ON HOMESCHOOLING

Orthodox Heritage

Vol. 10, Issue 07-08

ON HOMESCHOOLING

By Archpriest Chad Williams, Rector, St. Alexander Nevsky Orthodox Church, Richmond, ME.

People are generally called intelligent through a wrong use of this word. The intelligent are not those who have studied the sayings and writings of the wise men of old, but those whose sold is intelligent, who can judge what is good and what is evil; they avoid what is evil and harms the soul and intelligently care for and practice what is good and profits the soul, greatly thanking God. It is these alone who should properly be called intelligent. [St. Anthony the Great] t

From the beginning of our marriage and during courtship, my wife and I discussed our concerns about the breakdown in marriage and family life. We scrutinized our own childhood experiences with our parents and brothers and sisters, their subsequent marriages and our own fears, values and commitments. We were most concerned that our family be God-centered. We saw as specific threats to our family a value system that requires maximizing material successes. We also saw the public schools as a potential threat to our home life—the long hours, the bus rides, the values clarification, the atheism and the peer groups. We thought we would like to educate the children at home. This meant, of course, more time at home for both of us and some material and financial sacrifices. We have been homeschooling now for nearly thirteen years, since the birth of our first child.

Now homeschooling has gained tremendous support nationwide and presents a substantial threat to the public schools in some areas, causing them to upgrade their activities and programs and to lend a newly listening ear to parents who insist on improvements. In our own state, homeschoolers have increased in number nearly ten-fold in the last ten years. In the Russian Church Abroad, some of our own hierarchs have stepped out boldly to endorse homeschooling as not only an alternative to public schools, but as a MUST in order to maintain an Orthodox perspective on life.

When we had first come to our parish, many of the older parishioners expressed real concerns about our children not being in public schools. Now, however, the prevailing comment is totally in support of homeschooling, and of our keeping the children out of the public school. We have heard many concerns about homeschooling, and questioned ourselves thoroughly on these concerns, and discussed some of them at length. The most frequently repeated concern is about socialization for the children. The other concern is about our ability to teach advanced subjects to our children.

At first glance the concern about socialization seems valid. However, in most homes this is not a problem. 

First of all, we have an active family life and communicate freely with one another. Secondly, we are in Church and there our children's friends vary widely in age, experience, and culture, but have a common Orthodox Christian foundation. Thirdly, the children are in town and in the stores and libraries and circulate successfully, without the aid of the "socialization" of a public school. The image of the children in the Laura Ingalls Wilder series rises to mind frequently, as well as all the pioneer and missionary children in the world. They tend to do well, even though they may only see other children who share their own values and culture infrequently.

The concern about our ability to educate our children is also valid, but the history of homeschooling shows the home to often be a healthier learning environment than the classroom. 

Every parent is a natural teacher. However, parents cannot teach all things. We, personally, certainly cannot do all of it. For reading, we didn't need to teach our children to read; we only supported their efforts and they are fine readers. For math it has been the same. For history, biography, literature and science, the children are avid readers and gobble it up whether it is "assigned" or is for their own free reading pleasure. Of the more involved academic skills, we cannot really say from personal experience since our oldest child just turned twelve this year, but homeschool literature shows that homeschoolers in general achieve their academic goals using a variety of resources other than the public school classroom that are available to the average family. There are the books available in nearly every subject. We have friends and neighbors in just about every major field of study who can often lend a hand to eager young learners. Statistics consistently show that homeschooled children, as a whole, score very highly on SAT exams.

But these questions and concerns do not address our primary concerns as Orthodox Christian parents in the education of our children. Our primary concern for our children is that they learn to love God, to know God, and learn to love their neighbor as their own selves. This is the foundation of our home, and everything that is taught in our home despite our many shortcomings and failures. But something else altogether lies at the foundation of the public education system. It is not the spirit of God that breathes through the curriculum, but the spirit of Antichrist. The public school has become the channel for much subtle (and at times, very overt) and skillful persecution of the Christian faith. The public school has also become the government tool for social and moral reform, most of which is distinctly new-age, relativistic and humanistic in spirit. This is of Antichrist. This spirit is a direct threat to our society and to our children.

Of course, it is not only indigenous to the public school; it permeates every corner of public life. Our children are very vulnerable and impressionable and we have chosen to not submit them to forty or more hours of exposure at these tender ages to this anti-christian environment that threatens the very foundation of the Christian faith, and constantly pits its authority and the opinion of the "peer group" against our authority and that of the Church.

It would be very convenient to use the public schools to provide our children with a basic education. But they seem dedicated to destroying our primary educational goals, ren¬dering this morally indefensible for us. If, in the process of homeschooling, our children do not have access to the latest lab equipment, advanced training in team sports, and op¬portunities to play in orchestras, or perform on stage, then so be it! These small deprivations are the least of our worries. If homeschooling means added stress, financial sacrifice and a very, very full schedule, so be it!

I

n the former Soviet Union, to even be known as a Chris¬tian was to severely limit the educational, economic and job opportunities of the individual, and could, at times, lead to imprisonment, even death. We are exceedingly grateful to God and our neighbor that we are able to homeschool in a manner that is obedient to conscience without perse¬cution! We feel called upon to make these small sacrifices now by recoiling from a system that is so dedicated to its anti-christian work.

MIXED-UP GEORGE - By Elder Porphyrios (+1991).

Vol. 10, Issue 07-08

 Orthodox Heritage

MIXED-UP GEORGE

By Elder Porphyrios (+1991).

A large part of the responsibility for a persons spiritual state lies with the family. A child's upbringing commences at the moment of its conception. (Elder Porphyrios)

One day, a mother came here distraught about her son, George. He was very mixed-up. He stayed out late at night and the company he kept was far from good. Every day things were getting worse. The mother was overcome by anxiety and distress. I said to her:

—Don't say a word. Just pray.

We agreed that, between ten and ten fifteen every evening, we would both pray. I told her to say not a word and to leave her son to stay out till whatever time he wanted, without asking him, "What sort of time is this to come home? Where were you?", or any such thing. Instead she would say to him as lovingly as possible, "Come and eat, George, there's food in the fridge." Beyond this she was to say nothing. She would behave towards him with love and not stop praying.

The mother began to apply this tactic, and after about twenty days had passed the boy asked her:

—Mother, why don't you speak to me?

—What do you mean, George, that I don't speak to you?

—You've got something against me, Mother, and you're not speaking to me.

—What strange idea is this that you've got into your head, George? Of course I speak to you. Am I not speaking to you now? What do you want me to say to you?

George made no reply. The mother then came to the monastery and asked me:

—Elder, what was the meaning of this that the boy said to me?

—Our tactic has worked!

—What tactic?

—The tactic I told you, of not speaking and simply praying secretly and that the boy would come to his senses. —Do you think that is really it?

—That is it,' I told her. He wants you to ask him "Where were you? What were you doing?" so that he can shout and react and come home even later the next night.

—Is that so?' she said. What strange mysteries are hidden!

—Do you understand now? He was tormenting you because he wanted you to react to his behavior so that he could stage his little act. Now that you're not shouting at him he is upset. Instead of you being upset when he does what he wants, now he is upset because you don't appear distressed and you display indifference.

One day George announced that he was giving up his job and going to Canada. He had told his boss to find a replacement because he was leaving. In the meantime I said to his parents:

—We'll pray, I told the grieving mother. —But he's ready to leave...

—I'll grab him by the scruff of the neck, said his father. —No, I told him, don't do anything. —But the boy's leaving, Elder!

—Let him leave. You just devote yourselves to prayer and I'll be with you, I said.

Two or three days later early one Sunday morning George announced to his parents:

—I'm going off today with my friends.

—Fine, they replied, do as you want. He left, and along with his friends, two girls and two boys, he hired a car and set off for Chalkida {Ed., Chalkida is located to the north of Athens, on Euboea island). They drove around aimlessly here and there. Then they went past the church of Saint John the Russian and from there to Mantoudi, Aghia Anna and beyond to Vasilika, They had a swim in the Aegean Sea, they ate, drank and had a fine time. At the end of it all they set off on the road home. It was already dark. George was driving. As they were passing through Aghia Anna the car hit the corner of a house and was badly damaged. What could they do now? They managed to bring the car back to Athens at a crawling pace.

George arrived back home in the early hours of the morning. His parents said nothing to him and he went off to sleep. When he woke up he came and said to his father:

—Do you know what happened?... Now we'll have to repair the car and it will cost a lot of money. His father said:

—Well, George, you'll have to find a solution to this yourself. You know I've got debts to pay and your sisters to look after...

—What can I do, father?

—Do whatever you like. You're grown-up and you've got a brain of your own. Go off to Canada and make some money...

—I can't do that. We have to repair the car now!...

—I've no idea what you should do, said his father. Sort it out yourself.

o, seeing that further dialogue with his father was pointless, he said no more and left. He went to his boss and said:

—I had an accident with a car. I don't want to leave now, so don't hire anyone else.

His boss said:

—That's all right by me, lad.

—Yes, but I would like you to give me some money in advance.

—That's fine, but you were wanting to leave. If you want money, your father will have to sign for it.

—I'll sign for it myself. My father doesn't want to get involved. He told me so. I'll work and I'll repay it.

Now isn't that a miracle? When the boy's mother came again to see me I said to her:

—The method we employed worked and God heard our prayer. The accident was from God and now the boy will stay at home and will come to his senses.

That's what happened through our prayer. It was a miracle. The parents fasted, prayed and kept silent and they were successful. Sometime later, the boy himself came and found me—without any of his family having said anything to him about me. George became a very fine man and now works in the air force and is married with a lovely fam

ON DESPONDENCY

Orthodox Heritage  Vol. 10, Issue 07-08

ON DESPONDENCY

Bishop Arsenins Zhadanovsky (+1937).

Despondency springs from various sources, primarily from our physical illnesses. In this case, despondency is suppressed by spiritual inspiration, spiritual interests. The spirit is willing, but the flesh is weak, it says in Scripture. The holy Apostle Paul was beset by a physical infirmity: there was given to me a thorn in the flesh, the messenger of Satan to buffet me, lest I should be exalted above measure. (II Cor. 12:7). Saint John Chrysostom takes thorn in the flesh to mean a severe headache. However, the same Apostle Paul testifies: / take pleasure in infirmities, in reproaches, in necessities, in persecutions, in distresses for Christ's sake: for when I am weak, then am I strong (II Cor. 12:10), because he was wholly caught up in serving the Lord. Our bodily infirmities and the resultant despondency can be overcome only by the strengthening grace of God.

Despondency can also stem from a reduction of the powers of the soul, from loss of faith, from moral falls, from our sinfulness. The counsel in such cases is "to take a hair of the dog that bit you," i.e., replace unbelief with firm belief in the Lord, change your bad ways to good ways, work to become morally renewed, spiritually energized and born again; repent and partake of the Holy Mysteries of Christ, and you will destroy despondency. To this second type of despondency can also be referred cases when it arises from grief, illnesses and misfortunes. Here, too, one can discern insufficient faith in the Lord and His Providence, and an excessive attachment to earthly things.

There is yet another type of despondency, one that afflicts people who are troubled by carnal sin. Here despondency is rooted, on the one hand, in a sickly condition, in physical weakness, and on the other hand, in spiritual faintheartedness, in spiritual emptiness. The remedy for this type of despondency lies partly in the physical strengthening of the organism. However, this type of despondency is very persistent and can turn into a chronic disposition. This is undoubtedly due to the fact that the underlying causes have disordered our entire psyche: they dull the memory and enfeeble the will. For this reason, we must draw upon ourselves as much of God's all-healing power as possible, for it alone is capable of restoring spiritual and physical strength.

Further, despondency can also be a kind of testing that comes to us as we walk towards the Lord. 

In spiritual life, this type of despondency is quite common. Here, explain the holy ascetics, the grace of God conceals itself for a time in order to train a person to strengthen his spiritual forces, and, at the same time, to compel him to seek the Lord more zealously and to love Him more ardently, for only in Him is there peace and true happiness. This type of despondency is overcome by means of internal warfare. One must struggle against despondency, chase it away, not succumb to it; one must pray, compelling oneself if necessary, because despondency stifles all desire for prayer; one must entreat the Lord to banish from us despondency by Thy holy angels drive away from me demonic despondency (fourth Prayer Before Sleep of Saint Makarios the Great).

This latter type of despondency affects people who are not firmly grounded in spiritual life. However, it also strikes those renowned for their spiritual experience, when they are seized by a spirit of conceit and spiritual pride—from which may God protect us. In such cases, despondency is not so much a form of testing as it is a form of punishment by God, and often this despondency results in grave consequences: in a complete falling away from the Lord, in despair, and even suicide. However, in all types of despondency our physician is the Lord, and understandably so, for the Lord is our comfort, our joy, our gladness and our consolation.

One must not delay in warring against despondency, for the next step after despondency is despair—which leads to perdition. The melancholy and despondency that visit us from time to time are precursors of that melancholy that will prevail in the last times; as it says in the word of God, there will be great tribulation, such as was not since the beginning of the world. Now just imagine the spiritual state of the people of the last times!...

ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΗΣ ΑΜΠΧΑΖΙΑΣ. Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΓΚΑΝ.

 Στη δασική έρημο, επισκεφθήκαμε μία μεγαλόσχημη μοναχή, την Αγαπητή, ερχόμενη εκεί από τη Μορντοβία. Ο άλλοτε επικεφαλής της επαρχίας. Μητροπολίτης Μανουήλ, ευλογημένος άνδρας, που πέρασε εξορίες και στρατόπεδα, ευλόγησε αυτή με την αδελφή της να φύγει και να ζήσει στην έρημο της Αμπχαζίας. Εκεί ασκήτευε για πολλά χρόνια και προόδευσε στον άθλο της μετανοίας. Χαρούμενη από τον ερχομό μας και ευχαριστώντας για τα τρόφιμα που της πήγαμε, άρχισε να καταπιάνεται με το τί θα μας κερνούσε για να μας χαροποιήσει. 0 δόκιμος Μιχαήλ (έχω ήδη αναφερθεί σ' αυτόν) μόλις μας μετέφερε εκεί, αμέσως μας χαιρέτησε και πήγε στους πατέρες, στην πιο μακρινή έρημο

Περιμένοντας το τσάι, παρατήρησα ότι στην εσωτερική πόρτα της άθλιας κατοικίας της υπήρχε ένα μικρό φυτό τσουκνίδας και σκεπτόμενος ότι αυτό είναι απλά ένα ζιζάνιο, το κλώτσησα με το πόδι και το κατέστρεψα. Όταν η μοναχή βγήκε από το κελί, φέρνοντας το τσάι και τα βραστά κάστανα, πρόσεξε την κατεστραμμένη τσουκνίδα και με πίκρα αναφώνησε:

-

 Ω Θεέ μου, ποιος το έκανε αυτό; Για πολύ καιρό παρακαλούσα τον Κύριο να μου χαρίσει εδώ αυτή την τσουκνίδα, με την οποία φτιάχνω σούπα. Τώρα δεν θα έχω πια τσουκνίδα!

Αισθάνθηκα πολύ άβολα. 

Έπρεπε να ζητήσω συγγνώμη, που δεν υποψιάστηκα ότι αυτό το απλό φυτό ήταν γι` αυτήν ένα πολύτιμο δώρο. Αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα για εμένα, για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Φαινόταν πράγμα μηδαμινό, άνευ αξίας, όμως για κάποιον άλλο μπορεί να άξιζε πολλά.

Την επόμενη φορά ο αδελφός μου την επισκέφθηκε μαζί με το φίλο μας Ανδρέα, επίσης πνευματικό παιδί του παππούλη μας. Αυτός, όπως του προείπε η μοναχή, σήμερα είναι ιερομόναχος και πνευματικός στο μοναστήρι μίας, από τις πιο κοντινές στη Μόσχα, επισκοπής. Αυτή, με την καθαρή ψυχή της, διέβλεψε και για εμάς κάτι για το μέλλον, για το οποίο πρέπει τώρα να σιωπήσω.

Έτσι λοιπόν, αφού επισκεφθήκαμε αυτή την αληθινή δούλη του Θεού, κατεβήκαμε από το ψηλό βουνό, μέσα από ένα ατελείωτο δάσος με καστανιές. Προχωρώντας με χαρούμενη διάθεση, είχαμε μία σοβαρή συζήτηση για κάποιο πνευματικό θέμα. 

Ξαφνικά είδαμε μπροστά να κινείται προς εμάς μία μικρή ομάδα μοναχών. Ήταν πέντε άνθρωποι. Πλησιάζοντας μας χαιρέτησαν με μεγάλη χαρά και, σκύβοντας, ζητήσαμε την ευλογία τους. Το ύφος όλων ήταν κάπως

 ασυνήθιστο. Η ευρισκόμενη μεταξύ αυτών ηλικιωμένη μοναχή ονομαζόταν Σεραφείμα. Βλέποντας την ομοιότητα εμένα και του αδελφού μου, ρώτησε εάν ήμασταν δίδυμοι. Ακούγοντας ότι εγώ ήμουν μόλις δέκα λεπτά μεγαλύτερος από αυτόν, εκφράζοντας την έκπληξη της, ξαφνικά μας είπε:

- Αχ, μοιάζετε με τους δίδυμους ευγενείς μάρτυρες της πόλεως Κουτάίσι της Γεωργίας, τον Δαυίδ και Κωνσταντίνο. Όπως αυτοί, έτσι και εσείς θα είστε μάρτυρες.

Κατόπιν, αφού και οι υπόλοιποι μοναχοί μας μίλησαν με ένθερμα λόγια, μας ευχήθηκαν να παραμείνουμε στον καλό αγώνα, συνέχισαν τον δρόμο τους και σύντομα χάθηκαν από τα μάτια μας στη στροφή.

 Δεν ξέρω πώς να το εκφράσω με λόγια, αλλά μετά απ' αυτήν τη συνάντηση και όλα όσα ακούσαμε, μας αιχμαλώτισε μία κατάσταση εκπληκτικά ίδια μ' εκείνη που δοκίμασαν οι δύο απόστολοι, ο Λουκάς και ο Κλεόπας, όταν μαζί τους συνομίλησε ο ίδιος ο Σωτήρας, εμφανιζόμενος σ' αυτούς μετά την Ανάσταση, στο δρόμο που οδηγούσε προς Εμμαούς. «Ουχί ή καρδία ημών καιομένη ήν εν ημίν, ώς ελάλει ήμίν εν τη οδώ και ώς διήνοιγεν ήμίν τας γραφάς;» αναρωτιόντουσαν οι Απόστολοι, νιώθοντας μία φλογερή χαρά που έκαιγε τις καρδιές τους. Εγvμε τον αδελφό μου, νιώθοντας ακριβώς μία τέτοια ανείπωτη χαρά με πνευματικό ενθουσιασμό, αποφασίσαμε να τρέξουμε πίσω τους.

Έπειτα από δεκαπέντε περίπου δευτερόλεπτα, τρέχοντας προς το βουνό και φτάνοντας στη στροφή, δεν βρήκαμε κανέναν, γεγονός που μας συγκλόνισε. Μπροστά μας ήταν ένας μακρύς δρόμος, όπου η ομάδα των μοναχών, σύμφωνα με τον κοινό νου, έπρεπε να βρίσκεται πενήντα-εβδομήντα βήματα μπροστά από αυτήν τη στροφή. Πού εξαφανίστηκαν; Ποιοι ήταν; Η απορία αυτή μας απασχολούσε σ' όλη την επόμενη διαδρομή, μέχρι την πόλη Σουχούμι.

Αργότερα στη διακόνισσα Όλγα γνωρίσθηκα με την μεγαλόσχημη μοναχή Σεραφείμα, η οποία ζούσε στην έρημο, αλλά δεν έμοιαζε καθόλου μ' εκείνη τη μοναχή που είδαμε και το κυριώτερο, δεν άφηνε καθόλου την εντύπωση που σχηματίσαμε, έπειτα από εκείνη την ευλογημένη συνάντηση. Εκτός αυτού, κατά τη συνομιλία μαζί της, αποκαλύφθηκε η πνευματική της ασθένεια, για την οποία τώρα δεν μπορώ να μιλήσω. Αυτό ακριβώς, επιβεβαίωσε την εικασία μας ότι εκείνοι, που συναντήσαμε τότε, δεν ήταν κάποιοι, απλοί κάτοικοι αυτής της ερήμου. Μόνον ο Θεός γνωρίζει την ταυτότητα τους! Η συνάντηση όμως μαζί τους και τα λόγια τους μας αποκάλυψαν, για πρώτη φορά, το μυστικό των βασάνων που μας περίμεναν στο μέλλον για την πίστη μας στο Θεό και τα οποία μπορούσαν να καταλήξουν σε πραγματικό μαρτύριο για το Χριστό.

Αργότερα ο Ίδιος ο Κύριος σ' άλλες καταστάσεις, στις οποίες θ' αναφερθούμε την κατάλληλη στιγμή, μας το αποκάλυψε.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ. ΑΡΧΙΜΑΝ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΓΚΑΝ.

Το χάρισμα του πάσχειν υπέρ Χριστού (κήρυγμα του πατρός Ευσεβίου)

 Αναλύοντας ό π. Ευσέβιος την προς Φιλιππησίους επιστολή, αναφέρθηκε και στην αντιμετώπιση των δοκιμασιών εκ μέρους των πιστών χριστιανών και αναφέρθηκε ιδιαιτέρως στην Κλεονίκη.

Συγκεκριμένα στο στίχο 27 του πρώτου κεφαλαίου «ότι υμίν έχαρίσθη, ου μόνον το εις αυτόν πιστεύειν, αλλά και το υπέρ αυτού πάσχειν», δηλαδή σε σας δόθηκε ως χάρη όχι μόνο το να πιστεύετε στο Χριστό, αλλά και το να πάσχετε υπέρ του Χριστού, είπε τα ακόλουθα:

«Ή σωτηρία πού μας δόθηκε δεν έχει μόνο την χαρούμενη και ευλογημένη σκοπιά, αλλά έχει και αυτήν την πλευρά, δηλαδή το πάσχειν, πού όσο κι αν φαίνεται αρνητική, έχει μεγάλη ευλογία υπό το φώς της αιωνιότητας. Όλα όσα έχουμε είναι δώρα Θεού αλλά και το πάσχειν είναι δώρο. Μα πώς είναι δυνατόν να πάσχω για Αυτόν; Αυτό σκανδαλίζει τις ψυχές. Ακούμε οι πνευματικοί στην ιερά εξομολόγηση να μας λένε: -Γιατί να πάσχω; Μέχρι πότε θα υποφέρω; Γιατί να βασανίζομαι; Πού είναι ό Θεός της Αγάπης; Τί Θεός είναι αυτός πού τιμωρεί; (ενώ ό Θεός δεν τιμωρεί).

Το πάσχειν υπέρ Χριστού το βλέπουμε έκδηλο, μεγάλο, φωτεινό, στους μάρτυρες, πού έπασχαν για το Χριστό. Καλούμεθα όλοι μας να πάσχουμε για το Χριστό μας. Βλέπουμε όμως και τέτοιους ανθρώπους και σήμερα, έχουμε παραδείγματα και σήμερα. Υπάρχουν τέτοιοι ήρωες με προσευχή, με σιωπή, με πίστη προ πάντων, πού πάσχουν για το Χριστό ενώ θα μπορούσαν με μία παρέκκλιση από τον Θεό, να έχουν χρήματα, να τούς εκτιμά ό κόσμος. Τώρα τούς περιφρονούν, τούς θεωρούν τρελούς. Αυτό καλούμεθα να καταλάβουμε όταν πάσχουμε, όταν υποφέρουμε, όταν δοκιμαζόμαστε από αρρώστιες, ας τα θεωρήσουμε ως δώρα του Θεού. Όπως λέει ό Απ. Παύλος στην προς Κολασσαείς (κεφ. 1, 24): «άνταναπληρώ τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού». Επειδή δηλαδή αγαπώ το Χριστό, όταν πονώ και υποφέρω λέω: Χριστέ μου σε βλέπω σταυρωμένο, κουράστηκες στη στάση αυτή, καρφωμένος με χέρια απλωμένα, στηριζόμενος στα πόδια τα καρφωμένα, σε παρακαλώ, κατέβα λίγο να υποφέρω κι εγώ για σένα, έτσι θα συμμετέχω κι εγώ....

'Αν ό Χριστός μας ζούσε μέχρι σήμερα επάνω στο Σταυρό (μπορούσε να το κάνει κι αυτό) θα υπέφερε πάντοτε. Τώρα τον άνταναπληρούν αυτοί, πού τον αγαπούν, δεν τον αφήνουν να υποφέρει, ανεβαίνουν αυτοί στο σταυρό, λίγο ό ένας, λίγο ό άλλος, και έτσι ό πόνος μας γίνεται λυτρωτικός, αποκτά διαστάσεις τεράστιες, συμπάσχουμε με το Χριστό, και έτσι συμπονούμε για το Χριστό για την σωτηρία του κόσμου. Άρα όταν ό πόνος μου αποκτήσει κοσμικές διαστάσεις και δεν είναι προσωπικό γεγονός μόνο, πονώ για την Εκκλησία, πονώ για τούς άλλους αδελφούς μου πού υποφέρουν, και λέω, Κύριε, γιατί να πονούν άλλοι κι όχι μόνο εγώ; 

Να το πω με την καρδιά μου. Τότε φεύγει ή πίκρα του πόνου. Τότε συμφιλιώνομαι με τον πόνο. Όπως λέει ένας ξένος ορθόδοξος συγγραφέας (Τίτο Κολιάντερ) ό πόνος μας είναι ό εχθρός μας. Όσο είναι εχθρός μας, αντιστέκεται και μας βασανίζει. Όταν όμως συμφιλιωθώ μ' αυτόν (σύμφωνα με την εντολή του Χριστού πού λέει αγαπάτε τούς εχθρούς σας) και αγαπήσω τον πόνο εν Χριστώ, και τον αναλάβω, τότε ό πόνος εξαφανίζεται και δεν έχει δύναμη αντιστάσεως, αιχμαλωτίζεται και αποκτά άλλες διαστάσεις πνευματικές.

Όσο κι αν φαίνονται αυτά κουβέντες, το έχουμε δει να το πραγματοποιούν άνθρωποι πολύ πιστοί, και μένουμε κατάπληκτοι μπροστά στην χάρη πού τούς δίνει ό Θεός - αυτό είναι το χάρισμα. Μεγαλύτερο από το χάρισμα της χαράς είναι το χάρισμα του πόνου εν Χριστώ, με τις διαστάσεις πού δίνει. Είναι δωρεά, αυτό το χάρισμα.

Για να πάρουμε θάρρος, υπάρχουν αδελφοί, πού βασανίζονται, το έχουμε συνειδητοποιήσει; Ότι το να γίνουμε σωστοί χριστιανοί σημαίνει άρση σταυρού. Το να πιστέψουμε στο Χριστό, είναι όπως αυτό πού λέγεται «βίβερε περικολοζαμέντε» δηλαδή, «επικινδύνως ζείν» (π.χ. όπως οι ορειβάτες, οι οδηγοί φορτηγών, πού οδηγούν συνεχώς 20 ώρες το εικοσιτετράωρο ή άλλοι με αθλήματα, βατραχάνθρωποι, κ.τ.λ.). Αλλά και ό Χριστιανός καλείται να ζήσει επικινδύνως. Ακολουθεί επικίνδυνη ζωή με κινδύνους πνευματικούς, από απελπισία, από ευμάρεια, από την ηδυπάθεια, από πειρασμούς των ματιών, των αυτιών, της αφής, και άλλων αμαρτωλών ενεργειών εκ μέρους του μεγάλου εχθρού μας του σατανά και των οργάνων του είτε συνειδητών είτε μη συνειδητών. Χρειάζεται να πιστέψουμε ότι το μαρτύριο οποιασδήποτε μορφής είναι χάρισμα Χριστού.

 Να καταλάβουμε το έξης: Υπάρχουν χαρίσματα μεγάλα (όπως άνθρωποι διορατικοί, προορατικοί, θαυματουργοί). Αλλά αυτά δεν είναι τα μεγαλύτερα χαρίσματα όμως. Τα έδωσε ό Θεός. Αναφέρει ό Απ. Παύλος «ζητείτε τα χαρίσματα τα κρείττονα, πίστη, ελπίδα, αγάπη». Αυτά αν τα κατορθώσουμε, αυτά πού δεν φαίνονται, είναι πολύ μεγάλα χαρίσματα. Αυτά να επιζητούμε. Τα άλλα, θα μάς τα δώσει ό Θεός, αν χρειάζεται, για να βοηθήσουμε άλλους, αν εξυπηρετούν την σωτηρία των αδελφών. Όλοι μπορούμε να γίνουμε χαρισματούχοι.

 Για όλους δίνονται τα χαρίσματα και το πάσχειν υπέρ Χριστού ακόμη. Κάποιος πού δεν έχει δυνατότητα να δράσει, να κάνει μεγάλα έργα και δείχνει υπομονή, είναι μεγάλος άγιος. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, και σάς αναφέρω κάτι, για μία ψυχή πού ζει στο εξωτερικό. Της είπαν αν αποκτήσει παιδί θα μείνει παράλυτη. Αυτή είπε, εγώ δεν το σκοτώνω το παιδί κι ας μείνω παράλυτη. Ό Θεός επέτρεψε να γίνει παράλυτη. Είναι άξια θαυμασμού κι αυτή και ό σύζυγος της. Θεωρώ τον εαυτό μου ανάξιο ακόμη και να ασπαστώ το δάπεδο, πού πατούν τα πόδια της. Τέτοιοι ήρωες υπάρχουν. Όπως και μία άλλη περίπτωση (εδώ εννοεί ό π. Ευσέβιος, σ' αυτήν την ομιλία του, χωρίς να την ονομάζει, επειδή τότε ζούσε, την Κλεονίκη). Θυμάμαι μία νεανική ψυχή, μια ψυχή παράλυτη στο σώμα. Μία μέρα έρχεται στο εξομολογητήριο μία άλλη ψυχή να μου πει τα βάσανα της. Και μου λέει, 20 χρόνια υποφέρω, βασανίζομαι. 

Έτυχε εκείνη την ήμερα, να περιμένει να με δει και εκείνη ή παράλυτη στο σώμα. Τότε λέω σε εκείνη τη Κυρία: -δεν έχω κανένα επιχείρημα να σάς πω. Παρακαλώ πάτε και βρείτε εκείνη την παράλυτη κοπέλα (Κλεονίκη) και ξαναρθείτε. Εκείνη ή κοπέλα είχε ένα πρόσωπο πού έλαμπε σαν τον ήλιο, ομολογουμένως φωτεινό πρόσωπο, έλαμπε από πίστη, ελπίδα. Είχε πει στην μητέρα της: -Είμαι πολύ ευτυχισμένη πού είμαι έτσι. Να μην αλλάξω την κατάσταση πού είμαι (την στιγμή πού ό καθένας στην θέση της θα ήθελε να γίνει καλά). Όταν επέστρεψε ή κυρία τη ρώτησα, τί έχετε να πείτε; Και μου απήντησε -δεν χρειάζεται να μου πείτε τίποτα, το είδα, το άκουσα, το έζησα!

Νάτο το κήρυγμα πού έκανε ή ψυχή με το παράλυτο σώμα, πού αλλιώς θα θεωρείτο άχρηστη. Δεν είναι άχρηστη. Ό καθένας μας να το αναλάβει το χάρισμα αυτό (το πάσχειν υπέρ Χριστού) όποιας μορφής κι αν είναι αυτό, διότι τότε θα δοξαστεί ό Θεός. Ό Απ. Παύλος το έζησε, γιατί είχε σκόλοπα στη σάρκα του. Τρεις φορές παρακάλεσε το Θεό να τον απαλλάξει και ό Θεός του είπε -σου αρκεί ή χάρη μου. Ή δύναμη μου, θα εκφραστεί διά σου του αδύναμου Παύλου. Θα θεραπεύεις άλλους κι εσύ θα είσαι άρρωστος, θα εμπνέεις άλλους κι εσύ θα είσαι άρρωστος! Αυτός ήταν ό ασθενικός Παύλος, ό γιγαντιαίος, ό ουρανομήκης Παύλος, με την αγάπη του πού έλεγε «Θα ευχόμουν μάλιστα εγώ ό ίδιος να είμαι μακριά από το Χριστό, αρκεί να σωθούν οι αδελφοί μου». Τέτοια αγάπη αδελφοί μου, αχ να 'χαμε λίγη τέτοια αγάπη!

 Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο αν επιτρέψει να πάσχουμε υπέρ Χριστού, να το θεωρήσουμε μεγάλη ευλογία, ευλογία για όλους μας, πού είθε να θελήσει να δώσει ό Θεός». Και ό ίδιος ό π. Ευσέβιος, δοκιμάστηκε, όπως γνωρίζουμε, σαν το χρυσάφι στο καμίνι του πόνου και των θλίψεων, υπομένοντας, σαν τον Ιώβ, του οποίου σχολίασε εκτενώς το βιβλίο, την βαρύτατη ασθένεια του, έως την κοίμηση του (2009).

Ή αγιογράφος Κλεονίκη Συμεωνίδου (1967 - 2005) 2

Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΜΟΥ ΕΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΕΛΕΙΟΥΤΑΙ

Το διακόνημα της αγιογραφίας

Ή Κλεονίκη με τα τόσα κινητικά προβλήματα κατόρθωσε να αξιοποίηση τα έμφυτα χαρίσματα της και να επιδοθεί στο διακόνημα της αγιογραφίας έτσι πού να φανερωθεί -σ' αυτήν την αδύναμη σωματικώς- ή δύναμη του Θεού. Είναι σαν να είχε εφαρμογή αυτό πού γράφει ό προφήτης Ησαΐας:

«Διό τας παρημένας χείρας και τα παραλελυμένα γόνατα ανορθώσατε» δηλαδή, ενισχύσατε τα άτονα κουρασμένα χέρια σας και τα παραλυμένα γόνατα σας.

Κάποτε είπε ή Κλεονίκη στον πνευματικό της τον π. Ευσέβιο: θέλω να γίνω μοναχή και εκείνος της απάντησε, μα εσύ είσαι μοναχή!

Ό μοναχός είναι ό εν ασθένεια δυνατός. Τί είναι ό μοναχός παρά ή προσωποποίηση της ολικής αδυναμίας στον κόσμο αυτόν; Έχει ανακαλύψει όμως το μυστικό «όταν ασθενή δυνατός εστί» και τούτο γιατί «έπισκηνοΐ έπ' αυτόν ή δύναμις του Κυρίου Ιησού Χρίστου» πού ευδοκεί να παρουσιάσει το μεταμορφωτικό της μεγαλείο ακριβώς διά μέσου των όστρακίνων σκευών. Για το λόγο αυτό και ό μοναχός με όλη του την καρδιά «ευδοκεί εν άσθενείαις υπέρ Χριστού». Στην αδύναμη φύση του μοναχού «τελειοΰται» φανερώνεται πλήρης ή δύναμη του Άγιου Πνεύματος, το όποιο μεταμορφώνει τον αδύναμο σε δυνατό.

Όπως αναφέραμε, τα χέρια της, ήταν εντελώς χαλαρά, σαν λυμένα... Κι όταν της πρότεινε ό πνευματικός της ό π. Ευσέβιος, να ασχοληθεί με την αγιογραφία, εκείνη, θα ήταν τότε 17 ετών περίπου, δεν τόλμησε να δεχθεί και είπε: Όχι! (τρόμαξε με την σκέψη πώς εγώ θα κάνω τέτοια έργα)! Μετά αρκετά χρόνια, όταν ήταν 23 ετών περίπου, ό πατήρ με τη διάκριση πού είχε, της είπε, αρχικά θα κάνεις σκίτσα κι εγώ θα σε βοηθήσω. Άρχισε σταδιακά να σχεδιάζει με σινική μελάνη, μέχρι πού της είπε, θα κάνεις 5-6 ζευγάρια μάτια και εγώ θα έλθω να τα δώ. Τότε, εκείνη έκανε προσχέδια, όμως ήθελε να τα σβήσει γιατί δεν της άρεζαν. Κι' όμως, όταν ήλθε ό πατήρ Ευσέβιος, είπε: Αυτά ακριβώς τα μάτια (εκείνα δηλαδή, πού αυτή ήθελε να σβήσει!) είναι πολύ καλά. Κι έτσι, κάνοντας υπακοή άρχισε από το 1991 να παρακολουθεί ειδικά μαθήματα στο Ησυχαστήριο του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης. Στην αρχή έκανε μαθήματα για το χρώμα των ενδυμάτων και μετά τον επόμενο χρόνο για το χρώμα στα πρόσωπα των αγίων.

Το 1993 απέκτησε ένα ηλεκτρονικό μηχάνημα (καβαλέτο), κατασκευή και δωρεά πνευματικών αδελφών. Αυτό το καβαλέτο, το σχεδίασε ό π. Ευσέβιος και το έθεσαν σε εφαρμογή δύο πνευματικοί αδελφοί - μηχανικοί (ό αείμνηστος κ. Μίμης Θεοδοσέλης και ό κ. Φώτης Άλεξανδρίδης). Ήταν ειδικά κατασκευασμένο και είχε στην δεξιά πλευρά του ελάσματα - πλήκτρα, πού όταν τα πίεζε ή Κλεονίκη μετακινούσε την εικόνα πού αγιογραφούσε όπου ήθελε (πάνω - κάτω - δεξιά - αριστερά).

Καθισμένη στο αναπηρικό καροτσάκι της, ακουμπούσε τούς αγκώνες της σ' ένα υποστήριγμα και κινούσε μόνο την παλάμη αγιογραφώντας.

Έβαζε στο κασετόφωνο την παράκληση του εκάστοτε αγίου ή αγίας πού αγιογραφούσε και έλεγε την ευχή.

Πριν να αρχίσει το έργο της διάβαζε μία προσευχή πού την είχε γραμμένη πάνω - δεξιά στο πλαίσιο.

«Δέσποτα Θεέ των όλων, φώτισον, συνέτισον την ψυχήν, την καρδίαν και την διάνοιαν του δούλου σου και τας χείρας αυτού εΰθυνον προς το αμέμπτως και άρίστως διαγράφειν το είδος της έμφορείας σου και της Πανάχραντου Μητρός Σου και εις φαιδρότητα και ώραϊσμόν της Αγίας Σου Εκκλησίας».

Κάποτε, συνέβαινε, όπως μάς είπε ή μητέρα της, να παγώνουν τα δάκτυλα της, ξύλιαζαν και δεν μπορούσε να τα κινήσει και της έπεφτε κάτω το πινέλο. Τότε τα ζέσταινε ή μητέρα της με την αναπνοή της, και της ξανάδινε το πινέλο για να συνεχίσει με εκείνα «τα απαλά δάκτυλα πού είχαν μοναδική πλαστικότητα».

Και στις αναποδιές, δεν της έλειπε το χιούμορ. Κάποτε, μετά το χρύσωμα πού έκανε στην εικόνα, έπεφταν ψήγματα χρυσού στην ποδιά της και είπε -είδες τί χρυσό κορίτσι έχεις;

Αξιώθηκε να αγιογραφήσει περισσότερες από 50 εικόνες, του Χριστού, της Θεοτόκου και των αγίων.

Σε μία αγιογραφία είχε γράψει κάτω απ' την εικόνα «Κύριε κάθε μου έργο να αρχίζει με Σένα και να τελειώνει σε Σένα» (στάρετς Αντώνιος).

Αγιογράφησε ακόμα μεγαλύτερες εικόνες, πού τοποθετήθηκαν στο τέμπλο του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ηλιουπόλεως: την Αγία Κυριακή και την Αγία Υπομονή.

Μετά από πρόσκληση του σωματείου Άγιος Χριστόφορος (βοήθεια στα μυοπαθή παιδιά) πήγε επί τρία συνεχόμενα έτη, τούς καλοκαιρινούς μήνες, στην Παιανία Αττικής, όπου μετέδωσε σε παιδιά με κινητικά προβλήματα, τις γνώσεις και την εμπειρία της για την τέχνη της αγιογραφίας.

Τον Απρίλιο του 1997 μετά από εισήγηση του κοσμήτορος της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Νικολάου Ματσούκα έγινε έκθεση έργων της Κλεονίκης στη Θεολογική Σχολή. Μάλιστα ή ίδια μίλησε στα εγκαίνια, χωρίς προετοιμασία, σε φοιτητές και καθηγητές, ήταν και ό τότε Πρύτανης κ. Μιχαήλ Παπαδόπουλος, και μεταξύ άλλων είχε πει ότι το έργο της και ή ζωή της στηρίχθηκε στην πίστη του Ιησού Χριστού και στην βοήθεια του γέροντος Ευσεβίου. Μετά την έκθεση και την ομιλία της οι καθηγητές κ. Ν. Ματσούκας και Λ. Σιάσιος έλεγαν - δεν μπορούμε να ξεχάσουμε αυτό πού ζήσαμε!

Ζωγράφισε ακόμη τον στρατηγό Μακρυγιάννη και έγραψε δίπλα από το πορτραίτο του με καλλιγραφικά γράμματα τα εξής: Χωρίς Αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους τα έθνη δεν υπάρχουν. Συνολικά αγιογραφούσε επί 13 συνεχή έτη (από την ηλικία των 26 ετών έως τα 38 χρόνια της, πού κοιμήθηκε).

Τιμήθηκε με 4 βραβεία από εκθέσεις αγιογραφίας. Ένα ποσόν από τα έσοδα από τις πωλήσεις των έργων της έστελνε στην Ιεραποστολή της Αφρικής (όπως έκανε παλαιότερα πού κεντούσε και έκανε εργόχειρα με χάντρες, σταυρούς μικρούς, σελιδοδείκτες, τσαρουχάκια κ.τ.λ.). Την χαρακτήριζε ή τάξη, ή νοικοκυροσύνη. Όλα στο γραφείο της ήταν καταχωρημένα με ευταξία π.χ. είχε ένα ημερολόγιο όπου έγραφε λεπτομερώς όλα τα βιβλία, που βρίσκεται το καθένα, σε ποιό ράφι, ποιό συρτάρι όλα ήξερε που βρίσκονται ακριβώς. Στην πρώτη σελίδα αυτού του ημερολογίου έγραφε: «Κάνε Κύριε όσα κάνω διαβάζω και γράφω, διαλογίζομαι και σκέφτομαι να είναι για την δόξα του Ονόματος Σου» (στάρετς Αντώνιος.)

Οι δοκιμασίες και ή ευεργετική επίδραση του παραδείγματος της.

«Όλα να τα κάνετε χωρίς γογγυσμούς και διαλογισμούς για να γίνετε άμεμπτοι και ακέραιοι, παιδιά του Θεού αγνά μέσα σε μία γενεά διεφθαρμένη και διεστραμμένη, μεταξύ των οποίων λάμπετε στον κόσμο σαν αστέρια» (Φιλιπ. 2, 14).

Με την πάροδο του χρόνου, λόγω της προϊούσης πορείας της ασθένειας της, ή Κλεονίκη παρουσίαζε περισσότερες κινητικές δυσκολίες. Κάποτε, αυτό επιδρούσε και στην ψυχολογική της κατάσταση. Σε μία δύσκολη περίπτωση, επικαλέσθηκε τρεις φορές τον πνευματικό της - αχ! Πάτερ που είσαι; Επειδή ήταν και μυστική, δεν είπε τίποτε σε κανένα. Και την επόμενη μέρα, ό π. Ευσέβιος ήρθε και την επισκέφτηκε και μίλησαν για αρκετή ώρα.

Ή μητέρα της αναφέρει: «όταν είχε επιδείνωση ή αρρώστια της μου έλεγε, μη με αφήνεις να κοιμηθώ πάνω από δύο ώρες, γιατί αισθανόταν ότι κόβεται ή αναπνοή της. Πολλές νύχτες ξημερωνόμασταν.

Αν και ποτέ δεν παραπονιόταν, δεν γόγγυζε, είχε υπομονή σε όλα, σαν άνθρωπος όμως είχε τις δυσκολίες της, ιδίως φοβόταν όταν χρειαζόταν να λείψει ή μητέρα της για ιατρικές επεμβάσεις. Αναφέρει ή μητέρα της:

«Πολλές νύχτες ξημερωνόμασταν άγρυπνες γιατί πιανόταν το σώμα της, πονούσε όλο, ήθελε να της γυρίζω τα πόδια στην άλλη πλευρά, δεν την χωρούσε το κρεβάτι, πού το έβλεπε σαν κάτι πού της φέρνει μόνο πόνο, δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Ήθελε να αλλάζει δωμάτιο, δεν ησύχαζε. 


Ένα βράδυ, ήταν άρρωστη, είχε κολλήσει από έμενα οξεία βρογχίτιδα, ξενυχτήσαμε και οι δύο, είχε πυρετό και βήχα.

Από τις 10 το βράδυ ως τις 6 το πρωί δεν κλείσαμε μάτι ούτε λεπτό στο κρεβάτι, ούτε λεπτό στο καρότσι. Από το κρεβάτι την έβαζα στον γερανό, έχοντας τούς ιμάντες στις μασχάλες και στους μηρούς, και από το καρότσι πάλι στο κρεβάτι.

Τί άσκηση πνευματική, λέω τώρα, ήταν εκείνη την νύχτα! Έτρεχαν τα μάτια μου δάκρυα και είπα - Θεέ μου, δεν μπορώ άλλο! Αυτό ήταν - μαχαίρι! Σταμάτησε, ησύχασε από τότε, έγειρε και κοιμήθηκε. Ήταν φαίνεται κι αυτό στο πρόγραμμα του Θεού. Από τότε! έκανα 7 χρόνια να αρρωστήσω με τη χάρι του Θεού.

Στα 30 χρόνια πού είχε την ασθένεια με τα σοι βαρά προβλήματα της μόνο δύο νύχτες κοιμηθήκαμε όλη την νύχτα από θαύμα. Συνήθως ξυπνούσαμε τρεις έως τέσσερεις φορές κάθε νύχτα».

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ.

Ή αγιογράφος Κλεονίκη Συμεωνίδου (1967 - 2005)

Σταυροφόρος της υπομονής και νικηφόρος

Ή Κλεονίκη γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1967 - 30 Ιουνίου, εορτή των αγίων Αποστόλων.

Σε ηλικία 8 ετών έγιναν έκδηλα τα συμπτώματα της μυοπάθειας: λύγιζαν τα γόνατα της και έπεφτε κάτω εύκολα, είχε αστάθεια, κούτσαινε και πήγαινε τοίχο - τοίχο για να μην πέσει κάτω. Με πολύ κόπο πήγαινε σχολείο, ώσπου στην Στ' τάξη του Δημοτικού, αφού πήγε 2 μήνες -κι εκείνο στην αγκαλιά της μητέρας της- σταμάτησε την εκπαίδευση. Επειδή όμως αγαπούσε πολύ τα γράμματα, συνέχισε να μελετάει στο σπίτι. Είχε μεγάλη ευχέρεια στο διάβασμα και πολύ καλή μνήμη.

Αρχικά είχε κινητικές δυσκολίες. Για να ανεβεί τα σκαλιά πίεζε τα γόνατα της και πατούσε στις μύτες των ποδιών. Αργότερα επιδεινώθηκε ή κατάσταση της. Σαν παιδί πού ήταν δεν έπαιζε παρά μόνον κρατούσε το σχοινάκι.

 Από την ηλικία των 14 ετών σχεδόν, χρησιμοποιούσε το αναπηρικό καρότσι για 24 χρόνια μέχρι το θάνατο της.

Ή μητέρα της την «συναρμολογούσε» κάθε μέρα, γιατί τα άκρα της ήταν πολύ χαλαρά, σα λυμένα.

Επειδή είχε μυϊκή αδυναμία και ατροφία, την έδενε με μία ζώνη από τη μέση της, γιατί αλλιώς έγερνε μπροστά και έπεφτε.

Όταν ήταν κλινήρης δεν μπορούσε ούτε να γυρίσει από το ένα πλευρό στο άλλο ούτε να αλλάξει θέση. "Αν τύχαινε να πέσει το χέρι της κάτω, δεν μπορούσε να το ανεβάσει και σε τέτοιες περιπτώσεις, εάν ήταν μόνη (και επειδή δεν ήταν απαιτητική για να φωνάζει συνέχεια τη μητέρα της για να την εξυπηρετήσει) έσκυβε και με τα δόντια τραβώντας το μανίκι της το ανέβαζε προς τα πάνω. Το πλέον δραματικό ήταν, πού δεν μπορούσε ούτε ένα έντομο να διώξει από πάνω της, ούτε ένα μυρμήγκι από το ρούχο της. Κάποτε πού είχε έντονο κνησμό στα δάκτυλα των ποδιών, για να βρει κάποια μικρή ανακούφιση, έβαζαν ένα κουβαδάκι με νερό στα πόδια της.

Ή μητέρα της αφηγείται ορισμένες περιπτώσεις με τις συνέπειες της παθήσεως της:

«Ένα πρωινό, ακόμη δεν είχαμε καροτσάκι, θα ήταν περίπου 13 ετών, χρειάστηκε να λείψω. Την τακτοποίησα καθισμένη κι έβαλα διπλωμένο ένα παπλωματάκι στο πλάι της, να ξεκουράζει το χέρι της. Όταν έφυγα, αυτή πήρε με τα δόντια της και έφερε το παπλωματάκι, πού ήταν από μεταξοβάμβακα, στα γόνατα της, για να ξεκουραστεί. Όμως, λύγισε το κεφάλι της κι έγειρε μπροστά και βούλιαξε μέσα στο αφράτο εκείνο παπλωματάκι. Θα πάθαινε ασφυξία και, αφού έστρεψε με πολύ κόπο το κεφάλι της δίπλα, φώναξε -βοήθεια! (ήταν λίγο ανοιχτή ή μπαλκονόπορτα). Την άκουσαν από απέναντι, ήρθαν, μα εξώπορτα ήταν κλειστή. Πήγαν στο διπλανό διαμέρισμα και βρήκαν ένα παιδί, πέρασε τα κάγκελα, και τούς άνοιξε την πόρτα και την βοήθησαν.

Όταν επέστρεψα, μας είπε ότι αισθάνθηκε δύο φορές, έτσι πού ήταν με γερμένο κεφάλι, ένα απαλό αεράκι να τη δροσίζει!».

Και δεν παραπονέθηκε να πει πού με άφησες τόση ώρα κ.τλ. Μια άλλη φορά πάλι, πήγε να γυρίσει στο πλάι, έπεσε κάτω από κρεβάτι της, δεν μπορούσε να σηκωθεί απ' το πάτωμα, όπως έπεσε εκεί έμεινε, μέχρι πού γύρισε ή μητέρα της και τη σήκωσε. Μια άλλη φορά ή μητέρα της όταν γύρισε από μια δουλειά δεν είχε κλειδί και ή Κλεονίκη σύρθηκε, σκαρφάλωσε μέχρι το πόμολο και άνοιξε την πόρτα.

Καθημερινή άρση σταυρού

Ή κλήση του Θεού δεν έχει ποτέ το νόημα να μάς μειώσει τον πλούτο της υπάρξεως μας.

Ή Κλεονίκη ανέπαυε πολλούς, πού είχαν την ευκαιρία να την δουν και να συζητήσουν μαζί της, γιατί ήταν όλο μ' ένα φωτεινό χαμόγελο - αυτό ήταν και το χαρακτηριστικό στο αξιαγάπητο αυτό πλάσμα.

Είχε πνευματική ωριμότητα, διότι καλλιέργησε τις έμφυτες αρετές της με την μελέτη των εκκλησιαστικών κειμένων. Διάβαζε πολύ, ξενυχτούσε για να τελειώσει ένα βιβλίο. "Έλεγε με την διάκριση, πού την ξεχώριζε, στη μητέρα της:

-Εγώ θα κοιμάμαι το πρωί, πού εσύ έχεις τις δουλειές σου, για να μη σε ενοχλώ, και το βράδυ θα διαβάζω. Και πράγματι, είχε ένα φωτιστικό, δίπλα στο κομοδίνο και διάβαζε. Προγραμμάτιζε να διαβάζει ένα πατερικό βιβλίο την νύχτα και το πρωί κοιμόταν.

Γέμιζε ή ψυχή της με το διάβασμα. Τί πατερικά βιβλία, τί βίους αγίων, τί από εγκυκλοπαίδειες, κοινωνικά θέματα, επιστημονικά σύγχρονα σε θέματα Βιοηθικής. Όταν κάτι την ενδιέφερε κρατούσε ση-μειώσεις για να τα συζητήσει με ειδικούς. Της άρεζε ή τελειότητα.

"Έκοβε σελίδες από ενδιαφέροντα άρθρα και τα συγκέντρωνε σε άλμπουμ. "Έγραψε με ωραία, βυζαντινά γράμματα τον Ύμνο της Αγάπης του αποστόλου Παύλου και αποσπάσματα από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, και τα έκανε καδράκια να τα έχει κρεμασμένα στον τοίχο του δωματίου της. Στο ψαλτήρι της είχε γράψει στις πρώτες λευκές σελίδες:

«Φύλαγε με Κύριε από τις παγίδες των δαιμόνων. "Έλα φώς αληθινό, κρυμμένο μυστήριο, έλα αμάραντο στεφάνι, έλα Μόνε σε κάποιον άλλο πού είναι μόνος».

Ήταν καρδιά ελεήμων, καρδιά γεμάτη τρυφερή αγάπη προς όλους. Αξιοποιούσε κάθε στιγμή του χρόνου της για κάτι το δημιουργικό. Ήταν ακούραστο πλάσμα. Μπροστά της οι υγιείς αισθάνονταν ανίκανοι, «τεμπέληδες».

Αρχοντική ψυχή. Της άρεζαν τα αρμονικά φτιαγμένα σχέδια σε κεντήματα, τα ρούχα με ρομαντικά λουλούδια, το ωραίο, το εκλεπτυσμένο.

Παλαιότερα, πού είχε κουράγιο, έκανε σελιδοδείκτες σαν εργόχειρο, κεντούσε, και μάλιστα τα έσοδα από όσα πουλούσε τα έστελνε στην Ιεραποστολή. Κάποτε πού δεν είχε δύναμη να περάσει την κλωστή με την βελόνα απ' τον καμβά, τραβούσε με τα δόντια την βελόνα - δεν το έβαζε κάτω στην προσπάθεια της να προσφέρει. "Έτσι κέντησε κι ένα κάδρο με την γνωστή παράσταση «προς Εμμαούς». Είχε μεγάλη κλίση για την Ιεραποστολή. Είχε επικοινωνία με τον ιεραπόστολο π. Κοσμά Γρηγοριάτη, πού ήταν στο Κολουέζι του Κογκό (υπάρχει και φωτογραφία της με τον π. Κοσμά) και βοηθούσε όσο μπορούσε, με τον τρόπο της, τα πεινασμένα και τα άρρωστα παιδιά.

Ή αγάπη δεν αγνοεί τις φυσικές διεξόδους της στον άνθρωπο. Δεν περιφρονεί γι' αυτό το συναίσθημα, την ευγένεια, την ιλαρότητα, την χαρά, το γέλιο, την λεπτότητα και την τρυφερότητα. Όλα αυτά ξεπηδούν εξαγνισμένα από μία πλούσια εν Χριστώ Ζωή και Καρδιά, πού απαρνήθηκε και συνεχώς απαρνείται τον εαυτό της για να γίνει όλη αγάπη πού ποτέ δεν ζητάει τίποτα για τον εαυτό της, αφού ποτέ δεν ευκαιρεί γι' αυτό.

Όταν της εμπιστεύονταν γνωστοί και φίλοι τα προβλήματα τους ή Κλεονίκη δεν απαντούσε αμέσως. Μετά λίγες μέρες, αφού τα σκέπτονταν -και τα έκανε θέμα προσευχής- αναφερόταν παρεμπιπτόντως, στο θέμα του καθενός πού είχε ρωτήσει, με λίγα λόγια, μετρημένα. Ενώ δεν λογάριαζε τούς κόπους και τον εαυτό της δεν έλεγε εύκολα πολλά λόγια. Έπρεπε να σκεφτεί για να μιλήσει, όμως ότι έλεγε το έλεγε με χαριτωμένο τρόπο. Γι' αυτό πολλοί ζητούσαν τις προσευχές της. Για μία περίπτωση έκανε σε μία ήμερα 3.000 κομποσκοίνια. Κι άλλοτε διάβαζε την παράκληση της Παναγίας και άλλων αγίων.

Ό Θεός προτιμά να φανερώνεται μέσω των ταπεινών ανθρώπων πού ό κόσμος τούς περιφρονεί.

(Α'Κορινθ. 1, 25-28)

Είχε μεγάλη πίστη μα και λογική. Ήταν χωρίς συμπλέγματα, αυτό πού λένε στην καθημερινή ζωή, κόμπλεξ, σχετικά με την κατάσταση της. Δεν ήθελε να την λυπούνται, ό τρόπος της ζωής της το έδειχνε. Δεν την άγγιζε ούτε ή προσβολή, ούτε την έθιγε κάτι ή όταν κάποτε εκδήλωναν μερικοί τον οίκτο τους, «την καημένη! πώς το έπαθε! κ.τ.λ.».

Δεν είχε ούτε θυμό, ούτε σχολίαζε, είχε μία απάθεια μοναδική. Όταν την στεναχωρούσαν με λόγια ή με υπονοούμενα, δεν τα φανέρωνε άλλου, τα κρατούσε μυστικά μέσα της - χωρίς όμως να συσσωρεύει στο υποσυνείδητο της κακίες, αντιπάθειες κ.τ.λ. Μια μέρα θέλησαν να πάνε με την μητέρα της στα γραφεία της εξωτερικής Ιεραποστολής του γιατρού π. Παπαδημητρακόπουλου, κοντά στην Αγία Σοφία Θεσσαλονίκης, κι επειδή υπήρξε και σχετική καθυστέρηση με το καροτσάκι, ό ταξιτζής έκανε φασαρία με ανάγωγο τρόπο.

Ή Κλεονίκη όμως ούτε πού σχολίασε τίποτα, ούτε εξεδήλωσε παράπονο πικρίας, πού της φέρθηκαν με τέτοιο τρόπο.

Μια άλλη φορά όμως, συνέβη ένας άλλος οδηγός ταξί να τούς φερθεί με τέτοιο φιλότιμο όταν τούς μετέφερε, μέχρι πού προσφέρθηκε να λαδώσει το καροτσάκι κι ούτε τούς πήρε χρήματα, παρά είπε «εγώ πήρα την αμοιβή μου!».

Ή συναισθηματικότητα μας είναι πλούτος και ευλογία. Είναι δώρο πολύτιμο του Θεού και γίνεται πολύ μεγάλη δύναμη και ισχύς, όταν κατευθύνεται από μία εν πίστει φωτισμένη λογική. Εκείνο πού μπορούμε να κάνουμε είναι.... μια υποταγή με εμπιστοσύνη και αμοιβαιότητα, χωρίς να νοιώθουμε ντροπή ή συστολή για ότι αποτελεί κληρονομική μας καταβολή.

Το πρόβλημα δεν είναι γιατί είμαστε αυτό πού είμαστε, αλλά πώς θα γίνουμε αυτό πού πρέπει να γίνουμε. Και αυτό θα το πετύχουμε αν ότι κάνουμε το κάνουμε με τον Ιησού και την χάρι Του, προσπαθώντας να βλέπουμε και να αγαπούμε με την καρδιά του Ιησού.... Να συσταυρωθοϋμε με τον Ιησού. Να τον αντικαταστήσουμε στο σταυρό της όδυνόμενης αγάπης Του, συνοδυνώμενοι και συμπάσχοντες. (Ύποτυπώσεις πνευματικής ζωής π. Ευσεβίου Βίττη).

Στην προϊούσα εξέλιξη της ασθένειας ή Κλεονίκη είχε την δική της αντίδραση. Ήταν ολοκληρωμένη, έτοιμη για όλα, για κάθε δυσκολία. Ήθελε να είναι ενημερωμένη για την πορεία της ασθένειας της, είχε έφεση να πραγματοποιεί ότι καινούργιο διάβαζε π.χ. παρήγγειλε από την Αμερική ένα ειδικό «εργαλείο» για να γυρίζει τις σελίδες των βιβλίων κάτι σαν καλαμάκι, πού στην άκρη είχε μία «βεντούζα» κι απ' την άλλη ρουφούσε τον αέρα κι' έτσι γύριζε τις σελίδες των βιβλίων.

Ήταν μία ξεχωριστή προσωπικότητα ωρίμου άνθρωπου μα με το αστείρευτο χαμόγελο αθώου παιδιού. Έβλεπε με μάτι άθωότητος τα νέα παιδιά, εντελώς απονήρευτα. Αποδεχόταν ακόμη και το παράξενο ντύσιμο ορισμένων, γιατί δεν ήξερε τί θα πει πονηρία ή κακός λογισμός. Ήταν μία αθώα, αγνή ψυχή μα και σύγχρονη. Δεν άφηνε ούτε ήθελε να στερηθεί κάτι καλό και ευγενικό, π.χ. όταν περνούσε ή ολυμπιακή φλόγα από την γειτονιά τους, την πήγαν με το καροτσάκι μέχρι το κεντρικό δρόμο και κρατώντας με ενθουσιασμό μικρές Ελληνικές σημαίες, έκανε μεγάλη χαρά σαν μικρό παιδί.

Την διέκρινε πνεύμα μαθητείας γι' αυτό και πίστευε έμπρακτα στην διά βίου μάθηση. Μάθαινε Αγγλικά, Γερμανικά, για ένα διάστημα προσπαθούσε να μάθει Βουλγάρικα, γιατί είχε βοηθό μία κυρία ξένη. Το «δεν μπορώ» ήταν για όσα αφορούσαν την αρρώστια. Οτιδήποτε άλλο όμως, το επιχειρούσε με πίστη στο Θεό και την δύναμη της θελήσεως. Ήταν φωτισμένη ψυχή, μας είπε ή αδελφή της: μας έδινε ιδέες πώς να γράφουμε γράμματα, με τί να στολίσουμε τις ευχετήριες κάρτες, βοηθούσε στα μαθήματα τα ανιψάκια της, είχε μάθει να χειρίζεται τον υπολογιστή όπου έπαιζε κάποτε και για να χαλαρώσει σκάκι με την Ιωσηφίνα, ή οποία είχε παρόμοια πάθηση με αυτήν. Το κινητό το χρησιμοποιούσε κρατώντας ένα μολύβι με τα δόντια της και έτσι πατούσε τα πλήκτρα.

Μια άλλη γνωστή της, πού έζησε τα τελευταία χρόνια κοντά της εξυπηρετώντας την αναφέρει:

«Περισσότερο εξηρτημένο άτομο (αφού δεν μπορούσε ούτε το χέρι της να μετακινήσει, ούτε να αυτοεξυπηρετηθεί) δεν είδα αλλά συγχρόνως δεν είδα και περισσότερο ανεξάρτητο άτομο με δίψα για δραστηριότητα. Δεν ήθελε να υστερεί σε τίποτα, πάντα ήταν απασχολημένη με κάτι. Τα χέρια της και τα πόδια της ήταν εξαρθρωμένα, θαρρείς και κρατιόνταν με νήματα από τον κορμό της, όμως πόση αξιοπρέπεια είχε στις καθημερινές στιγμές της (όταν την έλουζαν, όταν την άλλαζαν κ.τ.λ.) Ήταν θαρρείς φευγάτη από το σώμα της, χωρίς όμως να αδιαφορεί γι' αυτό ή να ντρέπεται γι' αυτό πού ήταν. Δεν μας επέτρεπε να την δούμε «σαν χάλια».

Ήταν εκλεκτική, τελειομανής, ετοιμόλογη και με τα χαριτωμένα πνευματώδη «αστεία» πού έλεγε, δημιουργούσε ευχάριστη ατμόσφαιρα - πολλές φορές επειδή δεν είχε υπερηφάνεια, έφτανε ως τον αυτοσαρκασμό, άλλοτε έπαιζε με τις λέξεις. Κάποτε, πού έψαχναν μία μπλούζα για να φορέσει, ή μητέρα της είπε επειδή βιαζόταν - διάλεξε γρήγορα, έχεις του κόσμου τις μπλούζες! Και ή Κλεονίκη τότε απάντησε, μα ακριβώς, έχω του κόσμου... ας έχω και μία δική μου! Μια άλλη φορά όταν την έκανε μπάνιο ή μητέρα της γλίστρησε και της ξέφυγε από τα χέρια και τότε χτύπησε στο κεφάλι της και αντί να κλάψει και να διαμαρτυρηθεί είπε χαριτωμένα: -αύριο θα γράφουν οι εφημερίδες ψυχοπαθής μητέρα στραγγάλισε νήπιο 15 ετών! Υστερόγραφο: το αθώο πλάσμα πλήρωσε για όσα έκανε στην μητέρα της, άρα δεν ήταν και τόσο αθώο! Από τότε δεν την έβαλαν στο μπάνιο».

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ.

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΠΣΚΟΒΟ-ΠΕΤΣΕΡΣΚΥΙ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ.

  

Ας επιστρέψω όμως τώρα στον ερχομό μου στην Πετσόρα. Με μεγάλο ενθουσιασμό βιώσαμε τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η Οποία πραγματικά αισθανόσουν ότι βρισκόταν με τη χάρι Της σ' αυτό το Μοναστήρι. Είχαμε την ευκαιρία να μεταφέρουμε τη θαυματουργή εικόνα. Μάλιστα κάποιος μας είχε χαρίσει μια φωτογραφία που έδειχνε πως εμείς μεταφέραμε αυτή τη θαυματουργή εικόνα στο δρόμο προς τον καθεδρικό ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που ήταν στρωμένος από λουλούδια. Το πρωί κοινωνήσαμε και μετά την Ακολουθία αξιωθήκαμε, μαζί μ' όλη την αδελφότητα, να φάμε το ωραίο φαγητό στην εορταστική τράπεζα, όπου παρίστατο και ο επικεφαλής της Μητροπόλεως του Γΐσκοβ, Μητροπολίτης Ιωάννης. 0 κόσμος αγαπούσε αυτό τον ευσεβή δεσπότη και παρατηρούσαμε πως χιλιάδες άνθρωποι παρατάσσονταν στις δύο πλευρές του δρόμου, αναμένοντας την έξοδο του από την εκκλησία, καθώς επίσης και την αρχιερατική ευλογία του και ελεημοσύνη.

Μετά την τράπεζα προλάβαμε να επισκεφτούμε τα σπήλαια, όπου προσκυνήσαμε τα λείψανα των ιδρυτών του μοναστηριού, των οσίων Μάρκου, Ιωνά και της πρώην γυναίκας του, της μοναχής Οσίας Βάσσας. Εκεί, στην αριστερή πλευρά της εισόδου του σπηλαίου, βρισκόταν το κελλί και ο τάφος του μεγαλόσχημου Λαζάρου, μεγάλου έγκλειστου ασκητή ο οποίος έζησε από το τέλος του 18ου μέχρι την αρχή της πρώτης δεκαετίας του 19ου αιώνα. Πάνω από τον τάφο του κρεμόταν βαρύς, σιδερένιος σταυρός, τον οποίο φορούσε ο ασκητής κατάσαρκα, ταπεινώνοντας το αμαρτωλό σώμα του.

 Όταν σε αυτό το σταυρό προσκυνούσαν δαιμονισμένοι επισκέπτες, τα ακάθαρτα πνεύματα ούρλιαζαν από μέσα τους, διότι δεν μπορούσαν να αντέξουν τη χάρη  που προερχόταν από αυτό τον άγιο σταυρό. Κάποιοι από αυτούς έπεφταν κάτω και έβγαζαν αφρό από το στόμα τους και λέγανε αισχρά λόγια. Και από αυτά τα δαιμόνια ακούγονταν φωνές: «Καίγομαι! Καίγομαι!» και ανάγκαζαν τους αρρώστους, στους οποίους βρίσκονταν, να φύγουν γρήγορα από το σπήλαιο, διότι δεν μπορούσαν καθόλου να αντέξουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος που κατοικούσε σε αυτό το κελλί. Στο μοναστήρι διατηρείτο η παράδοση ότι αυτός ο ασκητής, ο άγιος Λάζαρος, αποκάλυψε στο στεφανοφόρο αυτοκράτορα, τον Αλέξανδρο Α'. ο οποίος νίκησε το Ναπολέοντα, όταν τον επισκέφτηκε στο κελλί του, την βαριά αμαρτία του, διότι αυτός άθελα του συμφώνησε να δολοφονήσουν τον πατέρα του. τον αυτοκράτορα Παύλο Α'. Ο θεοφόρος γέροντας Λάζαρος συμβούλευσε το βασιλιά να εγκαταλείψει το θρόνο, για να εξιλεωθεί για το αμάρτημα του ενάντια στον επίγειο, αλλά και στον Ουράνιο Πατέρα του. 

Γι' αυτό το λόγο σκηνοθέτησε το θάνατο του στην πόλη Τάγκανρογκ και με την ευλογία του άγιου μητροπολίτου της Μόσχας Φιλάρετου, ο πρώην βασιλιάς ήρθε στην ιερά Μονή Πετσόρα, όπου και έζησε μυστικά κάποια χρόνια. Μετά έφυγε από τη Μονή και περιπλανιόταν με το όνομα Θεόδωρος Κουσμίτς. Αφού δεν είχε διαβατήριο, τον συνέλαβαν και τον εξόρισαν στη Σιβηρία, όπου και έγινε ο πολύ γνωστός άγιος Γέροντας. Ο μεγάλος συγγραφέας Λέων Τολστόι, όταν έμαθε αυτήν τη θαυμάσια ιστορία, εξεπλάγη και ήθελε ο ίδιος να γράψει βιβλίο για αυτό το γεγονός.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ. ΑΡΧΙΜΑΝ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΓΚΑΝ.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΥ.

Στον πατέρα Αλέξιο έρχονταν διάφοροι διανοούμενοι από τη Μόσχα, αναζητώντας άλλοτε πνευματική συμβουλή, άλλοτε συγκεκριμένη βοήθεια και άλλοτε απλά την κρυφή βάπτιση του παιδιού τους χωρίς διαβατήριο, ώστε να αποφύγουν τις αρνητικές επιπτώσεις από τις αρχές. Κάποτε ήρθε από τη Μόσχα ένας δημοσιογράφος με το γυιό του, ηλικίας περίπου πέντε ετών. Ο ίδιος χρειαζόταν πνευματική βοήθεια και ήθελε ο πατέρας Αλέξιος να βαπτίσει το αγοράκι του. O πατήρ ευλόγησε τον αναγνώστη και ψάλτη του να είναι ο ανάδοχος, αφού γνώριζε την οικογένεια αυτού του δημοσιογράφου πολλά χρόνια. Ήταν χειμώνας. Το Μυστήριο τελέσθηκε στο σπίτι του ιερέα. Εγώ με τον αδελφό μου παρευρεθήκαμε κατά την τέλεση του. Έγδυσαν το αγοράκι, αφήνοντας το μόνο με το εσώρουχο.

0 πατέρας, για να μην κρυώνει, έριξε πάνω του το μακρύ σακάκι του. Όταν ο παππούλης διάβαζε τους εξορκισμούς, το αγοράκι στεκόταν ήσυχο στο κρεβάτι, παρακολουθώντας προσεκτικά όλο το συμβάν. Όταν ο πατήρ Αλέξιος έφθασε στην ανάγνωση της ιδιαίτερης ευχής της επίκλησης του Αγίου Πνεύματος, ώστε να αγιασθεί το ύδωρ, ξαφνικά συνέβη κάτι το εντελώς απροσδόκητο. Το αγοράκι τινάχθηκε στο κρεβάτι από φόβο και σαν τρελό άρχισε να βγάζει μία διαπεραστική κραυγή, με τρομακτική φωνή:

-           Εγώ δεν θέλω να βαπτιστώ!!!

0 πατέρας του με απερίγραπτο τρόμο άρχισε να το παρηγορεί, όμως το αγοράκι ούρλιαζε, σαν δαιμονισμένο, με άγρια φωνή : -Όμως εγώ δεν θέλω! Δεν θα βαπτιστώ!!!

0 παππούλης καταλαβαίνοντας ότι το αγοράκι πάσχει από κάποιο ακάθαρτο πνεύμα, βιαστικά αναφώνησε:

-           Πρέπει γρήγορα να τον βάλουμε στην κολυμβήθρα. Τότε θα βγει ο δαίμονας από μέσα του.

Επιπλέον προσπαθούσε το συντομότερο να τελειώσει τις καθιερωμένες ευχές. Αφού το αγοράκι τσίριζε και χτυπιόταν, πηδώντας με άγριο τρόμο, όλοι εμείς προσπαθούσαμε να το κρατήσουμε. Όμως μέσα του υπήρχε μία υπεράνθρωπη δύναμη αντίδρασης, τέτοια, που εμείς, με μεγάλη δυσκολία, κρατούσαμε τα χέρια και τα πόδια του, για να μη φύγει. Αυτή ήταν μία τρομερή, ζωντανή εικόνα πραγματικού δαιμονισμού. Φοβηθήκαμε με αυτό το συμβάν. 0 πατέρας του, απίστευτα κλονισμένος, έκλαιγε επαναλαμβάνοντας αδιάκοπα τα ίδια λόγια :

-           Σάσσα, τι έπαθες; Σάσσα!

Τελικώς το νερό αγιάστηκε και ο παππούλης παρακάλεσε να δώσουν τον Σάσσα στα χέρια του, για να τον βάλει στην κολυμβήθρα. Όμως ο κακός δαίμονας, ο ευρισκόμενος μέσα στο παιδί, καθόλου δεν το ήθελε αυτό και αντιδρούσε. Με τερατώδη δύναμη προσπαθούσε να βγάλει τα χέρια και τα πόδια του από την αγκαλιά του ιερέα. Εμείς, μαζί με τον παππούλη, ήμασταν πέντε ενήλικοι άντρες και με απίστευτη προσπάθεια μπορέσαμε να βάλουμε το αντιδραστικό αγόρι στα αγιασμένα νερά της κολυμβήθρας. Αυτό δε σταματούσε να τσιρίζει:

-           Δε θέλω! Δε θέλω! Αφήστε με!!!

Εκείνη τη στιγμή, ο παππούλης βύθισε το σώμα του με το κεφάλι στο νερό, προφέροντας τα ευλογημένα λόγια:

-           Βαπτίζεται ο δούλος του Θεού Αλέξανδρος, εις το όνομα του Πατρός! Αμήν! Και του Υιού! Αμήν! Τη δεύτερη φορά χύνοντας στο κεφάλι του το ευλογημένο νερό. Και του Αγίου Πνεύματος! Αμήν! Βουτώντας πάλι το κεφαλάκι του στα αγιασμένα νερά. Αμήν! Αμήν! Αμήν!

Μπροστά στα μάτια μας πραγματικά συνέβη το θαύμα. Ο δαίμονας κεραυνοβόλα εξήλθε από το νεοφώτιστο και ο μικρός Σάσα, φωτισμένος πλέον και χαρούμενος, βγαίνοντας από το νερό δόθηκε στα χέρια του αναδόχου του. Ήταν φανερό, η θεϊκή ειρήνη επισκέφθηκε την ψυχή του και ένα ευλογημένο, κόκκινο χρώμα έλαμπε στα μάγουλα του, μαρτυρώντας για την Χάρη πού τον επισκίασε. Εκείνη τη στιγμή έμοιαζε μ' ένα μικρό, φωτεινό άγγελο. Εμείς κοιτούσαμε με συγκίνηση το ευλογημένο και αγαθό πρόσωπο του. Ο πατέρας του, βλέποντας όλο το συμβάν, δε μπορούσε ακόμη να συνέλθει και με έκπληξη γονάτισε, ευχαριστώντας αδιάκοπα το Θεό. Για πρώτη φορά, στη ζωή μου, ήμουν αυτόπτης μάρτυρας της τρομερής αλήθειας που μας διδάσκει το Ευαγγέλιο. Τα αθώα παιδιά, για τις βαριές αμαρτίες των γονέων τους, κληρονομούν τα ακάθαρτα πάθη και είναι αναγκασμένα να υποφέρουν για τον εξιλασμό τους. Μόνο η παρουσία του Σωτήρα στον Κόσμο και η θυσία Του στο Σταυρό, για τον εξιλασμό του ανθρωπίνου γένους, μας χάρισαν τη μοναδική δυνατότητα να θεραπευτούμε, πιστεύοντας σε Αυτόν και προσερχόμενοι στο ευλογημένο Μυστήριο της Βαπτίσεως. Για το λόγο αυτό ο Κύριος δημιούργησε στη Γη την Εκκλησία Του, ώστε, καλώντας τους ανθρώπους σε μετάνοια, να τους εξαγνίσει και να τους απαλλάξει από κάθε αμαρτία.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ. ΑΡΧΙΜΑΝ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΓΚΑΝ.

Το να προσεύχεται κάποιος έτσι κάθε πρωί δεν είναι εύκολο. ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ.

Το να προσεύχεται κάποιος έτσι κάθε πρωί δεν είναι εύκολο. Αλλά εάν προσευχόμαστε με όλη την καρδιά μας και με μεγάλη προσοχή, η μέρα μας σφραγίζεται με την προσευχή και κάθε γεγονός παίρνει διαφορετικό χαρακτήρα. Η ευλογία που ζητήσαμε από τον ύψιστο Θεό, θα φέρει μιαν αγάπη, ειρήνη στις ψυχές μας, η οποία θα ενεργήσει και θαυμαστά στον τρόπο κατά τον οποίον αντιλαμβανόμαστε και ερμηνεύουμε τον κόσμο. Ο άνθρωπος της προσευχής βλέπει με διαφορετικό φως το περιβάλλον του. Η φροντίδα επιταχύνεται και η πραγματική αξία της ζωής εκτιμάται. Με τον καιρό η προσευχή θα εισέλθει στη φύση μας, μέχρις ότου σιγά-σιγά ένας νέος άνθρωπος γεννηθεί από το Θεό. Η αγάπη για το Θεό που αληθινά στέλνει την ευλογία του σ’ εμάς, ελευθερώνει την ψυχή από εξωτερικές πιέσεις. Αναγκαίο είναι να διατηρήσουμε αυτό το σύνδεσμο αγάπης με το Θεό. Δεν θα νοιαστούμε τί θα σκεφθεί ο κόσμος ή πώς θα μας μεταχειρισθεί. Θα παύσουμε να φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την εύνοια του. Θα αγαπάμε τους συνανθρώπους μας χωρίς ν’ αναρωτιόμαστε αν αυτοί μας αγαπούν. Ο Χριστός μας έδωσε την εντολή να αγαπάμε τους άλλους, αλλά η αγάπη των άλλων για μας δεν πρέπει ν’ αποτελεί προϋπόθεση για τη σωτηρία μας. Στην πραγματικότητα μπορεί να μη γίνουμε αρεστοί στους άλλους εξαιτίας της ανεξαρτησίας του πνεύματος μας. Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή. Ο κόσμος ας μας κρίνει  σαν αναξίους προσοχής, εμπιστοσύνης και σεβασμού. Αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο, αν είμαστε αρεστοί στον Κύριο. Και το αντίθετο, δεν θα μας ωφελήσει σε τίποτα, αν δηλαδή όλος ο κόσμος μας εκτιμά και μας επαινεί, αλλά ο Κύριος μας εγκαταλείψει. Αυτό αποτελεί μέρος της ελευθερίας του Χριστού στους λόγους του «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιωάν. 8,32). Η μόνη μας φροντίδα πρέπει να είναι να ζούμε την οδό του Κυρίου, να γίνουμε μαθητές του και να πάψουμε να είμαστε υπηρέτες της αμαρτίας. «Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστι της αμαρτίας. Ο δε δούλος ου μένει εν τη οικία εις τον αιώνα. Ο υιός μένει εις τον αιώνα. Εάν ουν ο υιός υμάς ελευθερώση όντως ελεύθεροι έσεσθε» (Ιωάν. 8,34-36). Το αποτέλεσμα της προσευχής είναι να μας καταστήσει υιούς Θεού· ως υιοί θα κατοικήσουμε αιώνια στο σπίτι του πατέρα μας. «Πάτερ υμών ο εν τοις ουρανοίς …».

Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΖΩΗ ΜΟΥ