THE MIRACULOUS APPEARANCE OF THE HOLY MOTHER OF GOD IN BETHLEHEM

          This is the story of the miraculous appearance of the Holy Mother to a Muslim in Bethlehem on the first day of Holy Week 2012.  The Orthodox monastic community of the Church of the Nativity in Bethlehem related this story to Mr. Lycourgos Markoudes who writes here as he heard it. 

            The story begins on Holy Monday afternoon when the Church of the Nativity was practically empty of pilgrims.  The monks were in the area of the Church where they attend to the needs of the Church.  This is a short distance from the steps that lead to the Cave of the Birth of Christ.  At one point, they saw a man approach them and he appeared to be very emotional.  He took two candles and with great emotion he approached the icon of the Holy Mother of Bethlehem.  He lit the candles before the icon and with tears flowing from his eyes he turned towards the monks who were looking at him with concern.  He told them that he was a Muslim from the area around Bethlehem and that during the previous day he saw the Holy Mother in his sleep.  The Holy Mother invited him to visit the place where She had given birth to Her Son and he was to enter the area through a low doorway.  He was told to proceed to the right and then go to the area where he would find Her and then light two candles before her icon.

            This man had not visited this Church since he was a very young child and he did not remember anything about the Church.  When he arrived there on that afternoon, he left his car running with its emergency lights flashing in front of the main entrance of the Church, in an area that has restricted parking.  His wife had remained in the car.  When he arrived, he proceeded to enter walking briskly toward the low doorway of the Church.  He realized as he was proceeding ahead that everything was exactly the way that our Holy Mother had described it to him.  He then went right and down some stairs of Justinian’s Church and he entered the right area of the Church. This is the area that is under the jurisdiction of the Orthodox Church and it leads to the Cave where Jesus was born.  The icon of the Holy Mother was exactly in the place where She had indicated it would be.  And the icon was exactly the same one he had seen in his dream.

            It was the icon of the Holy Mother of God of Bethlehem.  This miracle-working icon is the resident icon of the Church of Bethlehem and it is located on a prominent icon stand on the right side of the steps that lead to The Cave of the Birth of Christ.  The facial features of this icon overflow with an infinite expression of love and calmness while the faint smile on her face brings joy to the hearts of pilgrims.  The icon is surrounded with precious fabrics and jewels.  There are no solid details about the origin of the icon but tradition says that it comes from Russia and it is connected with the Russian Empress Katherine.  This Empress visited the Holy Land after a miracle that was performed by the Mother of God. As a result of this, she gave her imperial clothing so that the Mother of the World could be dressed in them.  She also gave her jewelry so that they could be placed on the icon.  She also directed that future empresses should not wear rubies so that henceforth this distinctive honor would only belong to the Holy Mother. This is the icon that this Muslim came to reverence when he arrived at the Church of the Birth of Christ late afternoon of Holy Monday.  He naturally did not know how to speak Greek and the conversation with the monks was in Arabic.

            This was unbelievable news that this Muslim brought to the monks.  The monks offered him a small icon of our Holy Mother which he accepted with thanksgiving.  He left the Church quickly, just the way he arrived, but he then returned again in a few moments. He had forgotten that Our Holy Mother had also told him that while entering the Church, he should see her friends on the columns of the Church.  The monks then took him to see the columns of the Church which have  icons of saints painted on them; some of these icons today are just shadows, some are blackened and others are completely faded.  These are life size figures of the Saints of our Church.  These are the friends of our Holy Mother.

            After seeing the columns the Muslim again left quickly and has never again returned to the Church. But the All-Holy One, the Mother of God and our Mother, through this miraculous occurrence came to show Her support for us so that we will have patience, hope and consolation and also to assure us that: “Her Son will come again and He will gather up all those who are close to Him.”  Let us, therefore, not dare to distance ourselves from Him, so that we can taste His salvation. Amen.      

TRANSLATED BY:

+Fr. Constantine J. Simones, June 2, 2012

Eremite BY SCOTT CAIRNS.

Article about Scott Cairns, celebrated poet and American professor of creative writing, who has made 6 pilgrimages to the holy peninsula of Mount Athos, 
Of his first journey, he wrote a new memoir, Short Trip to the Edge: Where Earth Meets Heaven — A Pilgrimage. 
Here one of his Athos poems written on the mountain itself: Katounakia were the hermits live.

Eremite

BY SCOTT CAIRNS

—Katounakia, 2007

The cave itself is pleasantly austere,

                     with little clutter—nothing save   

a narrow slab, a threadbare woolen wrap,   

                      and in the chipped-out recess here   

three sooty icons lit by oil lamp.   

                      Just beyond the dim cave's aperture,

a blackened kettle rests among the coals,

                      whereby, each afternoon, a grip   

of wild greens is boiled to a tender mess.

                      The eremite lies prostrate near

two books—a gospel and the Syrian's

                      collected prose—whose pages turn

assisted by a breeze. Besides the thread

                      of wood smoke rising from the coals,

no other motion takes the eye. The old   

                      man's face is pressed into the earth,

his body stretched as if to reach ahead.

                      The pot boils dry. He feeds on what

we do not see, and may be satisfied.

http://illumination.missouri.edu/spr07/cai1

Athos - Berg der Herausforderung.

Langtext

Dominiert vom gleichnamigen Berg, liegt die orthodoxe Mönchsrepublik Athos im Nordosten Griechenlands. Das Leben der Mönche ist einfach; von Gottesdienst, Arbeit und ständigem Gebet erfüllt. Spannend und mit guter Beobachtungsgabe beschreibt der Autor, wie er als ungeduldiger Mitteleuropäer versucht, sich in das "Jesusgebet" zu versenken, wie dies nach zahlreichen Höhen und Tiefen gelingt und ihn seitdem die Faszination dieses heiligen Berges nicht mehr losläst.

Biografische Anmerkung zu den Verfassern

KURT BAUER, geb. 1947, Diplompädagoge, Lebens- und Sozialberater, Vorträge zum Thema "Die Mystik des Jesusgebetes" u.a. an der Universität Salzburg.

http://www.tyrolia.at/list/9783702230968

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ ΜΠΑΣΙΑΣ.

Greek Orthodox Monks…. one of the best

Every now and then we come across a customer photo book that really knocks our socks off! Wim de Vos shared his photo book about Greek Orthodox Monks who live on Mount Athos in North East Greece on our Facebook page… and we were entralled!

Wim took the photos whilst travelling to Mount Athos to film a documentary, in his role as a lighting cameraman for CBS 60 minutes. It was only later when looking at the still photos he’d taken that he decided to create a photo book. The photo book took him a month to put together and he said one of his biggest tips for other photo book makers is to be very critical about the photos that go in the book – think about the colour matching, size and layout.

Have a flick through and be impressed at this truly professional and utterly breath-taking photo book – we think it’s one of the best we’ve seen.

http://blog.albelli.co.uk/one-of-the-best/

Ο ΓΕΡΟ ΑΘΩΝΑΣ.

FINANCIEEL DAGBLAD ATHOS.

Financieel Dagblad Athos-17092011

VERBODEN VOOR VROUWEN.

photo: Paul Robert, Novice Michail, 85 years old, came to Athos after his wife died

Last year the Dutch (photo) journalist Paul Robert visited Athos after 30 years, this time together with his 23 year old son. Here are three articles in Dutch, that he published in 2011 in PDF format (I allready showed you the pictues from the Roussikon photo worhshop from 30 years ago in post nr 290, also have a look on this website).

Vakantie Magazine – Athos

ΣΧΕΔΟΝ ΑΓΙΟΙ 1

Ο Σεβ. Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλος μιλά για την Εορτή της Πεντηκοστής

Η ΚΟΡΗ Ο ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ.

Φεβρουάριος 1964

-          Καλώς την, την κόρη! Τί κάνεις! Μπρος πηγαίνεις η πίσω;

-          Πότε μπρος. Γέροντα, πότε γυρίζω πάλι πίσω.

-          Δεν είναι έτσι. Ή το ένα ή το άλλο. Όταν πηγαίνεις εμπρός, όταν προοδεύεις ολίγον εις τα πνευματικά, να ωφελείσαι, να μένεις σταθερή, μη γυρίσεις πίσω. Και όταν είσαι πίσω, να επιθυμείς να πηγαίνεις εμπρός, και να λυπάσαι όταν μένεις στάσιμη.

Προσευχή να κάνης περισσότερη και όταν μπορείς, αρκεί δηλαδή να εξασφαλίζεις ησυχία. Δεν μπορείς να προσευχηθείς πολύ το πρωί; κάμε το, το μεσημέρι. Δεν μπορείς το μεσημέρι; κάμε το το απόγευμα- ή, πάλιν, αν δεν μπορείς το απόγευμα, κάνε το βράδυ ή την νύχτα. Δηλαδή, να βρεις όλη την μέρα, κάποια ώρα πού να έχεις ησυχία, διά να προσευχηθείς περισσότερο. Και κάμε προσευχή μέχρι να βρέξει, δηλαδή, μέχρι να έλθουν δάκρυα. Πολλοί,  την νύχτα κάνουν προσευχή και δεν τούς φθάνει, δεν χορταίνουν. Είναι γλυκό πράγμα ή προσευχή.

Το ρολόι πού έχεις εις το χέρι σου, να μη έχεις για στολίδι, αλλά για να σε εξυπηρετεί, να βλέπεις την ώρα. Μη κοιτάς και αγαπάς. Πάση θυσία, να προσπαθήσεις να πάς εις τα Ιεροσόλυμα.

-          Αν με βοηθήσει ό Θεός, Γέροντα.

-          Άκουσε, αν αφήνεις παράθυρο, θα μπει φώς. Αν είναι όλα κλειστά, από πού θα μπει; κι ας υπάρχει άφθονο έξω. Αν θέλησης, θα πάς εις τα Ιεροσόλυμα. Εγώ εύχομαι να πάς.

Να είσαι αφοσιωμένη εις την δουλειά σου εις το Γραφείο, και μη μιλάς ή προσεχής τούς άνδρες. Κάνε, πώς δεν μπορείς να γράφεις και συγχρόνως να ακούς ή μιλάς και σε κείνους, διά να μη σε παρεξηγούν. Στο δρόμο, όταν περπατάς και δεν θέλεις να ομιλείς, άλλα θέλεις να αποφεύγεις, αν θα σου πη ένας «καλημέρα, τί κάνεις;» Να απάντησης: Καλά ευχαριστώ. Μη πεις «εσύ τί κάνεις;». Να καταλάβει δηλ. ότι δεν θέλεις να μιλήσεις περισσότερο και τότε, αναγκαστικά δεν θα μιλήσει και εκείνος περισσότερο. Μόνον όταν σε ρωτούν να απαντάς, αλλιώς μη μιλάς. Ή σιωπή είναι σπουδαίο πράγμα, κερδίζεις πολλά. Προσπάθησε, όμορφα είναι.

Απ' την δουλειά σου μπορούν να σε διώξουν όποτε θέλουν χωρίς να φταις;

-          Όχι, Γέροντα.

-          Σε παρατηρούν στη δουλειά σου;

-          Όχι, Γέροντα.

-          Άκουσε, κόρη. Τούτο δεν οφείλεται εις εσένα. Ένα μικρό παιδί μ ένα ξύλο μικρό στο χέρι, στέκει μπροστά σε μια καμήλα και την φοβερίζει. Ή καμήλα δεν το πειράξει. Ενώ φυσικά εκείνη, τόσο μικρό που είναι το παιδί, μπορεί να του δώσει μια και να το πετάξει πολύ μακριά. Τί γίνεται όμως; Άγγελος Κυρίου το παρουσιάζει μεγάλο, γίγαντα στα μάτια της καμήλας και γι αυτό το φοβάται. Ό Κύριος, λοιπόν, σε προστατεύει και δεν σου μιλούν, αλλά σε εκτιμούν. Εμείς τίποτε δεν είμαστε. Ή Χάρις μόνον του Κυρίου.

Σε βλέπω λυπημένη. Τί έχεις; Θέλεις να κάνης φτερά απότομα και να πετάξεις; Δεν μπορούμε. Σιγά-σιγά. Δεν έχουμε την δύναμη ακόμη. Ή φίλη σου τί κάνει; Γιατί δεν ήλθε μαζί σου; Εμπόδια είχε και δεν ήλθε ή είπατε λόγους;

-          Εμπόδια Γέροντα.

-          Ό πατέρας της, ό ιερεύς, τί κάνει; Να την παντρέψουν και να την στέλλουν εις θέατρα κλπ. θέλουν την κόρη τους, καλογραία μόνον δεν την θέλουν.

Δεν καταλαβαίνει ούτε ό παπάς την αξία της μοναχικής ζωής. Όταν ήμουν μικρό παιδί, σάς το ξαναείπα, με πήρε ή μητέρα μου χωριστά και μου είπε: «Παιδί μου, ό Θεός σε προορίζει για δικό Του και βλέπω ότι αγαπάς τον δρόμο Του, την Εκκλησία. Έχε την κλήση Του, παιδί μου, μέσα σου. Μη μπεις εις τον κόσμο. Μη θέλησης να παντρευτείς. Την είδα την ζωή, παιδί μου. Εγώ παντρεύτηκα και τα βάσανα μου είναι μέχρι θανάτου. Να γίνεις ή ένας καλόγηρος ή ένας παπάς. Μου δίνεις τον λόγο σου;». «Σε τον δίδω, μητέρα», της είπα, «δεν θα παντρευτώ». Σήμερα, ούτε παπάδες δεν ομιλούν έτσι, λίγοι ομιλούν.

Ανοιχτά ρούχα, μη φοράς, σκούρα χρώματα. Να σε βλέπει ό άλλος και να μη σκανδαλίζεται, αλλά να τού προξενείς σέβας. Νάχης κατά νουν, οι νέοι θα σε ενοχλήσουν, αλλά εσύ μη δώσεις σημασία. Δεν γνωρίζουν εκείνοι την ζωή πού εσένα ευχαριστεί. Απόκτησε σοφία και φρόνηση. Πρόσεχε, είναι όμορφη ή πνευματική ζωή.

Μετά από λίγη ώρα, ήρθε ένας διάκονος, και μετά από λίγο και μία κοπέλα. Μας κράτησε όλους μαζί εις το κελί του. Λέγει εις τον διάκονο:

-          Πώς πηγαίνεις στο Ναό, Διάκο; Τους γονείς σον πήγες, τους είδες; Τους συμβούλευσες να ναι στον δρόμο του Θεού, να προσεύχονται, να εξομολογούνται, να κοινωνούν κλπ.; Καλό είναι και τούς άλλους να συμβουλεύομαι, αλλά και τους οικείους μας.

Ό καθένας εκ των έργων του δικαιωθήσεται η κριθήσεται. Ό,τι έργα θα κάνης, αυτά θα σε κρίνουν η, βοηθήσουν. Αν κοιμηθώ εγώ, θα λυπηθείς εσύ. Θα πεις την επομένη: Ό καημένος ό Γέρων απ την Μικρά Ασία, αλλά δεν θα μπορείς να κάμεις τίποτα περισσότερο η, εκείνες, η άλλοι για σένα. Ό,τι θα κάνη ό καθένας μόνος του.

-          Στην υγεία σου, πώς πάς;

-          Όχι και τόσο καλά, Γέροντα.

-          Δεν πειράξει, μη φοβάσαι. Ένας μοναχός απ' το Άγιο Όρος, έκαμε πολλή νηστεία και έκλαιγε. Εξομολογηθεί λοιπόν σε ένα Γέροντα και του είπε γιατί έκλαιγε: «Γνωρίζω, δεν είμαι καλά. Με εγκατέλειψε ό Κύριος. Πειρασμούς δεν έχω. Θλίψεις δεν έχω, ασθένεια δεν έχω!». Και προσηύχετο να του στείλει ό Κύριος πειρασμό η ασθένεια. Πρέπει να έχουμε κάτι. Όλοι οι Άγιοι μας είχον θλίψεις, πειρασμούς, ασθενείας. Ό Άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος πού τον έστειλαν και εξορία!...

Κατόπιν, στρεφόμενος ό Γέροντας εις την άλλη, την ερωτά:

-          Τί κάνεις; Μου λέει ένας λογισμός ότι θυμώνεις. Αντιμιλάς στους γονείς σου. Γιατί; Μη τούς φωνάζεις. Μη τους υποδεικνύεις εσύ. Διδασκαλία δίχως θέληση του άλλου έχθρα είναι και γίνεται αμαρτία και σε εκείνον πού ακούει και δεν κάνει και εσύ στενοχωρείσαι και ταράζεσαι. Μη τούς φωνάξεις. Όλοι είμεθα αμαρτωλοί. Δεν βλέπομε την αμαρτωλότητα μας, γιατί δεν πλησιάσαμε πολύ τον Κύριό μας. Έχεις ένα κερί και έχεις μακριά από την φλόγα του το δάκτυλο σου. Αφού είναι μακριά, δεν σε καίει. Όσο πιο κοντά πλησιάζεις, τόσο καταλαβαίνεις τη φωτιά- και όταν θα φθάσης πολύ κοντά, θα δεις ότι καίει! Να πλησιάσουμε πιο κοντά τον Κύριο μας και θα δούμε την αμαρτωλότητα μας. Να πλησιάσουμε περισσότερο.

Απευθύνεται πάλιν εις τον Διάκονο:

-          Είσαι καλός τώρα, αλλά πρόσεχε. Πρόσεχε, γιατί και οι Άγγελοι πέφτουν. Τετάρτη και Παρασκευή μη βγαίνεις έξω, ούτε να βλέπεις γυναίκες. Κλείσου στο δωμάτιο σου και θα νοιώσεις μέσα σου διαφορά. Διάβαζε, προσεύχου, θα δεις. Γι' αυτό πού μου λες, θα παρακαλέσω και εγώ την Θεία Πρόνοια.

Τετάρτη και Παρασκευή να νηστεύετε. Εγώ όλους μέρα νύχτα σας θυμάμαι. Παρακαλώ για σάς. Να σας διαφυλάττει ό Κύριος μας, να σας φωτίζει. Προσπαθήστε. Αγωνίζεσθε. Στον 'Άγιο Αρσένιο, μια φωνή. του έλεγε: «Φεύγε και σώζου. Φεύγε, Αρσένιε, και σώζου!» Και επειδή ό Βασιλεύς χωρίς τον Άγιο Αρσένιο δεν έκανε, πήγε και κείνος και έγινε βοσκός.

Κάθε πότε κοινωνείς; Μία φορά τον μήνα; Να κάνης την έξης προετοιμασία: Δευτέρα λίγη εγκράτεια. Τρίτη κατάλυσε λάδι και ψάρι. Τετάρτη εγκράτεια. Πέμπτη κατάλυσε λάδι. Παρασκευή εγκράτεια. Σάββατο να κοινωνήσεις.

Ένας Μοναχός παρεκάλεσε τον Κύριο, να του δείξει με τί μοιάζει. Στον ύπνο του βλέπει έξω από την πόρτα του έναν γάιδαρο (με συγχωρείτε). Μπα, είπε, λάθος έκανα. Το άλλο βράδυ, είδε πάλι γάιδαρο. Τότε λυπήθηκε και λέει: Γιατί, Κύριε;

-          Διότι, του λέγει μια φωνή, ό γάιδαρος, όσο περπατάει, βλέπει ένα χόρτο εδώ, σκύβει και το τρώει. Βλέπει ένα άλλο εκεί, σκύβει και το τρώει. Και εσύ λοιπόν, να βάλεις πρόγραμμα, όχι να τρως όποια ώρα νάναι! Και το πρόγραμμα και ή τάξις είναι αρετή.

Όλα με πρόγραμμα. Να προσέχετε. Εγώ φοβάμαι. Εμπιστοσύνη στον εαυτό μου δεν έχω. Αν ένας Παύλος πού ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού έλεγε ότι είναι άμαρτωλότερος όλων, πόσον μάλλον ημείς!

Και συμπληρώνει ό Γέροντας: Μη σηκώνεστε από την προσευχή, αν δεν σας έλθουν δάκρυα. Και όταν έρχονται, μη το λέτε, γιατί φεύγει ή Χάρις.

Κατόπιν, απευθύνεται εις εμέ και μου λέγει:

Κόρη, σε παρακαλώ, όταν έλθεις, να μου φέρεις ένα ημερολόγιο, στυλό με πέννα και χαρτί για να γράφω. Έτυχε, λοιπόν, να έχω μαζί μου, στυλό, «μπίκ» και αρκετές κόλλες λευκές (αναφοράς) και του τα έδωσα.

-          Ευχαριστώ πολύ, κόρη, πολύ σ' ευχαριστώ!

-          Δεν είναι τίποτα, Γέροντα, φθηνά είναι, του λέγει ό Ιεροδιάκονος.

Aπαντά ό Γέροντας: «Άκουσε, όταν διψάς πολύ και ζητάς ένα ποτήρι νερό και σου δίδουν αντί νερό 50.000 δρχ., ποιό θα προτιμήσετε; Ποιό έχει μεγαλύτερη άξια; Το νερό, βέβαια, γιατί διψάς πολύ. Έτσι και εγώ, αυτά είχα ανάγκη, αυτά έχουν αξία δι' έμενα».

-          Γέροντα, να διαβάζω, να μνημονεύω στην προσκομιδή το όνομα ενός πού γνωρίζω ότι είναι πολύ αμαρτωλός και αμετανόητος; ρώτησε ό Διάκονος.

-          Και βέβαια, του άπαντα ό Γέροντας. Αν δεν γιατρευθεί εκεί, πού θα καταφυγή να βρει την γιατρειά; Ένας Αγιορείτης δεν εδέχθη το σαρανταλείτουργο ενός διαμαρτυρομένου. Δηλαδή, θέλω να ειπώ, έκτος από αιρετικό. Δι' όλους, θα λέμε. Θάνατος της ψυχής και φθορά της σαρκός είναι ή αμαρτία. Μήπως ό Θεός λυπηθεί και φέρει σε μετάνοια. Μπορεί μετά ό πολύ αμαρτωλός να γίνει άγιος και εγώ ναμαι αμαρτωλός! Ή Οσία Μαρία τί ήτο; Και ό Ιούδας ίσως θα έσώζετο, αλλά δεν μετανόησε. Να λέγεις: Κύριε, λυπήσου αυτήν την ψυχή. Όλοι πλάσματα Σου είμεθα. Και πάλιν, πού γνωρίζεις αν εγώ πού φαίνομαι καλός, είμαι πράγματι καλός και αυτοί πού κοινωνούν, πού γνωρίζεις αν είναι άξιοι και καθαροί; Μόνον, ποτέ μη κοινωνήσεις άνθρωπο, αν δεν ακούσης το όνομα του. Επίσης, να προσεχής, να παίρνεις ολίγον Μαργαρίτη, όχι μεγάλο κομμάτι. Πάντως, αν μπορείς, ν' αποφεύγεις να κοινωνείς, διότι έχει κίνδυνο. Δύσκολα σώζονται οι Ιερείς, αν δεν προσέξουν.

-          Γέροντα, τα άγια μανδήλια, τα όποια έχουν άγιο Αίμα, τα παλαιά, τί να τα κάμω; Καίγονται; ξαναρώτησε ό Διάκονος.

Και ό Γέροντας: Όχι, το Σώμα του Κυρίου δεν καίγεται. Στην Θάλασσα μόνον να πετάξουμε. Το ύφασμα πού έποτίσθη με το Πανάγιο Αίμα, κανονικά σε ποταμό πρέπει να πεταχθή, αλλά αφού δεν έχουμε, στη θάλασσα. Δέσε το σε μια πέτρα και πέταξε το. Φυσικά Άγγελοι Κυρίου θα το σηκώσουν, αλλά εμείς έτσι πρέπει να πράξουμε.

Το πρόσφορο, όταν το φέρνουν εις την εκκλησία, όσο αμαρτωλός και αν είναι ό προσφέρων, να το πάρεις. Διότι, που το ξέρεις, αν αυτό το ίχνος πού έχει μέσα του και τον κινεί να φέρει το πρόσφορο, δεν του φέρει κάποτε την μετάνοια και σωτηρία; Μόνον την μερίδα του Κυρίου να βγάλεις, ει δυνατόν, από πρόσφορο πού θα γνωρίζεις ότι το ζύμωσε παρθένος. Επίσης και στο ανάμα. Προσοχή. Να σου φτιάξη το καλοκαίρι μία παρθένος με τα χέρια της, και να έχεις. Όχι κρασιά απ' αυτά πού πουλούν. Και πάλιν σε λέγω, όταν κοινωνείς, να προσέχεις.

Τώρα, ελάτε να πάρετε το φασκόμηλο. Καλογραία, σήμερα

κόσμος ήλθε, κουράστηκες. Άλλα διά κάθε βήμα σου, μισθό πήρες. Πιείτε το φασκόμηλο, βάλετε μέσα και ολίγον λεμόνι, πάρετε και παξιμάδι. Να το σταυρώσουμε: Τούτο ας γίνει φάρμακο ψυχής, δύναμις, αγιασμός. Και σε λίγο, σε μένα:

-          Κόρη, από σένα, θέλω όταν έλθετε, να μου φέρεις ένα κερί. Μόνον ένα, ακούς; Θα μου πείτε εσείς, διότι δεν το ζητώ από σας. Εσύ, Διάκο, είσαι μέσα εις την Εκκλησία, δεν έχεις μεγάλο κίνδυνο. Εσύ (είπε εις την άλλην), είσαι από το πρωί μέχρι το βράδυ κοντά εις τούς γονείς σου, φόβο, δεν έχεις. Αυτής είναι ακανθώδης ό βίος, πολλούς κινδύνους έχει. Είναι υποχρεωμένη να ευρίσκεται συνεχώς έξω από το σπίτι. Γι αυτό, θέλω να μου φέρει κερί εκείνη. Να το ανάβω στην Αγία Τράπεζα, να την φυλά ό Θεός.

Ή (δείνα) μοναχή τί κάμει; Ιδιαιτέρως να της πείτε τα δέοντα, και ότι εύχομαι την εις ουρανούς ανύψωση.

Λυπάμαι πολύ την νεολαία. Πέφτει στην αμαρτία και δεν έχει ανθρώπους να την στηρίξει.

-          Γέροντα, κάνει κρύο εδώ το χειμώνα; Θερμάστρα έχετε; -Όχι, δεν έχω, αλλά ούτε και θέλω. Ποτέ σε σόμπα δεν άπλωσα

τα χέρια μου. Όταν κρυώνω, σκεπάζομαι και ή Χάρις του Θεού δεν μ αφήνει.

Σε κηρύγματα, μη τρέχετε πολύ. Μελετήσατε εις το σπίτι σας. Επιμεληθείτε ολίγον την σιωπή. Εις την προσευχή με ταπείνωση να πηγαίνετε, να σάς λυπηθεί ό Θεός.

Όπως λιώνει το κερί, έτσι να λιώσουν και αϊ άμαρτίαι σας και να σωθείτε.

Την ώρα πού φεύγαμε, και όταν ασπαζόμουν το χέρι του, μου λέγει:

-          Κόρη, σαν το κομπολόι πού πέφτουν μια-μια οι χάνδρες, έτσι και ή Χάρις του Θεού θα πέφτει μέσα σου, αν προσεχής και αγωνίζεσαι.

ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΝΟΥΣΗ Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ.

IATΡΟΝ ΚΑΙ ΠΟΙΜΕΝΑ ΥΜΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ

IATΡΟΝ ΚΑΙ ΠΟΙΜΕΝΑ

ΥΜΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ

ΒΙΒΛΙΟ + 2 CD

ΨΑΛΛΕΙ Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΡΟΣ «ΤΡΟΠΟΣ»

ΧΟΡΑΡΧΗΣ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ

Η έκδοση αυτού του βιβλίου συμπίπτει με τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την οσιακή κοίμηση του Αγίου πατρός ημών Λουκά του ιατρού και ομολογητού, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, του θαυματουργού.

Στον ιδιαίτερα καλαίσθητο σκληρόδετο τόμο περιέχονται σύντομος βίος του Αγίου διανθισμένος με χαρακτηριστικές φωτογραφίες, τα ποιητικά και μουσικά κείμενα των ύμνων της ιεράς ακολουθίας και 2 ψηφιακοί δίσκοι.

ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΟ "ΕΠΙΝΕΙΟ"

ΚΑΙ ΣΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ.

Ο ΚΛΑΟΥΣ ΚΕΝΕΘ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ.

Ι. Μονή Αγ. Διονυσίου του εν Ολύμπω

Η διεύθυνση του καταστήματος βιβλιοπωλείο-εκκλησιαστικά "Ρουκά Αικατερίνα ευχαριστεί θερμά τον ηγούμενο της Ι. Μονή Αγ. Διονυσίου του εν Ολύμπω πατήρ Μάξιμο καθώς και τον πατήρ Εφραίμ που τις ημέρες αυτές φιλοξένησαν στην Ι. Μονή Αγ. Διονυσίου του εν Ολύμπω τον γερμανό συγγραφέα Κλάους Κένεθ προκείμενου να ξεκουραστεί αλλά και να συνομιλήσει με τους Πατέρες της Μονής και τους προσκυνητές που συρρέουν στην ιστορική Μονή. Τόσο ο ηγούμενος της Μονής π. Μάξιμος όσο και ο π. Εφραίμ προσφέρουν στον Κλάους Κένεθ μια Αβραμιαία φιλοξενία.

http://www.facebook.com/pages/Roukaekklisiastika-eidi/148345015216049

Aghios o Theos - Ormylia

Παναγία Μακρυράχης- Παρεκκλήσι Αγίου Γερασίμου Ιορδανίτη

Iερά Μονή της "Παναγίας της Μακρυράχης" κοντά στη Μικρή Μηλιά της Παλιόστανης Πιερίας.

Μία από τις πιο αξιόλογες μονές της Πιερίας είναι η Παναγία Μακρυράχη, στην περιοχή της Παλιόστανης. Παμπάλαιες παραδόσεις αναφέρουν ότι η Ιερά Μονή της Παναγίας Μακρυράχης, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, ιδρύθηκε στα βυζαντινά χρόνια. Κάποιοι

υποστήριζαν ότι χτίστηκε το 10ο αιώνα, ενώ ορισμένοι άλλοι το 14ο αιώνα. Η μονή παλιότερα είχε μετόχι μέσα στον Κολινδρό, αφιερωμένο στην Παναγία.

Το 1822, στα πλαίσια της μεγάλης εθνεγερσίας στην περιοχή του Ολύμπου και των Πιερίων εναντίον της τουρκικής κατοχής, το μοναστήρι καταστράφηκε από τους Τούρκους.

Μετά όμως από λίγα χρόνια ξανακτίστηκε το 1840 από τους κατοίκους των γύρω χωριών. Κάποιοι ιστορικοί της εποχής αναφέρουν ότι το μοναστήρι λειτούργησε για λίγα χρόνια, ως γυναικείο αλλά λόγω της τουρκικής τρομοκρατίας, οι μοναχές αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν.

Έτσι άρχισε από το 1850-55, σιγά σιγά η παρακμή του μοναστηριού. Από την εποχή αυτή μέχρι και το 1880 διάφοροι καπετάνιοι χρησιμοποιούσαν σαν καταφύγιο το μοναστήρι. Για να προστατέψουν μάλιστα από τους κλέφτες και τους Τούρκους τα ιερά κειμήλια του μοναστηριού, τα μετέφεραν στο μοναστήρι Ξηροχωρίου Ευβοίας (σημερινή Ιστιαία) όπου συνεχίζουν να βρίσκονται μέχρι σήμερα.

Αυτή η κατάσταση ερήμωσης και εγκατάλειψης διάρκεσε μέχρι τη δεκαετία του ’30. Μια προσπάθεια επαναλειτουργίας του έγινε το 1934 όταν περαστικοί καλόγεροι εργάστηκαν για τη συντήρηση και τη διατήρηση των κτιρίων, αλλά και αυτοί το εγκατέλειψαν για άγνωστους σε εμάς λόγους.

Στα χρόνια της κατοχής (1940-1944) και των εμφυλίων πολέμων το μοναστήρι από ιερό προσκύνημα μετατράπηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης κρατουμένων των Γερμανών, και υπέστη σοβαρές ζημιές.

Το 1945 έγινε απόπειρα ανατίναξής του από τους Γερμανούς, χωρίς επιτυχία, γιατί είχαν πληροφορίες ότι βρήκαν καταφύγιο Έλληνες στρατιώτες. Το 1972 λόγω της φθοράς που υπέστη με το πέρασμα των χρόνων κατεδαφίστηκε. Πιστεύουμε ότι θα μπορούσαν να γίνουν κάποια έργα υποδομής και αναστήλωσης, ώστε να σωθούν κάποια κτίσματα που ανάγονται σε παλιότερες εποχές.

Ευτυχώς όμως εδώ και λίγα χρόνια το μοναστήρι ξαναλειτουργεί. Με τις κατάλληλες διορθώσεις έχει γίνει πολύ ωραίο. Στο μοναστήρι τώρα βρίσκονται τέσσερις μοναχές προστάτες της εικόνας της Παναγίας, ενώ αποτελεί το κέντρο προσκύνησης των κατοίκων όλης της Πιερίας.

Το Μοναστήρι βρίσκεται στην παρακάτω τοποθεσία : http://www.panoramio.com/photo/21336790

ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ; ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ.

ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ Η ΑΝΑΠΗΡΟΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ.

Νέες κυκλοφορίες.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗΣ.

Σπάρτακου 6, 566 26 ΣΥΚΙΕΣ –

 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, Τηλ. 2310 212659, Fax: 2310 207340

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.

Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

„Το Πνεύμα του Θεού χύθηκε επάνω τους, Το πνεύμα του να είναι υιοί του Θεού. Και όπως ο Υιός του Θεού, έγιναν κι εκείνοι υιοί του Θεού. Όπως ο Σωτήρ, ο Χριστός, ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους ανθρώπους με τίμημα τη δική Του ζωή, και οι απόστολοι χάρισαν τη ζωή και το θάνατό τους στους ανθρώπους για να ακούσουν εκείνοι, ότι ο Θεός είναι αγάπη, ότι υπάρχει ένα νόημα στη ζωή, ότι όλοι εμείς είμαστε πολύτιμοι στα μάτια του Θεού …“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ) για τη γιορτή της Πεντηκοστής

Την πεντηκοστή ημέρα μετά την Ανάσταση ο Χριστός έστειλε στους μαθητές Του Το Άγιο Πνεύμα Του, Το Πνεύμα, το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα, αλλά στέλνεται στον κόσμο από το Σωτήρα, τον Χριστό.

Οι μαθητές μαζεύτηκαν για να προσευχηθούν και να θυμηθούν τον σκοτωμένο και αναστημένο Δάσκαλο. Και ξαφνικά παρουσιάστηκαν από τον ουρανό σ΄αυτούς γλώσσες σαν φλόγες φωτιάς. Σαν φλόγα κατέβηκε σ΄αυτούς το Πνεύμα του Θεού. Και εμπνεύστηκαν και δεν ήτανε πια εκείνοι οι απόστολοι, όπως ήτανε πριν πενήντα μέρες. Τότε ήτανε φρικιασμένοι και γεμάτοι με φόβο, ότι νικήθηκε και σκοτώθηκε ο Δάσκαλος τους. Τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, εμπνευσμένοι από τη πνοή της Αιώνιας ζωής και γεμάτοι από την παρουσία του Θεού, βγήκαν στους ανθρώπους γύρω τους και άρχισαν - χωρίς να το καταλάβουν γιατί – να μιλάνε για το Χριστό σαν για το Θεό, ο οποίος έγινε άνθρωπος. Έλεγαν χωρίς φόβο και με θάρρος, ότι ο Θεός είναι η αγάπη που δεν ξέρει μέτρα, που αγκαλιάζει και περιλαμβάνει τους πάντες και τα πάντα. Εκείνη η έμπνευση τους γέμισε με τέτοιο θάρρος που,  χάρη σ΄αυτό, πήγανε όχι μόνο για να διακηρύξουν τον Χριστό, αλλά και για να πάθουν, να χτυπηθούν, να βασανιστούν και τέλος να σκοτωθούν. Το Πνεύμα του Θεού χύθηκε επάνω τους, Το πνεύμα του να είναι υιοί του Θεού. Και όπως ο Υιός του Θεού, έγιναν κι εκείνοι υιοί του Θεού. Όπως ο Σωτήρ, ο Χριστός, ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους ανθρώπους με τίμημα τη δική Του ζωή, και οι απόστολοι χάρισαν τη ζωή και το θάνατό τους στους ανθρώπους για να ακούσουν εκείνοι, ότι ο Θεός είναι αγάπη, ότι υπάρχει ένα νόημα στη ζωή, ότι όλοι εμείς είμαστε πολύτιμοι στα μάτια του Θεού και ότι πρέπει να βασίσουμε την ανθρώπινη κοινότητα σε καινούργιες αρχές – όχι πια στη βία, το ψέμα και τον ανταγωνισμό, αλλά στην αγάπη, τον αμοιβαίο σεβασμό και την προθυμία να κάνουν θυσίες εκείνοι που ξέρουν χάριν των άλλων, που δεν το ξέρουν ακόμα. Ο Χριστός είπε στους μαθητές Τους: Όπως Με έστειλε ο Πατέρας, στέλνω κι εσάς. Σας στέλνω στο θάνατο, στη Ζώη, στη νίκη!

ΠΕΡΙ ΘΕΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΒΙΩΝΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ.

Περί θείας αγάπης

Ώ αγάπη, βέβαιη και αληθινή! Ώ αγάπη, ομοίωμα της θείας εικόνας! Ώ αγάπη, της ψυχής μου γλυκύτατη απόλαυση Ω αγάπη, της καρδιάς μου θείο πλήρωμα! Ώ Αγάπη της ψυχικής μου δύναμης το στερέωμα! Ώ αγάπη, - διάνοιας μου παντοτινό μελέτημα. Εσύ κατέχεις την ψυχή  μου παντοτινά, τη φροντίζεις και τη θερμαίνεις.

Εσύ τη ζωογονείς και την οδηγείς προς τη θεία αγάπη. ,Εσύ κατακαίεις την καρδιά μου, γεμίζοντας τη με τη φλόγα του θείου έρωτα και αναζωπυρώνοντας τον πόθο για τoν Θεό. Εσύ δυναμώνεις με τη ζωογόνα σου δύναμη την ψυχή μου και την ενισχύεις να προσφέρει την οφειλόμενη λατρεία στον Θεό. Εσύ κατέκτησες τον νου μου ελευθερώνοντας τον από τα γήινα δεσμά και παρέχοντας του την ελευθερία να οδηγείται απρόσκοπτα προς την ουράνια θεία αγάπη. Εσύ είσαι ό πολυτιμότερος θησαυρός των πιστών, γιατί είσαι το τιμιότατο των θείων χαρισμάτων δώρημα. 

Είσαι το θεόμορφο της ψυχής και της καρδιάς καλλώπισμα, γιατί αναδεικνύεις τούς πιστούς σε παιδιά του Θεού. Είσαι το στολίδι των πιστών, αφού τούς εμπνέεις τη σεμνότητα. Είσαι το μοναδικό μόνιμο αγαθό, αφού είσαι αιώνια. Είσαι το ωραιότερο ένδυμα των φίλων του Θεού, γιατί μ' αυτό περιβεβλημένοι οι πιστοί, εμφανίζονται μπροστά στη θεία αγάπη. Είσαι ή γλυκύτερη απόλαυση των πιστών, διότι είσαι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Εσύ περνάς στη βασιλεία των Ουρανών τούς πιστούς πού αγιάστηκαν από σένα.

 Είσαι ή ευωδία των πιστών. Με σένα, οι πιστοί μεταλαμβάνουν τις ηδονές του Παραδείσου. Από σένα ανατέλλει το φώς του νοητού ήλιου στις ψυχές των πιστών. Από σένα φωτίζονται οι νοεροί οφθαλμοί των πιστών. Από σένα οι πιστοί γίνονται θείας δόξας και της αιώνιας ζωής. Από σένα ξεπηδά μέσα μας ό πόθος για τα επουράνια. Eσυ αποκαθιστάς τη  βασιλεία του Θεού πάνω στη γη. Εσύ βραβεύεις με ειρήνη τους ανθρώπους. Εξομοιώνεις τη γη με τον ουρανό 

Ενώνεις τούς ανθρώπους με τούς αγγέλους και αν μπεις αρμονική υμνωδία στον Θεό. Εσύ νικάς σε όλα. Εσύ σε όλα αναδεικνύεσαι δυνατότερη. Αληθινά κυβερνάς τα πάντα. Τα πάντα συγκρατείς και συνέχεις. Εσύ ουδέποτε υποχωρείς.

Ώ αγάπη, της καρδιάς μου πλημμύρισμα! Ώ Αγάπη γλυκύτατο του γλυκύτατου 'Ιησού ομοίωμα! Ώ αγάπη, των μαθητών του Κυρίου ιερότατο έμβλημα! Ώ αγάπη, του πραότατου Ιησού σύμβολο! Εσύ με τον πόθο σου πλήγωσε μου την καρδιά και γέμισε την χρηστότητα και αγαθοσύνη. Πλημμύρισε την με αγαλλίαση. Ανάδειξε την κατοικητήριο της χάρης τού Αγίου Πνεύματος.

 Εσύ πύρωσε την με τη θεία φλόγα σου για να κατακαύσει τα ταπεινά! της πάθη, να την αγιάσει, ώστε να στέλνει στον ουρανό ακατάπαυστη ψαλμωδία. Εσύ πλήρωσε την καρδιά μου με τον γλυκασμό της θείας αγάπης, έτσι ώστε να αγαπώ τον μόνο γλυκύτατο Ιησού Χριστό και Κύριο μου και σ' Αυτόν να αναπέμπω ακατάπαυστη υμνωδία μ' όλη την ψυχή μου, την καρδιά μου, τη δύναμη μου και τη διάνοια μου. Αμήν.

Ό άγιος Ιωάννης της Κλίμακας λέει για την αγάπη προς τον Θεό: «Ή αγάπη είναι χορηγός της προφητείας δίνει τη χάρη της θαυματουργίας. Ή αγάπη είναι άβυσσος ς έλλάμψεως. Η αγάπη είναι πηγή πυρός όσο αναβλύζει τόσο περισσότερο καταφλέγεται αυτός πού διψάει. Ή αγάπη είναι ή στάση και ή εδραίωση των αγγέλων ή προκοπή των ανθρώπων. Πες μας εσύ, ή ωραία ανάμεσα στις αρετές, που βόσκεις τα πρόβατα σου; Πού κατασκηνώνεις το μεσημέρι; Φώτισε μας, ξεδίψασε μας, οδήγησε μας. Κατεύθυνε μας ποθούμε πια να ανέβουμε προς εσένα» (Λόγ. λ).

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ. 
ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

ΣΧΕΔΟΝ ΑΓΙΟΙ...

Ή εικόνα της απελπισίας. ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ.

Απελπισία! Φρικτό άκουσμα, πλήρες καταστροφής και παντός είδους κακών! 




Ποιος μπορεί να αριθμήσει όλα τα δεινά πού την ακολουθούν; Ποιος μπορεί να εικονίσει τον χαρακτήρα της; Είναι μαύρη σαν κόρη τού Άδη και αποτρόπαιη σαν ερινύα. Πατέρας της είναι ό Τάρταρος.

Ανέβηκε από τις σπηλιές τού Άδη πάνω στη γή, για να βυθίσει τον κόσμο στον ζοφερό Τάρταρο. Γεννήθηκε για να καταστρέψει την ύπαρξη των ανθρώπων και να τούς εξαφανίσει και από προσώπου γης. Όπου αντηχήσει τ' όνομα της, εκεί ή φθορά και η καταστροφή εγκαθιδρύουν το κράτος τους. Ή ερήμωση και ο αφανισμός ακολουθούν στα ίχνη της. Δαίμονας εκδικητικός διευθύνει την πορεία της και φρίκη συνοδεύει την εμφάνιση της.

Απελπισία! Το όνομα σου εκφράζει άρνηση των πάντων, άρνηση της ελπίδας, άρνηση τού ουρανού, άρνηση του Δημιουργού τού κόσμου ή δε άρνηση σου εκφράζει την ασέβεια σου προς τον Θεό. Αρνείσαι την πρόνοια και την παντοδυναμία Του και αθετείς την ύπαρξη τού Σωτήρα Χριστού, τού λυτρωτή αυτών πού κινδυνεύουν. Όπου εισέλθεις, διώχνεις απ' εκεί την ελπίδα, πάνω στην όποια θεμελιώθηκε ό κόσμος. Το έργο σου είναι ή καταστροφή, ή δε αποστολή σου ό αφανισμός. Εσύ αποκαρδιώνεις και τον φύσει θαρραλέο και εκφοβίζεις τον φύσει γενναίο. Τον ανδρείο φανερώνεις ως δειλό, τον τολμηρό καθιστάς άτολμο, αποθαρρύνεις τούς θαρραλέους αγωνιστές και καταβάλλεις τούς γενναίους μαχητές πού αγωνίζονται υπέρ της ελευθερίας της πατρίδας συνθλίβεις αυτούς πού αγωνίζονται, πού αθλούνται υπέρ της αρετής και της αλήθειας αυτούς πού μοχθούν για το δίκαιο, το καλό, το αγαθό και την πρόοδο της επιστήμης, τούς κάνεις δραπέτες και ριψάσπιδες και τούς παραδίδεις όλους αιχμάλωτους στους εχθρούς.

Βγήκες μέσα από τον Τάρταρο, διότι φθόνησες την ευτυχία και τη μακαριότητα τού άνθρωπου και έβαλες στόχο τη γή για να ανακόψεις την πορεία του προς την πρόοδο. Να τον κάνεις να οπισθοδρομήσει ενώ τρέχει στο στάδιο του αγώνα του να ανακόψεις την εργασία του υπέρ ευδαιμονίας και της τελειότητας. Ήρθες για να δεσμεύσει τις διανοητικές και σωματικές του δυνάμεις καθώς και τι ενέργειες του και να φέρεις έτσι την εξάλειψη και τον αφανισμό του' ήλθες για ν' απλώσεις δυστυχία, θλίψεις και στενοχώριες στις ανθρώπινες κοινωνίες και να ποτίσεις με ζωηροί δάκρυα την ανθισμένη γη. Κι αυτό γιατί απεχθάνεσαι την ευδαιμονία των ανθρώπων και καταπολεμάς τη χαρά τους. Αυτόν πού έχει ήδη γεράσει και βαδίζει προς το τέρμα της ζωής του, το όνομα σου και μόνο τον βαραίνει με σκοτεινές σκέψεις. Τον νέο πού ήδη βρίσκεται σε πλήρη ζωή και δύναμη, πού βαδίζει στη σταδιοδρομία του, τον αποθαρρύνεις και τον καταβάλλεις- τις παρθένες πού αγωνίζονται για τιμιότητα και αρετή τις ρίχνεις σε απελπισία και τις παραδίδεις στην ακολασία. Και εν γένει εσύ τούς καταβάλλεις και τούς καταστρέφεις όλους. Βάζεις την ιδέα τού θανάτου! σ' αυτούς πού δεν πάσχουν και στους δυστυχισμένους οπλίζεις το χέρι κατά της ίδιας τους της ζωής. Οδηγείς τη νεότητα στη διαφθορά και καταβάλλεις το σθένος των καρδιών. Παραπλανάς και πείθεις αυτόν πού βρίσκεται σε στενοχώρια να παραβεί τούς θείους και ανθρώπινους νόμους και να καταλήξει ένοχος εγκλήματος.

Συμβουλεύεις ότι κακό και διαπράττεις όλα τα εγκλήματα. Ή εμφάνιση σου συνοδεύεται από πυκνό και μαύρο σκοτάδι πού καλύπτει τα πάντα με μαύρα σύννεφα. Εκεί πού βρίσκεσαι δεν εισχωρεί πουθενά έστω και αμυδρή ακτίνα φωτός. Ή παρουσία σου εξεγείρει τρικυμίες των καρδιές των ανθρώπων και σηκώνει παφλάζοντα και σηκώνει κύματα, τα όποια κατακλύζουν και καταποντίζουν το ταλαντευόμενο σκάφος μαζί με όλο του το πλήρωμα Απ` αυτό το ναυάγιο κανείς δεν μπορεί να σωθεί' ο βάθος της αβύσσου γίνεται ό αιώνιος τάφος των ναυαγών.

Αποδεικνύεται δειλός ό άνθρωπος πού εγκαταλείπει γη ελπίδα, την άγκυρα της σωτηρίας και παραδίδει τον εαυτό του στην απελπισία!

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ. 
ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

Ή εικόνα της απόγνωσης. ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ.

Απόγνωση! Λέξη φοβερή, λέξη πού δηλώνει καταστροφή και συμφορά από κάθε είδος δεινά.

Τίποτα χειρότερο από την απόγνωση όταν ό άνθρωπος βρίσκεται σε απόγνωση, ουδέποτε τρέχει να γιατρευτεί, αλλά αφήνει αθεράπευτο το πάθος να λυμαίνεται, να κατατρώγει την καρδιά του και να διαφθείρει την ψυχή του. Αυτός πού καταλήφθηκε από την απόγνωση, βαδίζει στον όλεθρο και τρέχει προς την απώλεια. Τίποτα δεν έχει απομείνει υγιές σ' αυτόν. Ό νους ασθενεί και ή καρδιά του πάσχει. Ή σύνεση τον εγκατέλειψε και ή φρόνηση έχασε τη δύναμη της. Το ηθικό του σθένος αποδυναμώθηκε. Το θάρρος του τον άφησε, ή λύπη του κατατρώει την καρδιά σκοτάδι πυκνό κάλυψε τον νου του. Ή σκιά του θανάτου εμφανίζεται μπροστά του φοβερή. Αυτός φεύγει τρέχοντας κι αυτή τον καταδιώκει. Αυτός αποστρέφεται τον θάνατο κι όμως ή εικόνα του μένει μόνιμα μπροστά στα μάτια του.

Θέλει να απαλλαγεί απ' αύτη αλλά αδυνατεί να την αποδιώξει ή σκιά του θανάτου τον τυραννάει. Ή θλίψη και ή μελαγχολία έχουν κατακυριεύσει την καρδιά του.

Ό απεγνωσμένος αισθάνεται τη ζωή του να βαραίνει και ζητάει να απαλλαγεί από το φορτίο της. Έχοντας παραιτηθεί από την ελπίδα, δεν τρέχει πλέον στον γιατρό, γιατί θεωρεί το πάθος του ανίατο δεν ζητάει να πάρει φάρμακα, διότι τα θεωρεί ανίσχυρα να το θεραπεύσουν. Κρύβει το πάθος και δεν μιλάει για τούς πόνους πού τού προξενεί. Ό απεγνωσμένος έχασε την ελπίδα του προς τον Θεό, αύτη την ασφαλή άγκυρα της ζωής και κλυδωνίζεται σαν σκάφος στη μέση αγριεμένης θάλασσας, πού καθώς είναι φουρτουνιασμένη, απειλεί με τα μεγάλα και αφρισμένα της κύματα να το καταποντίσει. Ό απεγνωσμένος έχασε την ελπίδα προς τον Θεό και τη θεία Του αντίληψη, φιλανθρωπία και παντοδυναμία, διότι προηγουμένως έχασε την πίστη προς τον Θεό και την αναπόσπαστη απ' αυτή θεία αγάπη.

Ό απεγνωσμένος, παρότι ζει, έχει πεθάνει, διότι απώλεσε τον σύνδεσμο πού τον συγκρατούσε σ' αυτό τον κόσμο. Απώλεσε την ψυχική αίσθηση με την όποια αισθανόταν τις χαρές τού κόσμου και απολάμβανε την ευχαρίστηση πού προερχόταν απ' αυτές. Ή ψυχή του δεν βρίσκει πια κανένα θέλγητρο στον χαριτωμένο αυτό κόσμο, στον όποιο ή θεία σοφία, αγαθότητα και παντοδυναμία τόσο πλούσια άπλωσε τις χάρες.

Το εξαίσιο κάλλος της φύσης πού τον περιβάλλει, δεν του παρέχει καμία ευχαρίστηση. Ή ευθυμία και ή ευφροσύνη του διαχέεται σε όλα τα σημεία της δημιουργίας και φωτίζει τα πάντα σαν χαροποιός δύναμη πού εκδηλώνεται στο βασίλειο της ζωής, δεν τού προκαλεί καμιά ευχάριστη διάθεση. Ό ουρανός και ή δόξα του έχασε στα μάτια του τη μεγαλοπρέπεια του. Ή δόξα τού ήλιου δεν ξυπνά κανένα αίσθημα χαράς στην άδεια από πίστη, ελπίδα και αγάπη καρδιά του. Πέπλο βαρύ κάλυψε τούς οφθαλμούς της ψυχής του και τούς απέκρυψε τη χάρη και τη λαμπρότητα των μεγαλοπρεπών δημιουργημάτων.

Όλη ή φύση χαίρεται μόνο αυτός όμως εν μέσω γενικής χαράς είναι τόσο θλιμμένος.

Τα αυτιά του δεν αφουγκράζονται πλέον την αρμονία πού γοητεύει την ακοή των πιστών. Πουθενά δεν βρίσκει ευχαρίστηση, πουθενά παρηγοριά τίποτα δεν μπορεί να τού πάρει τη μελαγχολική διάθεση. Κατάθλιψη πλημμύρισε την καρδιά του' το δε κενό πού υπήρχε σ' αυτή έγινε πλέον χαοτικό. Τίποτα δεν είναι πια ικανό να το γεμίσει. Τα αισθήματα της καρδιάς πού συνέδεαν αυτόν με τούς αγαπημένους του, έχασαν τη δύναμη τους. Ή καρδιά του νεκρώθηκε. Και ό αισθητός και ό πνευματικός κόσμος εξαφανίστηκαν από τα μάτια του. Πώς μπορεί να ζει εφόσον χάθηκαν τα πάντα; Πώς να συνεχίσει τη ζωή του μέσα στο χάος;

Ή ζωή του κατέληξε να είναι ένας πόνος και το βάρος της είναι ήδη αφόρητο. Τί να περιμένει ακόμη δίχως σκοπό; Γιατί να υποφέρει; Γιατί να μη συντομεύσει ό 'ίδιος τον τερματισμό της, αφού ό θάνατος αργεί; Αν μπορεί να απαλλαγεί από τα βάσανα, γιατί να τα υφίσταται; Τί τον εμποδίζει; Δεν είναι παραφροσύνη να περιμένει κανείς τον θάνατο, πού γι αυτόν είναι πάντοτε παρών αλλά δεν του αφαιρεί τη ζωή. Γιατί να μη σταματήσει αυτός τη ζωή του, αναλαμβάνοντας το έργο του θανάτου; Τί χίμαιρα, λέει, να τον φοβάμαι; Τί καρτερώ; Τί περιμένω; Αμέσως, με μιά κίνηση, και τα βάσανα σταματούν το δράμα παίρνει τέλος και ό αξιολύπητος απεγνωσμένος, αφού δεν κατέφυγε στον γιατρό, δεν φανέρωσε το πάθος και απέκρουσε τα φάρμακα της ευσέβειας, εγκατέλειψε τον βίο, έφυγε από τον κόσμο για να βάλει τέλος στα δεινά του. Αλλά αγνόησε ότι μεταβαίνει σε άλλη, αιώνια ζωή βασάνων, όπου υπάρχει αιώνια οδύνη. Ταλαίπωρος άνθρωπος!




ΒΙΒΛΙΟΓ. ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ. 


ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ. ΠΑΤΕΡ ΕΦΡΑΙΜ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΦΙΛΟΘΕΟΥ

Το θαυμαστό γεγονός της Παναγίας της Βηθλεεμίτισσας .

Το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας, όταν πλέον είχε μείνει σχεδόν άδειος ο Ναός της Γεννήσεως της Βηθλεέμ, οι πατέρες παρέμεναν στο χώρο που διακονούν, λίγα μέτρα μακριά από την κλίμακα που οδηγεί στο Πάνσεπτο Σπήλαιο της Θείας Γεννήσεως. Κάποια στιγμή είδαν έναν άνδρα να πλησιάζει συγκινημένος στο μέρος τους, να παίρνει δύο κεριά και συγκινημένος να πηγαίνει προς την εικόνα της Παναγίας της Βηθλεεμίτισσας. Εκεί μπροστά της τα άναψε και δακρυσμένος στράφηκε προς τους μοναχούς που τον κοίταζαν παραξενεμένοι. Τους είπα ότι ήταν μουσουλμάνος από την περιοχή της Βηθλεέμ και πως την προηγούμενη μέρα είχε δει την Παναγίας μας στον ύπνο του. Η ίδια η Κυρία Θεοτόκος τον κάλεσε να πάει στον τόπο που είχε γεννηθεί ο Υιός της, να περάσει από τη χαμηλή πόρτα, να προχωρήσει προς τα δεξιά και να εισέλθει στον χώρο που υπάρχει εκεί για να την βρει και να της ανάψει δύο κεριά.

Ο άνδρας αυτός δεν είχε πάει στο Ναό της Βηθλεέμ, παρά μονάχα πριν από πολλά χρόνια, όταν ήταν μικρό παιδί και δεν θυμόταν τίποτα από το ναό. Όταν έφτασε εκείνο το απόγευμα, άφησε το αυτοκίνητό του με αναμμένα τα προειδοποιητικά φώτα μπροστά στη μεγάλη αυλή του προσκυνήματος (σε χώρο δηλαδή που δεν επιτρέπεται η στάθμευση). Στο αυτοκίνητο παρέμεινε και η σύζυγός του. Όταν έφτασε, λοιπόν, με γρήγορο βηματισμό μπροστά στην χαμηλή είσοδο του Ναού συνειδητοποίησε πως ο χώρος ήταν έτσι ακριβώς όπως του τον είχε περιγράψει η Παναγία μας. Πέρασε στα δεξιά κλίτη της Ιουστινιάνειας εκκλησίας και εισήλθε στο δεξιό τόξο του ναού, στο χώρο που ανήκει στους Ορθοδόξους και η κλίμακά του οδηγεί στο Σπήλαιο της Γεννήσεως του Κυρίου. Η εικόνα της Θεοτόκου βρισκόταν ακριβώς εκεί που του είχε η ίδια πει. Και το πρόσωπό της ήταν αυτό που είχε δει…

Ήταν η Παναγία η Βηθλεεμίτισσα! Η θαυματουργός αυτή εικόνα αποτελεί την εφέστιο εικόνα της Βασιλικής της Γεννήσεως και είναι τοποθετημένη σε περίοπτο προσκυνητάρι στα δεξιά της κλίμακας που οδηγεί στο Πάνσεπτο Σπήλαιο. Η μορφή της Θεοτόκου στην εικόνα αυτή ξεχειλίζει άπειρη στοργή και γαλήνη ενώ το αμυδρό χαμόγελο στο πρόσωπό της ευφραίνει τις ψυχές των προσκυνητών. Η εικόνα είναι καλυμμένη με πολυτελή υφάσματα και πολύτιμα πετράδια. Δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία για την προέλευση της εικόνας, αλλά η παράδοση θέλει να έρχεται από την Ρωσία και τη συνδέει με την αυτοκράτειρα των Ρώσων Αικατερίνη. Η τελευταία, όταν επισκέφθηκε την Αγία Γη, ύστερα από θαύμα που της επιτέλεσε η Θεοτόκος, χάρισε τα τσαρικά της ενδύματα για να «ενδυθεί» η Δέσποινα του κόσμου όλου. Παραχώρησε ακόμα και τα κοσμήματά της για να τοποθετηθούν στην εικόνα και όρισε στο μέλλον οι τσαρίνες να μην φορούν πλέον ρουμπίνια, ώστε αυτό να παραμένει αποκλειστικό προνόμιο της Παναγίας μας.

Αυτή την εικόνα, λοιπόν, προσκύνησε ο μουσουλμάνος που έφτασε στο Ναό της Γεννήσεως αργά το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας. Δεν ήξερε φυσικά ελληνικά και έτσι ο διάλογος (έστω και ολιγόλεπτος) με τους πατέρες του προσκυνήματος έγινε στα αραβικά.

Αφού τους εξήγησε πως είχε δει την Παναγία μας και πως του είχε πλήρως περιγράψει το Ναό της Γεννήσεως, πρόσθεσε: «Μου είπε [η Θεοτόκος] να πω σε αυτούς που θα βρω εκεί [στους πατέρες που διακονούν εκεί] ότι ο Υιός της θα ξαναέρθει και θα πάρει μαζί Του όλους εκείνους που είναι κοντά Του».

Απίστευτο νέο τους μετέφερε ο μουσουλμάνος!!! ΟΙ πατέρες προσπάθησαν να του προσφέρουν μία μικρή εικόνα της Παναγίας μας, την οποία δέχθηκε με ευγνωμοσύνη. Έφυγε το ίδιο βιαστικά, όπως είχε έρθει, αλλά μέσα σε ένα λεπτό επέστρεψε. Η Παναγία μας του είχε πει πως «μπαίνοντας στο ναό θα έβλεπε τους φίλους της στις κολώνες». Οι πατέρες τον οδήγησαν στους κίονες των κλητών του Ναού όπου υπάρχουν αλλού αχνές, αλλού μαυρισμένες και αλλού καταστραμμένες αγιογραφίες που εικονίζουν ολόσωμους Αγίους της Εκκλησία μας [αυτοί είναι οι «φίλοι» της Παναγίας μας].

Έφυγε πάλι βιαστικός και από εκείνη τη μέρα δεν έχει επιστρέψει άλλη φορά. Η Παναγίας μας όμως, η Μητέρα του Θεού και Μητέρα μας, με το θαυμαστό αυτό γεγονός, ήρθε να μας στηρίξει και να μας δώσει κουράγιο, ελπίδα και παρηγοριά: «ο Υιός της θα ξαναέρθει και θα πάρει μαζί Του όλους εκείνους που είναι κοντά Του».

Ας μην κάνουμε λοιπόν ούτε βήμα μακριά Του, ώστε να γευθούμε της Σωτηρίας Του. Αμήν.

Κατέγραψα το γεγονός έτσι όπως μου το διηγήθηκαν οι πατέρες στη Βηθλεέμ.

Λυκούργος Μαρκούδης

  http://opougis.blogspot.com/2012/05/blog-post_8537.html