Αγ.Γρηγορίου Παλαμά -Ομιλία 15 εις την Κυριακή των Βαίων.

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ.

ΑΓΡΙΟΣ ΤΟΥΡΚΟΣ – ΠΟΝΗΡΟΣ ΛΑΤΙΝΟΣ.

Εις των Φράγκων υποσχέσεις μη στηρίζετε ελπίδας. Έμπορος ό βασιλεύς των αγοράζει και πωλεί! Εις των τέκνων σας τας λόγχας και ασπίδας και κοπίδας, Εις αυτά, αυτά και μόνον ή ελπίς ας στηριχθεί. Από τους αγρίους Τούρκους και τους πονηρούς Λατίνους Όσο δυνατοί κι αν είσθε δεινούς τρέχετε κινδύνους...

Κ. Σαρδέλη

«Ή Ρωμιοσύνη και ό Φώτης Κόντογλου»

ΓΕΡΩΝ ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΜΗΝΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ

PALM SUNDAY .BY ST. IGNATIUS BRIANCHANINOV

Rejoice greatly, O daughter of Sion; proclaim it aloud, O daughter of Jerusalem; behold, the King is coming to thee, just, and a Savior; he is meek and riding on an ass, and a young foal. [Zech 9:9]

The prophet of God pronounced this prophecy over four hundred years before the event that we commemorate and celebrate today. Having completed His preaching on the earth, our Lord Jesus Christ made His triumphant entry into the royal city of Jerusalem, into the city where the true God was worshipped, a city in most ways Godly. 

The Lord made this entry as the King and victor, in order to finish His service by a decisive exploit: destroying death by death; removing the curse from the human race by taking this curse upon Himself. He made His entry into the royal city on the colt of an ass, whereon yet never man sat (Lk 19:30), in order to restore to mankind the royal dignity which our forefather had wasted; to restore this dignity by ascending the cross.

The unbroken colt was tamed beneath the wondrous Rider. The Apostles placed their garments upon the colt; great multitudes of people ran ahead to meet the Lord and walk alongside Him, shouting in their ecstasy, Hosanna to the son of David: Blessed is he [the king (Lk 19:38)] that cometh in the name of the Lord; Hosanna in the highest. (Mt. 21:9) The Lord is proclaimed King in the name of the Lord at His own beckoning—not accidentally, and not by conscious human will. In the course of four days, those same people who that day proclaimed Him King will cry, Away with him, away with him, crucify him... We have no king but Caesar! (Jn 19:15)

What is the significance of the Lord's riding into Jerusalem on an unbroken colt? According to the explanation of the holy fathers, this has a deep, prophetic meaning. The all-seeing Lord already saw the Jews' approaching final apostasy from God. He announced this apostasy even back when the Law was given to the Israelites on Mt. Sinai, through the lips of the inspired Law-giver.  They have sinned, said Moses of the Jews' future sin against the God-Man, as if he were speaking of something already done. They have corrupted themselves, their spot is not the spot of His children: they area perverse and crooked generation. Do ye thus recompense the Lord? (Deut. 32:5-6) It is a nation that has lost counsel, neither is there understanding in them. They had not sense to understand: let them reserve these things against the time to come. (Deut 32:28-29) For their vine is of the vine of Sodom, and their vine-branch of Gomorrha. (Deut 32:32). While to the contrary: Rejoice, ye heavens, with Him—the Son of God—and let all the angels of God worship Him; rejoice ye Gentiles, with His people, and let all the sons of God strengthen themselves in Him. (Deut 32:43).

Thus, the entry into Jerusalem upon an unbroken colt is a repetition of Moses' prophecy—not in words, but in symbol. Moses foretold that the Gentiles would rejoice in the Lord, but the Jews would be rejected. Here, the unbroken colt, whereon yet never man sat (Lk 19:30), is an image of the Gentiles. The Apostles' garments are Christ's teachings by which they would instruct the Gentiles, and the Lord seated Himself spiritually upon the Gentiles, making them God. He led them into Jerusalem, to the bosom of the Church, to the eternal city of God not made by the hands of men, to the

city of salvation and blessedness. The rejected Jews were also present there. With their lips they cried, "the King of Israel," but in their soul, their Sanhedrin, they had already resolved to kill the Savior.

Here is another meaning of the colt of an ass. It is an image of every person who is led by irrational desires, deprived of spiritual freedom, attached to the passions and habits of fleshly life. Christ's teaching looses the ass from its attachment; that is, from fulfilling its sinful and fleshly will. Then the Apostles lead the ass to Christ, place their garments upon it; the Lord seats Himself upon it and makes His entry upon it into Jerusalem. This means that the person who has left his sinful life is led to the Gospels, and is clothed as if in apostolic vestments, in the most detailed and refined knowledge of Christ and His commandments. Then the Lord seats Himself upon him by spiritually appearing to him and spiritually abiding in him, as it was His good will to promise: He that hath My commandments, and keepeth them, he it is that loveth Me: and he that loveth Me shall be loved of My Father, and I will love him, and will manifest Myself to him. (Jn. 14:21) And 

My Father will love him, and We will come unto him, and make Our abode with him. (Jn. 14:23)

The Lord's coming is accompanied by peace surpassing words and comprehension; peace that is full of grace, and worthy of the one Who grants it—the Lord. This peace is not to be compared with the natural rest of fallen man, who may feel rest and pleasure from fleshly delights, and who may consider his own insensibility, his own eternal death, to be rest. The Lord is seated upon the natural qualities of the person who has submitted to Him and has assimilated His all-holy teachings; and He leads that person into the spiritual city of God, the city of peace—into the Jerusalem created by God, and not by man.

The soul that upholds the Lord is greeted by the Holy Spirit, Who offers that soul spiritual joy which is incorruptible and eternal. Rejoice greatly, O daughter of Sion, the daughter of the Holy Church—because you belong to no one but God. Proclaim it aloud, O daughter of Jerusalem; behold, the King is coming to thee, just, and a Savior; he is meek and riding on an ass, and a young foal (Zech 9:9). You have felt the grace-filled peace of Christ, and become a daughter of this peace; you have been renewed with spiritual youth and have come to know Christ's Kingdom by experience. The passions are tamed in you by the grace-filled power of our Lord Who steers you; your natural qualities cannot break their natural laws, they cannot go beyond their boundaries and be transformed into uncontrolled passions!

Taking all your thoughts, feelings and actions from the Lord, you can and must proclaim the Name of the Lord to your brethren, and hymn Him in the midst of the Church. (Pss 21:22) As one born of the Holy Spirit and a daughter of the Spirit, you are able to behold the spiritual procession of your King, you are able to behold the righteousness of your King. He is meek and lowly in heart (Mt 11:29), an(i He will guide the meek in judgment, He will teach the meek His ways (Pss 24:9). Our God is a Spirit which is incomparable to any created spirit, as He is in all aspects infinitely different from all creatures. The holy created spirits are His thrones and chariots. He is seated and rides upon the Cherubim; He is seated and rides upon those blessed human souls who have submitted to Him and brought all their natural qualities to Him as a whole burnt offering. The King rides upon such souls, and enters the holy city of God, bringing holy souls into it also. Hosanna in the highest! Blessed is the King of Israel that cometh.

Amen.

Orthodox Heritage Vol. 10, Issue 05-04

TWO KINDS OF FAITH

By Rev. John S. Romanides (+2001).

Human beings can have two kinds of faith. The first kind of faith, which has its seat in the mind, is the reasonable faith of acceptance. In this case, a person rationally accepts something and believes in what he has accepted, but this faith does not justify him. When Holy Scripture says, man is saved by faith alone (Eph 2:8), it does not mean that he is saved merely by the faith of acceptance. There is, however, another kind of faith, the faith of the heart. It is referred to in this way because this kind of faith is not found in the human reason or intellect, but in the region of the heart. This faith of the heart is a gift of God that you will not receive unless God decides to grant it. It is also called inner faith, which is the kind of faith that the father of the young lunatic in the Gospel asked Christ to give him when he said, Lord, help my unbelief. (Mk 9:24). Naturally, the father already believed with his reason, but he did not have that deep inner faith that is a gift of God.

Inner faith is rooted in an (empirical) experience of grace. And since it is an experience of grace, what would this make inner faith as far as an Orthodox Christian is concerned? Inner faith is noetic prayer. When someone has noetic prayer in his heart, which means the prayer of the Holy Spirit in his heart, then he has inner faith. Through this kind of faith and by means of prayer, he beholds things that are invisible. When someone has this kind of vision, it is called theoria. Theoria, in fact, means vision.

As a rule, there are two ways for vision to take place.

When a person has not yet attained to theosis, it is still possible for him to see by means of the prayer that the Holy Spirit is saying within his heart. After attaining to theosis, however, he can see by means of theosis, in which both this inner faith (i.e., prayer of the heart) and hope are set aside, and only love for God remains (as a gift of God). This is what St. Paul means when he says: But when that which is perfect is come, then that which is in part shall be done away. (I Cor 13:10 & 13:13). Note that since faith and hope have fulfilled their purpose and man has reached the point of seeing God, the source of his faith and hope, he now simply knows and loves the One Who is Love.

When the perfect is come, faith and hope are thus done away, and only love remains. And this love is theosis. In theosis, knowledge comes to an end; prophecy is set aside; tongues, which are in noetic prayer, cease; and only love remains. St. Paul says this in passages of great clarity and beauty. The Church Fathers in turn offer interpretations of these subjects that are indisputably correct. These interpretations are found throughout the entire Philokolia.

Orthodox Heritage

Vol. 10, Issue 05-04

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΡΩΤΑΤΟΝ

...Ό ευδαιμονισμός που επικράτησε βοήθησε στην έκκοσμίκευση της Εκκλησίας και δημιούργησε πολικές θερμοκρασίες μεταξύ των ανθρώπων και παγετώνες αδιαφορίας και περιφρόνησης των λόγων και των άξιων του Ευαγγελίου. Επικράτησαν τα υλικά και τα μάταια και δημιουργήθηκε μία νέα εποχή και μία νέα φιλοσοφία, κατά την οποία είναι πολύ δύσκολο να προγραμματίσει κάποιος τη ζωή του και να βιώσει τους λόγους και τις επιταγές του Ευαγγελίου και να επιτύχει τη σωτηρία του. Ότι δεν κατόρθωσε ό δαίμονας με φτώχεια, με κακοπάθεια, με πολέμους, με αιματοχυσίες, με πείνα, το κατορθώνει διά του ευδαιμονισμού και της ευημερίας. Ναρκοθετήθηκε ό θεσμός της οικογενείας και λιγόστεψε ανησυχητικά, απονευρώθηκε και ξεβαπτίσθηκε ό «κτιζόμενος λαός», ή νεολαία μας.

Υπάρχει και θα υπάρχει έως της συντέλειας το έκλετό «λείμμα» των πιστών και ευσεβών, αλλά, νομίζω, ποτέ δεν ήμασταν τόσο λίγοι, απομονωμένοι και ανίκανοι να επηρεάσουμε τις εξελίξεις. Το χειρότερο είναι ότι ό δαίμονας διά του ευδαιμονισμού και της τηλεοπτικής δικτατορίας μας έχει επιβάλει δεσμά πού μας αρέσουν και δεν θέλουμε ν' απαλλαγούμε και να σηκώσουμε κάποιο σταυρό στη ζωή μας, γιατί ό σταυρός είναι ή «μηχανή» πού ανεβάζει τον άνθρωπο στο θρόνο του Θεού. Αξίες και ιδανικά, για τα όποια έχύθησαν ποταμοί αιμάτων και άνεδείχθησαν ήρωες και μάρτυρες σήμερα χλευάζονται, περιφρονούνται και είμεθα έτοιμοι να τα ξεπουλήσουμε με το θέλημα

μας «αντί πινακίου φακής».

Ό ευδαιμονισμός οδηγεί στην ύβρη, όπως επισημαίνει ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος, «ό άνθρωπος μηδενός διώκοντος αποστατεί και αρνείται τον Θεό». Ή ευημερία των τελευταίων δεκαετιών ήταν άνευ προηγουμένου. Οι λίθοι έγιναν άρτοι. Ή ασέβεια, ή αποστασία, ή αλαζονεία, ή εμπάθεια και ή άρνηση του Θεού είναι άνευ προηγουμένου. 

Ή καλοπέραση επηρεάζει και τους πιστούς με το ν' αφαιρεί ύπουλα από τη ζωή μας την ασκητικότατα, τον σταυρό και τη σταυρική ζωή. Επίσης επηρεάζει αρνητικά τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και νοιώθεις να μην έχεις ανάγκη κανένα...

Θεσσαλονίκη, Νοέμβριος 2011

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ.

Κάτω τα χέρια από τον σεβαστό καθηγούμενο Εφραίμ και σύνολο το 'Άγιον Όρος. Ή αμφισβητούμενη ελληνική δικαιοσύνη και το διεφθαρμένο ελληνικό κράτος να αναζητήσει στον εαυτό του τις αιτίες και τις ευθύνες για την κατάντια της ένδοξης χώρας μας, που μας εξανάγκασε να σκύψουμε το κεφάλι και να ντρεπόμαστε για αυτό που είμαστε και όχι στο Άγιον Όρος. Το Άγιον Όρος προσφέρει καθημερινά για αιώνες τώρα στέγη και φαγητό σε χιλιάδες επισκέπτες Έλληνες, Ορθοδόξους κι ετεροδόξους. Το Άγιον Όρος γαλουχεί πνευματικά όλα τα Όρθόδοξα έθνη και όλο τον κόσμο για αιώνες τώρα. Οι Αγιορείτες παρ' όλες τις αδυναμίες τους διακονούν χωρίς καμιά προσωπική αμοιβή στο καθήκον των. Ότι έχουν και δεν έχουν ανήκουν επί μέρους στην οικεία μονή...

Άγιον Όρος 11/24.12.2011   

Ιερομόναχος Αγιορείτης

 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Πρωτάτον αριθ. 125

«Πρωτάτον»

Διά το περιοδικόν ονόματι «Πρωτάτον»

γράφω δύο λόγια συν θεώ ωφέλιμα πιο κάτω.

 Είν' ένα περιοδικό γεμάτο καλοσύνη

και αν το διαδίδουμε είν' ελεημοσύνη.

 Σά το διαβάσουμε εμείς με όρεξη μεγάλη

τότε ας το δωρήσουμε να ωφεληθούν και άλλοι,

γιατί ή δεύτερη εντολή κατά τον Κύριο μας

τον πλησίον λέει ν' αγαπάμε ωσάν τον εαυτόν μας.

 Χαίρεται τότε ό χριστιανός που έχει καλοσύνη

και δίνει εις τον αδελφό την ελεημοσύνη.

Πρέπει το περιοδικό με όλη την καρδιά μας

να τ' αγαπούμε όλοι μας, το θέλει ή Παναγιά μας.

 Είναι λουλούδι δροσερό, με θείο μοσχοβόλι

Αγίου Όρους γέννημα, της Παναγιάς Περβόλι.

 Χρειάζεται ενίσχυση, τώρα σ' αυτήν την κρίση

ό χριστιανός, ό Έλληνας, μπορεί να βοηθήσει...

Πολλά συγχαρητήρια σε όσους εκεί γράφουν

τρέφουν πνευματικά με όσα περιγράφουν.

 Νάχουν καλό παράδεισο και άπτωτη υγεία

μα και μακροημέρευση από την Παναγία.

ΜΣ

Νάξος, 11.11.2011

Το τέλος τον Γέροντα Ηλία (+1994).

Γέροντας Ηλίας Καρυώτης.

Είχε έλθει με τον πατέρα του από τη Β. Ήπειρο, που ήταν ξυλάς κι έμενε στο έργατόσπιτο του Κελιού μας. Πεθαίνοντας ό πατέρας τον άφησε στους Γέροντες. Ήταν ένδεκα χρονών. Είχε γεννηθεί στην Κορυτσά το 1907. Ή κουρά του έγινε το 1992. Έμενα ή κουρά μου έγινε το 1955. Ήταν απλός, καλός, Η φιλότιμος, φίλεργος και φιλάδελφος. Σε όλα πρώτος. Στην εκκλησία, στο διακόνημα, στους κήπους, στη μαγειρική. Δεν βγήκε στο  κόσμο ποτέ παρά μόνο μία φορά στη Θεσσαλονίκη για θέματα υγείας.

Τον συνόδευσα εγώ στο νοσοκομείο. Είχε μία βαρειά πνευμονία. Είχε ημέρες υψηλό πυρετό. Μία ημέρα επιδεινώθηκε. Μου είπαν οι ιατροί πώς δεν έχει άλλο ζωή. Εκείνος το άκουσε. Όταν έφυγαν οι ιατροί με ρώτησε, τί είπαν οι ιατροί. Του είπα θα γίνει καλά. Εκείνος μου είπε. «Δεν θα πεθάνω εδώ. Θα γυρίσω στο Περιβόλι της Παναγίας». Ή κατάσταση του ήταν αρκετά σοβαρή. Δεν είπα τίποτε. Ναι, ναι είπα. Την άλλη ημέρα έπεσε τελείως ό πυρετός. Οι ιατροί θαύμασαν, απόρησαν, είπαν ό Γέροντας είναι άγιος. Σε δύο-τρεις ημέρες επιστρέψαμε στο Κελί μας. Μου είπε: «Δεν κανονίζουν οι επιστήμονες πότε θα φύγουμε από τη ζωή, αλλά μόνο ό Θεός». Έζησε άλλα δυο χρόνια.

Ήταν άκακος, ήσυχος, οι Γέροντες τον έμαθαν λίγα γράμματα και με αυτά πορευόταν. Αφανής άνθρωπος, καλογερικός, φτωχός, φιλόξενος και αγαπητός. Προγνώρισε την ήμερα του θανάτου του. Τον περίμενε τον θάνατο, δεν τον φοβόταν. Μία ήμερα μου είπε• θα πεθάνω. Προσπάθησα να τον παρηγορήσω, παρότι τον έβλεπα ότι είχε καταπέσει. Φώναξα τον ιατρό. Ήλθε ό ιατρός, τον εξέτασε και είπε ότι πρέπει να πάει έξω στο νοσοκομείο, γιατί θα επιδηνωθεί ή ασθένεια του και θα πονάει πολύ. Θα χρειαστεί να κάνει ενέσεις δυνατές. Όταν έφυγε ό Ιατρός του τα είπα. Μου είπε: «Μία φορά πήγα έξω. Άλλη δεν πηγαίνω. Θα πεθάνω σύντομα εδώ. Ούτε ενέσεις, ούτε φάρμακα καθόλου χρειάζονται. Δεν θα πονέσω. Αν πονέσω, Γέροντα Δαμιανέ, τότε κάνε ενέσεις. Σε μία εβδομάδα φεύγω από τη ζωή». Του είπα, θα ζήσει, Ήθελα να τον παρηγορήσω. Δεν είχε ανάγκη. Τον ρώτησα, γιατί με είπε Γέροντα; Μου απάντησε: «Εγώ φεύγω εσύ από τώρα θα είσαι Γέροντας». Μου έδωσε την ευχή. Μου φίλησε και το χέρι, Του φίλησα κι εγώ. Μέναμε στο ίδιο κελί.

Με πλήρεις αισθήσεις ύψωσε ψηλά τα χέρια του. Του τα κρατούσαμε μ' ένα γείτονα. Μας έδωσε την ευχή του μέσα από την καρδιά του. Επικαλέσθηκε την Παναγία. Αγαπούσε ιδιαίτερα την Παναγία. Έζησε στο Κουτλουμουσιακό Κελί των Είσοδίων της Θεοτόκου άνω των Καρυών επί 76 χρόνια. Την τελευταία του ήμερα ζήτησε τα ρούχα της ταφής του και το μοναχικό του σχήμα. Ζήτησε να τα δει, Με ρώτησε αν έχω κεριά. Του είπα πως έχω. Του πήγα ένα πάκο των πενήντα κεριών. Μου είπε να φέρω κι άλλο κι άλλο. Απόρησα. Περίμενα περίπου σαράντα ανθρώπους της γειτονιάς. Τα κεριά αυτά ήταν εκατόν πενήντα.

Ύψωσε τα χέρια του. Με το ένα χέρι του έδειχνε ψηλά, έβλεπε προς τα εκεί και είπε: «Ή Παναγία... ή Παναγία...» Και σε λίγο έγειρε το κεφάλι του λέγοντας: «Ω Θεέ μου». Έτσι ήσυχα και ειρηνικά αναχώρησε ή ψυχή του από το σώμα του. Ήταν Σάββατο του Ακάθιστου, 3.4.1994. 

Την άλλη μέρα διαβάσθηκε ή εξόδιος ακολουθία του. Ήταν είκοσι παπάδες, πολλοί μοναχοί και λαϊκοί. Ακριβώς εκατόν πενήντα άνθρωποι. Όσοι είχε πει. Πρόκειται για όσιακό τέλος. Το προείδε, το περίμενε και το προείπε. Ό Θεός να τον αναπαύσει. Αιωνία του ή μνήμη. Την ευχή του να έχουμε. Είχαμε εκλεκτούς πατέρες στη γειτονιά μας. Τον Γέροντα Κωνστάντιο στους Αρχαγγέλους, τον παπά Παντελεήμονα στην Υπαπαντή, τον παπά Κύριλλο τον εκλεκτό πνευματικό στην Αγία Τριάδα. Οι ευχές τους ας μας συνοδεύουν.

μοναχός Δαμιανός Καρυώτης

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΡΩΤΑΤΟΝ 125

Τα τελευταία λόγια του μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστόδουλου και η συγγνώμη του Αλαβάνου.

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑΣ.

ΣΚΕΨΟΥ ΤΟ ΣΠΛΑΧΝΟ ΣΟΥ

Κώστας Κουτσουρέλης, συγγραφέας: Περιοδικό "Nέος Ερμής ο Λόγιος"

Ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης με θέμα: "Η κάθαρση της καρδιάς"

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Εκπομπή :Κουβεντούλες με την Γαλάτεια Πειρ.Εκκλησία 91,2 fm. 02/04/2012

Έκθεση φωτογραφίας “Η Ορθόδοξη Ρωσία” του διακεκριμένου φωτογράφου Victor Tanygin,AFIAP

Το Παγκόσμιο Βήμα Θρησκειών και Πολιτισμών της Εν Κύπρω Ιεράς Μονής Κύκκου η Φωτογραφική Εταιρεία Κύπρου και το Ρωσικό Πολιτιστικό Κέντρο έχουν την τιμή να σας προσκαλέσουν στα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας “Η Ορθόδοξη Ρωσία” του διακεκριμένου και βραβευμένου Ρώσου φωτογράφου Victor Tanygin, AFIAP, μέλους του Creative Union "Photoart" της Ρωσίας.

Τα εγκαίνια θα τελέσει ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κύκκου καί Τηλλυρίας κύριος Νικηφόρος την Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012, στις 7.30 το βράδυ, στο Ρωσικό Πολιτιστικό Κέντρο, στη Λευκωσία

Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις 10 Απριλίου.

Ώρες επισκέψεων:  08:00 – 13:00 & 16:00 – 20:00

Eκτός Σαββάτου και Κυριακής

H έκθεση περιλαμβάνει περίπου 80 φωτογραφίες και παρουσιάζει τον κόσμο που ζει και εργάζεται  στις βορειότερες περιοχές κοντά στον αρκτικό κύκλο  της  Ρωσίας στο Yamal-Nenets, αυτόνομη περιφέρεια της πόλης Gubkinsky και την καθημερινή   ζωή  στην  Ορθόδοξη  Ρωσία, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις και, φυσικά, την  Ορθόδοξη πίστη  η  οποία αναβιώνει μετά από πολλά χρόνια απαγόρευσης. Οι φωτογραφίες ελήφθησαν σε πολλά μέρη της Ρωσίας.

http://www.churchofcyprus.org.cy/article.php?articleID=2273

Κωνσταντίνος Ι. Μπελέζος. Λέκτωρ στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ερμηνεία του Μεγάλου Κανόνος.

ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ ΘΕΟΕΙΔΗΣ: Προλεγόμενα στον Μέγα Κανόνα του Αγίου Ανδρέου Κρήτης

ΡΑΣΟΦΟΡΙΑ ΝΕΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ.

Τήν Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012 έγινε από το Μακαριώτατο πατέρα μας και Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλο η ρασοφορία δύο νέων δοκίμων της Πατριαρχικής Σχολής Σιών, του Γιώργου Λιβιεράτου και του Αντώνη Κοκοβίδη.παρουσία όλων των καθηγητών της σχολής.

Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΟΠΤΙΝΑ 2012- Суббота Акафиста в Оптиной Пустыни, 2012 год

ΟΜΙΛΙΑ ΑΡΧΙΜ. ΠΑΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΟΝΤΙΚΑΚΗ.

Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ ΜΙΑ ΠΡΟΣΈΓΓΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΓΑΝΩΤΗ.

-Γέροντα, με ποιό τρόπο μπορούμε να δοξάσουμε τον Θεό;

ΠΑΤΗΡ  ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ.

 

«Φως ανέτειλε τω δικαίω και τοις ενθέσι τη καρδία ευφροσύνη»'

Μερικοί κληρικοί, που είχαν ένθεο ζήλο, πλησίαζαν τον Γέροντα και προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν τα υπερβατικά του βιώματα. Ό π. Θ. επιθυμώντας να εκμαίευση μυστικές εμπειρίες, τον ερώτησε:

-Γέροντα, με ποιό τρόπο μπορούμε να δοξάσουμε τον Θεό;

Έκπληκτος τότε επήρε απάντηση πού δεν την περίμενε.

-Πώς δόξασε ό Υιός τον Πατέρα; Και ποία ήταν ή δόξα του Υιού: Δεν ήταν ό Σταυρός, οι κολαφισμοί, οι εμπτυσμοί, τα ραπίσματα; Έ! Λοιπόν, οι θλίψεις, οι δοκιμασίες, οι πειρασμοί, οι συκοφαντίες, οι περιφρονήσεις, ή έκκοπή των θελημάτων μας, την οποία υπομένουμε ευχαρίστως ανά πασαν στιγμήν για την αγάπη Του, είναι ή καλύτερη δοξολογία πού προσφέρομε στον Θεό. Έτσι δεν είναι;

Με λόγια άπλα ό Πάππους άνοιγε ορίζοντες αιωνίου ζωής και καταμετρούσε το βάθος, το ύψος και το πλάτος της ευαγγελικής οδού: «Τον Χριστό δοξάζει μόνον εκείνος, πού τηρεί τις εντολές Του και μετέχει εις την κοινωνία των παθημάτων αυτού, συμμορφούμενος του θανάτω αυτού" . Κοινωνοί της δόξης του Χριστού, ό Όποιος "εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβοίν" , γίνονται όσοι φέρουν τα τραύματα Του».

Ό Γέροντας είχε εγκύψει σ' όλο το βάθος της κενώσεως του Χριστού, είχε συναναβή στο ύψος της Θείας αγάπης και είχε πλατύνει την καρδία του- απέκτησε έτσι την δυνατότητα να χωρή μέσα του όλο το ποίμνιο του. Με την ανοχή, την υπομονή και την εύστοργία του, φερόταν τόσο φιλάνθρωπο... τόσο πατρικά... Έβίωνε αυτό πού έλεγε: «Τρυφή της αγάπης είναι ή αυτοθυσία». Κυρίως, όμως, με την προσευχή του, ανελάμβανε το βάρος της ενοχής των αδελφών του και προσέφερε μετάνοια εξ ονόματος όλων και καθενός χωριστά. Φέροντας ό ίδιος τα στίγματα του Χριστού, αφαιρούσε από κάθε αμαυρωμένη Θεία εικόνα το κάλυμμα της αμορφίας και την ενέδυε με το κάλλος της εν Χριστώ ομοιώσεις, αναφωνώντας μετά του Αποστόλου: «Εγώ δε ήδιστα δαπανήσω και έκδαπανηθήσομαι υπέρ των ψυχών υμών» .

Πολλές φορές, στην προσπάθεια του να βοηθήση τους νέους κληρικούς, ό Γέροντας με πολλή φυσικότητα απεκάλυπτε τα πνευματικά μυστικά του. Ένας οικογενειάρχης κληρικός τον ερώτησε:

-Γέροντα, έχω πελαγώσει από τα ποικίλα ενοριακά και οικογενειακά προβλήματα. Και δεν ξέρω τί να κάνω.

Και ό Παππούς:

-Όλα να τα λύνης με την υπομονή και την προσευχή. Δεν υπάρχει άλυτο πρόβλημα, όταν προσεύχεσαι με πίστι. Δεν ξέρω πώς το βλέπεις αυτό- αλλά να... όταν εγώ έχω ένα πρόβλημα ή κάποια δυσκολία, αμέσως παίρνω «σβάρνα» τούς Αγίους όλους με τη σειρά. «Μίλα εσύ,... μίλα και σύ,... πες και σύ κάτι... Σε παρακαλώ, εσύ πού έχεις παρρησία, μεσίτευσε και σύ...». Και οι Άγιοι είναι φίλοι αληθινοί" δεν σου χαλάνε ποτέ το χατίρι. "Έτσι δεν είναι; Να κάνουμε, λοιπόν, φίλους τούς Αγίους. Να έχουμε μαζί τους σχέσεις άγαπητικές και φιλικές συνομιλίες! Και τότε όλα τα προβλήματα λύνονται μόνα τους.

 ΒΙΒΛΙΟΓ. Ο ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ. ΜΕΓΑΡΑ 2006

Το νόημα της παιδικότητας και οι ψυχολογικές συνέπειες στον ενήλικα – κ. Ιουλία Σουλάνδρου.

«Γρηγορώμεν και νήφωμεν»

ΠΑΤΗΡ  ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ.

Προσπαθώντας να καταστήση διαυγή τον νου του και κρυστάλλινη την καρδία του, ό ανύσταχτος αυτός εργάτης της νίψεως είχε αποκτήσει πείρα του πνευματικού αγώνος και ήταν σε θέση να καθοδηγεί με σοφία και διάκριση τους νέους κληρικούς, παρέχοντας Χάρι ακόμη και με την απλή παρουσία του.

«Ή ζωή του ιερωμένου είναι μία διαρκής νήψις», έλεγε. «Ή πνευματική επαγρύπνησης επί του νου και της καρδίας, είναι απαραίτητη προϋπόθεσης για τον αγιασμό του ιερέως. Και ή νηπτική ζωή ασφαλίζεται με την συχνή συμμετοχή μας στα μυστήρια, και ιδίως στο μυστήριο της εξομολογήσεως. Είναι αδιανόητο να μη λούεται ό ιερωμένος στο ευώδες λουτρό των δακρύων της συντριβής. Και είναι επισφαλές να λειτουργή, αν δεν καθαρίζεται συχνά με το μυστήριο της μετανοίας. Ό λειτουργός πρέπει να είναι λαμπρότερος των ηλιακών άκτίνων. Έδώ που τα λέμε, πώς μπορεί ό Πνευματικός να όμιλή περί μετανοίας και εξομολογήσεως, εάν ό ίδιος δεν εξομολογείται;

»Διά να προσεγγίζομαι το άγιο Θυσιαστήριο με εμπιστοσύνη στην αγάπη Του, πρέπει να ζούμε διαρκώς μέσα σε εκείνη την απαστράπτουσα καθαρότητα, πού μας χάρισε ή μετάνοια, όταν πρωτοσυναντήσαμε τον Θεό στην «Γαλιλαία» μας. Μη ξενοιάζωμε, λοιπόν. Χρειάζεται προσοχή, διότι μετά την πρώτη γνωριμία -δηλαδή την πρώτη επίσκεψι της θείας Χάριτος- ό Θεός αφήνει τον άνθρωπο να αγωνιστή μόνος του, για να απόδειξη την σταθερότητα της αγάπης του».

Κάποτε ό π. Ί. τον ερώτησε:

-Γέροντα, τί να κάνω, όταν ό νους μου φεύγει από την λατρεία και μετεωρίζεται και με περικυκλώνουν σαν σφήκες οι λογισμοί;

Και ό Γέροντας, που δίδασκε από την βίβλο των προσωπικών του εμπειριών, απήντησε:

-Τον πρώτο καιρό χρειάζεται αγώνας, για να παρακολουθείς κάθε κίνηση της καρδίας και του νου, με το όπλο στο χέρι. Να σου πω πώς αγωνίζομαι εγώ; Θέτω ένα νοητό Σταυρό μέσα στην σκέψη μου, στον νου μου... Γιατί, ξέρεις; Για να κρατήσωμε την σκέψη μας προσηλωμένη σταθερά στον Θεό, πρέπει να μονιμοποιήσουμε τον Σταυρό στην νόησί μας, επειδή ό νους δεν μένει ποτέ αργός. Όλος ό κόσμος περνάει από την σκέψη μας. Αν, όμως, μονιμοποίησης στην νόησί σου τον Σταυρό, ελευθερώνεσαι.

»Ό πόλεμος είναι νοητός έτσι δεν είναι; Έ! Λοιπόν, να φράξουμε την πύλη στον εχθρό... Να κόλληση σαν σφραγίδα ό Σταυρός στην σκέψη μας. Και να ξέρης. Όσο μας πολεμάει ό πονηρός στην προσευχή -και μάλιστα στην Θεία Λειτουργία- δεν μας πολεμάει πουθενά άλλου. Και εμείς «επάνω του» με τον Σταυρό του Χριστού! Έχει Θεϊκή δύναμη ό Σταυρός και ανασταίνει και νεκρούς. Γι' αυτό να σταυρώνομε τον εαυτό μας, να σφραγίζομαι με Αυτόν τον νου, την καρδιά μας. Τότε δεν πλησιάζει ό εχθρός...

»Κάνω το σημείο του Σταύρου στην σκέψη μου. Αφήνω τον Σταυρό να δεσπόζει ελεύθερος μέσα μου. Πιστεύω στον Τίμιο Σταυρό! Και ή πίστης, με την οποία άσπαζόμεθα τα τρίμματα του Τιμίου Ξύλου, ενεργοποιεί την δύναμη Του. Να σφραγίζομαι, λοιπόν, σταυρότυπος την νόηση μας. Όταν ατενίζεις τον Σταυρό, γαληνεύεις... Ξέρεις, πάτερ Ί...; Στο Απόδειπνο σχηματίζω ένα Σταυρό στον ουρανό και ευφραίνεται ή ψυχή μου... Τον φτιάχνεις και φωτεινό, μεγάλο, όπως τον θέλεις. Προσπαθώ συνεχώς να Τον έχω μπροστά μου... μήπως εμφανιστή ό εχθρός. Τότε «τσακ!», Τον παρουσιάζω και ό πονηρός γίνεται μπουχός!..

Σε παρόμοια ερώτηση άλλου κληρικού, κατέθεσε τα έξης από το μυστικό του θησαυροφυλάκιο: «Κατ' αρχάς όλοι παλέψαμε με αυτόν τον πειρασμό. Μας έφευγε ή σκέψης από την λατρεία, γιατί δεν είχαμε συναντήσει τον Θεό. Μόλις, όμως, ταπεινωθούμε, αποκαλύπτεται ό Θεός και Τον γνωρίζεις διά της πίστεως, Τον πλησιάζεις και γίνεται ή Θεία συνάντησης! Έ! Τότε στέκεσαι ενώπιον Του, νιώθεις να σε κυκλώνει το έλεος Του και χωρίς βία ή σκέψης σου παραμένει κοντά Του. Δεν εισχωρεί πλέον στην λατρεία μετεωρισμός. Ζούμε μία άλλη πραγματικότητα... Προσηλώνομαι τον νου μας στα Θεία γεγονότα, της Σταυρώσεως, της Αναστάσεως, της Αγάπης Του! Τότε μυστηριωδώς μεταρσιώνουμε και πλατυνόμεθα ζώντας την ενέργεια των Θείων γεγονότων που έγιναν και αυτών που θα γίνουν στο μέλλον. Διότι τα παρελθόντα και τα μέλλοντα παρίστανται ως παρόντα στην ορθόδοξο λατρεία.

»Άμα ή καρδιά καίγεται σαν καμίνι από την αγάπη του Θεού, ό νους δεν μετεωρίζεται. Στέκει φρουρός στην είσοδο της καρδιάς και ευφραίνεται μαζί της από Θείο έρωτα. Και τότε ό νους ενώνεται με την καρδιά και τρέχουν μαζί... Κατόπιν αναβλύζουν πηγαία τα δάκρυα της Θείας αγάπης. Και αυτά τα δάκρυα τα δέχεται ό Θεός, όπως των μυροφόρων. Τα δάκρυα της Θείας αγάπης έχουν τόση δύναμη, που σπάζουν και τα ντουβάρια- τα πετάνε κάτω! Μετά «παίρνομε φτερό» και πάμε παραπάνω. Αυτό που θα μας πετάξει ψηλά είναι το ηφαίστειο των δακρύων της Θείας αγάπης. Έδώ πού τα λέμε, πρέπει να γίνωμε λαχταριστοί λάτρεις του Θεού!.. Τότε ό νους δεν μετεωρίζεται, αλλά έχει συνεχείς εκτινάξεις!..».

ΒΙΒΛΙΟΓ. Ο ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ. ΜΕΓΑΡΑ 2006

Ο Γερασιμάκης

Είκοσι έτη από την κοίμηση του Μοναχού ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΜΙΚΡΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΟΥ, Υμνογράφου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.


Σπυρίδωνος Μοναχού Μικραγιαννανίτου


Σελίδες: 64

Διάστασις 14Χ20,5
Έκδοσις: ΚΑΛΥΒΗ ΜΙΚΡΑΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ. 


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ.

Γιατί στην ενορία μας υπάρχει διχασμός μεταξύ των Χριστιανών. Πώς μπορούμε τώρα να βοηθήσουμε, ώστε να επέλθει ή ενότης;

ΠΑΤΗΡ  ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ.

Εκκλησία: Κοινωνία αγίων

Ως ένδειξη της αληθινής αγάπης του Ιερέως προς τον Θεό, ό πατήρ Δαμασκηνός θεωρούσε την υπακοή στην Εκκλησία και τον Επίσκοπο. Αυτή την οδό της υπακοής είχε την αξίωση να βαδίζουν χωρίς παρεκκλίσεις όλοι οι κληρικοί που χειραγωγούσε. Και έλεγε: «Άπότισις της εις τον Θεόν υπακοής είναι ή εις τον Έπίσκοπον τοιαύτη. Ό Επίσκοπος είναι ό κεντρικός αγωγός της Θείας Χάριτος. Διά τούτο και ό ιερεύς υπακούει κατά πάντα εις αυτόν και ποιεί ουδέν χωρίς της γνώμης του Επισκόπου».

Σε κάποιον ιερέα, πού εξομολογήθηκε ότι δυσκολεύεται να υποτάσσεται πάντοτε στον Επίσκοπο του, ό Πάππους ανέφερε: «Υπακούοντας στον Επίσκοπο, διδάσκεσαι τα δικαιώματα του Θεού και δέχεσαι την αποκάλυψη του Θείου θελήματος, ενώ συγχρόνως αποδεικνύεις την προς τον Θεό αγάπη σου. Ή αρετή της υπακοής, ενώ θεωρείται πρακτική αρετή, περιέχει μέγα πλούτο θεολογίας και απειρία θείων αναβάσεων».

Παράλληλα με την υπακοή στον Επίσκοπο, υπεδείκνυε και την φιλαδελφία προς τούς συνεφημερίους. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Ό κληρικός πρέπει να ζει τον κάθε ιερωμένο και να τον αγαπά ως εαυτόν να τον ευλαβείται και να τον θαυμάζει διά την προσφορά του στο αγαπητό σώμα της Εκκλησίας».

Ό πατήρ Β. ενθυμείται πώς, όταν (ομολόγησε ότι δυσκολεύεται να χαρή στην επιτυχία του συνεφημερίου του, ό Γέροντας τον βοήθησε να υπερβεί την αδυναμία του συμβουλεύοντας τον με στοργή:

-Αφού εσύ λέγεις ότι αγαπάς την Εκκλησία, πώς μπορείς να μη συγχαίρεις με αυτόν, που εργάζεται για την δόξα της; Δεν γνωρίζεις πως, όταν θαυμάζεις και χαίρεσαι το έργο του συνεφημερίου σου ως ιδικό σου, απολαμβάνεις και εσύ τον θησαυρό των χαρισμάτων του; Ακόμη, να έχεις ύπ' όψιν σου ότι το ποίμνιο με τις πνευματικές του κεραίες πληροφορείται την μεταξύ των Ποιμένων ενότητα ή αντιπάθεια και επηρεάζεται αναλόγως. Και είμαστε υπεύθυνοι, παρακαλώ, γι' αυτήν την ζημιά που γίνεται στις ψυχές των ενοριτών από τις δικές μας απροσεξίες. Γι' αυτό είναι απαραίτητη ή αγάπη και ή εν Χριστώ κοινωνία μεταξύ του Ιερατείου, εάν επιθυμούμε την πνευματική καρποφορία των πιστών.

-Γέροντα, το πιστεύω αυτό. Γιατί στην ενορία μας υπάρχει διχασμός μεταξύ των Χριστιανών. Πώς μπορούμε τώρα να βοηθήσουμε, ώστε να επέλθει ή ένότης;

-Από σας τους ιερείς εξαρτάται. Πρέπει να συνδέετε τους πιστούς με το πρόσωπο του Κυρίου και όχι με το δικό σας, για να μη λένε οι πιστοί: «Εγώ είμαι του Παύλου, εγώ του Άπολλώ». Να προσέχετε δε να έχετε το αυτό φρόνημα. Να μην ύπερισχύη ό εγωισμός και επιμένετε στην γνώμη σας λέγοντας: «Εγώ νομίζω έτσι... εγώ πιστεύω έτσι». Να υποχωρείτε ό ένας στο θέλημα του άλλου με ταπεινοφροσύνη και υπακοή, ώστε να δυναμώνει ή μεταξύ σας αγάπη και να συσφίγγονται οι δεσμοί σας με το ποίμνιο. Ή υπακοή στην Εκκλησία και ή προσήλωσης στην ορθή πίστη, διασφαλίζει την ενότητα Ποιμένων και πιστών. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί -όπως λέγει ό άγιος Χρυσόστομος- «ουδέ μαρτυρίου αίμα ταύτη δύναται την αμαρτία έξαλείφειν» , δηλαδή την διαίρεσι και το σχίσμα της Εκκλησίας. Έχουμε ευθύνη για τις ψυχές υπέρ ων Χριστός απέθανε . Δεν μας το είπε ό Ίδιος ό Κύριος; «Εν τούτω γνώσονται ότι έμοί μαθηταί έστε, εάν άγάπην έχητε έν άλλήλοις» .




ΒΙΒΛΙΟΓ. Ο ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ. ΜΕΓΑΡΑ 2006

Η ζωή και η ανάστασις ημών.

Σύντομες αναβάσεις στην Ανάσταση


Αρχιμ. Αντώνιος Ρωμαίος, π. Κύριλλος Αργέντης, Π. Β. Πάσχος, Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Γαλάτεια Γρηγοριάδου - Σουρέλη, Γιώργος Χειμωνάς, Ηλίας Μηνιάτης, Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, π. Ευθύμιος Μπούκης, παπά-Τύχωνος του Καρουλιώτη, π. Δημήτριος Μπόκος, Κώστας Βάρναλης, Άγιος Γρηγόριος, Επίσκοπος Νύσσης, Βιργκίλ Γκεοργκίου, Τάκης Παπατζώνης, Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Γιάννης Ρίτσος, Σπύρος Μακρής, Josh McDowell, Διονύσιος Σολωμός, Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, Κ. Θεοτόκης, Νίκος Γκάτσος, Σεραφείμ Maamdi, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Μητροπολίτης Όρους Λιβάνου κ. Γεωργίου Khodr


ανθολόγηση: Πολυξένη Τσαλίκη - Κιοσόγλου

Παρρησία, 2012

Ό ιερεύς ως έλεος του Θεού μέσα στον κόσμο.

ΠΑΤΗΡ  ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ.

«Εφ' όσον ό πνευματικός διακονεί στην θεουργία των ανθρώπων», τόνιζε ό Γέροντας, «ό ιερεύς δεν πρέπει να ξενοιάζεται, διότι ό άγων του είναι τραχύς και διηνεκής, επειδή φέρει την ευθύνη όχι μόνο της ιδικής του σωτηρίας, αλλά και του ποιμνίου του.

 Ή Χάρις του Θεού, που προσφέρεται στον ιερέα διά της χειροτονίας, είναι δώρο για όλη την Εκκλησία και όχι προσωπικό του. Εφ' όσον το κύριο έργο του είναι ή καταλλαγή των ανθρώπων μετά του Θεού, πρέπει διαρκώς ό λειτουργός να μεσιτεύει για τον κόσμο- να είναι ό άνθρωπος της προσευχής. Έτσι τον βλέπει και έτσι τον θέλει ό λαός του Θεού. Ό ιερεύς έχει χρησθεί από την Εκκλησία και έχει διοριστεί από τον Θεό ως 'έλεος„ μέσα στον κόσμο- έχει αναλάβει, δηλαδή, με την προσευχή του να κατεβάζει το έλεος του Θεού σε όλη την κτίση».

Με βαθειά επίγνωση και νηπτική εγρήγορση βίωνε ό Πάππους την ιερατική Χάρι και ή παρουσία του ήταν πράγματι «έλεος» του Θεού μέσα στην Εκκλησία. Σε κάποια ιερατική σύναξη έλεγε: «Μεσίτης μεταξύ του Θεού και των ανθρώπων ίσταται ό ιερεύς, τας εκείθεν τιμάς κατάγων προς ημάς και τας παρ' ημών ίκετηρίας άνάγων» , ως αναφέρει ό ιερός Χρυσόστομος. Ό κληρικός οφείλει να είναι τύπος Χριστού• να συνειδητοποίει ότι ή καρποφορία του έργου του εξαρτάται εξ ολοκλήρου εκ της στάθμης της πνευματικής του ζωής. 

Ό υπουργός του Υψίστου πρέπει να είναι όλος άγιος και να έχει μόνιμο την Χάριν του Αγίου Πνεύματος εντός του. Να θεωρεί τον Κύριον ενώπιων αυτού διά παντός, να ζει περισσότερο την Βασιλεία του Θεού από την εφήμερη πραγματικότητα. Να αφήνει τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος να ενεργή δι' αυτού. Πνευματικός είναι ό άνθρωπος εκείνος, εις τον όποιον κατοικεί το Πνεύμα το Άγιον.

 Και όλοι γνωρίζομε ότι το Πνεύμα το Άγιον αναπαύεται εις τους ταπεινούς τηρητάς των Θείων εντολών. Εάν τις αγαπά με τον λόγον μου τηρήσει και ό Πατήρ μου αγαπήσει αυτόν και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ' αύτώ ποιήσομεν" ».

Ό Γέροντας επεσήμαινε ότι τότε μόνο ημπορεί να επίδραση ό ιερεύς στο ποίμνιο του, όταν ό ίδιος είναι γνωμών των όσων διδάσκει και εμφορείται από πίστη ακράδαντο. Και όταν έλεγε πίστη, εννοούσε την ζώσα σχέση και την προσωπική κοινωνία της ψυχής με τον αποκαλυπτόμενο Θεό, ή οποία εκφράζεται με την τελεία παράδοση στο θέλημα Του.

ΒΙΒΛΙΟΓ. Ο ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ. ΜΕΓΑΡΑ 2006

ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΝΙΑ.

Ένας όντως μέγας άνθρωπος των ημερών μας έγραφε.

«Στους πλούσιους και ισχυρούς της γης σπάνια δίδεται η χάρη να ακολουθήσουν τον Βασιλέα Χριστό. Αυτοί κατ` ουσία είναι οίκτου και συμπόνιας για την μοίρα τους στον μέλλοντα αιώνα.»

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ  ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

Δωρεάν ebook: Σε Καιρούς Χαλεπούς

Το τούνελ που μας βάλανε

αλλού θα μας βγάλει…

Διαμετρικά αλλού!

Δεν το φαντάζονται όμως.

Γιατί δεν ξέρουν

πόσο επικίνδυνη είναι η σπίθα

που φυλάγεται αθόρυβα

κάτω απ' τη στάχτη!

Γιατί δεν ξέρουν

πόσο πανίσχυρη είναι η άνοιξη

που κυοφορείται αθόρυβα

κάτω απ' τα μάρμαρα!

Δεν υπάρχει περίπτωση:

είτε αρέσει,

είτε δεν αρέσει,

θα ραγίσει το μάρμαρο

ραγίσματα χίλια

και η άνοιξη θάρθει!

Θ' ανατείλει ο ήλιος απ' τα Χώματα!

 http://www.stamoulis.gr/Files/Files/mourza-ebook.pdf