ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΣΑΛΟΣ ΝΙΚΟΛΚΑ.

Συνάντηση με την Αιωνιότητα

Προς το παρόν, πρέπει να διηγηθώ μια εκπληκτική ιστορία, την οποία βίωσα κατά το δεύτερο εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους, στις αρχές Ιουνίου του 1975. Έχω ήδη αναφέρει παραπάνω ότι η συνάντηση μου με το Βλαδίμηρο Βόλγκιν με οδήγησε στην κατανόηση κάποιων καταστάσεων και εμπειριών, που παρέμεναν μυστήριες για μένα τα προηγούμενα χρόνια. Η διήγηση του, σχετικά με την ύπαρξη του παλιού μοναστηριού Πσκόβο-Πετσέρσκυι και το θαυμάσιο γέροντα, πατέρα Ιωάννη Κρεστιάνκιν, που ζούσε εκεί, χαράχτηκε βαθιά μέσα μου. Μου δημιούργησε την επιθυμία κάποτε να το επισκεφθώ. Πράγματι, το καλοκαίρι του 1975, αυτή η επιθυμία μου πραγματοποιήθηκε. Η αγάπη μου για το μεγάλο Ρώσο ποιητή Αλέξανδρο Σεργκέεβιτς Πούσκιν με ώθησε να πάω στα Άγια Όρη, τα λεγόμενα και Όρη του Πούσκιν, όπου κάθε χρόνο, στις 6 Ιουνίου, στο μοναστήρι εορτάζεται με λαμπρότητα η ημέρα των γενεθλίων του.

Ερχόμενος σε αυτή την υπέροχη επέτειο, βρέθηκα ανάμεσα σε πολλούς διάσημους ποιητές, συγγραφείς και διανοούμενους ανθρώπους που είχαν επίσης έρθει για να τιμήσουν τη μνήμη του μεγάλου ποιητή. Πολλοί απήγγειλαν ποιήματα του. Ήταν πράγματι εξαίσιο να αισθάνεσαι μέρος αυτής της μεγάλης γιορτής, του δοξασμένου κάποτε ρωσικού πνεύματος, όταν το εκλεκτότερο κομμάτι του έθνους αναπτύχθηκε πάνω στις αρχαίες, ευλογημένες ρίζες της αιώνιας, λαϊκής συνείδησης. Ακριβώς σε αυτήν τη γιορτή στο μοναστήρι Σβιατογκόρσκ, μου δημιουργήθηκε ξαφνικά η έντονη επιθυμία να προσπαθήσω να επισκεφθώ το παλιό μοναστήρι Πσκόβο-Πετσέρσκυι και να δω με τα μάτια μου τους φημισμένους Γέροντες.

Προς έκπληξη μου την επόμενη μέρα, 7 Ιουνίου, απρόσμενα έμαθα από κάποιο φιλικό πρόσωπο ότι ετοιμαζόταν μαζί με άλλους γνωστούς να μεταβεί στην Πέτσορα. Συμφώνησαν να με πάρουν μαζί τους και έτσι βρέθηκα σε αυτό το μοναστήρι. Ήταν ήδη βράδυ, ο ήλιος έδυε, καθώς περπατούσα πάνω στο παλιό, πέτρινο λιθόστρωτο προς τις ψηλές πύλες του παλιού μοναστηριού. Με εντυπωσίασε η παραμυθένια θέα και η θαυμάσια ομορφιά αυτού του ιερού τόπου. Μπαίνοντας στο εσωτερικό, έμεινα εμβρόντητος με την παλιά και μεγαλοπρεπή αρχιτεκτονική του χώρου. Δυο προσκυνητές μου έδειξαν το ναό, όπου τελείτο η ακολουθία. Όταν μπήκα μέσα, είδα πολλούς ανθρώπους να προσεύχονται. Στέκονταν στη σειρά και προσκυνούσαν τις εικόνες. Η χορωδία τελείωνε κάποιο ψαλμό, καθώς παρατηρούσα με ενδιαφέρον τους εξερχόμενους από το ιερό της εκκλησίας ιερείς και μοναχούς. Ήταν για μένα κάτι πρωτόγνωρο, σα να βρέθηκα στο ΙΖ' αιώνα, όταν στη Ρωσία επικρατούσε μία άλλη ζωή, με εντελώς διαφορετικά ήθη.

Βγήκα από το ναό και στάθηκα στο προαύλιο, θέλοντας να ρωτήσω κάποιον εάν υπήρχε η δυνατότητα να βρεθεί κατάλυμα σε αυτό το

μοναστήρι. Από την πόρτα έβγαιναν οι μοναχοί, μεταξύ των οποίων και ο πιο μεγάλος γέροντας, ο πατήρ Ιωάννης Κρεστιάνκιν. Ήταν τόσο ζωηρός και ευκίνητος, περπατούσε τόσο γρήγορα, που δεν πρόλαβα να σκεφτώ πώς θα μπορούσα

να τον πλησιάσω. Ενώ πίσω του έτρεχε πλήθος κόσμου που ζητούσε τις ευχές του, προσπάθησα να τον σταματήσω στο στενό δρομάκι. Εν τω μεταξύ έβγαιναν και άλλοι μοναχοί, οι οποίοι με ευλάβεια έκαναν το σταυρό τους στην εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που δέσποζε στην είσοδο και μετά κατευθύνονταν προς μία φαρδιά, παλιά σκάλα, που οδηγούσε κάπου προς τα κάτω, σε κτίρια του

μοναστηριού αθέατα σε μένα.

Από δύο ηλικιωμένες γυναίκες που βγήκαν μετά τους μοναχούς προσπάθησα να μάθω εάν υπήρχε η δυνατότητα να διανυκτερεύσω εκεί. Μία από αυτές, ακούγοντας την επιθυμία μου, είπε ότι υπήρχε εκεί ο μακάριος (σαλός) Νικόλκα, στον οποίο με παρότρυνε να απευθυνθώ και αυτός θα μου εύρισκε κατάλυμα για να διανυκτερεύσω.

Εκείνη τη στιγμή η κυρία μίλησε σ' έναν ασυνήθιστα περίεργο νεαρό που έβγαινε κουτσαίνοντας από την εκκλησία και κατευθυνόταν προς εμάς. Ήταν ο μακάριος (σαλός) Νικόλκα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα έναν τόσο παράξενο άνθρωπο. Με χαιρέτησε και ξαφνικά με ουκρανική προφορά μου είπε:

-           Πάμε να προσευχηθούμε και θα σου δώσω ένα καλό δωμάτιο.

Κατευθύνθηκε προς την έξοδο, έχοντας πίσω του λίγο κόσμο. Βγήκαμε έξω τελευταίοι και ο φύλακας-μοναχός κλείδωσε πίσω μας τις ψηλές, παλιές πύλες του μοναστηριού, με αλυσίδες από μαύρο σίδερο. Φυσικά για μένα που ήμουν αβάπτιστος και χωρίς γνώση των εκκλησιαστικών και θρησκευτικών εννοιών, μου ήταν ακατανόητο γιατί αυτός τόσο επίμονα με τραβούσε μαζί του να προσευχηθώ.

Έμαθα ότι αυτός ο σαλός, κάθε βράδυ, περνούσε γύρω από τα τείχη του μοναστηριού, λέγοντας δυνατά μία ακατανόητη τότε για μένα προσευχή, το χαιρετισμό του Αρχαγγέλου:

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ό Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη σο εν γυναιξί και ευλογημένος ό καρπός της κοιλίας Σου. ότι Σωτήρα ετεκες. των ψυχών ημών.

Και να, όταν πήγαμε μαζί του τρεις ή τέσσερις προσκυνητές, ξαφνικά, απευθύνθηκε σε μένα:

-           Κι εσύ! Κι εσύ προσευχήσου!

Αισθάνθηκα άβολα και άσχημα, αφού δε γνώριζα καμία προσευχή και στη ζωή μου ποτέ άλλοτε δεν είχα προσευχηθεί. Αυτός προχωρώντας μπροστά, επέμενε να «προσευχηθώ». Με κυρίευσε μία φοβερή αμηχανία. Τι συμβαίνει; Πού πηγαίνω; Κάποιος παράξενος διά Χριστόν σαλός, κάποιοι άγνωστοι συνοδοιπόροι, κάποια άγνωστη για μένα προσευχή... Πού βρέθηκα; Τι τα χρειάζομαι όλα αυτά; Και το κυριότερο, δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής! Αυτός ο σαλός Νικόλκα προχωρούσε κουτσαίνοντας και προφέροντας δυνατά ευχές με ιδιαίτερη αφοσίωση. Τα μάτια του σα να φλέγονταν από ένα άγνωστο για μένα θρησκευτικό φως, καθώς ολόκληρος ήταν δοσμένος στη μυστική επικοινωνία με τον Ανώτερο Κόσμο. Ναι, αυτός ήταν πραγματικά άνθρωπος που βρισκόταν στα σύννεφα, αναμαλλιασμένος, με τα μαλλιά άπλυτα για πολλά χρόνια, τα οποία κυριολεκτικά έπεφταν περίεργα τούφες-τούφες. Η όλη του όψη σα να με καλούσε να απαρνηθώ τα  εγκόσμια, όμως εγώ ήμουν άνθρωπος αυτού του κόσμου.

Ακριβώς αυτή η ζωντανή και αληθινή πίστη στην κυριολεξία με αιχμαλώτισε, έλκυσε σα μαγνήτης και με προσκαλούσε να τον ακολουθήσω. Έτσι. περπατήσαμε αυτόν το μακρύ δρόμο γύρω από το μοναστήρι, προσευχόμενοι:

«Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ό Κύριος μετά Σου».

Ήδη σουρούπωνε. Όταν φτάσαμε στις πύλες απ' όπου άρχισε ο αγώνας δρόμου στην προσευχή, είχε ήδη νυχτώσει.

-Έλα σε εμένα, μου είπε ο μακάριος Νικόλκα.

Αμέσως μετά, αποχαιρετώντας τα αδέρφια του, με οδήγησε κατά μήκος του δρόμου του μοναστηριού προς τα νότια, στο σπίτι του. Σα φτάσαμε στον προορισμό μας. μπήκαμε σε μία μικρή αυλόπορτα. Περνώντας από διάφορες αυλές, μπήκε σε μία μικρή αποθήκη. Στο πάτωμα υπήρχε παντού σανό και μου είπε:

-           Προσευχήσου και ξάπλωσε!

Τέτοιο τράνταγμα δεν είχα ποτέ νιώσει στη ζωή μου! Πού με έφερε; Εμένα, το διανοούμενο φοιτητή! Με οδήγησε σε ένα στάβλο και μου είπε «προσευχήσου και ξάπλωσε». Στεκόμουν συγχυσμένος και δεν ήξερα τι να απαντήσω. Αυτός δείχνοντας τη γωνιά, επανέλαβε:

-           Ξάπλωσε! Κι ευθύς ο ίδιος, δίχως να βγάλει τα ρούχα, βιαστικά σωριάστηκε στο σωρό. Τι μου απέμενε να κάνω; Άβουλα ξάπλωσα στο κρεβάτι από σανό. Το ξημέρωμα με σήκωσε και τρέξαμε στο ναό. Μισοκοιμισμένος στεκόμουν μαζί του σε όλη τη θεία Λειτουργία. Στο τέλος της Λειτουργίας, τον αποχαιρέτησα βιαστικά και έτρεξα προς τη στάση να προλάβω το λεωφορείο, με το οποίο είχα έρθει την προηγούμενη μέρα. 0 οδηγός, όπως είχαμε συμφωνήσει, με περίμενε και στις 8 το πρωί με την υπόλοιπη ομάδα πήραμε το δρόμο της επιστροφής για τα Άγια Όρη, όπου συνεχίζονταν οι εκδηλώσεις για το διάσημο ποιητή. Εντυπωσιασμένος από ότι έζησα την προηγούμενη μέρα στο μοναστήρι με το μακάριο σαλό, ένιωθα σα να επέστρεφα κυριολεκτικά από άλλο κόσμο και δεν είχα ακόμη συνειδητοποιήσει απόλυτα τι μου είχε συμβεί.

Την άλλη μέρα, επέστρεψα στη Μόσχα με κάποιο ιδιαίτερο φως να με συνοδεύει. Χρειάστηκαν δύο εβδομάδες, για να επανέλθω στη συνηθισμένη κατάσταση που ζούσα μέχρι τότε. Αυτή ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στο μοναστήρι Πσκόβο-Πετσέτσκυι. Η Χάρη, την οποία έλαβα και κατόπιν απώλεσα, άφησε ένα ανεπανάληπτα βαθύ σημάδι στην καρδιά μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ. ΑΡΧΙΜΑΝ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΓΚΑΝ.

Απολυτίκιο Αγ. Θεοδώρας εν Βάστα - 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Γιατί θα αναστηθούν και όσοι δεν έχουν βαπτισθεί !

Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας - ''Η Εν Χριστώ Ζωή'' - Λόγος Β' - Περί του Αγίου Βαπτίσματος -  ''51- 56'' - Ιερόν Ησυχαστήριον ''Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης

51. Άξιο όμως θαυμασμού είναι και το εξής : Όχι μόνο οι βαπτισμένοι αλλά και όσοι δεν προετοιμάσθηκαν για την αθάνατο ζωή διά της δυνάμεως των Μυστηρίων και όλοι γενικά οι άνθρωποι θα επανακτήσουν τα αγέραστα σώματά τους και θα αναστηθούν άφθαρτοι. Είναι όντως θαυμαστό που και ακόμη και όσοι δεν έλαβαν το  βάπτισμα, διά του οποίου γινόμαστε κοινωνοί του ζωοποιού θανάτου του Χτιστού, θα γίνουν μέτοχοι της αναστάσεως, την οποία μόνον ο θάνατος του Χριστού εισήγαγε στον κόσμο. Αφού απέφυγαν τον ιατρό και δεν δέχθηκαν την βοήθειά Του και πέταξαν το μοναδικό φάρμακο, τι είναι αυτό που θα τους εξασφαλίσει την αθανασία; Φαίνεται λογικό να συμβαίνει ένα από τα δύο : Ή όλοι οι άνθρωποι θα απολαμβάνουμε όλα τα αγαθά που μας χάρισε ο Χριστός με το θάνατό Του, δηλαδή θα συναναστηθούμε και θα ζούμε μαζί Του και θα συμβασιλεύουμε  και θα μετέχουμε στην μέλλουσα μακαριότητα - εφόσον βέβαια  δεν χρειάζεται να συνεισφέρουμε κάτι - ή, αν είναι αναγκαία και κάποια συνεισφορά, δεν θα αναστηθούν όσοι δεν πίστευσαν στον Σωτήρα.

52. Σχετικά με αυτό μπορούμε να πούμε τα εξής:  H ανάσταση των νεκρών είναι η επανόρθωση της ανθρωπίνης φύσεως. Άλλα αυτά τα αγαθά ο Θεός μας τα προσφέρει δωρεάν, όπως δηλαδή μας πλάθει χωρίς τη συμμετοχή της βουλήσεώς μας, έτσι και μας αναπλάθει χωρίς να προηγηθεί κάποια δική μας συμβολή. Η Βασιλεία όμως των Ουρανών, η θέα του Θεού και η ένωση με τον Χριστό αποτελούν ''τρυφή της θελήσεως'', τα αγαθά αυτά μπορούν να τα απολαύουν μόνο όσιο τα θέλησαν, τα αγάπησαν και τα πόθησαν. Εκείνοι δηλαδή που τα επιθύμησαν, αυτοί και θα τα απολαύσουν, όταν θα τα έχουν. Αντιθέτως, όποιος δεν τα επιθύμησε, δεν θα μπορεί να τα απολαύσει. Πως να ευφραίνεται κανείς και να χαίρεται για αγαθά που δεν τα επιθύμησε, όταν δεν τα είχε; Όποιος λοιπόν δεν μπορεί στην παρούσα ζωή να επιθυμήσει και να αναζητήσει τα μέλλοντα αγαθά, επειδή δεν βλέπει το κάλλος τους - ''ου δύναται λαβείν, ότι ου θεωρεί αυτό ουδέ γινώσκει αυτό'' , λέει Κύριος - , τυφλός θα περάσει από τον παρόντα βίο στον μέλλοντα, χωρίς πνευματικές αισθήσεις και δυνάμεις που δίνουν στον άνθρωπο τη δυνατότητα να γνωρίσει το Σωτήρα καθώς και θελήσει και να μπορέσει να ενωθεί μαζί Του.

53. Γι' αυτό δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο που όλοι μεν θα μετέχουν στην αθανασία, όχι όμως και στη μακαριότητα. Διότι την πρόνοια του Θεού για την ανθρώπινη φύση την απολαμβάνουν όλοι οι άνθρωποι εξίσου, τα δώρα όμως με τα οποία ο Θεός στεφανώνει τη θέληση τα απολαμβάνουν μόνο οι ευσεβείς. Και ο λόγος είναι ο εξής: O μεν Θεός θέλει όλοι οι άνθρωποι να απολαμβάνουν όλα τα αγαθά Του και γι' αυτό τα μεταδίδει σε όλους όλα - και αυτά που ευεργετούν την ανθρώπινη θέληση και αυτά που επανορθώνουν την ανθρώπινη φύση. Εμείς όμως μόνο τις δωρεές του προς την ανθρώπινη φύση απολαμβάνουμε όλοι, ακόμη και αν δεν θέλουμε, διότι δεν θα μπορέσουμε να τις αποφύγουμε. Πράγματι, και παρά τη θέλησή μας, μας ευεργετεί και με μία φιλάνθρωπη βία μας εξαναγκάζει, κάθε φορά που θέλουμε να αρνηθούμε αυτή την ευεργεσία Του, άλλα δεν μπορούμε.

54. Τέτοια είναι η δωρεά της αναστάσεως : Δεν εξαρτάται από εμάς το αν θα αναστηθούμε μετά το θάνατο ή όχι, όπως δεν οφείλεται σ' εμάς και το ότι γεννηθήκαμε. Όσα όμως εξαρτώνται από τη θέλησή μας - η εκλογή δηλαδή του καλού, η άφεση των αμαρτιών το σωστό ήθος, η καθαρότητα της ψυχής και η αγάπη προς τον Θεό - αυτά έχουν ως έπαθλο την έσχατη μακαριότητα, και από εμάς εξαρτάται να τα λάβουμε ή να τα απορρίψουμε. Εάν μεν θέλουμε, μπορούμε να τα απολαύσουμε, εάν όμως δεν θέλουμε, πως να τα απολαύσουμε; Γιατί δεν είναι δυνατόν να επιθυμούμε κάτι χωρίς να το θέλουμε ή να εξαναγκαζόμαστε για κάτι που θέλουμε.

55. Ένας άλλος λόγος που όλοι θα αναστηθούν, αλλά δεν θα μετέχουν όλοι στην μακαριότητα είναι και ο εξής : Μόνος ο Κύριος ελευθέρωσε την ανθρώπινη φύση από την φθορά και την ανθρώπινη βούληση από την αμαρτία με το να γίνει ''πρωτότοκος των νεκρών'' και να εισέλθει στα Άγια των Αγίων ''πρόδρομος υπέρ υμών''. διότι θανάτωσε την αμαρτία, μας συμφιλίωσε με τον Θεό, γκρέμισε το ''μεσότοιχον του φραγμού'' και  ''ηγίασεν  εαυτόν υπέρ ημών'', για να είμαστε και εμείς, ''ηγιασμένοι εν αληθεία''. Είναι λοιπόν φανερό ότι από την φθορά και την αμαρτία θα ελευθερωθούν μόνο όσοι έγιναν μέτοχοι και στη θέληση και στην ανθρώπινη φύση του Χριστού, στη μεν ανθρώπινη φύση του Χριστού, στην μέν ανθρώπινη φύση Του, επειδή είναι άνθρωποι, στην δε θέλησή Του, επειδή ''ηγάπησαν την επιφάνειαν Αυτού'' και το Πάθος και υπήκουσαν στα προστάγματά Του και θέλησαν ό,τι εκείνος. Όσοι όμως είχαν μεν την ανθρώπινη φύση, αλλά δεν αποδέχθησαν το θέλημα του Χριστού, συνέβη να είναι άνθρωποι, αλλά δεν εμπιστεύτηκαν την σωτηρία τους στον Σωτήρα και δεν έγιναν κοινωνοί στο αγαθό θέλημά Του. Επόμενο λοιπόν είναι να στερούνται την άφεση των αμαρτιών και τους στεφάνους της δικαιοσύνης αφού είναι χωρισμένοι από τον Χριστό ως προς την θέληση. Ωστόσο, επειδή έχουν την ίδια φύση με τον Χριστό ως άνθρωπο, τίποτε δεν τους εμποδίζει να ελευθερωθούν από τη φθορά και να αναστηθούν.

56. Το βάπτισμα λοιπόν μας οδηγεί μόνο στην μακαρία εν Χριστώ ζωή, όχι στην αθάνατη ζωή. Την αθανασία την χάρισε σε όλους ανεξαιρέτως ο θάνατος και η ανάσταση του Χριστού. Γι' αυτό η μεν ανάσταση είναι η δωρεάν κοινή για όλους τους ανθρώπους, ενώ η άφεση των αμαρτιών, οι ουράνιοι στέφανοι και η Βασιλεία του Θεού δίνονται μόνο σε όσους έδωσαν την οφειλόμενη συνδρομή και προετοιμάστηκαν από την παρούσα ζωή, για να είναι όσο γίνεται πιο οικείοι προς τον μέλλοντα εκείνο βίο και τον Νυμφίο : Αυτοί αναγεννώνται με τρόπο καινό, γιατί Εκείνος είναι ο Καινός Αδάμ. Λάμπουν από κάλλος και διατηρούν την ωραιότητα που τους χάρισε  το Βάπτισμα, γιατί Εκείνος είναι ο ''ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων''. Κρατούν ψηλά το κεφάλι σαν τους στεφανωμένους ολυμπιονίκες, γιατί Εκείνος είναι το στεφάνι. Έχουν ανοικτά τα ώτα, γιατί Εκείνος, είναι ο Λόγος,  ανοικτούς τους οφθαλμούς, γιατί Εκείνος είναι ο Ήλιος, έτοιμη την όσφρηση, γιατί ο Νυμφίος είναι και Μύρο και μάλιστα ''Μύρον εκκενωθέν''. Είναι δε μεγαλοπρεπείς και στα ενδύματα τους λόγω γάμου.

"Πιστεύω"-"Νομίζω".

«Οι άγιοι πατέρες όλων των εποχών εκφράζουν τη σχέση τους με την αποκαλυμμένη θεία αλήθεια με τη λέξη "πιστεύω". Στη σύγχρονη κοινωνία, πού καυχιέται υπέρμετρα για το υψηλό μορφωτικό της επίπεδο και τις χριστιανικές της αρχές, διαρκώς εξαπλώνεται ή χρήση της λέξεως "νομίζω". Μ' αύτη τη λέξη εκφράζουν πια οι άνθρωποι την εσωτερική τους σχέση με τη θεία αποκάλυψη. Πού οφείλεται, λοιπόν, ή εμφάνιση και ή εξάπλωση της λέξεως αυτής; Στην άγνοια του Χριστιανισμού». (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ).

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ........

- Ἂν εἶσαι μόνος…

Ἂν εἶσαι μόνος ἀδελφέ, ἅρπαξε τὴν εὐκαιρία. Ἀνάπεμπε ὕμνους στὸν Τρισάγιο Θεό μας. Δόξαζέ Τον πολλὲς φορὲς στὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας, διότι κάποιοι ἄλλοι Τὸν ὑβρίζουν καὶ Τὸν βλασφημοῦν (καθημερινῶς). Ὕμνει τὴν Παναγία μας, λέγε τοὺς Χαιρετισμούς της. Εἶναι ἔργο ἀγγελικό. Τώρα δὲν ἔχεις πλέον ἄλλες μέριμνες καὶ φροντίδες οἰκογενειακές. Ἴσως εἶσαι καὶ συνταξιοῦχος. Ἐκμεταλλεύσου τὴν περίστασι. Ἁγίαζε τὸν χρόνο σου.

Εἴσελθε εἰς τὸ «ταμεῖον» σου καὶ προσεύχου, ἀδελφέ μου, μὴν ἀμελεῖς αὐτὸ τὸ καθῆκον. Ἔχομε εὐθύνη γιὰ τὴν κατάστασι ποὺ ἐπικρατεῖ γύρω μας.

Προσεύχου γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, γιὰ τὴν ταλαίπωρη πατρίδα μας ποὺ τὴν συκοφάντησαν, ν᾿ ἀναστηθῇ καὶ πάλι. Γιὰ τὴν μετάνοια καὶ συντριβὴ τῶν ὀρθοδόξων ἑλλήνων.

Γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται στὴν πρώτη γραμμὴ —γιὰ νὰ κρατήσουν τὴν ὀρθόδοξη πίστι ἀλώβητη ἀπὸ τοὺς ποικιλώνυμους ἐχθρούς της καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὴν παναίρεσι τοῦ οἰκουμενισμοῦ— καὶ πολεμοῦνται λυσσωδῶς.

Ν᾿ ἀναδειχθοῦν κι ἄλλοι ὁμολογηταὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ Ἱεράρχες ἄξιοι «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι».

Κλεῖσε τὴν τηλεόρασι· δὲν σοῦ προσφέρει τίποτε.

Καὶ προσεύχου, ἀδελφέ μου, κάνεις πολὺ σπουδαῖο ἔργο:

Γιὰ τὴν ἑλληνορθόδοξη οἰκογένεια, νὰ μὴ χάσῃ τὴν δομή της· νὰ μὴν σαλευθοῦν τὰ θεμέλιά της.

Γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς, γιὰ τοὺς γέροντες καὶ τοὺς διακονητές τους, γιὰ δύναμι καὶ ὑπομονή..

Γιὰ τοὺς νοσηλευομένους στὶς ἐντατικὲς κλινικές, γιὰ ὑπομονή.

Γιὰ τοὺς γιατροὺς καὶ νοσηλευτάς, νὰ τοὺς φωτίζῃ ὁ Θεὸς νὰ δίνουν τὶς κατάλληλες διαγνώσεις, νὰ κάνουν σωστὲς ἐνέργειες.

Προσεύχου γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικούς μας, νὰ μεταφέρουν τὰ ἑλληνοχριστιανικὰ ἰδεώδη, τὰ ἰδανικὰ τῆς φυλῆς, στὰ παιδιά μας. Νὰ μείνουν ὄρθιοι στὶς ἐπάλξεις, στὸ καθῆκον, στὴν ἀποστολή τους.

Γιὰ τοὺς ἐργαζομένους, γιὰ τοὺς πολλοὺς ἀνέργους, γιὰ τοὺς ἀπογοητευμένους, νὰ μὴ χάσουν τὴν ἐλπίδα τους στὸ Θεὸ καὶ ἔλθουν σὲ ἀπόγνωσι.

Γιὰ τοὺς φυλακισμένους, μάλιστα δὲ διὰ τοὺς ἀδίκως φυλακισμένους, γι᾿ αὐτοὺς ποὺ τοὺς συμπαραστέκονται.

Γιὰ τὰ ἐγκαταλελειμμένα, γιὰ τὰ παραβατικὰ παιδιά. Γιὰ τοὺς νέους μας, γιὰ τοὺς ναρκομανεῖς, γιὰ τοὺς πλανεμένους, νὰ βροῦν τὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας.

Γιὰ τοὺς πολυτέκνους, γιὰ τοὺς χρεωμένους.

Προσεύχου γιὰ τὴν ἀφύπνισι καὶ ἑνότητα τοῦ ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ λαοῦ!

Γιὰ τὸ μικρὸ ποίμνιο.

Γιὰ τὴν προστασία πάντων ἡμῶν ἀπὸ τὰ ἐπερχόμενα δεινά!

Γιὰ τοὺς μοναχικοὺς ἀνθρώπους, ὅπου κι ἂν βρίσκωνται, στὴν Ἑλλάδα ἢ στὸ ἐξωτερικό.

Γιὰ τὸν Ἱερὸ κλῆρο· γιὰ τοὺς ἐργαζομένους ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κάνεις πολὺ σπουδαῖο ἔργο.

Προσεύχου ἰδιαιτέρως γιὰ τοὺς κεκοιμημένους ἀδελφούς μας, γιὰ τὴν ἀνάπαυσί τους· τὸ περιμένουν. Εἶναι ἡ καλύτερη ἐλεημοσύνη καὶ ἱεραποστολή.

—Μελέτα τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἁγία Γραφή! Ἰδιαιτέρως τὴν Καινὴ Διαθήκη. Ἐμβάθυνε σ᾿ αὐτήν. Θὰ γλυκαίνεται «ὁ λάρυγξ» σου, θὰ φωτίζεται ὁ νοῦς σου, θὰ ἠρεμῇ ἡ ψυχή σου. Καθὼς καὶ τὸ Ψαλτήριο.

Ἂν εἶσαι μόνος, ἀδελφέ, ἂν ἔχῃς αὐλὴ ἢ μπαλκόνι, ρίξε λίγα ψίχουλα σ᾿ ἕνα σκεῦος, γιὰ νά ᾽ρθουν περιστέρια ἢ ἄλλα πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ· θὰ ἔχῃς πολὺ καλὴ συντροφιὰ καὶ θὰ χαίρεσαι. Μίλα μαζί τους.

Φύτεψε καὶ λίγα λουλούδια ἢ δένδρα, ἂν ἔχῃς χῶρο, καὶ δόξαζε τὸν Θεό.

Ἡ ἀγαθή Του Πρόνοια στὴν δυσκολία ἢ ἀρρώστια σου δὲν θὰ σ᾿ ἀφήσῃ. Θὰ προνοήσῃ γιὰ σένα. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σ᾿ ἐγκαταλείψῃ; Ἀφοῦ φροντίζει γιὰ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ· γιὰ σένα τὸ πλάσμα τῶν χειρῶν του, τὸν λογικὸ ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔχυσε τὸ αἷμα του πάνω στὸν σταυρό, θ᾿ ἀδιαφορήσῃ;

Ἐσύ, μόνο, ἔλπιζε εἰς Αὐτόν.

Ἂν εἶσαι μόνος, ἀδελφέ, ἔχεις πολλὰ νὰ κάνῃς.

Ο ΝΕΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΟΥΝΓΚΑ . Α ΜΕΡΟΣ

τοῦ ἡγουμένου Δαμασκηνοῦ Orlosky

Ο «μεγάλος ἐξαγνισμός», ποὺ θέσπισε ὁ Ἰωσὴφ Στάλιν καὶ οἱ στενοὶ συνεργάτες του τὰ ἔτη 1936 - 1938, ἦταν μία ἀπὸ τὶς πιὸ κτηνώδεις περιόδους τῆς ἱστορίας τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Αὐτοὶ ποὺ ἦταν στὸ στόχαστρο γιὰ ἐκτέλεσι ἢ ἐξορία προέρχονταν ἀπὸ διαφορετικοὺς τομεῖς τῆς κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων ὀρθοδόξων κληρικῶν καὶ πιστῶν, διανοουμένων, μελῶν τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος καὶ kulaks (χωρικῶν ποὺ κατεῖχαν λίγη γῆ καὶ ζῷα, τὰ ὁποῖα ἡ κυβέρνησι δήμευσε. Οἱ χωρικοὶ αὐτοὶ κατόπιν ἐξωρίστηκαν σὲ ἀφιλόξενες περιοχὲς τῆς χώρας, ὅπου οἱ περισσότεροι πέθαναν). Οἱ σκοποὶ τῆς «ἐξαγνίσεως» ἐποίκιλλαν· προσπάθησαν νὰ μειώσουν τὸν ἀριθμὸ τῶν ὑποψηφίων μέσα στὸ κόμμα, νὰ καταστρέψουν τὴν ἐπίδρασι τῆς Χριστιανοσύνης στὸ λαό, νὰ ἐλέγξουν τὸ σκεπτικὸ τῶν ἀνθρώπων καὶ γενικὰ νὰ ἐξαφανίσουν ὁποιονδήποτε ἦταν ἀντίθετος μὲ τὴν ἀνοικοδόμησι ἑνὸς «Σοβιετικοῦ ἐργατικοῦ παραδείσου». Σύμφωνα μὲ τὰ ἀρχεῖα τῶν Σοβιετικῶν, πάνω ἀπὸ ἑνάμισυ ἑκατομμύριο ἄνθρωποι φυλακίστηκαν ἀπὸ τὶς κρατικὲς ἀρχὲς μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1937 καὶ 1938. Ἀπ᾽ αὐτοὺς ποὺ φυλακίστηκαν περίπου 700.000 ἐκτελέστηκαν· κάτι ποὺ σημαίνει ὅτι περίπου χίλια ἄτομα ἐκτελοῦνταν καθημερινά. Ὀγδονταπέντε τοῖς ἑκατὸ (85%) τοῦ ὀρθοδόξου κλήρου –περίπου 30.000– ὑπῆρξαν θύματα αὐτῶν τῶν «ἐξαγνισμῶν». Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Αὐγουστῖνος Belyaev καὶ ὅσοι φυλακίστηκαν ἢ ἐκτελέστηκαν μαζί του, μπροστὰ στὶς τραγικὲς καὶ δύσκολες αὐτὲς ἐποχές, στάθηκαν ἑδραῖοι στὴν πίστι τους στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Ο νέος ἱερομάρτυρας Αὐγουστῖνος (κατὰ κόσμον Ἀλέξανδρος Ἀλεξάνδροβιτς Belyaev) γεννήθηκε στὶς 28 Φεβρουαρίου 1886 στὸ χωριὸ Kamenko. Οἱ γονεῖς του, ὁ πρωθιερέας Ἀλέξανδρος καὶ ἡ πρεσβυτέρα του Εὐδοκία, ἀπέκτησαν πέντε παιδιά, τὰ ὁποῖα ἦταν εὐσεβῆ καὶ ἀγαποῦσαν πολὺ τὸν ἐκκλησιασμό. Ὅταν ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν ἀκόμα ἔφηβος, ἕνας περιπλανώμενος –γνωστὸς γιὰ τὴν εὐσέβεια καὶ δίκαιη ζωή του–, ποὺ ἐπισκεπτόταν συχνὰ τοὺς γονεῖς του, τὸν ἀπεκάλεσε «ἱεράρχη» ἀρκετὲς φορές.

Μετὰ τὴν ἀποφοίτησί του ἀπὸ τὴν θεολογικὴ σχολὴ τῆς Kineshma τὸ 1911 στάλθηκε ὡς δάσκαλος τῆς ῥωσικῆς γλώσσης καὶ λογοτεχνίας στὴν ἀρχιεπισκοπικὴ σχολὴ θηλέων στὴν Penza. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη γράφει στὸ ἡμερολόγιό του· Δὲν μὲ ἀπασχολεῖ ἡ καριέρα μου ἢ μιὰ θέσι στὴν κοινωνία. Ἡ ἀγωγὴ ποὺ μοῦ ἔδωσε ὁ πατέρας μου ἔχει ἐνσταλάξει στὴν συνείδησί μου μιὰ βαθειὰ αἴσθησι τῆς ἠθικῆς μου εὐθύνης γιὰ κάθε βῆμα ποὺ θὰ κάνω. Γι᾽ αὐτὸ ὅταν καλλιεργῶ τὸν ἑαυτό μου πνευματικά, τὸ κάνω καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους γύρω μου. Καὶ οἱ ἀπαιτήσεις ποὺ ἔχω ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ βαθμὸ τῶν ἀπαιτήσεων ποὺ ἔχω στὴν τελειοποίησι τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ μου.

Τὸ 1913 ὁ Ἀλέξανδρος ἀποφασίζει νὰ παντρευτῇ τὴν Ἰουλία, κόρη τοῦ ἱερέα Ἀλεξάνδρου Lyubimov, μιὰ μαθήτριά του στὴν τελευταία τάξι τῆς σχολῆς ποὺ δίδασκε.

Πρὶν ἀπὸ τὸ γάμο ὁ Ἀλέξανδρος ἐπέστρεψε στὸ σπίτι του νὰ δῇ τοὺς γονεῖς του καὶ ἐκεῖ συνάντησε τὸν ἴδιο εὐσεβῆ περιπλανώμενο, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε·

―Ὤ, χαῖρε ἱεράρχα!

―Τί εἴδους ἱεράρχης εἶμαι, ἀφοῦ εἶμαι ἀρραβωνιασμένος; ρώτησε ὁ Ἀλέξανδρος.

―Ὡστόσο παραμένεις ἱεράρχης! ἐπέμενε ὁ περιπλανώμενος.

Ἀπέκτησε δύο κόρες, τὴν Ἰουλία καὶ τὴν Νίνα, τὰ ἔτη 1914 καὶ 1919 ἀντίστοιχα. Οἱ διωγμοὶ ἐναντίον τῆς ῾Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἄρχισαν τὸ ἔτος 1918. Ὁ Ἀλέξανδρος ἔγινε νεωκόρος καὶ ἔκανε δριμυτάτη κριτικὴ ἐναντίον κάποιων σχισματικῶν ποὺ εἶχαν ὡς ἡγέτη ἕναν καθῃρημένο ἐπίσκοπο. Γιὰ τὶς δραστηριότητές του αὐτὲς ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὁ Ἀλέξανδρος συνελήφθη στὶς ἀρχὲς τοῦ 1920 καὶ πέρασε ἑνάμισυ μῆνα στὴ φυλακή.

Τὸν Ἰούνιο τοῦ 1922 ἡ γυναίκα του πέθανε ἀπὸ φυματίωσι καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἔμεινε μόνος μὲ τὶς δύο κόρες του (τὴ μία ἕξι χρονῶν καὶ τὴν ἄλλη ἐννέα μηνῶν βρέφος). Μιὰ νοσοκόμα, ἡ Ἀνυσία Efimovna, ἀνέλαβε νὰ βοηθήσῃ στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν του.

Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1920 ὁ Ἀλέξανδρος χειροτονήθηκε ἱερεύς. Τὸ 1922 ἡ μυστικὴ ἀστυνομία τὸν φυλάκισε ξανὰ γιὰ τρεῖς μῆνες. Ὅταν ἀφέθηκε ἐλεύθερος μετακόμισε μὲ τὰ παιδιά του στὴν πόλι Kineshma, ὅπου ἄρχισε νὰ λειτουργῇ σὲ μιὰ ἐκκλησία τῆς πόλεως. Ἡ ἀνιδιοτελὴς καὶ ἀσκητικὴ ποιμαντικὴ προσφορά του σύντομα τὸν ἔκανε γνωστὸ ὄχι μόνο στὴν περιοχὴ Kineshma ἀλλὰ καὶ σ᾽ ὅλη τὴν ἐπισκοπὴ τῆς Ivanovo. Οἱ πιστοὶ ἀγάπησαν τὸν ἱερέα τους, ὁ ὁποῖος ἀνταποκρινόταν σὲ κάθε αἴτησί τους γιὰ βοήθεια. Παρ᾽ ὅλη τὴν δύσκολη οἰκογενειακὴ κατάστασί του, ἔδινε πάντα ὅλο τὸν ἑαυτό του στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἁγία Ἐκκλησία του.

Ὁ π. Ἀλέξανδρος σύντομα προβιβάσθηκε στὴν θέσι τοῦ πρωθιερέως.

Ἡ ἐπαναστατικὴ κίνησι τῆς «ζωντανῆς ἐκκλησίας» ξεκίνησε τὸ 1922 καὶ μέχρι τὸ 1923 εἶχε πάρει μεγάλες διαστάσεις. Χάρι στὴ δυναμικὴ ὑποστήριξι τῶν ἀθεϊστικῶν ἀρχῶν, οἱ περισσότερες ἐκκλησίες τῆς ἐπισκοπῆς Ivanovo συλήθηκαν ἀπὸ τοὺς ἐπαναστάτες. Ὁ ἐπίσκοπος Ivanovo Ἱερόθεος Pomerantsev κάμφθηκε καὶ ἔγινε μέλος τῆς «ζωντανῆς ἐκκλησίας», ἐνῷ ὁ ἐπίσκοπος Κineshma Βασίλειος Preobrazhensky συνελήφθη ἀπὸ τὶς ἀρχές. Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1923 οἱ ἀντιπρόσωποι τῆς ἐπισκοπῆς Ivanovo συναντήθηκαν στὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Σκέπης καὶ ὁμοφώνως ἀποφάσισαν νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν πατριάρχη Τύχωνα τὸν πρωθιερέα Ἀλέξανδρο Belyaev ὡς ἀντικαταστάτη τῆς κενῆς ἐπισκοπικῆς θέσεως μέχρι τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἐπισκόπου Βασιλείου. Ὁ πατριάρχης Τύχων ἐνέκρινε τὸ ψήφισμα καὶ τὸν Σεπτέμβριο, κατόπιν μοναχικὴς κουρᾶς μὲ τὸ ὄνομα Αὐγουστῖνος, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Ivanovo.

Ὡς ἐπίσκοπος ἔδειξε ζῆλο νὰ φέρῃ εἰς πέρας ὅλες τὶς ἀρχιερατικές του ὑποχρεώσεις. Λειτουργοῦσε συχνὰ καὶ σὲ κάθε λειτουργία ἐκφωνοῦσε ἕνα ἐμπνευσμένο κήρυγμα. Οἱ κάτοικοι τὸν ἀγάπησαν καὶ εὐλογοῦσε ὅλους ὅσους τὸν πλησίαζαν. Πρὶν καὶ μετὰ ἀπὸ κάθε ἀκολουθία ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων τὸν προϋπαντοῦσε, πρᾶγμα ποὺ δὲν πέρασε ἀπαρατήρητο ἀπὸ τὶς Σοβιετικὲς ἀρχὲς καὶ ἀναπόφευκτα θὰ ὡδηγοῦσε στὴν τρίτη του σύλληψι καὶ φυλάκισι.

[μετάφρασι· ἱ. μονὴ Ἁγ. Αὐγουστίνου Φλωρίνης]

http://www.xrspitha.gr

Ο Π. ΠΑΥΛΟΣ Ο ΣΙΝΑΪΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η Υπεραγία Θεοτόκος στην βουλγαρική αγιογραφία ανά τους αιώνες

Η Θεοτόκος Οδηγήτρια με προφήτες - εικόνα από τον 16ο αιώνα από την πόλη Νεσέμπαρ

Στις 8 Σεπτεμβρίου η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της – την Γέννηση της Υπεαργίας Θεοτόκου. Στην κρύπτη του ναού του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέβσκι στην πρωτεύουσα, στο πλαίσιο της μόνιμης έκθεσης εικόνων, μπορούμε να δούμε δύο εικόνες, αφιερωμένες στην Γέννηση της Θεοτόκου. Η μια είναι πολύ γνωστή, υπάρχει σε κάθε εκκλησία. Συνήθως η Θεοτόκος απεικονίζεται σαν μωρό με φωτοστέφανο σε κρεβατάκι ή σε κούνια μπροστά σε τραπέζι με φιλοξενούμενους. Στο τραπέζι είναι και οι γονείς της – η Αγία Άννα και ο Άγιος Ιωακείμ από το Ναζαρέτ. Η άλλη εικόνα αποτελεί εξαίρεση.

"Εδώ λείπει η κούνια μπροστά στο τραπέζι, ενώ η μικρή Θεοτόκος είναι σε ζωγραφισμένη εικόνα, που η Αγία Άννα κρατάει στα χέρια της για να την δείξει στους φιλοξενούμενους", εξηγεί η Βλαντισλάβα Κασμάκοβα, ξεναγός στην κρύπτη. "Εκτός αυτού, το κεφάλι της Θεοτόκου είναι περικυκλωμένο από κόκκινο στεφάνι. Το κόκκινο χρώμα είναι ιδιαίτερης σημασίας στην ορθόδοξη αγιογραφία, έχοντας προστατευτική λειτουργία. Αντικαθιστά το πράσινο, που έως τον 10το αιώνα συμβολίζει την νίκη της ζωής στον θάνατο και είναι ένδειξη για τη υψηλή θέση, που καταλαμβάνει στον ουρανό το απεικονισμένο πρόσωπο. Ο αγιογράφος θέλει να προβάλει την ιδέα, ότι η Παναγία μας επιλέχθηκε για την υψηλή αποστολή της ακόμη από την γέννησή της. Η ίδια πρέπει να γεννήσει τον Σωτήρα μας. Γι' αυτό σ' όλες τις εικόνες η Θεοτόκος είναι πολύ σοβαρή, πολύ συγκεντρωμένη. Αν και είναι ευλογημένη, η τύχη της δεν είναι ελαφρά. Αυτή είναι και η διαφορά μεταξύ της ορθόδοξης και της καθολικής τέχνης. Στην καθολική τέχνη απεικονίζεται με ρούχο, το οποίο είναι βασιλικό μπλε και παίζει με τον μικρό Χριστό, ο οποίος είναι μωρό. Παρουσιάζεται η στιγμή της μητρότητας, που φέρει χαρά σε κάθε γυναίκα. Ενώ στην Ορθοδοξία η απεικόνιση του βαθιού μητρικού συναισθήματος πάντα περιέχει ουσιαστικό στοιχείο λύπης".

Η Γέννηση της Θεοτόκου - δύο εικόνες από την περιοχή του Βελίκο Τίρνοβο, 19ο αιώνα. Φωτογραφία: Ηλιάνα Ράιτσεβα

Θεωρείται, ότι η πρώτη εικόνα της Θεοτόκου αγιογραφήθηκε από τον απόστολο Λουκά. Αργότερα, με την πάροδο του χρόνου καθιερώνονται ορισμένοι κανόνες της αγιογραφίας της. Η Μητέρα του Θεού πάντα παρουσιάζεται σε δύο χρώματα – κόκκινο, που συχνά φθάνει στο καφέ, και μπλε. Το κόκκινο είναι η σχέση με τις κανονικές γυναίκες, είναι το χρώμα της θηλυκότητας και της μητρότητας. Το μπλε είναι το χρώμα της λύπης. Μόνο η Θεοτόκος από όλες τις άγιες γυναίκες έχει το δικαίωμα να φοράει κόκκινα παπούτσια λόγω της ιδιαίτερης θέσης της στον ουρανό.

Η Παναγία Οράντα, στοιχείο από την εικόνα της Σύναξης Αρχαγγέλων, 14 αιώνα, Μοναστήρι Μπάτσκοβο. Φωτογραφία: Ηλιάνα Ράιτσεβα

Η παλιότερη απεικόνιση της Θεοτόκου είναι η Παναγία Οράντα. Σ' αυτόν τον κανόνα η Θεοτόκος ευλογεί. Πάντα την βρίσκουμε στο ανατολικό μέρος της εκκλησίας. Ο πιο διαδεδομένος κανόνας αγιογραφίας της Θεοτόκου είναι του τύπου "Οδηγήτρια".

"Επειδή με το δεξιό της χέρι η Παναγία δείχνει τον δρόμο της σωτηρίας μας", αναφέρει η κα Κασμάκοβα. "Δείχνει προς τον Χριστό, που κάθεται στα γόνατά της και που ευλογεί. Ο Χριστός είναι απεικονισμένος σαν παιδί, αλλά η έκφραση του προσώπου του δεν είναι παιδική. Στην ορθοδοξία θεωρείται πως ο Χριστός δεν έχει ηλικία. Ο Θεός Πατήρ μας το δίνει σε ανθρώπινες διαστάσεις, για να μπορούμε να τον αντιληφθούμε. Στο μέτωπο και τους δύο ώμους της Θεοτόκου υπάρχουν τρία αστέρια, που σχηματίζουν τρίγωνο. Είναι σύμβολο της αγνότητάς της και της μητρότητας. Χαρακτηριστικό στοιχείο των εικόνων της Θεοτόκου, όταν είναι μαζί με τον Χριστό, είναι ότι ο Χριστός ευλογεί, ενώ η ίδια είναι στο δεύτερο πλάνο".

Η πιο τιμημένη από τις γυναίκες, που θέλουν να γίνουν μητέρες, είναι ο κανόνας "Ελεούσα": "Είναι η εικόνα, στην οποία ο Χριστός έχει αγκαλιάσει την μητέρα του από τον λαιμό, έχουν ακουμπήσει τα μάγουλα ο ένας στον άλλο – αυτή η μορφή είναι σύμβολο της μητρικής στοργής", συνεχίζει η Βλαντισλάβα Κασμάκωβα. "Αυτή είναι η μόνη στιγμή, στην οποία στην Παναγία επιτρέπεται να είναι χαμογελαστή. Αυτός ο κανόνας γίνεται πολύ δημοφιλής στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα στη Ρωσία. Μπορούμε να πούμε, ότι αυτή είναι η πιο γυναικεία εικόνα. Συχνά θεωρείται θαυματουργική και την τιμούν σ' όλα τα μεγαλύτερα μοναστήρια. Απ αυτόν τον κανόνα προέρχεται ένας άλλος – της Παναγίας Τριχερούσας".

Μία από τις γνωστότερες εικόνες της Παναγίας Τριχερούσας βρίσκεται στην μονή του Τρογιάν, όπου είναι εικόνα του ναού. Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις, στις οποίες κάποιο στοιχείο της εικόνας διπλασιάζεται. Τότε η εικόνα τιμάται περισσότερο, επειδή θεωρείται ότι η προσευχή μπροστά της είναι δύο φορές πιο αποτελεσματική

. "Ως παράδειγμα διπλασιασμού μπορούμε να αναφέρουμε την εικόνα της Παναγίας του Αμάραντου Ρόδου", συνεχίζει η Βλαντισλάβα Κασμάκοβα. "Αυτή η εικόνα, που βρίσκεται στην Κρύπτη, αγιογραφήθηκε το 1703. Η Παναγία κρατάει τον Χριστό στα γόνατά της, έχει στέμμα στο κεφάλι της και κρατάει και τριαντάφυλλο. Το τριαντάφυλλο ήταν σύμβολο της Παναγίας μέχρι τον 10το αιώνα, όταν ο χριστιανισμός ήταν ακόμη πολύ τρωτός και οι άγιοι απεικονίζονταν συμβολικά, όχι με τις ανθρώπινες μορφές τους. Αυτή η εικόνα είναι θαυματουργική. Όταν ένα στοιχείο επαναλαμβάνεται, σ αυτήν την περίπτωση το ρόδο και η μορφή της Παναγίας, η εικόνα αμέσως γίνεται θαυματουργική".

Άλλος κανόνας είναι "Παναγία στον θρόνο", συνεχίζει η κα Κασμάκοβα: "Η Παναγία κάθεται σε θρόνο και κρατάει στα χέρια της τον Χριστό, ο Οποίος ευλογεί. Σ' αυτόν τον κανόνα πάντα τίθεται πλαίσιο, στο οποίο από τις δύο πλευρές απεικονίζονται οι 12 προφήτες. Κάθε προφήτης κρατάει στα χέρια του ειλητάριο, στο οποίο γράφει για το όραμά του για την

Θεοτόκο. Ο ένας την βλέπει σαν βουνό, ο άλλος – σαν σκάλα προς τον ουρανό, ο άλλος – σαν σκληρό βράχος.

Μετάφραση: Σβέτλα Τόντοροβα

http://bnr.bg/sites/el/Lifestyle/HistoryAndReligion/Pages/08092012_Theotokos_icons.aspx

Υποδοχή Aγίου Δημητρίου στη Σιβηρία

Από 31 Αυγούστου μέχρι και 6 Σεπτεμβρίου 2012 ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων μετέβη στη Σιβηρία και συγκεκριμένα στην Αρχιεπισκοπή Τομπόλσκ και Τουμέν (πρωτεύουσα της Σιβηρίας) κατόπιν προσκλήσεως του σεβασμιωτάτου κ. Δημητρίου.

Τον σεβασμιώτατο συνόδευε ο πρωτοσύγκελλος αρχιμ. Γεώργιος Χρυσοστόμου και άλλοι συνεργάτες του. Σκοπός της επισκέψεως ήταν η μεταφορά του ιερού λειψάνου του αγίου Δημητρίου ενόψει της πανηγύρεως (2 Σεπτεμβρίου) του τοπικού αγίου Ερμογένη, αλλά και ενόψει της ενάρξεως της νέας σχολικής χρονιας στα θεολογικά σεμινάρια της εκκλησαστικής αυτής επαρχίας

Προ της Υψώσεως Σταυρού (Ιωα. 3,13-17)

Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

„Τί μου λέει ο Χριστός σήμερα; Μπορώ να πραγματοποιήσω τα λόγια στη ζωή μου, τώρα, για να τη διορθώσω, για να γίνει άξια του να είμαι άνθρωπος και χριστιανός? Αν προσπαθούμε να κάνουμε κάθε μέρα τουλάχιστον ένα - αν και μικρό – πράγμα, να ακούσουμε τον Κύριο τολάχιστον σε ένα από τα λόγια Του και το κάνουμε πραγματικότητα κατά την διάρκεια τουλάχιστον μιας μέρας, τότε θα αλλάξει κάτι  και θα γίνουμε καινούργιοι και για μας θα ανοιχτεί η Βασιλεία του Θεού ως χαρά και όχι πια ως φόβος.“ – από μια ομιλία για την Κυριακή προ της Υψώσεως Σταυρού του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ)

Αυτή την Κυριακή, πρίν την Ύψωση του Σταυρού του Κυρίου, διαβάζεται, ίσως, το πιο χαροποιό και ενθαρρυντικό απόσπασμα από το Ευαγγέλιο που μας λέει, ότι ο Θεός εισήλθε στον κόσμο, όχι για να τον κρίνει, αλλά να τον σώσει. Ο Κύριος ο ίδιος, στην καθαρότητά Του, στην αγιότητά Του, ήρθε και ενσαρκώθηκε και έγινε Άνθρωπος. Μας έδειξε, πώς μπορούμε να ζούμε, αν θέλουμε ήδη στη γη να ζούμε στην αιωνιότητα, δηλαδή στη βασιλεία της αρμονίας και της αγάπης, πραγματοποιώντας γύρω μας τη βασιλεία της αγάπης την οποία ονειρεύονται όλοι οι άνθρωποι, την οποία, όμως, καταστρέφουμε όλοι εμείς κάθε μέρα.

Ο Χριστός δεν ήρθε για να κρίνει τον κόσμο. Θα᾽ρθει ο καιρός, οπότε όλος ο κόσμος, ο καθένας από μας, θα σταθεί μπροστά στο Θέο – πρόσωπο με πρόσωπο – και τότε θα δούμε, πόσο ανούσια, μάταια και κενή ήτανε η ζωή μας, πώς φροντίζαμε για τα πάντα εκτός από το να γίνουμε – με τη μεγάλη και πλήρη σημασία αυτής της λέξης – άνθρωποι. Ζούσαμε και μεριμνούσαμε για τα πάντα, αλλά ποτέ δεν φτιάξαμε ούτε μια κοινωνία, όπου βασίλευσε η αγάπη, η χαρούμενη η νικηφόρα αγάπη που ξεχνάει την εαυτό της. Και τότε θα βλέπουμε τον Κύριο και θα δούμε τον αληθινό Άνθρωπο, ο οποίος θα μπορούσε να γίνει ο καθένας από μας με τη δύναμή Του, τη χάρη Του και το έλεός Του. Και τότε θα πονέσουμε, τότε θα κρίνουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, γιατί θα καταλάβουμε ότι είχε έρθει η αγάπη σε μάς, αλλά την περιφρονούσαμε, ότι είχε έρθει ο Θεός για να μας αποκαλύψει την πληρότητα  του ανθρώπινου μας μεγαλείου, προτιμούσαμε, όμως, να απομείνουμε τόσο μικροί. Θα καταλάβουμε ότι την ανθρώπινη κοινωνία, η οποία θα μπορούσε να είναι μια εικόνα της αγάπης της Άγιας Τριάδας, την κάναμε κόλαση και έρημο, όπου πεθαίνουν οι άνθρωποι από πείνα για ανθρώπινες σχέσεις.

Ο Χριστός ήρθε ως Σωτήρ. Ο καθένας από μας έχει τώρα ακόμα κάποιο καιρό – μπορεί μια ώρα, μα μπορεί και πολλά χρόνια ακόμα. Και νέοι πεθαίνουν και μερικοί ηλικιωμένοι ζούνε πολλά χρόνια – δεν πρέπει κανείς να βασίζεται στο χρόνο, γιατί τα πάντα μπορείς να αλλάξεις σε μια στιγμή ή να μην αλλάξεις τίποτα σε δεκαετίες. Ο απόστολος Παύλος έγινε σε μία στιγμή ένας άλλος άνθρωπος. Εμείς, όμως, ζούμε και ζούμε και παρόλο που φέρουμε το όνομα του Χριστου, απομένουμε μακριά από την ομορφιά και τη δόξα μιας ζωής σύμφωνης με το Ευαγγέλιο.

Ας προσπαθήσουμε αυστηρά να δεχτούμε τα λόγια του Χριστού. Ήρθε στον κόσμο ως Σωτήρας, όχι ως δικαστής. Η σωτηρία συνίσταται στο να γίνουμε απλά άνθρωποι, στο να γίνει ο καθένας από μας άνθρωπος, όπως μας επινόησε ο Θεός, όταν μας δημιούργησε κατά την εικόνα Του. Όλο το Ευαγγέλιο μιλάει μόνο γι΄αυτὀ! Ας διαβάσουμε το Ευαγγέλιο και ας το κάνουμε συνέχεια, προσεκτικά, όχι σαν ένα διήγημα για το Χριστό και άλλους ανθρώπους, αλλά σαν ένα βιβλίο που μας λέει, πώς μπορούμε να γίνουμε τέτοιοι άνθρωποι που θα μπουν στη Βασιλεία του Θεού, που τα μάτια τους λάμπουν και οι καρδιές τους είναι γεμάτες με χαρά, που θα μπούν μέσα Της, επιστρέφοντας τελικά σπίτι τους μετά από μια μεγάλη και δύσκολη μέρα.

Ας διαβάζουμε το Ευαγγέλιο αναρωτώμενοι: Τί μου λέει ο Χριστός σήμερα; Μπορώ να πραγματοποιήσω τα λόγια στη ζωή μου, τώρα, για να τη διορθώσω, για να γίνει άξια του να είμαι άνθρωπος και χριστιανός? Αν προσπαθούμε να κάνουμε κάθε μέρα τουλάχιστον ένα - αν και μικρό – πράγμα, να ακούσουμε τον Κύριο τολάχιστον σε ένα από τα λόγια Του και το κάνουμε πραγματικότητα κατά την διάρκεια τουλάχιστον μιας μέρας, τότε θα αλλάξει κάτι  και θα γίνουμε καινούργιοι και για μας θα ανοιχτεί η Βασιλεία του Θεού ως χαρά και όχι πια ως φόβος.

Αμήν

Στον Γέροντα Παΐσιο.

Στον Γέροντα Παΐσιο.

Ό Γέρων ό Παίσιος, στην Παναγιά μιλούσε,

και σ' όλα τα προβλήματα, όλους μας βοηθούσε.

Ενώ βρισκόταν εις τη γη, τα Ουράνια θωρούσε,

τα γήινα τα αγαθά, όλα τα αψηφούσε!

Βοήθεια προσέφερε, σε όλους τους ανθρώπους,

λύσεις τους έδινε σοφές, με χίλιους δυο τρόπους!

Στην Παναγούδα έτρεχε, ουρά όλος ό κόσμος,

για να μιλήσει με αυτόν, να φύγει κάθε πόνος!

Ολόκληρη του ή ζωή, ήτανε μια θυσία,

χάριζε στο συνάνθρωπο, λύτρωση με ουσία!

Εις τον καθένα πρόβλεπε, τον δικό του πόνο,

και λύση έδινε σωστή, με μία λέξη μόνο!

Τούς λογισμούς μας άλλαζε, με τόση ευκολία,

κι αλλάζαμε τρόπο ζωής, βρίσκαμε ευτυχία!

Άπιστοι, μάγοι και κακοί, πήγαν να τον γελάσουν,

και γίναν χριστιανοί, και πίστεψαν ν' αλλάξουν!

Οι πονεμένοι άνθρωποι, φεύγανε φωτισμένοι,

τούς έλυνε προβλήματα, κι ήταν ευτυχισμένοι.

Το όνομά του έγινε, γνωστό σ' όλο τον κόσμο,

και όλοι έτρεχαν σ' αυτόν να γειάνουν κάθε πόνο.

Όλοι πού το γνώρισαν, πήραν την ευλογία,

και ή ζωή τους άλλαξε, και ζουν μ' ευτυχία!

Προέβλεψε πάρα πολλά σ' όλη την οικουμένη,

μας έλεγε εις τον Θεό, να' μαστέ γαντζωμένοι.

Ενώ εμείς κοιμόμασταν, εκείνος ξαγρυπνούσε,

με προσευχές ολονυχτίς, τον κόσμο ευλογούσε!

'Εκεί ψηλά πού βρίσκεται, τρέχει και μας προσέχει,

μας προστατεύει, απ' το κακό, στην έγνοια του μας έχει!

Τέτοιους ωραίους μοναχούς, ή κοινωνία θέλει,

να κάνουν τη ζωή γλυκιά, σαν ζάχαρη και μέλι!

Πιστεύουμε πώς ό Θεός, τον έχει με τσ' αγίους,

γιατί προσέφερε πολλά, σαν όλους τούς οσίους!

Γρήγορα το πιστεύουμε, άγιο θα τον πούμε,

για όλα του τα θαύματα, πάντοτε θα μιλούμε!

Με το νονό Αρσένιο, στη Σουρωτή ετάφη,

και συνεχίζει θαύματα, λυτρώνει απ' τα πάθη!

Ηράκλειο, 10. 5. 2012            Νικόλαος Τσαπάκτις

ΠΟΛΩΝΙΑ . ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ.

Η μονή βρίσκετε κοντά σε υδρόβιο δάσος και έχει παρεκκλήσια σε δένδρα όπως αυτό που φαίνεται στην φωτογραφία. Οι πατέρες πηγαίνουν με βάρκα και ανάβουν τα καντήλια των αγίων.


http://www.facebook.com/photo.php?fbid=413552972037380&set=a.170409083018438.43509.159560040770009&type=1&relevant_count=1   ΚΑΙ    http://www.facebook.com/photo.php?fbid=413552815370729&set=a.170409083018438.43509.159560040770009&type=1&relevant_count=1  ΤΟΥ FACEBOOK  “ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΑ” http://www.facebook.com/pages/%CE%9C%CE%9F%CE%9D%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%97%CE%A1%CE%99%CE%91%CE%9A%CE%91/159560040770009

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΚΥΡΑΝΝΑΣ ΤΗΣ ΟΣΣΗΣ ΚΑΙ ΑΚΥΛΙΝΑΣ ΤΗΣ ΖΑΓΚΛΙΒΕΡΙΝΗΣ.

Στοιχεῖα ἐπικοινωνίας

ΥΙΟΙ Σ. ΚΕΜΕΝΤΖΕΤΖΙΔΗ Ο.Ε.

Σπαρτάκου 6, Συκιές

56626 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

τηλ.2310 212 659, φάξ 2310 207 340

Ὡράριο λειτουργίας τοῦ βιβλιοπωλείου μας

Πρωϊ                       Δευτέρα-Σάββατο                         8:45-13:40

Ἀπόγευμα               Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή          17:30-20:30

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ

"Η οικονομική κρίση που ζούμε σε πολλές χώρες του κόσμου και ιδιαίτερα εμείς στον Νότο της Ευρώπης, έχει οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπων σε κατάθλιψη και συχνά σε απόγνωση.

Συγκλονιστική ομιλία του Αναστάσιου

Του ΚΩΣΤΑ ΣΑΡΡΗΚΩΣΤΑ

Στις μέρες μας, το να διαβάσεις μια ομιλία η οποία απευθύνεται στην καρδιά και στην ψυχή του κάθε πολίτη, από όπου και αν προέρχεται, πραγματικά σπανίζει. Κι αυτό γιατί οι εναπομείναντες πνευματικοί και "καθαροί" συνάνθρωποί μας, αποτελούν πλέον μια φωνή... πολυτελείας.

Ωστόσο, χθες, η ομιλία του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστασίου, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, εξέπεμψε το... στίγμα της ελπίδας, του σεβασμού και κυρίως των λησμονημένων αξιών που τις αναζητάμε όπως ένα βρέφος την αγκαλιά της μητέρα του.

Ο κ. Αναστάσιος αναφέρθηκε στην οικονομική κρίση και στον ρόλο της Εκκλησίας. Μίλησε ξεκάθαρα και κρυστάλλινα, ενώ έφερε προ των ευθυνών της την Εκκλησία και το πλήρωμά της.

"Η οικονομική κρίση που ζούμε σε πολλές χώρες του κόσμου και ιδιαίτερα εμείς στον Νότο της Ευρώπης, έχει οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπων σε κατάθλιψη και συχνά σε απόγνωση. 

Σήμερα όλο και περισσότερο συνειδητοποιείται ότι η οικονομική αυτή κρίση είναι αποτέλεσμα μιας γενικότερης κοινωνικής κρίσεως, μιας κρίσεως αξιών.

Αποτελεί συνέπεια μιας θεωρητικής αντιλήψεως σχετικά με τον άνθρωπο και τη φύση, η οποία, στην εποχή του ευδαιμονισμού, κινήθηκε σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από τη χριστιανική", ανέφερε στο ξεκίνημα της ομιλίας ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας και πρόσθεσε: "Ο σεβασμός προς το ανθρώπινο πρόσωπο αντικαταστάθηκε από τη δεσποτεία απρόσωπων θεσμών και δυνάμεων. Ο τονισμός της ελευθερίας του ανθρώπου υπεχώρησε δίνοντας την έμφαση στην απόλυτη ελευθερία της αγοράς.

 Ετσι, από κοινωνία ελευθέρων προσώπων φθάσαμε στο σημείο ολόκληροι λαοί να γίνονται υποψήφιοι δούλοι απρόσωπων ομάδων, ανωνύμων εμπόρων του χρήματος που ρυθμίζουν βασικά τις οικονομίες των λαών, οι οποίοι είναι γνωστοί ως "αγορές". Αυτές αυτονομούν το χρήμα σαν αφηρημένη "λογιστική" αξία και το εμπορεύονται. 

Στους πολυσύνθετους δαιδάλους της παγκοσμιοποιήσεως έχουν δημιουργηθεί νέες δομές του χρηματοπιστωτικού συστήματος, μιας "εικονικής οικονομίας" που κανείς κρατικός ή άλλος πολιτικός θεσμός δεν ελέγχει. Αντιθέτως, οι αποφάσεις των αγνώστων αυτών παραγόντων, που δρουν με καλυμμένα πρόσωπα, μπορούν να ανατινάξουν κράτη και έθνη και να καταδικάσουν εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία και την κοινωνία στην εξαθλίωση. Ετσι, όλη η παγκόσμια οικονομία ζει πλέον μια τρομερή δομική κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η οποία αποτελεί την πιο πειστική απόδειξη της κρίσεως αξιών της κοινωνίας".

Ο κ. Αναστάσιος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην Εκκλησία σημειώνοντας ότι "είναι υποχρεωμένη να αρθρώσει με σθένος λόγο προφητικό, προς τρεις κατευθύνσεις", εκ των οποίων: "Σθεναρή κριτική στα μέλη των Εκκλησιών μας για την ασυνεπή προς τις αρχές του Ευαγγελίου στάση, για τη, μικρή ή μεγάλη, συμμετοχή στην αδικία και την κοινωνική διαφθορά". Να σημειωθεί πως για τον ρόλο και τις ευθύνες της Εκκλησίας απάντησε και σε ερωτήσεις των δημοσιογράφων, όπου πλέον ξεκάθαρα επανέλαβε πως:

"Είναι διαφορετική η ευθύνη της Εκκλησίας σε χώρες που δανείζονται με επιτόκιο 1% και μετά δανείζουν με 6% και διαφορετική σε χώρες που έμαθαν να ζουν με δανεικά, ξεχνώντας τις αξίες τους".

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του τόνισε τη σοβαρή αυτοκριτική που πρέπει να κάνουμε. 

"Μαζί με τις αναμφισβήτητες ευθύνες της πολιτικής και οικονομικής ηγεσίας, επιβάλλεται να συνειδητοποιήσουμε τα λάθη που έχουμε διαπράξει ως πολίτες", είπε και επεσήμανε: "Μόνο με αλλαγή νου και καρδιάς μπορούμε να σταματήσουμε συνήθειες και πάθη που αρρωσταίνουν την κοινωνία μας. Η οικονομική και ηθική κρίση, που παρουσιάζεται στην πλειονότητα των λαών και κρατών, σχετίζεται με σαφή αίτια, που έχουν όνομα και συγκεκριμένες μορφές. Περιορίζομαι να επισημάνω τρεις ρίζες της διαφθοράς η οποία είναι η μητέρα της οικονομικής κρίσεως" τις οποίες ονομάτισε: "Την πλεονεξία, το ψέμα και τη φιλαυτία".

Διαβάστε εδώ ολόκληρη την ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας

Γέροντα, ή πατρίδα μας βιώνει σήμερα μεγάλη κρίση. Τί βλέπετε, θα την ξεπεράσουμε;

 

ΑΡΧΙΜΑΔΡΙΤΗΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΓΕΡΑΝΤΩΝΗΣ.

 ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ. ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ

Οι τελευταίες συνομιλίες του μακαριστού Γέροντος

Σταυροαναστάσιμη υπήρξε ή ζωή του μακαριστού Γέροντος Κυρίλλου με την ολόθερμη αγάπη στον εσταυρωμένο και αναστημένο Ιησού. Πορευόταν τον προσωπικό του Γολγοθά και προσδοκούσε τη χαρά της Αναστάσεως.

Στις δύο επόμενες σύντομες συνομιλίες τού Γέροντος, τις τελευταίες ημέρες της επίγειας βιωτής του, εμφαίνονται οι αρετές πού τον περικοσμούσαν και το αισιόδοξο μήνυμα πού έβγαινε από τα χείλη του:

• Νοσηλευτές του Ναυτικού Νοσοκομείου Αθηνών:

- Γέροντα, δεν βλέπουμε να παραπονιέσαι νια τίποτε! Δεν διψάς, δεν πεινάς, δεν πονάς; Από πού αντλείς αυτή τη δύναμη; Ποιος σού δίνει αυτή τη δύναμη;

•          Γέροντας:

-           Ή Παναγία μας!

•          Νοσηλευτές:

-           Γέροντα, όλοι μας εδώ στο Νοσοκομείο σας έχουμε αγαπήσει!

•          Γέροντας:

-           Και εγώ σας αγαπώ. Όλο τον κόσμο αγαπώ μηδενός εξαιρουμένου!

•          Επισκέπτες στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών:

-           Γέροντα, ή πατρίδα μας βιώνει σήμερα μεγάλη κρίση. Τί βλέπετε, θα την ξεπεράσουμε;

•          Γέροντας:

-           Θα την ξεπεράσουμε, αν μετανοήσουμε! Ό Θεός μας τα έδωσε όλα και εμείς του γυρίσαμε την πλάτη.

•          Επισκέπτες:

-           Γέροντα, τί θα απογίνουμε;

•          Γέροντας:

-           Θα βάλει ό Θεός το χέρι Του.

•          Επισκέπτες:

-           Θα μας βοηθήσει ό Θεός, τέτοιοι πού είμαστε;

•          Γέροντας:

Θα βάλει ό Θεός το χέρι του.

•          Επισκέπτες:

-           Στις Πράξεις των Αποστόλων αναφέρεται ότι τα χρονικά όρια επιβιώσεως των εθνών ορίζονται από τον Κύριο. Μήπως τα όρια του δικού μας έθνους πλησιάζουν στο τέλος του;

•          Γέροντας:

-           Υπάρχει ακόμη πίστη. Υπάρχει ευσέβεια. Ή μετάνοια θα μας σώσει.

Χ.Μ.Μ.

•          Ενώ ή υγεία του έφθινε και έφθασε πολλές φορές ως την πόρτα του θανάτου, όταν τον ρωτούσαμε πώς είναι, αυτός απαντούσε: «Δόξα τω Θεώ, καλά». Τις δε τελευταίες ημέρες έλεγε: «Δόξα τω Θεώ, πολύ καλά».

Α.Γ.

•          Όταν οι επισκέπτες τον ρωτούσαν: «Γιατί γέροντα εσείς πού είσθε άνθρωπος αφοσιωμένος στο Θεό υποφέρετε τόσο; αυτός απαντούσε: «Εγώ με τον Θεό δεν τσακώνομαι».

Α.Γ.

Νέο ἄρθρο στὸ Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Ένα κάθε μήνα

Ἀναρτήθηκε στὶς 3 Σεπτεμβρίου 2012 

ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

Γέροντας Πορφύριος: Ο Σατανάς θέλει φασαρία μέσα στο σπίτι

Για τις σχέσεις του ανδρογύνου ;Πώς να συμπεριφέρεσαι; Τι σου έλεγε;

- Μου έλεγε πολλά . Έλεγε, δηλαδή, ότι πρέπει να συνεννοούμαστε ,να προσευχόμαστε μαζί. Αυτό μου τόνισε πολλές φορές. Η προσευχή πρέπει να είναι κοινή.

Όταν τα παιδιά μου ήταν φοιτητές, του έλεγα ότι προσεύχομαι για να περάσουν τις εξετάσεις. Μάλιστα, μια φορά, ο γιός μου, αν και ήταν καλός φοιτητής, σε κάποιες εξετάσεις δυσκολευόταν ? τότε μου είπε ο Γέροντας: «δε θα περάσει τις εξετάσεις». Πράγματι δεν τις πέρασε.

Και όταν ξαναπήγα, μου είπε: «Δε θα περάσει γιατί του φωνάζεις και να, ο σατανάς θέλει να κάνει φασαρία μέσα στο σπίτι και είσαι συ το όργανό του. Να μη μιλάς».

«Να σου πω και κάτι άλλο» μου ‘λεγε. «Όταν γίνεται η προσευχή από κοινού, τότε να δεις πως γίνεται το θαύμα». Και του λέω: «Μα να πω στον άντρα μου, έλα να γονατίσουμε να κάνουμε προσευχή να περάσουν τα προβλήματα;». – «Σου είπα εγώ έτσι; Εγώ σου είπα να κάνετε προσευχή. Απ’ εκεί και πέρα βρέστε τα μόνοι σας».

- Το να μη φωνάζετε στα παιδιά σας το τοποθετούσε ειδικά στην περίοδο των εξετάσεων;

- Πάντα. Και για τη νηστεία και για την προσευχή και για έξω που βγαίνανε.

- Καμιά παρατήρηση.

- Όχι, όχι.

- Πες μου, κυρία Ξένια, για το θέμα του σατανά, που σας είπε ότι γίνεστε όργανό του κάποτε. Τον ερώτησες τίποτε;

- Έλεγε ότι ο σατανάς δεν μπορεί να βλέπει τις οικογένειες να ‘ναι γαλήνιες και να περνούν καλά και σε συνεννόηση μεταξύ τους. Βρίσκει έναν απ’ όλους,

έναν που να μπορεί να τον παρασύρει.

- Έναν ευάλωτο, ας πούμε.

- Ναι. Και σ’ αυτή την περίπτωση «εσύ είσαι», μου είπε. Και για το παιδί του έλεγα: «Αφού τον βλέπω ότι τα παρατάει και φεύγει». Μου απάντησε:

«Είδες τι κάνει ο σατανάς; βάζει εσένα να κάνεις καβγά και να ευχαριστηθεί αυτός».

Ύστερα, όταν επρόκειτο να τελειώσει ο γιός μου τις σπουδές του και να πάρει το πτυχίο του, μου είπε: «Τώρα θα περάσει, τώρα θα περάσει

είδες τώρα που δεν μιλάς; Τώρα θα περάσει».

Από το βιβλίο «Ανθολόγιο Συμβουλών», του Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου, Εκδόσεις «Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος»

http://www.pentapostagma.gr/2012/09/blog-post_6108.html