Ἱερεὺς στὸ Ἀγερσανί

Ἂς δοῦμε λοιπὸν τὸν βίον του ὡς ἱερέως. Χειροτονήθηκε διάκονος καὶ ἱερεὺς τότε στὸ Ἀγερσανί. Ἐκεῖ δὲν εἶχαν μεγάλη ἐκκλησία, ἦταν μιὰ μικρὴ στὸ χῶρο τοῦ Ἁγίου Νικολάου ποὺ ὑπάρχει μέχρι σήμερα. Ἐκεῖ εἶναι καὶ τὸ κοιμητήριο τοῦ χωριοῦ. Βρῆκαν λοιπὸν ἕνα εὐρύχωρο οἰκόπεδο στὴ μέση του χωριοῦ καὶ ἄρχισε ὁ μακαρίτης ὁ παππούς μου, ὁ ὁποῖος ἤξερε τὴν τέχνη τοῦ κτίστη, καὶ μὲ τὴ βοήθεια καὶ φώτιση τοῦ Θεοῦ μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ οἰκόπεδο ἔκτισε ἐκκλησία πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, τὸ βόρειο κλῆτος ποὺ ὑπάρχει καὶ σήμερα ἐκεῖ στὸν τόπο.

Σήμερα εἶναι τρισυπόστατος αὐτὸς ὁ Ἱερὸς Ναός, μὲ ψηλὰ ὡραία καμπαναριὰ καὶ καμπάνες ποὺ δυνατὰ διαλαλοῦν τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ στολίζουν τὸ ὡραῖο χωριὸ Ἀγερσανί. Βέβαια, τὸ χωριὸ ἔχει πάρει τὸ ὄνομα ἀπὸ ἕνα ἐξωκλήσι, τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο, ποὺ βρίσκεται ἔξω ἀπ᾿ τὸ χωριὸ καὶ ὑπάρχει καὶ μέχρι σήμερα.

Τὸ κτίσιμο τοῦ ναοῦ

Ἂς γράψουμε τώρα γιὰ τὸ πρῶτο κλίτος, πῶς κτίστηκε. Γιὰ νὰ γίνει μιὰ ἐκκλησία ὅπως καὶ κάθε κτίριο, χρειάζονται πολλὰ πράγματα, μάστορες, ἐργάτες, ὑλικὰ κτλ. Ἔκτιζε λοιπὸν ὁ παππούς μου μὲ ἄλλους μαστόρους καὶ συνέχιζαν τὸ ἱερὸ ἔργο τους. Τότε τὰ χρήματα ἦσαν λίγα καὶ δὲν ὑπῆρχαν βιομηχανικὰ ἐργοστάσια. Οἱ γεωργοὶ ποὺ ἦταν στὸ χωριὸ καλλιεργοῦσαν τὰ χωράφια καὶ εἶχαν λίγα χρήματα. Ἔδιναν εἰσφορὲς γιὰ τὴν ἐκκλησία, ἀλλὰ χρειαζόντουσαν καὶ ἄλλα χρήματα. Ἀφοῦ λοιπὸν εὐποροῦσε καὶ τὸ δικό μας χωριό, οἱ Τρίποδες, καὶ ἐπειδὴ ἡ μακαρίτισσα ἡ γιαγιά μου ἦταν Τριποδιώτισσα, εἶχε τὸ θάρρος ὁ ἱερέας παππούς μου καὶ ἦρθε νὰ ζητήσει βοήθεια γιὰ τὸ κτίσιμο τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος στὸ Ἀγερσανί.

Ἦρθε λοιπὸν στοὺς Τρίποδες, ἔδωσαν τὸν ὀβολόν τους ὅσοι θέλησαν γιὰ τὴν ἐκκλησία, ἀλλὰ τὰ χρήματα ἦταν λίγα καὶ τὸ χρέος πολύ. Ἦταν Σάββατο καὶ ἔπρεπε τότε νὰ πληρωθοῦν οἱ ἐργάτες καὶ τότε σκέφτηκε ὁ παππούς μου τὸ θαῦμα ποὺ ἔκανε ὁ Ἅγιος Σπυρίδωνας ποὺ ἔγινε τὸ φίδι χρυσό. Ἔτσι, εἶπε μὲ πίστη καὶ συγκίνηση στὸν Ἅγιο: «Ἅγιε μου Σπυρίδωνα, σὺ ποὺ ἔκανες τὸ φίδι χρυσὸ καὶ ἐλέησες τὸν πτωχὸ ἄνθρωπο, κάνε τὸ θαῦμα σου καὶ τώρα νὰ βρῶ χρήματα νὰ πληρώσω τοὺς ἐργάτες ποὺ κτίζουν τὴν Ἐκκλησία σου».

Τότε ὁ δρόμος Ἀγερσανίου-Τριπόδων ἦταν ἁπλῶς ἕνα δύσβατο μονοπάτι, φυσικὰ ὄχι ἀμαξητό. Ἀφοῦ λοιπὸν προσευχήθηκε θερμὰ πρὸς τὸν Ἅγιο καὶ τὸν παρακάλεσε, ὁ Ἅγιος ἄκουσε καὶ ἔκανε τὸ θαῦμα του. Ἀφοῦ εἶχε ἀφήσει στὸν Ἅγιο τὴ μέριμνα αὐτή, ἔπρεπε νὰ περάσει ὡς διαβάτης γιὰ νὰ πάει στὸ Ἀγερσανὶ ἀπὸ ἕνα μέρος στενὸ ποὺ εἶναι δύο βράχια, τὸ ἕνα ἀπέναντι στὸ ἄλλο. Πέρασε λοιπὸν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ βλέπει ἕνα χρυσὸ φιδάκι ἐμπρὸς στὰ πόδια του. Τότε κατάλαβε τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου ποὺ τοῦ ζήτησε βοήθεια, πῆρε τὸ φιδάκι καὶ τὸ πῆγε στὴ χώρα τῆς Νάξου, νὰ τὸ ἐξαργυρώσει καὶ μὲ τὰ χρήματα νὰ πληρώσει τοὺς ἐργάτες. Καὶ εὐχαριστημένος δόξαζε τὸν Θεὸν καὶ τὸν Ἅγιον καὶ ἔτσι τὰ ὀνόματα ποὺ ἀφιέρωσε στὰ δύο παιδιά του ἦταν Σπυρίδων καὶ Εἰρήνη, τὸ ἕνα γιὰ τὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα καὶ τὸ ἄλλο γιὰ τὴν κόρη του Εἰρήνη.

Πρότυπη διαγωγὴ ὡς ἱερέως

Ὡς ἱερέας, στὸ ἔργο του στὴν ἐκκλησία ἦταν τύπος Χριστοῦ. Ἂν καὶ δὲν ἔμαθε πολλὰ γράμματα, τὸ βιβλίο δὲν ἔλειπε ποτὲ ἀπὸ τὰ χέρια του. Μελετοῦσε μὲ πίστη καὶ ζῆλο τὴν Ἁγία Γραφή, τοὺς βίους τῶν Ἁγίων καὶ δίδασκε μὲ ἀγάπη, ταπείνωση καὶ πραότητα τὸ ποίμνιον ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός· καὶ ὡς ἄλλος Δαβὶδ μὲ τὴ φλογέρα, τὸ ὁδηγοῦσε πάντοτε σὲ δροσερὲς πηγὲς τοῦ φρέατος τοῦ Χριστοῦ καὶ μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἔκανε ὅλους τους πιστοὺς νὰ προσέρχονται μὲ θεῖον ζῆλο στὴν ἐκκλησία καὶ εἶναι καύχημα καὶ ἀξιέπαινοι οἱ χριστιανοὶ ποὺ μεταλαμπάδευσαν τὴν ἱερὰ ἐκείνη παράδοση καὶ ὑπάρχει μέχρι σήμερα εἰς τὸ χωριὸ Ἀγερσανί. Εἶναι ὅλοι εὐσεβεῖς, πρόσχαροι, μὲ πίστη, ταπείνωση καὶ ἀγάπη. Δὲν πῆγε ὁ κόπος του χαμένος, τὸν εὐλόγησε ὁ Θεὸς καὶ ὁ Ἅγιος Σπυρίδων ὁ προστάτης του. Λειτουργοῦσε μὲ φόβο Θεοῦ ἀνελλιπῶς καὶ τὴν Ἁγία Μεγάλη Παρασκευὴ σκεπτόμενος πάντοτε τὰ Ἅγια Πάθη τοῦ Κυρίου ποὺ ὑπέμεινε δι᾿ ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς, δίδασκε ὅλες τὶς ἀρετὲς τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπέφευγε τὴν κοσμικότητα, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα, τὰ ὄργανα, τοὺς μασκαράδες κτλ.

Δίχως νὰ μισεῖ τοὺς ἀνθρώπους, ὁδηγοῦσε τὸν κόσμο πάντα στὴν ἐκκλησία τὴν Κυριακὴ καὶ τὶς γιορτὲς τῶν Ἁγίων καὶ ἦταν πολὺ ἐπιεικής, ἐπειδὴ ἦσαν οἱ ἄνθρωποι ἀγρότες ἄνδρες καὶ γυναῖκες. Ἔλεγε, γιὰ παράδειγμα, ὅταν γιόρταζε ὁ ἅγιος Θαλέλλαιος: «Πηγαίνετε πρῶτα στὴν ἐκκλησία καὶ κατόπιν νὰ πᾶτε στὰ κτήματά σας νὰ κάνετε τὶς ἐργασίες σας». Καὶ οἱ ἄνθρωποι ἔκαναν «ὑπακοή».

Ὀλιγάρκεια

Ἐκείνη τὴν ἐποχή, οἱ ἱερεῖς δὲν εἶχαν μισθὸ καὶ ζοῦσαν μόνο μὲ αὐτὰ ποὺ εἶχαν προαίρεση καὶ τοὺς φιλοδωροῦσαν οἱ χριστιανοί. Πήγαιναν στὰ χωράφια ποὺ ἁλώνιζαν τὰ κριθάρια, τὰ εὐλογοῦσε ὁ ἱερέας καὶ ὁ κάθε χριστιανὸς ἔδινε ὅτι καρπὸ εἶχε εὐχαρίστηση στὸν ἱερέα. Ἐπίσης, πήγαιναν καὶ στὰ πατητήρια ποὺ ἔβγαζαν τὸ κρασί, τὰ εὐλογοῦσε ὁ ἱερέας καὶ τοῦ ἔδιναν οἱ χριστιανοὶ ὅτι καρπὸ ἤθελαν, ὄσπρια κτλ. Ἔτσι ζοῦσαν τότε οἱ ἱερεῖς, ἦσαν ὀλιγαρκεῖς ὅπως λέγει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Εὐτυχέστερος ὁ εἰς τὰ ὀλίγα ἀρκούμενος». Δὲν ἦταν πλούσιος ὁ μακαρίτης ὁ παππούς μου, εἶχε ὅμως πίστη στὸ Θεὸ καὶ ὅλη τὴ μέριμνά του σ᾿ Ἐκεῖνον. Καὶ ὁ παντογνώστης Θεός, ποὺ βλέπει κάθε ἄνθρωπο, ὅλα τὰ εἶχε πλούσια καὶ ἂς ἦταν πτωχὸς σὲ ὑλικὴ περιουσία. Λέγει στὴν Ἁγία Γραφή: «Αἱρετότερον ὄνομα καλὸν ἢ πλοῦτος πολύς».

Παρακαταθήκη στὴν οἰκογένεια

Οἱ πέντε κόρες ποὺ εἶχε, μόνο μὲ τὸ καλὸ ὄνομα παντρεύτηκαν. Πήγαινε ὁ κάθε γαμπρὸς καὶ τοῦ ἔλεγε: Παπᾶ μου, ἦρθα μὲ τὴν εὐχή σου ἂν θέλεις νὰ μοῦ δώσεις τὴν κόρη σου νὰ τὴν πάρω σύζυγό μου». Καὶ ἐκεῖνος τοὺς ἀπαντοῦσε πὼς τὰ κορίτσια εἶναι πτωχὰ καὶ δὲν ἔχει νὰ τοὺς δώσει περιουσία. Καὶ οἱ γαμπροὶ ἐπέμεναν ὅτι ἁπλῶς ἤθελαν νὰ παντρευτοῦν τὶς κόρες του καὶ δὲν τοὺς ἔνοιαζε ἡ περιουσία. Ἀλλὰ τώρα θὰ ἐξιστορήσω τί προτερήματα ἔβλεπαν σ᾿ αὐτὲς οἱ γαμπροί. Ἡ περιουσία τους ἦταν πνευματικὴ καὶ ἦταν ἀφανής. Εἶχαν πίστη στὸ Θεό, εὐσέβεια, ταπείνωση καὶ τὸ σπουδαιότερο ὑπακοὴ στὸν ἱερέα πατέρα τους.

Ὅπως μοῦ διηγήθηκε ἡ μακαρίτισσα μητέρα μου, παπαδοπούλα, ἡ πόρτα τοῦ σπιτιοῦ ἔκλεινε μετὰ τὴ δύση τοῦ ἡλίου· δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ γυρίζουν ἔξω τὴ νύχτα. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη δὲν ὑπῆρχε νερὸ στὰ σπίτια ὅπως τώρα καὶ πήγαιναν μὲ τὶς στάμνες στὰ πηγάδια ἢ στὶς ἐξωτερικὲς βρύσες καὶ ἔπαιρναν νερό. Ἔλεγε λοιπὸν ὁ παππούς μου στὰ κορίτσια νὰ πηγαίνουν κάθε μέρα νὰ φέρνουν νερὸ γιὰ τὸ σπίτι, ἀλλὰ τὸ νερὸ ποὺ χρειάζονταν γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς νὰ τὸ ἔφερναν ἀπ᾿ τὸ Σάββατο. Πρόσεχε σὲ πολλὰ σημεῖα τῆς ζωῆς του νὰ μὴν σκανδαλίσει ποτὲ κανέναν. Ἔφερναν οἱ ψαράδες ψάρια στὸ χωριὸ καὶ πουλοῦσαν Τετάρτη ἢ Παρασκευὴ καὶ δὲν ἔβγαινε ποτὲ νὰ ἀγοράσει γιὰ νὰ μὴν σκανδαλίσει τοὺς χριστιανούς, ἔστω καὶ ἂν ἤθελε νὰ τὰ φᾶνε τὴν ἑπόμενη μέρα. Σὲ τέτοια θέματα ἦταν τύπος καὶ ὑπογραμμός.

Τὸ καλὸ παράδειγμα τῶν κοριτσιῶν του, τὸ μετέδωσαν στοὺς συζύγους τους καὶ τοὺς ἔφεραν ὅλους στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ὅσο γιὰ τὰ ἀγόρια, ὁ Δημήτριος ἀρρώστησε καὶ πέθανε, ὁ Νικόλαος ἦταν κτίστης στὸ ἐπάγγελμα καὶ ψάλτης στὴν ἐκκλησία καὶ τέλος ὁ Σπυρίδων προόδευσε στὴν ψαλτικὴ τέχνη καὶ ἔμαθε (τὴν λεσβιακὴ) τότε μουσικὴ καὶ ἦταν ἄριστος ἱεροψάλτης. Εὐσεβὴς καὶ καλλίφωνος, εἶχε τὴν καλοσύνη καὶ μετέδωσε ὡς ἱερὰ παρακαταθήκη σὲ ἀείμνηστους ἱεροψάλτες προγενέστερους ἐμοῦ, Βασίλειον Ἰωάν. Μαργαρίτη, Σπυρίδωνα Ἰωάν. Μαργαρίτη, Μιχαὴλ Νικ. Καραμπάτση καὶ στὸν ὑπογραφόμενο, ταπεινὸ καὶ ἀνάξιο Μ. Σ., ὅλους ἀνίψια του.

Προσκυνητὴς στοὺς Ἁγίους Τόπους

Τὸ καλὸ παράδειγμα τοῦ ἱερέως Μιχαὴλ Καραμπάτση ἐξαπλώθηκε μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ παντοῦ, πρὸς δόξα Θεοῦ. Ἀξιώθηκε καὶ πῆγε στοὺς Ἁγίους Τόπους προσκυνητής, βαπτίστηκε στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ καὶ ἔγινε «παπαχατζῆς», ὅπως τὸν ἔλεγαν σὲ ὅλη του τὴ ζωή.

Θὰ γράψω ἕνα πράγμα γεγονὸς ἀπ᾿ τὰ Ἱεροσόλυμα. Ἴσως πολλοὶ δὲν τὸ γνωρίζουν αὐτὸ τὸ θαῦμα ποὺ ἔκανε ἐκεῖ ὁ Χριστός μας. Περνοῦσε ὁ Κύριός μας ὅταν ἦταν στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ τὰ πόδια καὶ ἔξω ἀπὸ τὸ δρόμο βλέπει ἕναν ἄνθρωπο σὲ ἕνα κτῆμα καὶ τὸν ρωτᾶ: «Τί σπέρνεις ἐκεῖ εὐλογημένε;» Καὶ ὁ ἄνθρωπος θέλησε νὰ πεῖ ψέματα στὸν Κύριο, (ἐπειδὴ δὲν ἤξερε ὅτι ἦταν Θεὸς καὶ ἄνθρωπος) καὶ τοῦ λέγει: «Πέτρες σπέρνω», ἀλλὰ ἔσπερνε ρεβίθια. Τότε ὁ Χριστὸς τοῦ ἀπαντᾶ: «Ὅτι εἶπες νὰ θερίσεις». Ὁ ἄνθρωπος χαμογέλασε ποὺ εἶπε ψέματα, ἔσπειρε τὰ ρεβύθια, αὐτὰ ἔδεσαν καὶ ὅταν ξεράθηκαν, τὰ πῆγαν στὸ ἁλώνισμα. Τὰ ἁλώνισαν, ἔγιναν ἕνα σωρὸ ρεβύθια καὶ ἦταν ἕτοιμος νὰ τὰ βάλει στὰ σακιά. Πρὶν τὰ βάλει ὅμως, δοκίμασε ἕνα ρεβύθι στὸ στόμα του, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ μασήσει διότι ἦταν πέτρα μὲ τὸ σχῆμα τοῦ ρεβυθιοῦ. Τότε παίρνει ἕνα ἄλλο καὶ ἦταν ἀκριβῶς τὸ ἴδιο. Στὸ τέλος εἶδε ὅτι ὅλα τα ρεβύθια εἶχαν γίνει πέτρες. Καὶ ἔτσι μὲ τὸ θαῦμα ποὺ ἔκανε ὁ Κύριος, ἄφησε τὰ ρεβύθια ἐκεῖ ὁ γεωργὸς καὶ τὰ ἔπαιρναν οἱ προσκυνητὲς γιὰ νὰ θυμοῦνται αὐτὸ τὸ γεγονός. Ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ρεβύθια εἶχε φέρει καὶ ὁ παππούς μου ὅταν εἶχε πάει σ᾿ ἐκεῖνο τὸν τόπο.

Κτίτορας ναῶν

Μοῦ ἔχουν διηγηθεῖ καὶ ἄλλοι παλαιοὶ γεροντότεροι Τριποδιῶτες ὅτι καὶ ἐδῶ ἔκτισε δύο ἐκκλησίες ὁ παππούς μου, τὴν Σταυροπηγὴ ποὺ τώρα γίνεται μεγάλο πανηγύρι τὴν ἡμέρα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στὶς 14 Σεπτεμβρίου. Μαζεύεται πολὺς κόσμος ἀπ᾿ τὰ γύρω χωριά.

Καὶ κατόπιν ἔκτισε ἄλλο ἐξωκλήσι ποὺ ὑπάρχει στοὺς Τρίποδες, τοὺς Ἁγίους Θεοδώρους, τὸ ὁποῖο ἐπίσης ἐπεκτάθηκε ἡ ἐκκλησία προσφάτως μὲ ἐνέργειες Εὐάγγελου καὶ Δημητρίου Παπαδόπουλου καὶ γίνεται δύο φορὲς τὸ χρόνο πανηγύρι. Τὸ πρῶτο γίνεται τῶν Ἁγίων Θεοδώρων τοῦ Τήρωνος, Α´ Σάββατο τῶν Νηστειῶν, καὶ τὸ δεύτερο, τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στρατηλάτη, στὶς 8 Ἰουνίου.

Ἄμεση θεραπεία

Κάποτε ἀρρώστησε μὲ κήλη καὶ εἶχε νὰ κάνει λειτουργία στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο. Ἀλλὰ πονοῦσε καὶ παρακάλεσε τὸν Ἅγιο νὰ τὸν κάνει καλὰ καὶ ὢ τοῦ θαύματος! Σὰν καλὸς ἰατρὸς ὁ Ἅγιος τὸν θεράπευσε καὶ ἔκανε τὴ Θεία Λειτουργία.

Ἤπιος συνάδελφος

Ἦσαν καὶ ἄλλοι δύο ἱερεῖς τότε στὸ Ἀγερσανί, ὁ π. Νικόλαος Ὀρφανὸς καὶ ὁ ἄλλος ὁ π. Μιχαήλ, ποὺ τὸν ἔλεγαν παπα-Σπανὸ διότι δὲν εἶχε πολλὰ γένια. Ζοῦσαν εἰρηνικά, πιστοὶ ὅλοι μὲ ἀγάπη, σεβασμὸ καὶ ὁμοφροσύνη καὶ προσπαθοῦσαν ὅλοι μαζὶ νὰ ὁδηγήσουν τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ στὴν εὐσέβεια καὶ τὴν ἀρετὴ καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἔφεραν τὸ ἔργο τους εἰς πέρας καὶ τὸ παράδειγμά τους θὰ μείνει αἰώνιο διὰ τοὺς νεότερους ἐφημέριους ὅλης της μητροπόλεώς μας.

Οἱ ἀρετές του

Ὅσα καὶ νὰ γράψει κανεὶς γιὰ ἕνα πρόσωπο ἱερὸ καὶ ταπεινό, δὲν μπορεῖ νὰ περιγράψει τὴν καλοσύνη καὶ τὶς ἀρετὲς τοῦ διότι ὁ ταπεινόφρων δὲν κοπιάζει ὅτι καλὸ καὶ νὰ κάνει ἀλλὰ μόνο γιὰ τὶς ἁμαρτίες τοῦ καυχιέται ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἔτσι καὶ ὁ π. Μιχαὴλ Καραμπάτσης. Οἱ ἐλεημοσύνες ποὺ ἔκανε ἦταν πολλὲς παρ᾿ ὅτι εἶχε μεγάλη οἰκογένεια, πάντοτε στὸ τραπέζι του καλοῦσε τοὺς πτωχοὺς καὶ ἔτρωγαν ὅλοι μαζὶ σὰν μιὰ οἰκογένεια.

Στὴν γιορτή του, τῶν Ταξιαρχῶν, πήγαιναν νὰ εὐχηθοῦν ὅλοι οἱ ἐνορίτες τοῦ χωριοῦ, μεταξὺ αὐτῶν ἦσαν καὶ ἄσημοι (πτωχοὶ τῷ πνεύματι). Μιὰ φορὰ στὴ γιορτή του, τοῦ ἔλεγαν ὅλοι «Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή σου παπᾶ». Κάποιος ὅμως τοῦ εὐχήθηκε διαφορετικὰ καὶ τοῦ εἶπε: «Ἔχε τὴν εὐχή μου παπᾶ». Τότε ὁ παππούς μου ποὺ ἦταν ταπεινός, τοῦ ἀπάντησε εὐχαριστημένος καὶ χαμογελώντας «Τὴν δική σου εὐχὴ νὰ ἔχουμε». Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἕνας πτωχὸς σὰν τὸ Λάζαρο ἀλλὰ εἶχε ἁγνὴ ψυχὴ καὶ τὸν καλοῦσε στὸ τραπέζι του μὲ τὴν οἰκογένειά του. Καὶ ἀφοῦ πρῶτα χαιρόταν ὁ ἴδιος ψυχικά, ἔδινε χαρὰ καὶ στοὺς πτωχούς.

Ὁ ἴδιος ποτὲ δὲν καυχήθηκε ὅτι ἔκανε κανένα καλὸ ἔργο. Ἐφάρμοσε τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου μας ποὺ λέει γιὰ τοὺς ἐλεήμονές «Σοῦ δὲ ποιοῦντα ἐλεημοσύνη δῶσε ἐν τῷ κρυπτῶ καὶ ὁ Πατὴρ ὁ οὐράνιος ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ».

Ὅταν ἐξομολογοῦσε, γιὰ νὰ μὴν ντρέπεται ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐξομολογηθεῖ τὶς ἁμαρτίες του, ἔσκυβε κάτω τὸ πρόσωπό του σὰν νὰ κοιμόταν. Καὶ κάποτε μιὰ γυναίκα τοῦ εἶπε «Πάτερ, σᾶς κούρασα μὲ τὶς ἁμαρτίες μου καὶ νυστάζετε» καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε «Λέγε τὶς ἁμαρτίες σου, μὰ ἐγὼ δὲν κοιμοῦμαι, ἀκούω». 

Πρόσεχε πολὺ σὲ ὅλα τα ζητήματα νὰ ὠφελήσει ψυχὲς καὶ ὄχι νὰ τὶς ζημιώσει.

Μὲ αὐτὲς τὶς ἅγιες ἀρετὲς ἦταν στολισμένος πίστη ἀκλόνητη στὸ Θεό, ἀγάπη, ταπείνωση, καλοσύνη, πραότητα, ἀγαθοεργία, ἔκλινε ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ ποιοῦσε πάντα τὸ ἀγαθό.

Ὁσιακὸ τέλος

Ἀρρώστησε λίγο ἐλαφρὰ στὸ τέλος τῆς ζωῆς του, δὲν ἔτρωγε φαγητό. Ἔζησε σαράντα ἡμέρες μόνο μὲ νερό. Ἐξομολογήθηκε, κοινώνησε γιὰ τελευταία φορὰ καὶ ἐκοιμήθη ἡμέρα πένθιμη καὶ νηστείας, τὴν ἡμέρα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἀναπαυμένος στὴν ψυχὴ ὅτι ἔκανε τὸ καθῆκον του καὶ θὰ λάβει τὸ μισθό του ἀπὸ τὸ δίκαιο Κριτὴ Θεό, θὰ ἀκούσει τὴ μακαρία φωνὴ τοῦ Κυρίου μας: «Εὖ δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ, εἴσελθε εἰς τὴ χαρὰ τοῦ Κυρίου σου».

Ἐπίλογος

Αὐτὰ τὰ λίγα ἔγραψα ἀπὸ τὴν ἁγία καὶ ἐνάρετη ζωὴ τοῦ μακαρίτη τοῦ παπποῦ μου ἀπὸ διηγήσεις τῆς μητρός μου καὶ εἶναι ὅλα ἀληθινά. Ἤμουν 10 ἐτῶν ποὺ ἐκοιμήθη (1929). Τὸν γνώρισα σὰν παιδί, ἦταν σὲ ἡλικία 96 ἐτῶν.

Στὸν οὐράνιο θρόνο τοῦ Κυρίου ποὺ παραστέκει, ζητοῦμε τὶς προσευχές του. 

Ἀμήν.

Εὐλογημένε μου παπᾶ προσεύχου καὶ δι᾿ ἐμὲ

τὸν ἐλάχιστο καὶ ἁμαρτωλὸ ἐγγονό σου. Μ.Σ.

Ο ΜΗΝΑΣ ΜΑΡΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

http://siatistaagiosnikolaos.files.wordpress.com/2012/03/ceb5cebdceb1-cebaceb1ceb8ceb5-cebcceb7cebdceb1-cebcceb1cf81cf84ceb9cebfcf83.pdf

ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΤΗΣ. Π. ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ Ο ΙΒΗΡΙΤΗΣ. ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ.

Μας έλεγε για δύο περιπτώσεις πού άγιασαν δύο γυναίκες εκεί στα μέρη τους. Ή πρώτη γιατί δεν είπε ποτέ «Ουφ τί ζέστη» είναι αύτη, όπως λέμε όλοι κατά κόρον. 

Έκαμνε υπομονή. Δεν ξεγυμνώθηκε.

 Ή δεύτερη κάθισε στη σκάλα του σπιτιού του γιού της και τον απέτρεψε να δει την γυναίκα του (μάλλον να την δει σε κάτι άσχημο).

Δικαιολογήθηκε πώς έπρεπε να πάει πίσω κάπου επειγόντως! Οπωσδήποτε!

Το παιδί της υπάκουσε και πήγε πίσω και ή μάνα άγιασε!

Σκέπασε με τον μανδύα σου την αμαρτία, όπως λέγει και ό Άγιος Βασίλειος! Εύκολα γκρεμίζεις.

 Δύσκολα χτίζεις! Άγιασε.

ΒΙΒΛ. ΔΡΟΣΟΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.

Ψιθυρίσματα από το Άγιο Όρος.

Κάθε φορά που αποφασίζω να ανέβω στο Άγιο Όρος το θεωρώ ως μεγάλη ευκαιρία, ως ένα στοίχημα με τον εαυτό μου να τεντώσω το αυτί μου και να ακούσω το ψιθύρισμα του Θεού. Γνωρίζω εξαρχής ότι αυτό είναι ακατόρθωτο, αφού προϋποθέτει ταπείνωση και αγάπη ειλικρινή προς το Θεό, καταστάσεις ξένες προς εμένα. Όμως, αυτήν την ευκαιρία την εκλαμβάνω ως ένα κάλεσμα και με λαχτάρα προσπαθώ να ζήσω την κάθε στιγμή στην εκεί παρουσία μου.

Αυτή τη φορά, χωρίς να έχω χρόνο να σκεφτώ και να δώσω λίγες στιγμές να έλθω εις εαυτόν, βρέθηκα απευθείας στα χώματα αυτά. Ίσως, για να μην καταλάβω ότι πατώ, αγγίζω, μυρίζω, βλέπω και γεύομαι αυτά τα οποία έχουν ποτιστεί, αλλά και ποτίζονται με προσευχή, με προσπάθεια για τον καλό αγώνα, με ιδρώτα και πολλά δάκρυα. Γιατί, όταν αρχίζεις και το βιώνεις τρομάζεις. Τρομάζεις αφού βλέπεις ότι είσαι αδύναμος, εμπαθής, σκοτεινός. Μα έτσι δεν είμαι και γω;

Ένα πρωινό που περπάταγα σε μονοπάτι από τις Καρυές για τη μονή, λογιζόμενος την ψυχική μου ακαταστασία, έφτασα σε σημείο που δεν ήξερα τι να κάνω. Να φύγω ή να μείνω;

Να ζητήσω βοήθεια ή να προσπαθήσω μόνος μου; Να απελπιστώ ή να αναζητήσω ελπίδα;

Ρώτησα έναν καλόγερο, τι κάνει κανείς όταν φτάνει σε αυτό το σημείο. Με κοίταξε, χαμογέλασε και μου απάντησε:

-           Κλείσε τα μάτια του σώματος σου, αφουγκράσου τον εαυτό σου και αφού ανοίξεις τα μάτια της ψυχής αναζήτησε Αυτόν που σε περιμένει.

-           Δηλαδή;

-           Προσπάθησε, με προσοχή και προσευχή. Και με βοηθό τον πνευματικό σου θα οδηγηθείς με ασφάλεια στο μονοπάτι αυτό. Μόνο απλά να Τον έχεις στη σκέψη σου, στη ζωή σου.

-           Θα με ακούσει; Θα έρθει κοντά μου;

-           Μα είναι κοντά σου. Πιο κοντά σου δεν γίνεται. Εμείς δεν τον βλέπουμε παιδί μου.

Μου χαμογέλασε πάλι και κίνησα για τον προορισμό μου, εκεί όπου θα με φιλοξενούσαν. Δε ξέρω τι έγινε, ο Θεός ξέρει, αλλά το επόμενο πρωί κατά τη διάρκεια του όρθρου κάτι όμορφο μέσα μου, απλώθηκε απαλά και γλυκά. Δόξα σοι ο Θεός έλεγα και ξανάλεγα.

Όταν επέστρεψα στην πόλη, μου ζήτησαν να πω κάτι, να τους διηγηθώ ότι ήθελα. Δεν ήξερα πραγματικά τι να τους πω. Αισθάνθηκα, πρώτη φορά, ότι οι λέξεις ήταν φτωχές και τα γράμματα δεν μπορούσαν να εκφράσουν αυτά τα βιώματα. Δεν είχα απάντηση, μα ούτε και έχω. Στο μόνο που θα μπορούσα να σταθώ ήταν όχι στα εξωτερικά στοιχεία, όπως στην αρχιτεκτονική των κτιρίων και στη φύση, αλλά στην αγάπη και τη φιλοξενία των μοναχών. Μα έτσι δεν αδικώ; Ναι, διότι και τα στρωμένα κρεβάτια που λιτά είχαν ετοιμαστεί και για μένα τον άγνωστο μα αγαπητό σε αυτούς επισκέπτη, ως γεγονός είναι σπουδαίο και σημαντικό, έκφραση αγάπης. Πού να πρωτοσταθώ; Κάθε γεγονός, κάθε πράμα, και κάθε στιγμή αποτελεί αφορμή να στρέψουμε προς Αυτόν το πρόσωπο μας και να βρούμε τον αδελφό μας.

Έτσι δε λένε; Βρήκες τον αδελφό σου; Βρήκες Κύριον το Θεό σου. Αυτές τις εικόνες πως μπορεί κανείς να τις περιγράψει;

Η μόνη εικόνα που μετέφερα σε ένα φίλο, όταν επέμενε, ήταν ότι εκεί βρήκα λύπη που χαροποιεί, σιωπή που κραυγάζει, τραχύτητα που σε αγγίζει απαλά, μοναξιά που σε κοινωνεί.

Δ. Ε.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΟΥΣΗΣ.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ. Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΘΗΣΕΙΟΥ.

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.

Στα πρωτοφανή για τις γενιές μας δρώμενα των τελευταίων χρόνων, ο καθένας από εμάς καλείται να τοποθετηθεί σε σχέση με τον εαυτό του, την πολιτεία, τους θεσμούς, την κοινωνία, τον Άλλον, την Εκκλησία, τον Χριστό.

Η οικονομική διάσταση της σύγχρονης κρίσης έχει τα δικά της μέτρα διαχείρισης, την αποτελεσματικότητα των οποίων κάποιοι πειραματίζονται στην πλάτη μας δημιουργώντας προφανώς καινούρια γνώση και εμπειρία στους οικονομικούς μας εταίρους. Τουλάχιστον, ας ευχηθούμε οι θυσίες να μην παραμείνουν άκαρπες. Η πνευματική διάσταση της, όμως, τουλάχιστον για όσους θέλουμε να συμπορευόμαστε εκκλησιαστικά, αποτελεί μια τεράστια πρόκληση. Ως μέλη της Εκκλησίας ας δούμε τις οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες ως προϋποθέσεις σωτηρίας, όχι μόνο της δικής μας αλλά και ολόκληρου του κόσμου.

Το μοντέλο του καλοβαλμένου, καταναλωτικού, αυτάρκη, τακτοποιημένου, περιποιημένου, απρόσβλητου Χριστιανού διαψεύδεται και κυρίως η ελπίδα ότι η χριστιανική ιδιότητα λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας από το κοινωνικό ή όποιο άλλο κακό το οποίο ο Χριστός θα επέτρεπε μόνο στους άλλους, καταρρίπτονται. Καλούμαστε, λοιπόν, προσωπικά ο καθένας να ξαναθυμηθούμε και να εφαρμόσουμε στην πράξη την ασκητική διάσταση της καθημερινότητας πυκνώνοντας τη λατρευτική μας αναφορά και ικεσία στον Χριστό.

Σε κοινωνικό επίπεδο, παρόλο που τις τελευταίες δεκαετίες οι Χριστιανοί κατά μεγάλο μέρος, απουσίασαν από πολλές σοβαρές δράσεις, εξελίξεις και αποφάσεις, το αίτημα για χριστιανοποίηση της πολιτικής παραμένει πάντα ενεργό. Καλούμαστε δηλαδή να υπενθυμίζουμε διαρκώς στους εκάστοτε πολιτικούς εκπροσώπους και δημόσιους λειτουργούς ότι η κύρια διάσταση του έργου τους είναι η διακονία των αναγκών του ανθρώπου. Σε αυτή ακριβώς τη διακονία και τη συγχώρηση του Άλλου είμαστε υπόχρεοι και ο καθένας προσωπικά από εμάς, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο. Ως μέλη της Εκκλησίας ενισχύουμε έμπρακτα τον αδυνατότερο και με το παράδειγμα μας τον κατευθύνουμε να πράξει κι εκείνος το ίδιο μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν. Οφείλουμε να κατηχούμε τον κόσμο ώστε να αναλαμβάνεται τη χριστιανική φιλανθρωπία όχι ως υποκατάσταση ελλείψεων της πολιτείας αλλά ως πλήρη έκφραση της κοινωνίας με το Χριστό στον οποίο στηριζόμαστε κι ελπίζουμε και των συνανθρώπων μας. Η Διοίκηση της Εκκλησίας έχει πολύ δύσκολο έργο από εδώ και πέρα. Αν και απροετοίμαστη, ίσως και εφησυχασμένη όπως ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, πλέον δεν έχει άλλα περιθώρια και καλείται να διαχειριστεί την επόμενη ημέρα «για τα του οίκου της» με δική της πρωτοβουλία πριν αναγκαστεί να υποκύψει σε πιέσεις αντίστοιχες ή χειρότερες από αυτές που υφίσταται η πολιτεία. Ενέργειες όπως διασφάλιση ιδίων πόρων για την στοιχειώδη οικονομική συντήρηση των κληρικών, συγχωνεύσεις διοικητικών και οικονομικών δραστηριοτήτων από τις ενορίες σε επίπεδο μητροπόλεων που θα επικεντρώσουν τους κληρικούς στο λειτουργικό και πνευματικό έργο, εφαρμογή πνεύματος και προγράμματος λιτότητας και μείωσης δαπανών σε επιλεγμένες δράσεις, σοβαρή και μελετημένη καλλιέργεια του εθελοντισμού για την εξυπηρέτηση ακόμα και τακτικών ενοριακών αναγκών και άλλες, πρέπει να δρομολογηθούν άμεσα, πριν να είναι πολύ αργά. Ξεκάθαρα η πρόταση της Εκκλησίας για την τρέχουσα συγκυρία, «το δικό της μνημόνιο για τη διαχείριση της Κρίσης» είναι μια καθολική και διαρκής Σαρακοστή με πορεία προς το Σταυρό και την Ανάσταση. Κανείς δε πρέπει να χάσει την ευκαιρία και ίσως έτσι, η τρέχουσα οικονομική κρίση μετατραπεί σε δώρο και όχι σε Κρίση.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΟΥΣΗΣ.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ. Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΘΗΣΕΙΟΥ.

ΔΡΟΣΟΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.

ΔΡΑΜΑ 2011.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ.

Α. ΜΕΡΟΣ Π. ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΙΒΗΡΙΤΗΣ.

Β. ΜΕΡΟΣ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ.

Γ. ΨΥΧΟΦΕΛΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΑΛΥΠΙΑ. Η ΑΓΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ.

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

ΒΕΡΟΙΑ 2011

ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ. Με τον Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Τσιμούρη. ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΥΛΑΒΙΚΕΣ

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΑΤΡΙΣ.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΛΑΥΡΑ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ. Торжество Православия в Киево-Печерской Лавре

Θέλω να επεισέλθω λίγο μέσα στη βουλή των Ελλήνων. Του π. Αμβροσίου Λάζαρη

Του π. †Αμβροσίου Λάζαρη

(Απόσπασμα από συνέντευξη στον Ραδιοφωνικό

Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος,

Μ. Τεσσαρακοστή του 1992)

Περί παθών ο λόγος.

Είναι γνωστόν, αδελφοί μου χριστιανοί, ότι η χριστιανική πίστις, μετά την Πεντηκοστήν διεδόθη σε όλα τα μέρη, σε όλα τα έθνη του κόσμου, του τότε χριστιανικού κόσμου, του τότε γνωστού κόσμου, ελληνικού. Έλληνες ήταν, λέει, παντού και εδέχθησαν οι   άνθρωποι. Με τα κηρύγματα των Αποστόλων, με τα μεγάλα θαύματα τα οποία έγιναν τότε στους ανθρώπους, επεκράτησε ο χριστιανισμός σε ολόκληρο τον κόσμο και τώρα, από 2000 χρόνια, μέσα σ’ αυτήν την ιστορία του χριστιανισμού διεδραματίσθησαν πολλά, τα οποία σε πολλούς είναι γνωστά, σε πολλούς είναι άγνωστα. Θα περιοριστούμε στη σημερινή μας εποχή.

Η σημερινή αυτή εποχή θα έλεγα ότι παραλληλίζεται  μ’ εκείνη την εποχή των ειδωλολατρικών βασιλέων Εβραίων, και όλων εν συνεχεία των εποχών εκείνων, οι οποίες αντιστάθησαν εις το θέλημα του Θεού. Είθε ο Κύριος να με βγάλει ψεύτη γι’ αυτά που θέλω να σας πω, αλλά εμείς οι Έλληνες, που έχομε 2000 αγίους ανθρώπους μέσα στην Ελλάδα, αγνοούμε τελειωτικά τι θα πει άγιος, τι θα πει εκκλησία χριστιανική, τι θα πει χριστιανός, τι θα πει Χριστός. Τον αγνοούμε εντελώς τον Χριστό. Περνάμε έξω από την εκκλησία, βλέπομε το κτίριο και λέμε: «Τι είναι μέσα σ’ αυτό το κτίριο, τι κάνουν;». Λέει: «Είναι εκκλησία». «Και τι κάνουν μέσα;». Τόση άγνοια έχομε; Δεν φτάνει αυτό αγαπητοί μου χριστιανοί.

Εγκαταλείψαμε τον Νόμον του Θεού, τον περί αγάπης προς τον Θεόν και περί αγάπης προς τον πλησίον, που είναι οι δύο βασικές εντολές του Θεού. Θέλω να επεισέλθω λίγο μέσα στη βουλή των Ελλήνων. Όχι για να κατηγορήσω. Πλημμυρούμαι από αγάπη και ακούσατε με. Διότι η Βουλή των Ελλήνων είναι ο ναός του Θεού του ζώντος, είναι εκκλησία Θεού. Μέσα εκεί κρίνονται και εξετάζονται όλα τα σοβαρά θέματα του ελληνικού χριστιανικού κράτους. Και πιστεύω εις τους κυβερνήτες μας, τους αγαπώ, τους σέβομαι υπέρ το δέον. Και όχι μόνον αυτούς, αλλά και τους υπουργούς, τους βουλευτές όλους και εν συνεχεία τους άρχοντες που κυβερνούν το ελληνικό έθνος. Τους αγαπώ, αδελφοί μου χριστιανοί. Απλά ήθελα μέσα σ’ αυτή τη Βουλή να εισέρχονται με ευλάβεια οι κύριοι βουλευτές. Όταν θα πατούν το δάπεδο αυτού του ναού που λέγεται Βουλή, πρέπει να κάνουν την προσευχή τους και να σέβονται τον Θεόν, ο Οποίος είναι ο κυρίαρχος και ο κριτής πάντων αυτών τα οποία είναι μέσα στη Βουλή.

Διότι, όσο και να θέλουν να στηρίζουν τη δική τους θέληση και τη σκέψη τη δική τους, απάνω απ’ τη σκέψη αυτών είναι ο Δημιουργός, είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο Οποίος κατευθύνει τη σκέψη του ανθρώπου και τους ανθρώπους αυτούς. Διότι είναι χριστιανική η Βουλή! Δυστυχώς, έχω κάτι τρωτό να πω, αδελφοί μου. Είναι καιρός τώρα, δεν ξέρω ακριβώς πόσος καιρός είναι, και ήκουσα με τ’ αυτιά μου μέσα στη Βουλή να βλασφημείται το όνομα της Παναγίας. Κάποιος βουλευτής, ο οποίος είναι γνωστός, να λέει σε έναν άλλον βουλευτή «την Παναγία» του. Και του έλεγε: |Να πας στον διάβολο!». Θα έρθω να σου σπάσω το κεφάλι με την μπαστούνα! Ο βουλευτής στον αδελφό του βουλευτή; Αν είναι δυνατόν, χριστιανοί μου αδελφοί! Ποιος να τα’ ακούσει και να μη φρίξει με αυτά;

Ήθελα, λοιπόν, περισσότερο σεβασμό μέσα στη Βουλή από τους αδελφούς μας χριστιανούς βουλευτές. Διότι οι βουλευτές είναι γέννημα και θρέμμα μέσα από το αίμα του ελληνικού λαού, δεν ήλθαν από τη Ρωσία είτε από την Αγγλία. Είναι Έλληνες, χριστιανοί κατά το θρήσκευμα και κατά την ιθαγένειαν. Και θέλω να σέβονται μέσα τον ναόν αυτόν του Θεού.

Θέλω να πω και δύο λόγια για την αμετανοησία την οποία έχομε οι άνθρωποι οι σημερινοί. 

Δυστυχώς αμαρτάνομε, πράττομε τα εγκλήματα (ληστείες, φόνους και όλα τα κακά), και όμως δεν μετανοούμε. Είμεθα λαός σκληροτράχηλος, όπως ήταν οι Εβραίοι την εποχή εκείνη. Δεν μετανοούμε, χριστιανοί μου, και να προστρέξομε στον Θεό και να ζητήσομε: «Θεέ μου, φύλαγέ μας». Γιατί σας το λέγω αυτό; Γιατί τα σκυλιά μας έχουν περικυκλώσει.

Θέλω να καταλάβετε ποια είναι αυτά τα σκυλιά. Να τα καταλάβετε χωρίς να τα ονομάσω. Τα σκυλιά έχουν περικυκλώσει την Ελλαδίτσα μας και τον χριστιανικό μας κόσμο. Δεν μετανοούμε, αλλά πορεύεται έκαστος κατά το θέλημα του, κατά τη σκέψη του, που τρέχει προς την αμαρτία ακατάσχετα. Που πάτε, Έλληνες; Γιατί δεν αισθανόμεθα το βάρος της αμαρτίας; 

Γι’ αυτό το βάρος της αμαρτίας είναι που ο Θεός αποστρέφει το πρόσωπό Του από τους Έλληνας αυτή την ώρα. Τα άλλα έθνη βαδίζουν τον δρόμο της απώλειας τους.

Αλλά όχι κι εμείς, οι Έλληνες, να βαδίσομε στον δρόμο της απώλειας, που μας έχει ο Θεός έθνος δικό Του, κι εμείς τρέχομε ακατάσχετα στην απώλεια απ’ την αμετανοησία μας… Εκείνο τον παλαιό καιρό, ο Ιωνάς επήγε στη Νινευή και εκήρυξε μετάνοιαν, αγαπητοί μου χριστιανοί, γιατί, λέει, σε τρείς ημέρες η Νινευή θα καταστραφεί. Και για τρείς ημέρες, όταν το άκουσαν, από τον μικρό μέχρι τον βασιλέα έβγαλαν τα ρούχα τους και φόρεσαν σάκους και βάλανε στάχτη στα κεφάλια. Και διέταξε ο βασιλιάς επί τρείς ημέρες να μην πιεί γάλα ούτε το μικρό παιδί, το οποίο βυζαίνει στο βυζί της μάνας του. Και ενήστευσαν και παρεκάλεσαν τον Θεό. Και μετανόησε, λέει, ο Κύριος και δεν κατέστρεψε τη Νινευή.

Εμείς όμως δεν μετανοούμε. Είθε, χριστιανοί μου αδελφοί, να μη μας εγκαταλείψει ο Κύριος μέχρι τέλους. Να μην αποστρέψει το πρόσωπον Αυτού και στείλει τους λύκους εδώ μέσα και μας κατασπαράξουν. Εάν προσέξετε τα λόγια μου αυτή την ώρα και συνετισθούμε, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι, και επιστρέψουμε προς Κύριον τον Θεόν ημών, θα σωθούμε, χριστιανοί μου αδελφοί. Θα σωθούμε! Σας υπόσχομαι. Γιατί, όχι εγώ, το λέει ο Κύριος: «Μόνο νόημα να κάνετε εσείς πως γυρίζετε προς εμένα, θα γυρίσω 10 βήματα προς εσάς».

Ναι, αυτός είναι ο λόγος του Κυρίου. Ας το λάβουμε υπόψη μας και έκαστος εξ ημών ας λαλήσει αλήθειαν προς τον πλησίον αυτού. Μην ψευδόμεθα προς τον χριστιανό συνάνθρωπό μας. Μην τον μισούμε αδελφοί μου. Μη θέλουμε να τον εκμεταλλευθούμε. Μη θέλουμε να τον κακοποιήσουμε, να τον φονεύσουμε. Και να σταματήσομε να προσκυνούμε τα είδωλα. Αυτά ήθελα να σας πω, και εύχομαι ο Κύριος ο Θεός να μας δώσει μετάνοια όλων. Να νεύσει ο Κύριος δια της θείας δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος να συντρίψει τα είδωλα και να μας σκεπάσει ως έθνος, να ανταπεξέλθουμε. Διότι λύκοι βαρείς πολεμούν αυτό το έθνος, προσπαθούν να μας καταποντίσουν, να μας καταστρέψουν.

Αλλά πιστεύω εις τον Θεόν, τον αληθινόν Θεόν, ότι δεν θα συμβεί τοιούτο. Πάλι με την Χάριν του Θεού θα επιπλεύσομε.

Ερώτηση: Γέροντα, πιστεύετε ότι εμείς, που λέμε ότι ζούμε τη Μεγάλη Εβδομάδα, νιώθουμε κατάνυξη, εμείς που περιμένουμε να γιορτάσουμε την Ανάσταση του Κυρίου, όλοι οι χριστιανοί Ορθόδοξοι, ψευδόμεθα;

Γέροντας: Ψευδόμεθα, αδελφέ μου Άγγελε. Ψευδόμεθα. Να σας πω ένα μικρό παράδειγμα από το Μοναστηράκι, που έχω ζήσει 40 χρόνια εκεί πέρα. Την ημέρα της Αναστάσεως έρχονται Αθηναίοι στο Μοναστήρι, έρχονται από τη γύρω περιοχή περί τους 2.000 ανθρώπους προσκυνηταί, για ν’ ακούσουν την Ανάσταση. Και όταν φτάνει και λέει ο ιερέας το «Χριστός Ανέστη», βλέπω ολοταχώς τους 2.000 αυτούς ανθρώπους ποιος να πρωτοφύγει από την πύλη της Μονής, να τρέξει να προλάβει, καθώς λέμε, την τράπεζα, για να γεμίσει τη γαστέρα από τη μαγειρίτσα που ετοιμάζουν οι χριστιανοί. Και στο τέλος μένουν καμιά εικοσαριά, οι οποίοι θέλουν να κοινωνήσουν οι άνθρωποι, γιατί νηστεύουν πραγματικά και περιμένουν να τελειώσει η Λειτουργία.

Και τελειώνοντας τη Λειτουργία, και με ευχαριστία προς τον Θεό, πηγαίνουν στα σπίτια τους και κάνουν το Πάσχα το αληθινό. «Το Πάσχα ημών υπέρ ημών ετύθη Χριστός» και όχι η μαγειρίτσα, παιδιά μου. Ο Χριστός είναι ο Θεός, ο Οποίος ανασταίνει τον άνθρωπο με το σώμα Του και με το αίμα Του. Οι Έλληνες έχουμε ανάγκη σοβαρής κατηχήσεως. Που είστε, κύριοι καθηγηταί; 10.000 καθηγηταί θεολόγοι έπρεπε να βγείτε πάνω στις πλατείες και να κηρύξετε το Ευαγγέλιο, όχι να περιμένετε μέσα στα Γυμνάσια και μέσα στους άμβωνας. Οι άμβωνες δεν φτιάνουν ανθρώπους! Γιατί; Δυστυχώς, δεν λέγεται η αλήθεια, η οποία πρέπει να λέγεται, μέσα στον χριστιανικό λαό. Κρύβεται η αλήθεια από εμάς όλους τους δασκάλους. Σας το λέω με πλήρη συνείδηση αυτό. Κρύβεται η αλήθεια, δεν διδάσκεται ο ελληνικός λαός όπως πρέπει. Αλλού τον προσανατολίζουμε και δεν του λέμε την αλήθεια, για να συνέλθει ο ελληνικός λαός και να συνέλθουμε κι εμείς.

Γιατί είναι τυφλωμένα τα πνεύματά μας, η καρδιά μας είναι σκοτισμένη, δεν έχει Πνεύμα Θεού, για να μεταδώσει και στον πλησίον, να μεταδώσει εις τον συνάνθρωπο Πνεύμα Θεού.

Που είναι το Πνεύμα Θεού; Μην περιμένομε αδελφοί μου χριστιανοί, να έλθει ένας Ηλίας προφήτης, για να μας σώσει. Γιατί, αν έρθει εκείνη η εποχή, θα είναι πολύ τραγική για τον άνθρωπο, και πιο πολύ για εμάς τους χριστιανούς, όταν θα έρθει ο Προφήτης Ηλίας στη γη. Είναι εδώ, στη γή, ο Προφήτης, εδώ είναι, μεταξύ ημών, και θα έρθει στην καθορισμένη ώρα του, η οποία θα είναι φοβερή για τους ψευδοπροφήτας σαν κι εμένα, χριστιανοί μου αδελφοί. Ψευδοπροφήτης είμαι κι εγώ, δυστυχώς, γιατί σας λέγω μόνο λόγια, δεν είμαι όμως στα έργα φτασμένος, και συγχωρέστε με.

Περιοδικό ΕΝΔΟΝ Ιανουαρίου - Μαρτίου 2012