Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2017
Εις Οικοδομήν Του Σώματος του Χριστού.
Περιγραφή
«Όταν
ετοίμαζε ένα κήρυγμα, μας συγκέντρωνε τα βράδια και μας το διάβαζε. Ζητούσε
μετά να του κάνουμε κριτική, παρατηρήσεις και σχόλια. Ο αδερφός μου ο Γιούρι, ο
οποίος είχε τελειώσει το Πανεπιστήμιο, πάντα είχε να κάνει κάποιο σχόλιο. Ο
άγιος τον άκουγε με προσοχή και, αν χρειαζόταν, διόρθωνε κάτι. Κάποιες φορές
μας μιλούσε και για τις διώξεις που υπέστη. Μιλούσε απλά και με κάποιο πόνο.
Και βέβαια μιλούσε σιγά για να μην τον ακούνε έξω. Τότε και οι τοίχοι είχαν
αυτά».
Ν.
Σιντόρκιν
Επιμέλεια:
Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος Αντωνόπουλος
Ανθρώπου Απαξίωση
Όσο
οι ψευδο-προοδευτικές απόπειρες αποχριστιανισμού του κοινωνικού βίου θα
επιχειρούν συντονισμένα ή ασυντόνιστα να απογυμνώνουν τη ζωή των ανθρώπων από
την ανθρωπιά και τη φιλοκαλία, από το υπαρξιακό της νόημα και την προοπτική της
αιωνιότητας, η Εκκλησία καλείται να σταθεί μετά λόγου γνώσεως απέναντι σε ό,τι
προσπαθεί να απορφανίσει τη ζωή των ανθρώπων από τα υπαρξιακά της ερείσματα. Να
προστατεύσει τον άνθρωπο από την παρωχημένη αρνησιθεϊα που λησμονά ότι είμαστε
πλασμένοι κατ' εικόνα Θεού. Να διατρανώσει έργω και λόγω ότι αυτό μας καθιστά
όντως ανθρώπους και όχι η υποβάθμισή μας σε αναλώσιμες απρόσωπες παραγωγικές
μονάδες.
Συγγραφέας:
π. Αδαμάντιος Αυγουστίδης
Κατά το μέτρο της προαιρέσεως και του πνευματικού αγώνος του ανθρώπου έρχεται σταδιακά ο φωτισμός του νου.
Και κατά το μέτρο του φωτισμού του νου δίδεται η χάρις του Κυρίου. Και κατά το μέτρο της αποδοχής και της πληρώσεως της ψυχής με τη θεία χάρη, πραγματοποιείται η ένωσις με τον Κύριο.
Εκείνος πού ενώθηκε νοερά με τον Κύριο είναι πεπεισμένος για τη σωτηρία του και αναστημένος πριν από την κοινή ανάσταση.
Όσο κανείς ασκείται, τόσο αναγνωρίζει την αδυναμία του.
Και όσο αναγνωρίζει την αδυναμία του, τόσο πλουτίζει σε ταπείνωση και κατάνυξη.
Και όσο αποκτά ταπείνωση και κατάνυξη, τόσο φωτίζεται η διάνοια του και διαπιστώνει ότι χωρίς τον Κύριο δεν είναι τίποτα και δεν έχει τίποτα.
Μέχρι να γνωρίσεις τελείως τον εαυτό σου, μέχρι να διαποτιστεί η ψυχή σου με τη χάρη του Θεού, μέχρι να φωτισθεί ο νους σου, μέχρι να καθαρθείς από τα πάθη, μέχρι να συμφιλιωθείς με τον Θεό, μέχρι να ενωθείς οριστικά μαζί Του, μέχρι τότε είναι αδύνατο να ζεις χωρίς τη θλίψη, χωρίς τον φόβο και χωρίς την οδύνη.
Όταν όμως ενωθείς με τον Θεό, ο φόβος και η οδύνη θα μεταβληθούν σε χαρά και ευφροσύνη από του νυν και έως του αιώνος.
(΄Αγ. Δημήτριος του Ροστώφ )
Κάποτε την ώρα που προσευχόταν ο αββάς Μακάριος στο κελί του, άκουσε μια φωνή που έλεγε: «Μακάριε, δεν έφθασες ακόμη στα μέτρα των τάδε γυναικών αυτής εδώ της πόλης».
του, άκουσε μια φωνή που έλεγε:
«Μακάριε, δεν έφθασες ακόμη στα μέτρα των τάδε γυναικών αυτής εδώ της πόλης».
Το πρωί ο Γέροντας σηκώθηκε, πήρε το βαϊτικο ραβδί του κι άρχισε να οδοιπορεί για την πόλη.
Όταν έφτασε στην πόλη και βρήκε το σπίτι, χτύπησε την πόρτα.
Βγήκε η μία και τον υποδέχτηκε στο σπίτι. Αφού κάθισε για λίγο,
ήρθε και η άλλη.
Τις κάλεσε, κι εκείνες ήρθαν και κάθισαν μαζί του. Τις λέει ο
Γέροντας:
«Για σας έκανα τόση πορεία και υπέμεινα τόσο κόπο, ώσπου να
φτάσω από την έρημο. Πέστε μου λοιπόν την εργασία σας, ποια
είναι;»
«Πάτερ -του λένε- πίστεψέ μας, δεν είμαστε η καθεμιά μας έξω από την κλίνη του άνδρα της μέχρι σήμερα. Ποια εργασία λοιπόν ζητάς από μας;»
Ο Γέροντας έβαλε μετάνοια και τις παρακαλούσε:
«Φανερώστε μου το έργο σας».
Τότε του λένε:
«Εμείς κατά κόσμον είμαστε ξένες μεταξύ μας. Έτυχε όμως να
παντρευτούμε δύο αδελφούς κατά σάρκα. Και να, εδώ και δεκαπέντε χρόνια ως σήμερα κατοικούμε σ΄ αυτό το σπίτι και δεν ξέρουμε να φιλονικήσαμε ποτέ ή να αναφερθήκαμε σε αισχρά πράγματα.
Μάλιστα, ήρθε στο λογισμό μας να αφήσουμε τους άνδρες μας και
να μπούμε στο τάγμα των μοναχών. Πολύ παρακαλέσαμε τους
άνδρες μας να μας επιτρέψουν να φύγουμε, αλλά δεν τους πείσαμε.
Έτσι, αφού δεν πετύχαμε αυτόν τον σκοπό, κάναμε συμφωνία μεταξύ μας και με τον Θεό, μέχρι τον θάνατό μας να μη βγει από το στόμα μας κανένας κοσμικός λόγος».
Όταν τ΄ άκουσε αυτά ο αββάς Μακάριος, είπε:
«Αληθινά, δεν υπάρχει παρθένα ή παντρεμένη ή μοναχός ή
κοσμικός, ο Θεός την πρόθεση ζητάει και δίνει το Άγιο Πνεύμα σε
όλους».
[Από το γεροντικό της ερήμου ]
ΓΈΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΑΡΙΖΟΝΙΤΗΣ. Επισφαλής κάθε ανθρώπινη προσπάθεια, χωρίς την χάρι του Θεού...
Μόλις αποχωρήσει η χάρις του Θεού, η ψυχή του ανθρώπου συμμαζώνεται και ο φόβος για τα μέλλοντα τον πλησιάζει... Επισφαλής κάθε ανθρώπινη προσπάθεια, χωρίς την χάρι του Θεού...
...Σε αυτόν τον κόσμο δεν έχουμε θέσι κανείς. Ο πνευματικός κόσμος μας περιμένει όλους. Περαστικοί είμεθα πάνω στη γη... Πριν δε μας πάρη από αυτό τον φθαρτό κόσμο να παρακαλούμε να μας τακτοποιήση μαζί Του, όσον γίνεται πιο τέλεια για να μη δυσκολευθή η ψυχή μας στην άνοδο της από τους κακούς φορολόγους δαίμονας...
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΌΝΑΣ
Μόνο η ελεημοσύνη του Θεού μου με σώζει από τα κακά μου..
Protopresbyter Michael Pomazansky. Here is what this spiritual giant of Orthodoxy once wrote:
"If Orthodoxy is the purest form in a line of other forms of Christianity, then where will the authors of this collection place the Church? Will not the name of the Church then be spread throughout all Christianity in the hundreds of its forms of confessions of faith? And if the Church is equated to Christianity in general, then in this diffused state, what does the Church add to Christianity? Is She in that case necessary? And where is She to be found in life, in a concrete incarnation?"
This is why, not only the content, but also the title (of this document) needs to be rejected... nay, all of it should be thrown into the flames...
(Some people talk about, possibly correcting the troublesome parts of this document, at some point in the future, to try to make it Orthodox. But, this begs the question: will the ecumenists really ever accept anything that is truly Orthodox?)
Τετάρτη 4 Οκτωβρίου 2017
Θεέ του παντός!
Θεέ
του παντός!
…Ποτέ
δεν κρύφτηκες από κανένα αλλ' εμείς κρυβόμαστε πάντοτε από σένα, μη θέλοντας
να'ρθούμε κοντά σου.
Μα
πού να κρυφτείς αφού πουθενά δεν υπάρχει τόπος για την κατάπαυσή σου;
Και
γιατί να κρυφτείς εσύ που δεν αποστρέφεσαι κανένα ούτε κανένα ντρέπεσαι;
Και
τώρα, σε ικετεύω, Δέσποτά μου, έλα να στήσεις τη σκηνή σου στην καρδιά μου, να
κατοικήσεις και να μείνεις εντός μου αχώριστος κι ενωμένος μέχρι τέλους με μένα
τον δούλο σου, αγαθέ, για να βρεθώ κι' εγώ στην έξοδό μου κι έπειτα απ' αυτήν
στους αιώνες κοντά σου Αγαπημένε,
και
να βασιλέψω μαζί σου
Θεέ
του παντός!
Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Father Theoklitos (Kusemchak), a monk of Saint Anthony Monastery in Arizona, and Abbot Tryphon .
Ancestral Sin
Results in our inheritance of death
The fact that we Orthodox do not accept the doctrine
of original sin as espoused in the West, does in no way suggest that we do not
need to be born again (born anew). We believe, as did the Early Church Fathers,
that we inherit only the results of Adams sin, not his guilt. This is known as
ancestral sin because the sin of our first parents, Adam and Eve, resulted in
our inheritance of death, sickness and an inclination toward evil. Christ's
death on the cross has its power, not in an atonement sacrifice, but in the
conquering of the power of death. Death is trampled down by death, and it is by
Christ's resurrection that a way was made for us to be transformed by contact
with the Living God, thus becoming his children by adoption.
We know from the Ancient Church Fathers that, had
there not been a fall, the Second Person of the Holy Trinity would still have
incarnated into the flesh and taken on our nature. It is by this condescension
that our Creator God took on the nature of His creation, and that we have
therefore been granted the opportunity of being deified ourselves, or as Saint
Paul said, "become as gods". Our journey into the heart culminates in
theosis, where we are joined in everlasting communion with the very God Who
created us. Saint Athanasius of Alexandria said, "The Son of God became
man, that we might become gods," and "becoming by grace what God is
by nature".
With love in Christ,
Abbot Tryphon
Photo: Father Theoklitos (Kusemchak), a monk of Saint
Anthony Monastery in Arizona, is spending a few days with us.
"Throughout life we face many difficulties and problems.
"Throughout life we face many difficulties and
problems. These are poverty, social vulnerability, the threat of terrorism,
crime, propaganda of depravity, the spread of alcoholism, drug-addiction, and
other horrifying vices - and the world situation is rather tense. At the base
of it all lies damage done to the human soul, which means that one cannot
change society for the better without faith, hope and love. But even in the
most difficult situations, let us not forget the words of Christ the Savior,
addressed to each one of us: 'Do not be afraid, only believe' (Mark
5:36)." - Patriarch Alexei II
Fr.
John
One, True, Living God!
One of the clearest examples of this biblical truth of
God allowing someone to be broken and made useful is found in the life of the
Prophet Job. He was much blessed in a myriad of way, but God allowed Satan to
rake havoc upon him. God did so in order to "test" Job...to show
Satan that Job's inner character, faith, and trust was not based upon the
wealth and blessings God bestowed, but rather upon true faith and reverence for
the One, True, Living God!
Fr.
John
Blessed be the Lord!" (Job 1:24)
Amidst all the misfortune that encompassed Job - even
when his wife told him to "curse God and die," Job remained
steadfastly resolute, saying, "Naked I cam from my mother's womb, and
naked shall I return; the Lord giveth and the Lord taketh away; blessed be the
Lord!" (Job
1:24)
Fr.
John
Ο Γέροντας Γρηγόριος Δοχειαρίου: «Η Ελλάδα θα γίνει κρανίου τόπος»
Ο
Γέροντας Γρηγόριος Δοχειαρίου για τον νέο νόμο αλλαγής φύλου: «Η Ελλάδα θα
γίνει κρανίου τόπος»
Το
αξιοπρεπές παραμέρισμα
Ὡς ἄνθρωπος
τῆς ὑπαίθρου καὶ τῶν θαλασσοδαρμένων νησιῶν, ἔπρεπε νὰ σπουδάσω τοὺς καιρούς, ὄχι
ἁπλὰ νὰ τοὺς μάθω. Ἡ κυβέρνησή σου ταξίδεψε μὲ μπάτη. Σιγά-σιγὰ ὅμως ἔγινε
μαϊστράλι καὶ τώρα μαΐστρος μὲ τὰ μάγγανα, ποὺ ξερριζώνει τὰ κλαδιὰ καὶ ἐκσφενδονίζει
πέτρες, καὶ ἀπὸ τὴν στεριὰ καὶ ἀπὸ τὴν θάλασσα.
Τὰ
χρόνια τῆς σκλαβιᾶς ὁ ραγιᾶς τραγουδοῦσε: «Μέριασε, βράχε, νὰ διαβῶ». Μὲ αὐτὸ τὸ
μικρὸ τραγουδάκι, ποὺ τὸ ἔλεγε ἄλλοτε ψιθυριστὰ καὶ ἄλλοτε δυνατά, ἀναγνώριζε ὅτι
οἱ κρατοῦντες ἦταν βράχος. Ἀλλὰ κι ἐγώ, ὁ ραγιᾶς, εἶμαι φουρνέλο, κι ἂς μὴ
φαίνωμαι. Αἰσθάνομαι κι ἐγὼ τὴν ρώμη τῶν δυνάμεών μου. Δὲν μπορῶ νὰ σὲ ἀφανίσω,
ἀλλὰ μπορῶ νὰ σὲ μεριάσω, γι᾽ αὐτὸ σοῦ λέω «μέριασε», δὲν σοῦ λέω «ἐξαφανίσου».
Δὲν σοῦ συνιστῶ, λοιπόν, οὔτε νὰ πέσης οὔτε νὰ παραιτηθῆς, ἀλλὰ νὰ παραμερίσης
μὲ ἀξιοπρέπεια καὶ τιμή.
Ἀνέβηκες
σὲ μιὰ πίστα καὶ χορεύεις, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν μπορεῖς νὰ παρακολουθήσης τὰ ὄργανα
καὶ μπερδεύονται τὰ βήματά σου. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀκούσης τὴν θλιμμένη σήμερα φωνὴ
τοῦ κότσυφα, ποὺ λέγει: «Θέλω τὸν Σταυρὸ στοὺς τρούλλους, στὰ καμπαναριὰ τῶν ἐκκλησιῶν,
στὰ ἱστία τῶν καραβιῶν καὶ στὸν ἱστὸ τῆς σημαίας. Τὴν μπάλα ποὺ μοῦ ἔβαλες δὲν
μπορῶ νὰ τὴν σιγουρευτῶ, ἐνῶ τὰ σκέλη τοῦ σταυροῦ χρόνια τὰ ἔχω βῆμα καὶ
τραγουδῶ καὶ ἀνακοινώνω τῆς ἄνοιξης τὶς ὀμορφιὲς καὶ τοῦ χειμῶνα τὶς
κακοκαιριές». Ὅποιος τόλμησε στὴν ἱστορία νὰ ρίξη τὸν Σταυρό, τοῦ ᾽ρθε ἡ μπάλα
στὸ κεφάλι. Ὄχι τὰ σύμβολα τῆς πίστεως καὶ τοῦ Γένους μας ἀφανισμένα καὶ ἀλογάριαστα
ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες. Ὄχι οἱ ἀνακοινώσεις τῆς λατρείας ἀπὸ τοὺς κράχτες τῶν
τηλεοπτικῶν καναλιῶν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν παρηγορήτρα καμπάνα. (Βρέθηκα σὲ
νοσηλευτήριο τοῦ Βερολίνου. Ἡ μόνη μου παρηγοριὰ ἤτανε κάθε βράδυ ὁ ἦχος μιᾶς
καμπάνας, ἴσως ἀπὸ κάποιο μοναστήρι.) Κυριολεκτικὰ δαπανᾶσθε νὰ ὑψώσετε
μιναρέδες σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο τὸν ἅγιο καὶ ἀφήνετε τὰ μνημεῖα τοῦ Ἔθνους, τοῦ
Γένους καὶ τῆς Ἐκκλησίας νὰ γκρεμίζωνται.
Ἀπόσυρε
τὰ θρησκευτικὰ ποὺ διδάσκονται σήμερα τὰ παιδιὰ στὰ σχολεῖα. Δὲν μιλᾶνε αὐτὰ γιὰ
τὸν Θεό, ἀλλὰ γιὰ τὰ βδελύγματα τῶν ἐθνῶν. Ἀναπιάνεται τὸ προζύμι χωρὶς νερό;
Στὰ χέρια κολλᾶ καὶ τὸ δέρμα βγάζει. Νυμφεύσου στὴν ἐκκλησία, ὅπως καὶ οἱ
πρόγονοί σου. Βάπτισε τὰ παιδιά σου, ὅπως βαπτίστηκες κι ἐσύ. Συμμάζεψε κάθε ὑβριστὴ
τῆς πίστεως. Ἡ Ἑλλάδα θεμελιώθηκε πάνω στὴν ἀρχὴ τῆς θεοκρατίας. Πρέπει κάθε
μέρα νὰ ἀναπλάθεται καὶ νὰ φρεσκάρεται τὸ φύραμά της. Ἂν εἶσαι χριστιανὸς καὶ παρασύρθηκες
σὲ ὅσα ἔπραξες μέχρι τώρα, μετανόησε. Ἂν συνειδητὰ δὲν πιστεύεις, παραμέρισε.
Δὲν
σὲ γνωρίζω, οὔτε τὸ κάλλος τοῦ προσώπου σου εἶδα ποτέ. Καὶ δὲν θέλω νὰ
συναντηθοῦμε, γιατὶ δὲν εἶμαι ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος νὰ σοῦ ἀλλάξω
πορεία. Σὲ βλέπω ποὺ τρέχεις σὰν τὸν εἰδωλολάτρη παπᾶ ποὺ ξυλοκόπησε τὸν
μοναχό, καὶ τὰ χρόνια τῆς κυβέρνησής σου στριφογυρίζεις τὸ ραβδί σου στὸν ἀέρα.
Οὔτε τὸ ραβδί σου θέλω νὰ πάρω οὔτε ἐσένα νὰ πιάσω. Ἀλλὰ ἡ ὀρθόδοξη Ἑλλάδα δὲν
διαθέτει τέτοιον ἄνεμο, νὰ ἀνεμίζη ὁ κάθε ἄπιστος καὶ εἰδωλολάτρης τὴν βέργα ποὺ
κρατάει στὰ χέρια του. Θέλεις νὰ ἔρθης καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος νὰ στριφογυρίσης τὸ
ραβδί σου. Ἀλλὰ θὰ περπατήσης τόσο μόνος, ὅσο ἡ ἐλαφίνα στ᾽ ἀπόσκια τῶν βουνῶν.
Ὁ τόπος θὰ σὲ δεχθῆ; Ἀλλὰ οἱ μοναχοί, μόλις σὲ δοῦνε, θὰ σὲ πάρουνε γιὰ
παγωμένο μαΐστρο καὶ θ᾽ ἀρχίσουν νὰ φτερνίζωνται.
Ἀπόσυρε
τοὺς νόμους ποὺ κατέβασαν τὸν Σταυρό, ποὺ σταμάτησαν τὶς προσευχὲς στὰ σχολεῖα.
Ὁ Τοῦρκος, μὲ τὸν ὁποῖο καυκαλίζεσαι, τρεῖς φορὲς τὴν ἡμέρα γονατίζει στὸν θεό
του, καὶ τὸ ὀρθόδοξο σχολειὸ θὰ συνάγεται στὶς αἴθουσες ὅπως τὰ μοσχάρια στὰ
βοσκοτόπια; Ὅσο ὁ Τοῦρκος μᾶς βάζει χέρι, τόσο ἐμεῖς πρέπει νὰ τοῦ πατᾶμε πόδι.
Δὲν μπορεῖς; Μέριασε. Μόνος σου ὡδήγησες τὸν ἑαυτό σου στὸ φρύδι τοῦ βουνοῦ.
Προτοῦ πέσης, μέριασε.
Ἡ Ἑλλάδα
πρέπει νὰ ἀναπνέη Χριστὸ καὶ ὄχι τὴν μπόχα τῆς βενζίνης καὶ τοῦ καμένου λαδιοῦ.
Ὁ Θεὸς σ᾽ αὐτὴν τὴν χώρα ἔδωσε πλούσια τὰ ἀγαθὰ γιὰ τὰ δῶρα τῆς λατρείας· τὸ
σιτάρι, τὸ λάδι καὶ τὸ κρασί. Δὲν μᾶς τά ᾽δωσε γιὰ νὰ τὰ τρῶμε στὰ μπαράκια καὶ
νὰ τὰ ρουφοῦμε στὰ ποτήρια, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἱερουργοῦμε τὸ ἱλαστήριο μυστήριο.
Μὴ
καταργῆς τὴν Κυριακή. Πολλοὶ ἔδωσαν τὸ αἷμα τους, γιὰ νὰ μείνη αὐτὴ ἡ ἡμέρα «τοῦ
Κυρίου». Καὶ μὴ φέρνης στὸ προσκήνιο τὸ Σάββατο. Μὴν ἀμνηστεύης τὴν μοιχεία καὶ
ὅλες τὶς ἄλλες παραμέτρους τῆς ἁμαρτίας αὐτῆς. Μὴ θεσπίζης τὰ ζευγαρώματα ποὺ δὲν
κάνουν οὔτε τὰ ζῶα, γιατὶ ὁ Θεὸς τὰ κατέκαυσε. Ἄναψες φωτιὲς ποὺ καῖνε ὄχι
μόνον τὰ ξερά, ἀλλὰ καὶ τὰ χλωρά. Μὲ αὐτοὺς τοὺς νόμους σάρωσες τὴν οἰκογένεια
καὶ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ κοινωνία. Δὲν σὲ θεωρῶ κούσουλο, γιὰ νὰ σὲ φυσήξω
νὰ παραμερίσης, ἀλλὰ ἄνδρα σπουδαῖο, μὲ δυνάμεις ὅμως καταστρεπτικές. Πληροφοροῦμαι
ὅτι δόγμα θὰ ἐξέλθη ἀπὸ τὴν βουλή σας, ποὺ θὰ δηλώνη ὁ ἄνθρωπος τὸ φύλο του στὰ
δεκαπέντε του χρόνια. Δηλαδή, μέχρι δεκαπέντε ἐτῶν θὰ ψάχνωμαι, γιὰ νὰ
προσδιορίσω τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς ποὺ λέγεται «ἐπιθυμητικόν».
Αὐτὸ
εἶναι ἐπέμβαση τοῦ ἀνθρώπου στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Θεὸς
δὲν θὰ ὑπνώση· θὰ ἐξεγερθῆ καὶ δὲν θὰ βρεθῆ ὁ οἶκος σου εἰς τὸν αἰῶνα.
Μετὰ
ἀπὸ ἕνα τέτοιο νόμο, ἡ Ἑλλάδα θὰ γίνη κρανίου τόπος. Μὴ παλεύης τὸν Ἰσραήλ, μὴ
τὰ βάζης μὲ τὸν Ἰσχυρό, μὴ καθυβρίζης τὸν Δημιουργό. Ἐμεῖς ποὺ ἐμακρύναμε ἀπὸ τὸν
κόσμο καὶ φυγαδευθήκαμε στὶς ἐρήμους, ζοῦμε μέσα στὸν κόσμο περισσότερο ἀπὸ
σένα ποὺ ζῆς στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας. Βδελυκτὰ καὶ παράνομα πράγματα
κατεργάζεσαι. Ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἐλευθερία του, κι ἐσὺ νομοθέτησες τὴν
σκλαβιὰ στὴν ζωή του. Ὁ σκλαβωμένος στὰ πάθη του δὲν εἶναι ἐλεύθερος.
Συλλογίσου τα αὐτὰ καὶ παραμέρισε.
Ἄφησε
τὶς τόλμες τὶς ἄτολμες. Ἄφησε τοὺς ἀνδρισμούς, ἀφοῦ ἔγινες γυναίκα. Εἴτε
πιστεύεις εἴτε δὲν πιστεύεις, εἶσαι ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ, καὶ ἐσὺ καὶ τὸ σινάφι
σου, καὶ ὑπάρχει κρίση καὶ ἀνταπόδοση. Φρενάρισε, γιατὶ σκούνταψες καὶ δὲν ὑπάρχει
κανένας νὰ σοῦ φέξη, σὲ λίγο θὰ στερῆσαι καὶ δὲν θὰ ἔχης τὸν ἐλεοῦντα. Μὲ αὐτὸν
τὸν νόμο κορυφώνεις τὸ κακό, σταματᾶς τὰ καυχήματα τῶν γονιῶν, τοὺς βάζεις στὴν
ἀμφισβήτηση ἂν ἀναθρέφουν ἄνδρα ἢ γυναίκα, σταματᾶς τὸ νανούρισμα τῆς μάννας.
Τί θὰ λέη ὅταν κουνάη τὸ παιδί της; «Παιδούλα μου» ἢ «Ἀγόρι μου»; Ὁ ἄνθρωπος μὲ
τὶς δαιμονικὲς δυνάμεις κλίνει πρὸς τὸ κακό. Ἂν τὸ κατοχυρώσης καὶ μὲ νόμο,
τότε ἦρθε ἡ ἐποχὴ νὰ ψάχνουμε «ὁ διάβολος θηλυκὸς εἶναι ἢ ἀρσενικός;» Ἡ ἱστορία
τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων τέτοια φοβερὴ ἀπόκλιση δὲν εἶχε ποτέ. Ὄχι τὸ Ὄρος δὲν
πρέπει νὰ σὲ δέχεται, ἀλλ᾽ οὔτε ἡ μάννα ποὺ σὲ γέννησε. Ἡ φουρτούνα ποὺ σήκωσες
αὐτὴ θὰ σὲ πνίξη. Μέριασε.
Χριστιανοί,
μὴ θροῆσθε. Δὲν θὰ μείνουμε μόνοι μας. Θὰ φύγουμε ἀπὸ τὴν σκιὰ τοῦ θανάτου καὶ
θὰ κοιτασθοῦμε κάτω ἀπὸ εὐσκιόφυλλα δένδρα. Ἐμεῖς, οἱ βαπτισθέντες καὶ Θεὸν ὁμολογοῦντες,
λέμε:
Ἐξεγέρθητι,
Κύριε, ἐν τῇ δυνάμει σου καὶ σῶσον πάντας ἡμᾶς ἀπὸ τὰ ἔθνη τὰ φρυαττόμενα.
Κύριε τῶν δυνάμεων, τὸ παρασόλι σου ζητοῦμε, τὸ ἀλεξίβροχό σου. Οὔτε σταγόνα
βροχῆς νὰ μὴ μᾶς εὕρη ἀπὸ τὴν καταιγίδα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἄστραψε καὶ βρόντηξε καὶ
σκόρπισε τὰ φρυάγματα τῶν ἐθνῶν καὶ διάλυσε τὶς βουλὲς τῶν ἀσεβῶν.
Συντηρητικοὺς
μᾶς λέτε. Τὸ Ὄρος εἶναι συντηρητικό, ἀλλὰ μὲ διάκριση. Οὔτε νεοζηλωτὲς εἴμαστε
οὔτε φανατικοὶ φονταμενταλιστές. Ἁπλῶς διακρίνουμε ποιὰ πράγματα χρειάζονται
συντήρηση καὶ ποιὰ πέταμα. Ἐσεῖς βάζετε τὰ σάπια πράγματα στὴν συντήρηση; Ἐμεῖς
τὰ θεωροῦμε θανατικὰ καὶ γιὰ τὰ ζῶα μας ἀκόμη καὶ λέμε «θάψτε τα· ἂν τὰ φᾶνε, θὰ
ψοφήσουν». Θαφτῆτε μόνοι σας, γιατὶ βρωμᾶτε πτωμαΐνη. Ἡ μοσχοβολιὰ τοῦ
φθινοπώρου δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερνικήση τὴν δυσοσμία σας. Σὲ τοποθέτησαν νὰ ἀροτριᾶς
τὴν γῆ καὶ ὄχι νὰ τὴν καταστρέφης. Παραμέρισε.
Γρηγόριος
ὁ Ἀρχιπελαγίτης
«Όπως η νυκτερινή προσευχή των Αποστόλων Παύλου και Σίλα άνοιξε τις θύρες της φυλακής, έτσι και η νυκτερινή προσευχή των Χριστιανών ανοίγει τις θύρες του ουρανού».
Η
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Σε
μια επίσκεψη μου στο Γέροντα, θυμήθηκα και του ανάφερα ένα απόσπασμα ομιλίας
του Ιερού Χρυσοστόμου για την προσευχή, πού έλεγε: «Όπως η νυκτερινή προσευχή
των Αποστόλων Παύλου και Σίλα άνοιξε τις θύρες της φυλακής, έτσι και η
νυκτερινή προσευχή των Χριστιανών ανοίγει τις θύρες του ουρανού». Ο Γέροντας
ενθουσιάστηκε, μόλις το άκουσε. «Πολύ ωραίο αυτό», μου είπε χαρούμενος. «Πού το
βρήκες, μωρέ; Να μου το αντιγράψεις και να μου το φέρεις ολόκληρο. Ξέρεις, έτσι
είναι. Γίνεται αυτό που λέει ο Άγιος Χρυσόστομος, στις νυκτερινές προσευχές και
αγρυπνίες... Να γονατίζεις μπροστά στον Εσταυρωμένο και τους Αγίους και να
προσεύχεσαι ταπεινά και με αγάπη. Μισή ώρα, ένα τέταρτο, δέκα λεπτά, πέντε, όσο
μπορείς. Θα βρεις μεγάλη βοήθεια». άγιος Πορφύριος
Περίεργο φαινόμενο στην εικόνα του Χριστού στο Σικάγο
Ο ιερατικός προϊστάμενος της
κοινότητας Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην πόλη Homer Glen του Ιλινόις, π. Σωτήριος
Δημητρίου δείχνει την εικόνα του Χριστού που εκρύει ευώδες υγρό. Φωτογραφία που
παραχώρησε ο ίδιος.
ΒΟΣΤΩΝΗ. Στον ιερό ναό Κοιμήσεως της
Θεοτόκου, στην πόλη Homer Glen του Ιλινόις, παρατηρείται τον τελευταίο καιρό
ένα περίεργο φαινόμενο στο εικόνισμα του Χριστού. Πρόκειται για ίδιο φαινόμενο
εκροής ευώδους υγρού που εκρέει από την εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου,
όπως είχε γράψει λεπτομερώς ο «Εθνικός Κήρυξ» στις 15 Μαρτίου του 2016.
"None can escape it"
O man, thou seest what standeth before thee; look back at who standeth behind thee; death and the scythe await the final hour.
--
If you want to begin your life tomorrow, it means you are already dead today, and you will remain dead tomorrow.
+ Symeon the Athonite
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
